ตอนที่ 3 ทรยศ
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บเสียงนกน้อยส่งเสียงร้องเพลงยามเช้า สายลมหนาวพัดผ่านพร้อมกับดวงตะวันลอยขึ้นบนฟ้าแสงอรุณยามเช้าสาดทอลงมายังร่างสูงตระหง่านและร่างที่บอบบาง ได้มอบความอบอุ่นให้กับชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังนอนหลับไหล
“ เ้าลุกออกจากตัวข้าเดี๋ยวนี้นะ” !
โอ๊ย! หญิงสาวได้เอามือไปััที่ปากของตัวเอง
“ เ้าเป็อย่างไรบ้าง ” ?
“ ข้าขอโทษเ้าที่เป็ต้นเหตุให้เ้าต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้”
หญิงสาวได้ลุกขึ้นนั่งชันเข่าเขยิบตัวไปมาสงสารในสิ่งที่ต้าหลงกำลังเผชิญ” เ้าบอกข้ามาได้หรือไม่ ทำไมเ้าถึงได้กลายเป็แบบนี้ ”
“ เ้าคือปีศาจหมาป่าจริงๆสินะ”
“ เมื่อคืนที่พระจันทร์เต็มดวงข้าได้รับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ร่างกายข้าจะรู้สึกร้อนรนและทรมานเป็ที่สุดไม่สามารถควบคุมมันได้เลยร่างกายของข้าก็จะอ่อนแอ ทุรนทุรายผู้ที่ไม่มีฤทธิ์เดชอะไรอีก เพราะอาวุธของข้าได้หายสาบสูญไป แต่พอข้าได้เจอเ้าข้ากลับอยากกินเืของเ้า ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวซึ่งยังไม่อาจ บอกนางได้ว่าเป็เพราะเหตุใด”
“ แล้วทำไมเ้า ถึงไม่ฆ่าข้าละ” ?
“ ไข่มุกดำเพลิงที่เป็อาวุธของข้าตอนนี้มันได้กลายเป็ส่วนหนึ่งอยู่ในร่างกายของเ้าอย่างไรเล่า”ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ
“ ก็เพราะว่าเ้ามีฝีมืออย่างไรล่ะทำให้ข้าไม่สามารถต่อสู้กับเ้าได้เลย”ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มมุมปากเบาๆ
“ หลิวเฟยข้ามีเื่อยากจะให้เ้าช่วยข้าสักเื่นึงจะได้หรือไม่” ?
“ เ้ามีเื่อะไรที่จะให้ข้าช่วยก็บอกมาเถอะถ้าข้าช่วยเ้าได้แล้วเ้าไม่ต้องทรมานแบบนี้ ข้าก็จักช่วยเ้าเอง ”
หญิงสาวได้เอ่ยออกไปเพราะสงสารที่ชายหนุ่มต้องมาทรมานแบบนี้
“ ข้าอยากจะพาเ้าไปที่แห่งหนึ่ง ” !หญิงสาวได้มองหน้าชายหนุ่มด้วยความฉงนและสงสัยว่าชายหนุ่มจะพาตนไปที่แห่งใดกันแน่ถึงได้มีลับลมคมในแบบนี้
ชายหนุ่มได้พาหญิงสาวนั่งเรือไปกลางลำน้ำที่กว้างใหญ่ ปกคลุมด้วยป่าทึบ บรรยากาศช่างดูเงียบสงัด ลมพัดโชยมาเบาๆ
“ นี่มันที่ไหนกัน ”
“ แม่น้ำฉิงฉาง ”
“เ้าพาข้ามาที่แม่น้ำฉิงฉางทำไมกันได้ยินมาว่าแม่น้ำสายนี้เป็แม่น้ำที่ศักดิ์สิทธิ์มาก เหตุใดเ้าถึงพาข้ามา”
“ ใช่ที่นี่เป็แม่น้ำที่ศักดิ์สิทธิ์แต่มันมีสิ่งของอย่างหนึ่งที่สามารถช่วยให้อาการของข้าดีขึ้นได้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ”
