“แค่กๆ แค่กๆ”
“แค่กๆ แค่กๆ”
“ข้าวต้มปลาร้อนๆ”
“หิวแล้ว เร็วๆ”
“เดี๋ยวลวกปากเป่าก่อน มานี้ป้อนเอง”
“เร็วๆ ดิ๊”
“เ้ากินข้าวเสร็จแล้วกินยาก่อนแล้วนอน”
“เออ”
“พูดดีๆ”
“อือๆ รู้แล้ว ! รำคาญจริง” ผมพูดเหวี่ยงๆ แบบเหวี่ยงสุดๆ หงุดหงิด หงุดหงิดไปหมดแล้วยิ่งป่วยแบบนี้ผมยิ่งหงุดหงิดมาก เมื่อวานหลังจากจบกิจกรรมบนเตียงอันหนักหน่วงกินเวลาหลายชั่วโมงเรียกได้ว่าเอากันชิบหาย! แทบเป็แทบตายกันไปข้างจนเราหลับกันไปทั้งคู่ พอเช้ามาวันนี้อาทิตย์ผมก็นอนป่วยเป็ผักตายแบบนี้ไงบ้าจริงเลย ผมไม่โทษใครจะว่าใครก็ไม่ถูกเพราะตัวเองแท้ๆ แต่พอหงุดหงิดแบบนี้แล้วอะไรมันก็ไม่เข้าหูเข้าตาเลยจริงๆ รวมถึงคนตรงหน้าผมด้วยนี่แหละ
ส่วนตัวผมเองก็ไม่ได้เป็คนเรียบร้อยอะไรจะพูดไปก็ค่อนข้างหยาบคายด้วยนั่นแหละ พูดเพราะบ้างไม่เพราะบ้างเป็ธรรมดามากหงุดหงิดแบบนี้ป่วยแบบนี้แม่งอยากจะสบถด่าออกมาเป็ร้อยภาษาจริงๆ เลย
“จันทร์เ้าทายาก่อน” ผมล้มตัวจะลงนอน คิงก็พูดขึ้น จิ๊ อะไรกันนักหนาว่ะ ผมรู้ว่าตัวเองหงุดหงิดเหวี่ยงแล้วมันจะไม่เก็บอาการหรือเก็บสีหน้าอะไรเลยด้วยทั้งๆ ที่รู้ว่าคิงดูแล...แต่มัน หงุดหงิด หงุดหงิดสัสๆ !
“อือ” ทางที่ดีก็ไม่พูดอะไรน่าจะดีกว่า
ผมทายาเสร็จก็ล้มลงนอนหันหลังให้อีกคนทันทีไม่หันไปมอง อะไรๆ มันก็ขัดหูขัดตาไปหมดเลยเวลาไม่สบายตัวแบบนี้ แย่ชะมัดเลย เสียงเก็บจานเสียงประตูที่ปิดลงทำให้ผมรู้ว่าคิงคงจะเอาถาดไปเก็บ เฮ้อ น่าเบื่อจังเวลาป่วยจะแรดก็ไม่ได้ ผมหลับตานิ่งนอนคิดเื่อื่นๆ เรื่อยๆ เปื่อยนี่ผมอยู่ห้องคิงมา 3 วันแล้วเหรอว่ะ ั้แ่คืนวันศุกร์ วันเสาร์ และนี่ก็วันอาทิตย์ ทั้งๆ ที่ไม่เคยนอนกับใครจะพ้นข้ามคืนเลยด้วยซ้ำแท้ๆ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมอยู่ เฮ้อ เื่นั้นอะไรก็ช่างมันเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว
จริงสิ หลังจากวันศุกร์กลับมากับคิงผมก็ไม่ได้ติดต่อกับพวกเพื่อนเลยนี่หว่า แบบนี้พวกแม่งคงไม่คิดว่าผมโดนลากไปข่มขืนแล้วเหรอเนี่ย อย่างที่บอกว่า่นี้เป็่ปิดเทอมอยู่พวกเพื่อนผมมันก็เกิดคิดถึงเกิดเหงาอะไรของมันก็ไม่รู้เลยนัดออกมาเจอกันหน่อยที่ผับประจำของพวกเราก่อนที่สุดท้ายแล้วผมจะมาจบที่คิงนั่นแหละครับ แต่อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้วขึ้นปี 2 แล้วคงจะมีอะไรน่าสนุกนะผม คิดเื่นู้นเื่นี้ไปเรื่อยแต่...ทำไมนอนไม่หลับว่ะ หลับตาขยับตัวนอนหันไปหันมาไม่หลับสักทีแบบนี้ทุกทีสิน่าอารมณ์มันยังหงุดหงิดอยู่แล้วนอนหลับยาก เซ็ง
“นอนไม่หลับเหรอ”
“อือ”
“ทำไมนอนไม่หลับล่ะ”
“แล้วมันจะไปรู้เล่า !” คิงเดินเข้ามานั่งลงอยู่ข้างผมแล้วดูถามเอาเถอะ ถ้ากูรู้จะนอนไม่หลับไหมว่ะแม่ง! แต่ผมก็ไม่เข้าใจทำไมต้องหงุดหงิดเหวี่ยงใส่คิงด้วย โอ๊ย เบื่อตัวเองจริงๆ เลย ผมนอนหันหลังให้คิงที่นั่งข้างๆ พยายามหลับตาให้หลับจะได้ไม่ต้องหงุดหงิดเหวี่ยงไปทั่ว แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนยิ่งไม่หลับ ให้ตายเถอะ
“จันทร์เ้า”
“ ”
“หงุดหงิดอะไรไหนบอกมาสิ” ร่างสูงถามเสียงนุ่มเอนตัวนอนข้างๆ ผมหมอนเดียวกันแล้วดึงผมให้เข้าไปนอนหนุนแขนเ้าตัวแทน มือแกร่งที่ว่างลูบหัวผมอย่างแ่เบาก้มลงหอมเรือนผมสีดำ-แดงไฮไลค์นุ่มสลวยผมช้อนตามองสบกับสายตาคมของร่างสูงกัดริมฝีปากแน่น ก็...ไม่ได้ อยากหงุดหงิดใส่...สักหน่อย
“ ”
“หงุดหงิดอะไร” คิงจับมือผมขึ้นมาจูบ จูบที่เดิมและ...จูบบ่อย ดูเหมือนว่าคิงชอบรอยสักผมจริงๆ นะเขาชอบจูบบริเวณรอยสักผม เขาดู....ชอบมันมากเหลือเกิน
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“ ”
“ขอโทษที่หงุดหงิดใส่”
“ไม่เป็ไรจันทร์เ้าเจ็บตัวก็เลยหงุดหงิด ผมไม่ได้โกรธ”
“รู้ตัวก็ดีเถอะ โปรดรู้ไว้เลยว่าที่กูหงุดหงิดมันเพราะมึงนั่นแหละ โปรดรู้ไว้เลย”
“เหรอ...”
