“โซลาห์ เราสองคนมาเป็แฟนกันจริงๆมั้ย”
“อะไรนะ! นี่ฉันหูฝาดหรือเพ้อเจ้อไปเอง คุณแกล้งฉันอีกแล้วใช่ไหม” โซลาห์ขมวดคิ้วจ้องเขาที่ยิ้มมุมปากส่ายหน้าไปมา
“ไม่ นี่เื่จริง ฉันชอบเธอจริงๆจะเป็แฟนกับฉันจริงๆได้ไหม ฉันจะให้เธอมากกว่าค่าจ้างรายเดือน” เขาอมยิ้มหมุนตัวโซลาห์เข้ามากอดทางด้านหลังจนเธอดูมึนงงทำตัวไม่ถูกเอียงหน้ามองหน้าที่เกยไหล่โอบกอดเธออย่างอบอุ่นจนเธอเองก็เริ่มหวั่นไหว
“พูดจริงหรอ นี่ฉันฝันหรือเปล่า”
“นี่ กว่าฉันจะพูดออกมาได้ฉันต้องเตรียมตัวตั้หนึ่งอาทิตย์ เธออย่าทำบรรยากาศโรแมนติกนี้พังได้ไหม ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าหลงรักเธอ ตอนแรกกะแค่จ้างธรรมดาแต่พอมาอยู่ที่นี่ฉันกลับมั่นใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่าตัวเองขาดเธอไม่ได้ ฉันยอมรับว่าไม่ได้หลงเธอในตอนแรกแต่พออยู่ด้วยกันแล้วอบอุ่นอย่างหาคำตอบไม่ได้”
“คุณพูดเล่นใช่ไหมเนี้ย ฉันไม่เชื่อคุณหรอก”
“ก็ตามใจเธอสิ แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนแน่ ถ้าฉันไม่อยู่ด้วย” ไอซ์หยิกแก้มโซลาห์ก่อนที่เธอจะหันมามองเขา
“คุณพูดจริงนะ” โซลาห์ฉีกยิ้ม
“แล้วคิดว่าไงละ” ไอซ์ยื่นหน้าจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอช้าๆ โซลาห์ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขจนกระทั่ง…
แฮะ!
โซลาห์สะดุ้งเฮือกอย่างมีสติลืมตามองเหลียวหลังจับต้นไม้ ไอซ์จับแขนเธอที่ทำเป็แกล้งแหย่ให้ใแต่หน้าเธอดูมึนงงสับสนกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เธออยู่ท้ายไร่ไม่ใช่หรือไงแต่นี่กลับยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าไร่ที่เดิม สรุปฝันเฟื่องไปเอง
“คุณไอซ์” โซลาห์ถอนหายใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คือเพ้อเจ้อไปเอง
“ไปกันหรือยัง เดี๋ยวอาหารมื้อพิเศษเย็นหมด ยืนฝันอะไรอยู่” ไอซ์จับมือเธอจูงไปที่รถกอล์ฟขับรถไปเรือนไม้
ไฟจุดสว่างต้อนรับนักท่องเที่ยวให้แวะพักกินอาหารชมวิว ไอซ์พาโซลาห์เดินขึ้นบันไดมานั่งลงที่โต๊ะไม้ริมระเบียงฝั่งขวาที่มีอาหารเสิร์ฟรออยู่เต็มโต๊ะ โซลาห์มองอาหารถึงกับอ้าปากค้างก่อนจะยกมือหยิกแก้มตัวเองให้เจ็บแล้วนั่งลงอย่างแน่ใจว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเื่จริง ไอซ์รินน้ำองุ่นใส่แก้วยื่นให้เธอที่ยังไม่เลิกค้าง
“นี่คือรางวัลพิเศษของเธอ ถ้ากินไม่หมดละน่าดู อยากรู้เหมือนกันว่าเธอกับดาใครจะกินจุมากกว่ากัน” ไอซ์ตักปลาใส่จานตัวเองยักคิ้วบอกโซลาห์ที่เลียริมฝีปากมองอาหารทุกอย่างก่อนมองเขา
“คุณนี่ร้ายกาจชอบเอาอาหารมาล่อฉัน เห็นฉันตะกละหรือไง แต่ก็ขอบคุณนะคะ”
โซลาห์ถือช้อนกับส้อมก่อนลงมือตักอาหารที่จดจ้องอยู่ตรงหน้าอย่างไม่สนใจใครอีกต่อไป ไอซ์มองเธอตักปูไว้ในจานก่อนตักกุ้งเผา เนื้อปลาต้มยำเข้าปากแกะหอยนางรม ผัดหมี่สารพัดที่เอาเข้าปากก่อนหันมองปูที่หั่นไม่เข้าอย่างหงุดหงิดใจ
ผละ!