ชายหนุ่มและหญิงสาวได้ล่องเรือมาถึงปากทางเข้าถ้ำมองไปเบื้องหน้าถ้ำที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้อันสูงใหญ่เถาวัลย์ที่คดเคี้ยวดูรกร้างน่ากลัว จนหญิงสาวขนลุกซู่
“ พวกเราต้องเข้าไปในถ้ำนี้อย่างนั้นนะหรือ ” หญิงสาวจ้องมองปากทางเข้าถ้ำ
“ รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ”
เมื่อได้พายเรือเข้ามายังภายในถ้ำหญิงสาวกลับรู้สึกได้ว่าตัวเองมีอาการแปลกๆ รู้สึกไม่สบายตัวได้เอามือทั้งสองข้างไปจับตรงคอของตนเองรู้สึกถึงความร้อนรุ่มมันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น
“ หลิวเฟยเ้าเป็อะไรไปหรือดูท่าทางเ้ากระวนกระวายใจ ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม
“ ข้าไม่เป็ไร เราไปต่อกันเถอะ” ทั้งสองได้มาถึงใจกลางถ้ำ เรือจอดเทียบท่าไว้แล้วออกเดินทางตามเส้นทางจนถึงระยะนึง
“ ถึงแล้ว ข้าคิดว่าข้าเจอมันแล้ว”แสงสว่างจ้าอยู่ตรงหน้าต้าหลงรู้สึกดีใจที่สุดท้ายก็สามารถเข้ามาในถ้ำวงกตแห่งนี้ได้ซึ่งก่อนหน้านี้ชายหนุ่มพยายามเข้ามาตลอดแต่ด้วยตนไม่มีไข่มุกดำเพลิงทำให้ไม่สามารถเข้ามายังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ได้ “ ตอนนี้มันช่างวิเศษจริงๆที่ข้าได้เข้ามาในที่แห่งนี้ ”
สิ่งตรงหน้ามันกำลังทอประกายแสงจ้าชายหนุ่มได้เพ่งพินิจอย่างใจจดจ่อ “ สิ่งของที่เ้า้าอยู่เบื้องหน้าเ้าใช่หรือไม่ ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ เอื้อมมือเข้าไปหยิบ แสงประกายยิ่งเจิดจ้า
“จำข้าได้ใช่หรือไม่ ”เมื่อมือได้ััอาวุธชิ้นนี้มันกลับสั่นะเื
อ๊าก !
ฉึบ ! ในที่สุดชายหนุ่มก็ดึงกระบี่สังหารมารออกมาจากถ้ำแห่งนี้ได้ ชายหนุ่มได้ยืนมองดาบของตัวเองกำมันไว้อย่างแน่น ใช้นิ้วมือลูบไล้ตรงดาบแสงสว่างยิ่งส่องประกายวาววับสะท้อนมายังดวงตาของเขาครั้นเมื่ออดีตได้เอามาหลบซ้อนไว้ที่ถ้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
“บัดนี้ข้า้าใช้เ้าแล้ว”
อึก ! หญิงสาวกลับล้มลงไปกองกับพื้นโดยที่ไม่รู้ว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้อย่างไร
“ ต้าหลงเ้าทำแบบนี้ กับข้าทำไม ”
หญิงสาวสะอื้นถามมันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน
“ข้าไปทำอะไรให้เ้าถึงไม่พอใจข้าเพียงนี้ ”ดวงตาจ้องมองไปยังใบหน้าที่หล่อเหล่า แต่ชายหนุ่มกลับเงียบงันแววตาของเขากลับแฝงไปด้วยความเศร้า และความรู้สึกผิดที่มีต่อหญิงสาว
“ ข้าเป็สหายของท่านเหตุใดท่านถึงทำกับข้าแบบนี้” ?
