กลุ่มไอขมุกขมัวสีดำดุจหมอกหนา..พลันกลืนกินฤทธิ์โอสถและพลังปราณของเม็ดยาอย่างหิวกระหาย!
นี่มันอะไรกัน!? ช่างเป็กลิ่นอายที่ชั่วร้ายและรุนแรงอะไรเช่นนี้!?
ก่อนที่ไอขมุกขมัวกลุ่มนั้นจะดูดกลืนฤทธิ์โอสถจนหมด ชายชราตัดสินใจหยุดการเชื่อมต่อและตัดการถ่ายเทลมปราณของตน
แม้จะรอดจากการถูกสูบลมปราณอันบ้าคลั่งมาได้
แต่ชายชราก็อดกระอักเืคำโตออกมามิได้!
“อาการาเ็ช่างรุนแรงนักถึงกับทำให้ พลังปราณข้าลดลงไปสองขั้นเชียวรึ!”
“นี่มันไม่ใช่โรคตันเถียนตีบตันแต่กำเนิดธรรมดา..”
ต่อให้เซี่ยอวี้เฉินขบคิดอย่างไร ก็มิอาจไขปริศนานี้ให้กระจ่างได้..
เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่าอาการดังกล่าว จะเป็ปริศนาที่ยากพานพบตลอดหมื่นปี!!
ปริศนาหมื่นปี! บัดนี้ได้ปรากฎที่ตะกูลตระกูลเซี่ยแล้ว…
……
ณ เรือนรับรองตระกูลเว่ย
“ตอนนี้เป็เวลาที่พวกเ้าต้องเลือกแล้ว”
“หากติดตามข้า พวกเ้าจะรุ่งโรจน์เรืองรอง การเป็ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งมณฑลก็มิใช่เพียงความฝันอีกต่อไป”
“แลกกับการที่ตระกูลเซี่ย..ต้องหายไปจากโลกนี้!”
“ผลที่ตามมาข้ารับไว้เอง”
คำพูดอันมิอาจปฏิเสธได้ดังขึ้นท่ามกลางวงประชุมของตระกูลเว่ย
แน่นอนเสียงดังกล่าวเป็ของกว้านหลงเ้านั่นเอง
เหล่าผู้าุโของตระกูลเว่ย สื่อจิตกันไปมา ต่างพากันถกเถียงถึงข้อเสนออันแสนเย้ายวนแต่ก็สุดแสนอันตรายนี้เช่นกัน..
“แน่นอนว่ากำลังหลักที่ลงมือมาจากคนของข้า”
“พวกเ้าเพียงแค่เสริมกำลังที่ขาดไปเพียงเล็กน้อย รวมถึงจัดการเส้นทางและปิดหูปิดตาชาวยุทธ์และชาวบ้านในเมืองจิงหยวนแห่งนี้ก็พอ”
“เมื่อตระกูลเซี่ยถูกล้างบาง สมบัติ ตำราลับและทรัพย์หลังศึกต่างๆ ข้ายกให้พวกเ้าทั้งหมด”
พอได้ฟังข้อเสนออันเย้ายวนของกว้านหลงเ้า เว่ยหลันฉีสบตากับผู้าุโของตระกูลราวกับได้ข้อสรุปของพวกตนแล้ว
ยิ่งกับการสนับสนุนผู้ที่อาจเป็เ้าสำนักกระบี่นภาไพศาลในอนาคตผู้นี้ ยิ่งไม่มีสิ่งใดต้องคิดให้มากความ!
“พวกเราตระกูลเว่ยขอสนับสนุนท่านกว้านหลงเ้าขอรับ!!”
……
ค่ำคืนดึกสกัด
เสียงแมลงและนกกลางคืนที่ควรมีกลับไม่มีเสียอย่างนั้น
ราวกับว่าพวกมันรับรู้ได้ถึงเค้าลางบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น..
กลุ่มคนชุดดำจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ อันเป็ที่ตั้งของตระกูลเซี่ยแห่งเมืองจิงหยวน
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
อึก! อ้ากก
เสียงร้องของยามเฝ้าประตูดังขึ้น!
ธนูราวสายฝนทมิฬโปรยปรายในคืนเดือนหงาย เป็สัญญาณเปิดฉากโจมตี
“มีผู้บุกรุก!”
“เรียกกำลังเสริมเร็วเข้า!”
“เรียนท่านผู้นำตระกูล ศัตรูไม่ทราบที่มากำลังทะลวงประตูหน้าบุกมาแล้วขอรับ!”
อะไรนะ!
