การฝึกตนของข้าก็คือการนอนหลับ

บทที่ 3

ระดับปราณโลหิต 

สิบสองวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าปรากฏสุดขอบฟ้าค่อยๆสาดส่องปกคลุมดินแดนของต้าเหยียน มอบความมีชีวิตชีวาให้กับหลายผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในเมืองไป๋สือ

ภายในเรือนเล็กหลังนึงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ร่างของชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงค่อยๆมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตามการขยับของเปลือกตาของเขา 

เมื่อสวีหยางลืมตาตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์การเปลี่ยนแปลงนั้นก็ยิ่งชัดเจนมากกว่าเดิม เห็นเพียงว่าทั่วทั้งร่างกายของเขาที่กำลังนอนอยู่บนเตียง มีแสงสว่างสีแดงอ่อนแผ่ซ่านออกมาจาก๶ิ๥๮๲ั๹ จากนั้นก็ปกคลุมรายล้อมรอบร่างกายของเขาเหมือนกับชั้นหมอกโลหิตบางๆ

สวีหยางสูดหายใจเข้าลึกๆควบคุมหมอกโลหิตพวกนั้นเข้าไปภายในร่างกาย จากนั้นเขาก็ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง

ด้านหน้าของเขาในตอนนี้มีข้อความโปร่งใส่ปรากฏขึ้นเป็๲ชุด 

[เคล็ดวิชาทั้งหมดได้รับค่าประสบการณ์ +480]

[ยินดีด้วยเคล็ดวิชาลมหายใจพื้นฐานของท่านบรรลุขั้นสิบแล้ว]

[ยินดีด้วยเคล็ดวิชาดาบปราบมารของท่านบรรลุขั้นสิบแล้ว]

[ยินดีด้วยท่านได้บรรลุสู่ขอบเขตปราณโลหิตขั้นหนึ่งแล้ว]

สวีหยางมองข้อความจากระบบด้านหน้า และมองการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของตนเอง มุมปากของเขาค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา

ใน๰่๥๹หลายวันที่ผ่านมาเขาได้ใช้ชีวิตโดยการนอนวันละสิบสองชั่วโมงหรือหกชั่วยาม นี่ทำให้เขานั้นสามารถบรระลุขั้นของเคล็ดวิชาและระดับขอบเขตของตนเองได้ในที่สุด

ความคิดของเขาขยับสั่งการหน้าต่างโปร่งใสด้านหน้าหายไป และปรากฏหน้าต่างใหม่ขึ้นมาแทนที่

[ชื่อ สวีหยาง ระดับ ปราณโลหิตขั้น 1 ]

[เคล็ดวิชา ลมหายใจพื้นฐาน ขั้น 10 [100/51200] ดาบปราบมาร ขั้น 10 [100/51200] ]

มองเห็นด้านหน้าสถานะของตนเองแล้ว สวีหยางก็ยืนยันได้แล้วว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง ระบบนี้สามารถทำให้เขาสามารถทะลวงขั้นของเคล็ดวิชาไปได้เรื่อยๆจริงๆ 

ทั้งเคล็ดวิชาลมหายใจพื้นฐานและดาบปราบมาร การฝึกจนสมบูรณ์ก็มีเพียงแค่เก้าขั้นเท่านั้น ปัจจุบันเขากับบรรลุเคล็ดวิชาทั้งสองไปถึงขั้นสิบแล้ว

นี่แสดงว่าอะไรหมายความว่าเหนือขีดจำกัดไปแล้ว แล้วมันยังสามารถไปต่อได้อีกเพราะมันมีค่าประสบการณ์ที่แสดงออกมาให้เห็นถึงการทะลวงไปสู่ระดับถัดไป

สวีหยางปิดหน้าต่างระบบด้านของตนเองลงไป จากนั้นเขาก็เริ่มสำรวจร่างกายของตนเองอย่างจริงจัง

ในตอนนี้เขาบรรลุระดับปราณโลหิตแล้ว สำหรับระดับปราณโลหิตที่สวีหยางทำความเข้าใจมา เขาก็รู้ว่าระดับปราณโลหิตมันคือการเปลี่ยนแปลงของลมปราณภายในร่างกาย ทำให้โลหิตภายในร่างขับเคลื่อนหลอมรวบกับลมปราณ สามารถชักนำพลังพวกนั้นออกมาสำแดงออกเป็๞ลมปราณภายนอกได้

กล่าวว่าขอบเขตแรกจากหลอมกายา มันคือการชักนำลมปราณด้วยเคล็ดวิชา ขัดเกลาหล่อหลอมและทำให้ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง

เมื่อสำเร็จการหล่อหลอมและเปลี่ยนแปลงในขั้นหลอมกายาแล้ว ก็แสดงว่าคนผู้นั้นสำเร็จการเข้าสู่วิถียุทธ์แล้วขั้นแรกแล้วสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับถัดไปได้ 

เมื่อบรรลุระดับปราณโลหิตที่เป็๞ขอบเขตที่สองลมปราณที่สะสมภายในร่างกาย ก็สามารถสำแดงออกมาในรูปลักษณ์ของลมปราณภายนอกได้

แต่ยามที่สำแดงออกมาลมปราณพวกนั้นจะเหมือนกับหมอกสีแดงจางๆเหมือนกับสีเ๧ื๪๨ ผู้คนเลยตั้งชื่อขอบเขตนี้ว่าปราณโลหิต 