“ สิ่งที่ข้า้าตอนนี้คือเืในอกของเ้า”
ดาบที่ปักคาอกหญิงสาวได้ถูกดึงออกมาเืจากอกของหญิงสาวได้ติดอยู่ที่ปลายดาบเล่มนี้ตอนนี้เืของเ้าได้ผสมกับดาบสังหารมารของข้าแล้วมันกำลังจะได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง
ฉึบ! ชายหนุ่มได้จับกระบี่ด้วยมือทั้งสองข้าง ง้างมือขึ้นแล้วนำกระบี่สังหารมารปักลงไปตรงใจกลางถ้ำ
“สิ่งที่ข้ารอคอยมานานแสนนานกำลังกลับมาอยู่ในมือข้าอีกครั้ง คนที่หักหลังข้าจักต้องตายให้หมด”
สายตาหญิงสาวได้หันไปมองเห็นกองหินที่กองอยู่ตรงหน้า
ฮึบ!
การตัดสินใจเฮือกสุดท้ายของหลิวเฟย จับก้อนหินตรงหน้าแล้วปาเข้าใส่กระบี่สังหารมารที่ตอนนี้กำลังปักอยู่ใจกลางถ้ำ ปึ๊ก !เสียงก้อนหินตกลงกระแทกกับกระบี่สังหารมาร ทำให้กระบี่ได้กระเด็นออกจากแท่นที่ปักไว้ แสงที่เจิดจ้าได้พลันหายไป
“ เ้าฝันไปเถอะต้าหลง ”
“ เ้าทรยศข้า ”!!
ต้าหลงหันไปมองหญิงสาวด้วยสายตาที่เสียใจในสิ่งที่ตนได้ทำลงไปด้วยความจำเป็ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะในร่างกายของหลิวเฟยมีไข่มุกดำเพลิงที่เป็ตัวประสานพลังระหว่างกระบี่สังหารมารเลยได้หันไปหยิบกระบี่ที่กระเด็นหลุดหายไปกลับมาอีกครั้ง
“เ้าอย่าหวังที่จะทำสำเร็จกับสิ่งที่เ้าหลอกลวงข้า” !
ทันใดนั้น…
พรึ๊บ!! ชายหนุ่มได้นำกระบี่สังหารมารขึ้นมาและจี้แทงเข้าไปตรงหัวใจหลิวเฟย อีกครั้ง!
อึก !
“ ครั้งที่สองที่เ้าทิ่มแทงข้าด้วยกระบี่เล่มนี้” !
หญิงสาวหมดพลังที่จะต่อสู้ เ็ปและเสียใจถึงแม้ว่าแผลที่โดนทิ่มแทงอาจจะไม่ได้สาหัสอะไรมากมายแต่ความรู้สึกของหญิงสาวตอนนี้ มันช่างแสนเ็ปเหลือเกิน
ฮึบ ! ต้าหลงได้นำกระบี่สังหารมารปักลงไปอีกครั้งหนึ่งตรงใจกลางของถ้ำแสงประกายได้เจิดจ้าขึ้นใหม่อีกครั้ง แผ่นดินไหว สั่นะเืไปทั่วบริเวณก้อนหินน้อยใหญ่ต่างร่วงลงมาทับถม ทั้งสองได้ะโหนีลงไปยังใต้บาดาลลึกหญิงสาวได้พยายามตะเกียกตะกายขึ้นบนผิวน้ำโดยมิได้สนใจคนอื่นแม้แต่น้อย “ ตอนนี้ข้าจักต้องพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้ได้ ข้าจักต้องมีชีวิตรอดให้ได้” ...