“ก็เห็นว่าชอบนี่ครางตลอดเลย.... ให้แรงๆ เอาแรงๆ เอาลึกๆ นะ”
เพี๊ยะ
“ไอ้บ้าคิง ! ปากร้ายอ่ะ” ผมฟาดไปตีแขนแกร่งแรงๆ ทีหนึ่งแต่แค่นั้นก็ไม่ทำให้คนตรงหน้าผมะเืหรอกครับกลับยิ้มกวนประสาทส่งมาแทนเสียมากกว่า รู้ว่าหงุดหงิดแล้วจะมาแหย่กันอยู่ได้ ให้ตาย คิงปากร้ายชิบหายเลยหมอนี่นะมันหน้านิ่งแบบปลอมๆ
จุ๊บ
คิงไม่ได้ว่าอะไร ก้มจุ๊บริมฝีปากผมแบบไม่ล่วงล้ำ จมูกโด่งก็คลอเคลียสูดดมไล้ตามผิวเนียนของผมไม่ห่างผมย่นคอหนีริมฝีปากร้ายที่ขบเม้มสร้างรอยขึ้นอีกรอยเก่ามันยังไม่หายเลยจะเพิ่มรอยใหม่เข้ามาอีก เพื่อ? ผมก็แปลกอีกนั่นแหละส่วนตัวผมไม่ชอบเลยให้ใครมาฝากรอยรักไว้แน่นอนว่ามันก็อาจจะมีบ้างตอนเผลอ แต่มันก็คงจะไม่ได้มากแบบคิงที่นี่แทบจะไม่เหลือพื้นที่ว่างสำหรับผิวขาวๆ ของผมไว้เลยมีแต่รอยคิสมาร์กของเ้าตัวเต็มไปหมดไม่เว้นแม้กระทั่งต้นขาด้านใน
“เลิกวอแวได้แล้วน่าคิง”
“หึๆ ๆ”
“ไม่ต้องมาหัวเราะ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ออกไปห่างๆ เลยนะ”
“แปลว่าถ้ามีอารมณ์นี่อยู่ใกล้ได้”
“คิง ! ไอ้หื่นหน้าตาย”
“หึๆ ๆ” คิงหัวเราะรวน เชื่อเขาเลยหน้านิ่งๆ หน้าตายๆ แบบนั้นมันปลอม ปลอมโคตรๆ บ้านผมเรียกว่าตอแ_ล นั่นแหละแม่งหลอกตาจริงๆ แล้วคิงทั้งเ้าเล่ห์ ขี้แกล้งนิ่ง แสนร้ายกาจ น้ำนิ่งไหลลึก กวนตีนกวนประสาท ไม่พอยังหื่นมากด้วย และเ้าตัวทำมันหน้านิ่งหน้าตาย แน่นอนว่าผมเพิ่งรู้จักอีกฝ่ายแค่ 3 วันแค่ 3 วันมันแบบนี้จริงๆ นะ
“อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างหรือยัง” หือ ไอ้ที่แหย่ๆ ผมนี่...อยากให้อารมณ์ดีงั้นเหรอ
“ ”
“ว่าไง” มันก็...ไม่ได้แย่ เห็นแก่รอยฝ่ามือแดงบนแขนแกร่งนั้นหรอกนะ จะ...อารมณ์ดีขึ้นมาก็ได้
ผมไม่ตอบ เลือกที่จะนอนหันไปกอดอีกฝ่ายตอบแทนหันหัวซุกอกแกร่งเปลือยรอยคิสมาร์กบนตัวผมมันเยอะมากแทบจะไม่ที่ว่างเลยก็จริงแต่...บนร่างสูงที่ผมทำไว้ก็ใช่ย่อยนะ แล้วไหนจะยอดอกสีสวยของคิงที่โดนผมกัดซะช้ำเื อ่า มันก็พอกันนั่นแหละเถอะ
ผู้ชายแบบคิงนี่มัน... หึๆ
จุ๊บ
“หึๆ” คิงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยเมื่อผมจุ๊บลงที่บริเวณหน้าอก และจูบดูดยอดอกสีสวยช้ำของเ้าตัว ก็ขอยืนยันว่าคิงนี่ของแรร์จริงๆ หึๆ
“นอนเถอะนะเดี๋ยวจะกล่อมจันทร์เ้าเอง” ยังอีก ผมไม่พูดแต่ถลึงตาใส่คนกวนหน้านิ่ง ไม่รู้ว่ากับคนอื่นคิงจะเป็แบบนี้ไหมแต่สำหรับผมคิงนี่มันจริงๆ เลย ถึงมันจะ...ไม่ได้แย่อะไรก็เถอะนะ