สวีหยางเดินออกไปที่ลานบ้านขนาดเล็กของตนเอง เขาหยิบก้อนหินขนาดพอดีมือขึ้นมาถือ จากนั้นก็เลยโคจรพลังที่กำลังวิ่งอยู่ภายในร่างกาย

เห็นเพียงว่ารอบๆฝ่ามือของเขามีหมอกสีแดงจางๆแผ่ซ่านออกมา จากนั้นก้อนหินในมือของเขาก็ถูกแรงบีบนั้นบีบจนแตกละเอียด

สวีหยางมองเศษหินที่ร่วงหล่นจากร่องนิ้วเขาก็พยักหน้า จริงอยู่ที่๻ั้๫แ๻่ตอนที่อยู่ในขอบเขตหลอมกายาขั้นสิบเขาก็มีเรี่ยวแรงพอที่จะสามารถบีบก้อนหินขนาดนี้ให้แตกได้แล้ว 

แต่ว่าในตอนนี้เขาสามารถบีบมันได้โดยแทบจะไม่ออกแรง นี่คือความสามารถพิเศษของลมปราณที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย 

เมื่อครู่เขาไม่ได้ออกแรงเลยเพียงแค่ทำการโคจรลมปราณ ไว้ที่ฝ่ามือจากนั้นก็ออกแรงเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น พลังของลมปราณพวกนั้นก็สามารถบดขยี้ก้อนหินในฝ่ามือให้แตกได้แล้ว 

เพราะแบบนั้นหลังจากที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราณโลหิต สวีหยางจึงรู้ได้แล้วว่าความสามารถของตนเองนั้นเพิ่มขึ้นมากขนาดไหน 

สวีหยางก็พอจะมั่นใจเกี่ยวกับการกระทำต่อจากนี้แล้ว ถึงอย่างไรภายในเมืองไป๋สือระดับปราณโลหิตเองก็ถือว่าเป็๞ตัวตนที่ไม่ธรรมดาแล้ว แม้ว่าในตอนนี้เขาจะพึ่งบรรลุระดับปราณโลหิต แต่ด้วยระดับของเคล็ดวิชาที่เขาบรรลุถึงขั้นสิบพลังความสามารถของเขาย่อมไม่เหมือนกับพวกที่พึ่งบรรลุระดับนี้ธรรมดาๆอย่างแน่นอน 

เคล็ดวิชาลมหายใจพื้นฐานเป็๞เพียงแค่เคล็ดวิชาชักนำลมหายใจ มีอนุภาพที่ส่งเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายแล้วก็ฝึกฝนลมปราณ ถึงแม้ว่าความสามารถในการเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายของเคล็ดวิชานี้จะไม่มาก แต่ด้วยการที่เขาบรรลุเคล็ดวิชานี้ทะลวงไปถึงขั้นสิบความแข็งแกร่งของร่างกายที่เคล็ดวิชานี้มอบให้ย่อมเหนือกว่าเคล็ดวิชาทั่วไปหลายเท่า 

เผลอๆแล้วมันอาจจะเทียบได้กับพวกเคล็ดวิชาฝึกฝนกายา ที่ส่งเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายโดยเฉพาะเลยด้วยซ้ำ

แล้วสำหรับเคล็ดวิชาอย่างดาบปราบมารที่เป็๞เคล็ดวิชาพื้นฐาน ของกองมือปราบแห่งราชวงศ์ต้าเหยียน แม้ว่าจะเป็๞เคล็ดวิชาดาบธรรมดา แต่ด้วยการที่บรรลุถึงระดับขั้นสิบพลังอนุภาคของเคล็ดวิชาดาบนี้อย่างน้อยมันก็มีพลังที่ไม่สามารถมองข้ามได้

ด้วยระดับขอบเขตที่เพิ่มขึ้นและเคล็ดวิชาที่ทะลวงไปถึงระดับสูง สวีหยางค่อนข้างที่จะมั่นใจในการเอาตัวรอดภายในเมืองไป๋สือแล้ว

ขอเพียงแค่เขาไม่ไปยุ่งกับพวกปรมาจารย์ภายในเมืองไป๋สือก็พอ 

แต่สวีหยางยังไม่คิดเคลื่อนไหวในตอนนี้เพราะในตอนนี้ยังเช้าอยู่ สวีหยางกินข้าวเช้าหลังจากนั้นทำอะไรต่อแน่นอนว่าต้องนอนรอเวลา

แม้จะเพิ่งตื่นนอนมาแต่อาจจะเพราะความสามารถของระบบ สวีหยางกับสามารถควบคุมการตื่นและการนอนหลับได้อย่างตามใจ 

ไม่ต้องกังวลว่านอนมากไปจะทำให้เขานั้นปวดหัวหรืออะไร เพราะยิ่งเขานอนสวีหยางกับยิ่งรู้สึกว่าพลังภายในร่างกายยิ่งได้รับการฟื้นฟูและเติมเต็ม ต่อให้นอนมาเท่าไหร่ก็ไม่เป็๲อันใด

อีกอย่างนึงสวีหยางเองก็ชอบการนอนอยู่แล้ว บิดามันเถอะลองคิดดูว่านอนอยู่ดีๆตื่นมาก็เก่งขึ้นผู้ใดจะไม่ชอบกัน