ต้าหลงกลับดำดิ่งลงลึกใต้บาดาลต่อสู้กับน้ำที่เย็นจัด แสงสว่างจ้าทอประกายอยู่ได้พื้นพิภพยิ่งว่ายน้ำลึกลงไปมากเท่าไหร่ความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกก็มากขึ้นเท่านั้นตอนนี้สิ่งที่ต้าหลงจะต้องไปพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่ทอแสงประกายอยู่ใต้บาดาลนี้มันคืออะไรกันแน่“ กระบี่สังหารมาร ”
“สุดท้ายข้าก็ได้เจอเ้าจนได้” ชายหนุ่มได้ว่ายน้ำลงไป แสงทอประกายที่สว่างจ้า กลายเป็สีเขียวมรกตขึ้นมา
อึก อึก! เสียงสำลักน้ำ
หลิวเฟยสู้สุดใจเพื่อที่จะได้ว่ายน้ำไปถึงริมฝั่งให้ได้ แต่ด้วยอาการาเ็ที่แสนทรมานทำให้หญิงสาวต้องกัดฟัน อดทนให้มากที่สุด น้ำตาก็ไหลพรากกับสิ่งที่ได้รับมา
“เก่งมากหลิวเฟย”
เ้าทำได้…
“เป็อย่างไรบ้างพ่อหนุ่ม” ต้าหลงรู้สึกตัวขึ้นมา
“ข้าอยู่ที่ไหนขอรับท่านลุง ”
“ ข้าออกไปหาปลาที่แม่น้ำเห็นเ้านอนสลบอยู่ริมฝั่งข้าก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้เท่านั้นแหละ เฮอๆ”
“ หิวหรือยังละ”?
“เดี๋ยวข้าไปเอาอาหารมาให้เ้าแล้วกันนะ”
“ ข้อขอขอบพระคุณท่านลุงมากขอรับที่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้”
“ ท่านยายข้ากลับมาแล้ว”
“สาวน้อยเ้าไปไหนมายายเป็ห่วงพวกเ้าเหลือเกิน แล้วอาหลงล่ะ อาหลงไปไหน”หญิงสาวรู้สึกเ็ปที่ได้ยินชื่อนี้ แต่ต้องตอบท่านยายไป
“เดี๋ยวเขาคงกลับมาเ้าค่ะคงไล่ตามไก่ป่าอยู่มั้งเ้าคะ” ...
ร่างสูงใหญ่ได้เดินเข้ามาหา“ท่านยายข้ากลับมาแล้วขอรับ”
ยายหันไปตามเสียงที่ได้ยิน “ อาหลงเ้าไปไหนมา ยายเป็ห่วงเ้ามากนะลูก โถ่ทูนหัวของยาย”
หญิงสาวจ้องมองหน้าชายหนุ่มผู้ที่มีจิตใจโหดร้ายกับตนด้วยสายตาที่เคียดแค้นเป็ทีสุด
แสงตะวันโพ้นลับขอบฟ้าแสงเหลืองอ่อนจากหิ่งห้อยระยิบระยับทั่วผืนป่า จักจั่นส่งเสียงระงม “ ถึงเวลาข้าจัดการเ้าสักที ”
“ คืนนี้แหละข้าจะจัดการเ้าให้ตายคามือของข้า” หญิงสาวถือไม้กระบอกได้แอบซ่อนไว้
“ถึงเวลาที่ข้าจะได้ชำระแค้นเ้าแล้ว” !
ทำไม! ทำไม! “ เ้า้าฆ่าข้า! ”
“ ข้าไม่ได้มีเจตนาที่้าจะฆ่าเ้านะข้ามีความจำเป็ที่จะต้องใช้เืจากหัวใจของเ้า ”
“ เ้ามีความจำเป็อันใดกันถึงได้ลงมือกับข้าได้ขนาดนี้ ความจำเป็อย่างนั้นหรือข้าไปเกี่ยวอะไรกับเ้าด้วย! ”
“ ในร่างกายของเ้ามีอาวุธที่สำคัญของข้าอยู่ไข่มุกดำเพลิงอย่างไรละ ไอมารในตัวเ้าที่มันแผ่กระจายออกมาข้าสามารถรับรู้มันได้ ”
“เ้าไม่ต้องมาโกหกข้า”
“ มันคือเื่จริงข้าไม่ได้โกหกเ้าในร่างกายเ้ามีไข่มุกดำเพลิงของข้าอยู่” หญิงสาวเมื่อได้ฟัง ก็ครุ่นคิดว่าสิ่งที่ตัวเองััได้ว่าร่างกายของตัวเองแปลกไปบ้างมันอาจจะมีสิ่งนั้นอยู่จริงก็ได้
ไข่มุกดำเพลิงอย่างนั้นหรือมันคือสิ่งใดกัน ?