ก้ามปูลอยกลับไปหาตัวมัน ไอซ์เกือบกระอักกุ้งแม่น้ำยำมะม่วง เขากระดกน้ำองุ่นตบหน้าอกให้โล่งคอมองโซลาห์ที่ค้างเหล่มองโต๊ะอื่นเหลือบมองเธอ
“ใครทอดปูไม่สุก จะทำปูผัดทั้งทีควรจะเอาแต่เนื้อมันนะไม่เข้าใจจะมาทั้งตัวทำไม” โซลาห์พยายามเอาส้อมจิ้มก้ามปูที่เบี่ยงไปเบี่ยงมาจิ้มไม่เข้าสักที
“ไม่ต้องไปโทษคนทำหรอก เธอแกะปูไม่เป็ก็บอกสิ เขาใช้มือกับปากกัดแล้วแกะออก” ไอซ์บอกเธอที่มองปูเขม็งก่อนพยักหน้ารับอย่างจริงจัง หยิบปูมากัด กร๊อบ!
“อ๊ากกก” เธอร้องลั่นวางปูทันทีเอื้อมหยิบกระดาษทิชชูมาปิดปากมองคนอื่นๆที่หันมอง ไอซ์ขมวดคิ้วมองเธอแล้วหลุดหัวเราะชอบใจ
“ฮ่า ฮา เป็อะไรอีก”
“ปู คุณไอซ์ปูมันทิ่มเหงือกฉัน โอ๊ย ไม่กินแล้ว กินยากชะมัด” โซลาห์โวยวายละออกจากปูหันไปจ้องกุ้งกับปลาแทน
“เื่กินนี่ไม่มีความมานะเอาซะเลยนะ มาเดี๋ยวแกะให้” ไอซ์ส่ายหน้าระอาใจตักปูมาแกะให้เธอที่ไม่สนใจตักยำมะม่วงกินต่อ
“ว๊ายยย”
“อะไรอีก” ไอซ์สะดุ้งเฮือกถามเธอที่ร้องเสียงดังเอามือปิดปากแทบไม่ทันก่อนฉีกยิ้มเคี้ยวเอามือป้องปากกระซิบบอก
“อร่อยมากเลย อร่อยไปยันกึ๋นแหนะคุณไอซ์ โอ้โห อันนี้ก็อร่อย น่ากินทั้งนั้นเลย ฉันจะจำมื้อนี้ไปจนวันเกิดฉันปีหน้าเลย” โซลาห์เก็บอาการเปรี้ยวปากสุดฤทธิ์จิกเท้ากระทืบอย่างเอร็ดอร่อย ไอซ์อมยิ้มบางๆให้กับความบ๊องของเธอ
ทิพย์นั่งอยู่บนเตียงนอนมองรูปภาพเธอกับไอซ์ยืนกอดกัน สายตาคมดุมองรอบห้องก่อนจะเดินกอดอกยืนมองบรรยากาศด้านนอกที่เปิดม่านอย่างไม่พึงพอใจมองทอดไปยังบ้านพักที่อยู่ห่างออกไป
“คอยดูว่าใครจะชนะ” แสงไฟดับปิดลง
เวลาผ่านไป 22.30 นาที อาหารบนโต๊ะหมดไม่เหลืออย่างน่าประหลาด โซลาห์นั่งตบพุงอย่างเพลินใจเหล่มองไอซ์ที่เท้าค้างมองมือถือดูเวลาทำให้เธอนึกบางอย่างออกยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาจนเขาเกือบหงายหลัง
“คุณไอซ์”
“อะไร เธอนี่จริงๆเลยนะ” ไอซ์ตั้งหลักมองเธอที่ค่อยๆถอยกลับไปนั่งที่เดิมอย่างสงบแล้วยื่นมือขอไอซ์ที่มองตาปริบๆ
“ฉันขอรูปที่คุณถ่ายไว้หน่อยสิ ที่น้ำตกอะ จะได้ส่งเข้าเครื่องฉัน”
“นึกว่าอะไร เล่นเป็หรือเปล่า” ไอซ์ยื่นมือถือให้เธอที่รีบกดดูก่อนเงยหน้าบอก
“ฉันจบปริญญานะไม่ใช่อนุบาล เทคโนโลยีรู้หมดแหละขอให้บอก”
“คุยเก่งจริงเด็กกะโปโล” ไอซ์อมยิ้มมองโซลาห์ที่ก้มดูรูปก่อนขมวดคิ้วมองสบตาเธอที่เบิกตาโตค้าง ไอซ์ตาลุกวาวใรีบคว้ามือถือกลับคืนอย่างรวดเร็วปิดเครื่องทันทีแล้วลุกพรวดเดินหนีลงบันได โซลาห์รีบลุกขึ้นวิ่งตามเขาไป
“คุณไอซ์ ระ รูป รูปพวกนั้น” โซลาห์ชี้นิ้วงงๆพยายามหาคำตอบจากเขา
“อะไร ตาฝาดแล้วง่วงนอนใช่มั้ย ไปนอนได้แล้ว” ไอซ์เดินอ้อมมาผลักหลังโซลาห์ดันตัวเธอให้เดินขึ้นหน้าไม่ให้เหลียวมองเขา
“แต่...คุณ”
“ระวังหิน สะดุดหน้าแบนหรอก”
“คุณไอซ์คะ แต่ว่า” เขาผลักเธอให้หันกลับไปเดินจ้ำอ้าวจนถึงที่พัก โซลาห์เกาหัวงงเดินขึ้นบันไดอย่างงุนงงสงสัยแต่ก็เดินมาโน้มตัวลงนอนข้างเขาที่คลุมโปง
11K