แม้จะคาดการเหตุการณ์ร้ายที่ร้ายแรงที่สุดไว้แล้วก็ตาม เซี่ยอวี้เฉินยังคงคิดไม่ถึงว่ากว้านหลงเ้าจะนำกำลังคนบุกมาเร็วขนาดนี้
แม้ตนจะรีบให้หลานชายกลืนโอสถสมานปราณแล้ว แต่ผลที่ได้กลับเป็ดั่งหยดน้ำจมหายไปในกองเปลวไฟมหึมา สรรพคุณทางยาของโอสถถูกไอขมุกขมัวชั่วร้ายกลืนกินไปสิ้น
ทั้งยังทำให้ตนถึงกับาเ็สาหัสภายใน ระดับการบ่มเพาะขั้น ‘หลอมปราณแท้จริงขั้นสมบูรณ์’ ของตนลดลงสู่ขั้นหลอมปราณแท้จริงขั้นกลาง
ควรรู้ว่าการเลื่อนระดับในแต่ละขั้นนั้นยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับที่สูงขึ้น ยิ่งยากดั่งปีนป่าย์!
เห็นได้จากทั่วทั้งมณฑลพฤกษาอาคเนย์ มีจอมยุทธ์ที่ฝึกปราณถึงขั้นหลอมปราณแท้จริงขั้นสมบูรณ์แค่เพียงหยิบมือเท่านั้น
เซี่ยอวี้เฉินเดินไปหาหลานทั้งสองของตน และฝากฝังคำพูดบางอย่าง..
“หลินเอ๋อร์และเฟยเอ๋อร์ เพราะข้าแท้ๆจึงทำให้พวกเ้าเดือดร้อนไปด้วย”
“จำไว้ว่าพวกเ้าต้องทำทุกวิถีทาง ขอแค่มีชีวิตรอดต่อไปได้!”
“ข้าไม่หวังว่าหนี้เืครั้งนี้พวกเ้าจะสามารถแก้แค้นได้ หลินเอ๋อร์ จงปกป้องน้องสาวของเ้า!
“ท่านปู่ ท่านอย่าทิ้งข้าไปนะ”
แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์นักสำหรับเด็กน้อยวัยสี่ขวบ
แต่เซี่ยอวี้เฟยก็พอจะทราบได้ว่าตนอาจจะไม่ได้พบปู่อีกแล้ว..
“องค์รักษ์เงา เ้ารีบพาหลานข้าหนีไป เร็วเข้า!!”
ฟุ่บ!
ชายชุดดำสวมหน้ากากลายพรางพลันปรากฏกายขึ้นในห้องโถง
“หากเข้าตาจน จงหนีไปยังหน้าผาเพลิงโลกันต์”
“น้อมรับคำสั่งท่านผู้นำตระกูล”
“คุณหนูข้าขออภัยที่ต้องเสียมารยาท”
องค์รักษ์เงาพลันสกัดจุดทำให้เด็กหญิงสลบไป จากนั้นได้บอกให้เด็กชายขี่หลังพร้อมกับที่ตนอุ้มเซี่ยอวี้เฟยที่สลบอยู่ พุ่งออกจากห้องโถง หนีออกทางประตูทิศตะวันตก
เสียงกระบี่ห้ำหั่นดังก้อง กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง
ก่อนที่ภาพของท่านปู่จะหายลับไปจากสายตาของเด็กชาย เขาเห็นว่าปู่ของตนกำลังะเิพลังอันบ้าคลั่งอย่างไม่เคยเป็มาก่อนต่อกรกับจอมยุทธ์ชุดดำหลายสิบคน
ด้วยอาการาเ็ภายใน ชายชราคงถ่วงเวลาได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น
“เซี่ยอวี้เฉิน วาระสุดท้ายของเ้ามาถึงแล้ว มีคำสั่งเสียหรือไม่?”
กว้านหลงเ้าถอดหน้ากากพร้อมกับเอ่ยเย้ยหยันชายชราตรงหน้า
“เพียงแค่เม็ดยาเม็ดเดียว เ้าถึงกับก่อกรรมทำเข็ญถึงเพียงนี้เชียวรึ เ้าเดรัจฉาน!!”
“หึ! ถึงขนาดนี้แล้วเ้ายังคิดว่าเป็เพียงเพราะโอสถนั่นอีกรึ จุจุ ข้าล่ะเวทนาเ้ายิ่งนัก”
รองเ้าสำนักกระบี่นภาไพศาลยืนอยู่ต่อหน้าชายชราที่าเ็สาหัส ลมหายใจโรยริน
เขาสื่อจิตกระซิบแ่เบาถึงความลับสะท้านโลกแก่เซี่ยอวี้เฉิน
ชายชราตาเบิกโพลง กระอักเืออกมาไม่หยุด ราวกับได้ยินเื่บางอย่างอันน่าตื่นตะลึง!
“เ้า..”
ไม่ทันให้เซี่ยอวี้เฉินพูดจบ เขาพลันถูกกว้านหลงเ้าแทงกระบี่ตัดขั้วหัวใจ!
โลหิตแดงฉานสาดกระเซ็น
ประกายเพลิงแผดเผาไปทุกหย่อมหญ้า
1K