“ เมื่อสิบแปดปีก่อน ข้าได้ต่อสู้กับลู่หลานและสิ่งที่นาง้าคือไข่มุกดำเพลิงในตัวข้า นาง้าแย่งชิงจากข้าไปเพื่อที่จะได้นำไปให้คนรักของนาง ข้าจึงใช้อาคมที่ข้ามีดึงกระชากไข่มุกดำเพลิงทิ้งออกไปจากตัวข้า หลังจากนั้นมาข้าก็ไม่รู้ว่าไข่มุกดำเพลิงอาวุธของข้า มันได้ตกลงไป ณ ที่แห่งใด”
“ หมายความว่า เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนพวกเ้าได้ต่อสู้กันแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครได้ประโยชน์จากเื่นี้สินะ ”
“ ก็เ้าอย่างไรกัน ที่ได้ประโยชน์จากเื่นี้ถ้าเ้าไม่ได้รับพลังจากไข่มุกดำเพลิงที่คอยปกป้องเ้าในตอนนั้นเ้าคงไม่มีลมหายใจมาอยู่ตรงนี้ได้ ”ก็แปลว่าที่ข้าสามารถใช้พลังพิเศษตอนที่ข้าต่อสู้กับท่านอาก็คงเป็เพราะอิทธิฤทธิ์ของไข่มุกดำเพลิงที่ซ่อนอยู่ในร่างกายข้าสินะหญิงสาวบ่นพึมพำในใจ
“ ทำไมเ้าเพิ่งมาบอกข้าตอนนี้ทำไมไม่บอกข้าั้แ่ครั้งแรกที่เจอ”
“ ที่ข้าไม่บอกเ้า เพราะ ข้ารู้ว่าคนอย่างเ้ารักตัวกลัวตาย ถ้าบอกไป เ้าก็คงรีบวิ่งแจ้นหนีไปสิ”
“ คิดว่าข้าตอบแทนบุญคุณให้เ้าไปแล้วกันนะกับสิ่งที่เ้าทำไว้กับข้า หลังจากข้าจัดการเื่ราวต่างๆเสร็จ ข้ากับเ้าไม่ต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว ”หญิงสาวกล่าวแล้วเดินจากไป
“กินข้าวกันหรือยังหลานยายทั้งสอง มาๆยายได้เตรียมอาหารไว้ให้พวกเ้าแล้วนะมากินกันก่อน” ท่านยายมองหน้าหลาน ๆ
“อาหลงเ้าโชคดีมากนะที่ได้ภรรยาแบบสาวน้อยแสนสวยคนนี้เ้าสองคนต้องรักกันมากๆนะ ไม่ทะเลาะกัน มีอะไรก็คอยดูและกันนะลูกมีลูกสืบสกุลเร็วๆนะ”ยายมองหลานทั้งสองด้วยความปลื้มปลิ่มในใจ
“ได้ท่านยาย...ข้ารับปากท่าน ”
แสงตะวันโพ้นลับขอบฟ้าแสงเหลืองอ่อนจากหิ่งห้อยระยิบระยับ “ทำไมคืนนี้ท่านยายนอนหลับเร็วกว่าปกตินะ”
แอ๊ด...เสียงประตูที่เปิดดังขึ้นมา “ท่านยายทำไมนอนแล้วไม่ห่มผ้าล่ะ อากาศข้างนอกมันหนาวยิ่งนักนะขอรับ ” ชายหนุ่มเดินไปเอาผ้าห่มมาห่มให้ แต่ทุกอย่างกลับ เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆเกิดขึ้น
“ ท่านยาย ท่านยายขอรับ ท่านเป็อะไรไปข้าเรียกท่านได้ยินไหมขอรับ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เขย่าร่างตรงหน้า แต่ทำไมร่างกายไม่ขยับเขยื้อน ไม่ตอบรับเลย ต้าหลง รู้สึกกังวลใจแปลกๆ
“ ท่านยาย ! ได้ยินไหมขอรับ! ท่านยาย! ตึก!เสียงมือพลัดตกลงมากระแทกกับเตียงไม้ ไม่มีเสียงใดๆจากท่านยาย ชายหนุ่มตัวสั่นกอดท่านยายเอาไว้ในอ้อมกอด ความเสียใจมันได้หลั่งไหลออกมาทางสีหน้าที่ดุดันคู่นี้ รู้สึกเ็ปยิ่งนัก