“หึๆ ๆ นอนจริงๆ ไม่มีอะไรน่า”
“ห้ามแอบทำอะไรไม่งั้นกูจะโกรธจริงๆ”
“ครับ” พูดจบคิงก็ดันหัวผมเข้าซุกอกแกร่งพร้อมกับสอดมือเข้ามาภายในเสื้อโคร่งตัวใหญ่ของเ้าตัวที่ผมใช้สวมนอนอยู่ตอนแรกผมก็สงสัย แต่ก็กระจ่างด้วยการกระทำของอีกฝ่ายมือแกร่งส่งเข้าลูบหลังเหมือน้าจะกล่อมผมนอนจริงๆ ลูบหลังที่มือหนานั้นัักับผิวเนียนของผมแนบชิด คิงจูบเข้าที่เรือนผมของผมอย่างอ่อนโยน (จันทร์เ้า : ผิดกับตอนที่เอาชิบหาย! โลกสวยหลบไปเด้อ) ลงมาหน้าผาก เปลือกตาทั้งสองข้าง ปลายจมูกโด่ง จบที่ลงริมฝีปากบางรูปกระจับของผมก่อนที่จะกระซิบบอกฝันดีสุดท้ายที่ข้างหูแม้ว่าจะป่วย หงุดหงิดหรืออะไรนี่มันเป็มนต์อะไรหรือเปล่านะมันหายไปโดยสิ้นเชิงเลย คิง นี่จริงๆ เลยนะแล้วแบบนี้ถ้า...ผม ‘รู้สึก’ ขึ้นมาจะทำยังไงนะ
ผู้ชายแบบนี้... แบบคิงมันหาซื้อได้จากที่ไหนกันนะ ลาซาด้ามีขายไหม ช็อปปี้จะมีขายหรือเปล่าช่วยเอามาขายให้จันทร์เ้าคนนี้ที แพ้ชิบหาย
“ฝันดีนะจันทร์เ้าเอ๋ย”
“อือ ฝันดีเหมือนกันนะ My King”
Talk
อื้อหื้ออออ เอาเก่ง ดูแลเก่ง แหย่ให้อารมณ์ดีเก่ง หยอดเก่ง ทำให้เขินเก่ง โอ้โห้ คิง!
ผู้แบบนี้มีขายที่ไหนอี๊กกกกกกก ลาซาด้ามีไหมช็อปปี้มีหรือเปล่า
แต่ไรท์ว่าไม่มี แรร์ไอเท็มมากจ้า มีคนเดียวคิงของจันทร์เ้าไง งื้ออออ
บอกฝันดีกันอะไรกันนนนนน คนแต่งยังเขินอ่ะกับความคิงความจันทร์เ้าอยากจิไปเป็จันทร์เ้าเองเลย
จันทร์เ้าก็ไม่ธรรมดา My King โอ๊ย คิงของฉัน คิงของจันทร์เ้า หื้อออออใจบางเป็กระดาษสาเลย
งุ้ยๆ เขินตามแล้วก็อย่าว่าแต่จันทร์เ้าแพ้เลย ไรท์เจอแบบนี้ก็แพ้จ้าาาา
..........
สำหรับไรท์คิดว่า น้อยคนนักที่จะมองว่าเราน่ารักแม้ในเวลาที่เราไม่น่ารักเลย ซึ่งคิงกำลังมองจันทร์เ้าแบบนั้น
เพราะต้นเหตุของนิสัยที่ไม่น่ารักของจันทร์เ้ามันก็มาจากตัวเองเป็คนทำ จะต้องทำอะไรสักอย่างให้คนน่ารักของเขาอารมณ์ดีขึ้นด้วยกระเซ้าเย้าแหย่น้อยๆ โอ๊ย อ๊บอุ่นอบอุ่นละมุนละไม หื้ม แบบนี้ไม่หลงรักคิงไม่ได้แล้ว....
ไม่หลงรักคิงไม่ได้แล้วเด้อจันทร์เ้า ไม่หลงรักคิงไม่ได้แล้วน้ารีดเดอร์จ๋า....
ยังไงก็ฝากติดตามและคอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์ด้วยน้าา ^ ^
โปรดติดตามตอนต่อไป.... สปอยล์
'ลวนลาม'
364
![ผู้เป็นที่รักนิรัดร์ [รันดร์×กานต์] Omegavers](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670138564_11802194.webp)