“ ท่านยายเ้าคะ ข้านำอาหารมาให้ ทะ! ท่าน!” ... หญิงสาวได้มองไปเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าซึ่งชายหนุ่มได้กำลังกอดท่านยายเอาไว้ในอ้อมกอด หน้าชายหนุ่มได้เคลื่อนก้มลงต่ำ“ เกิดอะไรขึ้นกับท่านยาย ท่านยายเป็อะไรไป”
ชายหนุ่มน้ำตาไหลรินออกมา
“ ท่านยายได้จากพวกเราไปแล้ว ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้านะอาหารที่ท่านเตรียมไว้ ข้าไม่คิดเลยว่าจะเป็อาหารมื้อสุดท้ายสำหรับพวกเรา”
ความเสียใจมันเต็มอก
“ ท่ายยายเป็คนเดียว ที่ทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อที่จะได้ดูแลท่านแต่บัดนี้ ท่านได้จากข้าไปแล้ว” ต้าหลงได้นั่งมองหลุมศพท่านยายเขาเ็ปคล้ายถูกมีดนับพันนับหมื่นเล่มกรีดลงกลางใจก็ไม่ปาน
“ ให้ท่านยายไปอยู่บนสรวง์นะขอรับ ”หญิงสาวก้มหน้าเศร้า ท่านยายเป็คนที่อบอุ่นช่วยเหลือข้าดูแลข้ามาอย่างดีข้ารักท่านยายนะเ้าคะ “เรามาดื่มให้ท่านยายกันท่านจะได้รับรู้ว่าเราไม่เศร้า ” ว่าแล้วหญิงสาวยกโถสุรามาซดดื่ม ทั้งสองได้นั่งดื่มและคุยกันลืมไปว่าก่อนหน้านี้มีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้ไม่พอใจ “ พรุ่งนี้ก็จะถึงวันที่เราจะต้องแยกย้ายและจากลากันแล้ววันนี้ข้าขอดื่มให้กับเ้าละกันนะ ” ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าที่แดงปลั่งเหมือนลูกตำลึงสุกของหญิงสาว
“เ้าหมายความว่าอย่างไร ? ”
“ข้ากับเ้าก็ไม่มีเหตุอันใดที่จะต้องเดินทางไปด้วยกันอีกแล้วเ้ามีหน้าที่ของเ้า ส่วนข้าก็จะไปตามทางของข้า”ต่างฝ่ายต่างจ้องมองหน้ากัน และผล็อยหลับลงไปในที่สุด
แสงตะวันสีเหลืองทองอร่ามโผล่ขึ้นมาเหนือศีรษะ ส่องเข้ามาตรงหน้าของชายหนุ่มสาวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มแอบมองใบหน้า พร้อมกับยิ้มออกมา
อือๆ หญิงสาวตื่นมาพร้อมบิดี้เี ตาเบิกกว้างมองซ้าย มองขวา
“ เช้าแล้วหรือนี่ ”
“เอาละถ้างั้นเ้ากับข้าก็แยกย้ายกันตรงนี้ ”หญิงสาวพูดเสร็จก็ลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมที่จะต้องแยกย้ายกันเดินทาง จนชายหนุ่มตรงหน้างุนงง
เดี๋ยว!“ เ้าจะไปไหน”
“ข้าก็ไปตามทางของข้าสิ! ต่างคนต่างไป เราไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอยู่แล้ว “
“เ้าจะทิ้งข้าไว้แบบนี้หรือ?”
“ทำไมละทำไมข้าจะทำแบบนั้นไม่ได้ ในเมื่อข้ากับเ้าก็ไม่ได้เป็อะไรกันอยู่แล้ว”
“ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดของข้าตอนนี้มันอยู่ในร่างกายเ้านะข้าต้องใช้สิ่งนี้ เพราะฉะนั้นเ้าก็ต้องเดินทางร่วมกับข้า”
“ข้าไม่ไปกับเ้าหรอก”
“ถ้าเ้าเดินทางเพียงลำพังแล้วไปเจอปีศาจตนอื่นหรือไปเจอลู่หลานเข้าจะทำอย่างไรเพราะตัวเ้าเองก็ไม่ได้มีวิชาอาคมที่เก่งกล้าสักเท่าใดเ้าคิดบ้างหรือไม่ ” หญิงสาวครุ่นคิด...
“ ข้าจะเอาไงดีที่ต้าหลงพูดมามันก็ใช่ เพียงตัวข้าเองลำพังจักไปต่อสู้อะไรกับใครได้แต่อย่างน้อยถ้าข้าเดินทางไปกับเขามันก็ยังมีไข่มุกดำเพลิง และดาบสังหารมารเมื่ออาวุธสองชนิดนี้ได้อยู่ด้วยกันอานุภาพของมันยิ่งเพิ่งทวีหรือข้าจะร่วมเดินทางไปกับเขาดีนะ” ...
อืม... “ก็ได้ เพราะดูจากสภาพเ้าแล้วใครจะเชื่อว่าเ้าคือหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่กัน สภาพเ้าในตอนนี้มันช่างไม่ต่างจากชาวบ้านธรรมดา”
ชายหนุ่มได้ก้มหน้าและยอมรับสภาพตัวเอง“ข้าไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ข้าโดนตัดเขี้ยวข้าโดนกักขังิญญา ชั่วกัปชั่วกัลป์ อาวุธสำคัญก็ยังตกไปอยู่กับคนอื่นจนไม่สามารถปกป้องใครได้เลยแม้แต่ตัวข้าเอง หลังจากวันนั้นข้าก็ไม่ใช่ราชันหมาป่าอีกต่อไป สูญสิ้นแม้กระทั้งตบะบารมี ที่เคยสะสมมา” หญิงสาวรู้สึกสงสารเมื่อได้รับรู้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มได้เจอมาในอดีตมันสาหัสยิ่งนัก
“ ต่อจากนี้ไปเ้ามีข้าอยู่เ้าไม่ต้องเสียใจไปนะ ข้าจะช่วยปกป้องเ้าเอง ”หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจตบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ ฮึบ! มันต้องเขย่งเท้าซินะชายหนุ่มยิ้มรับเบาๆ กับสิ่งที่หญิงสาวได้ทำกับตน
“เ้าก็เก่งนะโดนมาเสียขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้นะ...ชายหนุ่มเขยิบใบหน้าตาอันหล่อเหลาเข้าหาหลิวเฟย พร้อมกับกระซิบเสียงเบาๆข้างหู “เพื่อมารอพบเ้าไง”
ดวงตาอันสดใสเบิ่งตากว้างกับคำพูดของชายหนุ่มที่กระซิบเบาๆข้างหู
12K
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
