วันนี้เป็วันที่ผมตื่นสายอีกหนึ่งวันหลังจากจบฤดูกาลแข่งบอล ผมก็ไม่ค่อยได้เจอไอ้พี่ปืนเลย แต่มันก็โทรมาบ่อยๆแต่คุยกันไม่ค่อยนานหรอก เดี๋ยวนี้รู้สึกมันอ่อนโยนขึ้น มักมีคำว่าเป็ห่วง ฝันดีอยากเจอ อะไรพวกนี้ ขนลุกครับ คำพูดเหล่านี้ดูไม่เข้ากับหน้าพี่มันเท่าไรแต่มันทำให้ผมหวั่นไหวฉิบหาย
“ไอ้มีนมึงเอาอะไร เดี๋ยวกูสั่งให้”
ตอนนี้เรากำลังอยู่ที่โรงอาหารครับไอ้เต้กำลังจะไปซื้อข้าว มันจึงหันมาถามผม
“ข้าวผัดไม่ใส่ผัก แล้วไอ้ดีนอ่ะ”
“มันไลน์มาบอกว่าเดี๋ยวถึงมันให้กูสั่งข้าวเผื่อเนี่ย”
ผมก็นั่งรอข้าวต่อไปซักพักไอ้ดีนก็เดินเข้ามา มีใครคนหนึ่งเดินตามมันมาด้วย พี่เดี่ยวแห่งสถาปัตพี่แกมาทำไมอ่ะ
“ดี ไอ้น้องมีน กูไปเจอไอ้ดีน ก็เลยตามมันมา”
อ๋ออย่างนี้นี่เอง พี่มันทักทายผมทำไมมีแต่คนเรียกกู ‘ไอ้น้องมีน’
“ดีครับ”
“ตอนเย็นมึงว่างมั้ย ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง”
หืม พี่มันชวนกูกินข้าว?
“เอ่อ…”
“มันไม่ว่าง”
เสียงคุ้นๆ แฝงไปด้วยอารมณ์โกรธจะเป็ใครไม่ได้ นอกจากไอ้พี่ปืน โผล่มาใหมด
“มึงมาทำไม ไอ้เดี่ยว”
พี่แกเพิ่มความเหี้ยมของเสียงอีก 30%
“กูก็มาหาอะไรสวยๆงามๆดูไง”
หน้าพี่แกกวนตีนระดับ 10
“มันต้องไปกินข้าวกับกูเย็นนี้ใช่มั้ยไอ้เตี้ย”
“…”
เหรอ กูไปตกลงกับพี่มึงแล้วเหรอ ตอนไหนวะ
“น้องมันดูงงๆนะไอ้น้องมีนมึงจะไปกับไอ้ปืนเหรอ ? ”
กูได้แต่พยักหน้ารับเพราะสายตาพิฆาตของไอ้พี่ปืน ทำให้กูปฏิเสธไม่ได้
“อืม… มึงไม่ได้โดนบังคับใช้มั้ย ไอ้น้องมีน”
มึงจะถามกูทำมั้ย กูจะโดนกระทืบอยู่แล้วเนี่ย
“ไม่เล๊ยพี่ ผมเต็มใจ”
ห่า กูเหงื่อแตกแล้วแอร์ที่โรงอาหารก็เย็นอยู่นา ทำไมหัวกูเริ่มเปียกแล้ว เป็อันว่าข้าวมาเราเลยนั่งกินข้าวกันไป แต่กูว่าข้าวกูไม่มีรสชาติเลยวันนี้
หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันเข้าเรียนเมื่อถึงห้องเรียน ผมก็ไปเลือกนั่งที่ประจำโดยมีไอ้ 2 ตัวไอ้เต้กับไอ้ดีนประกบข้างๆอย่างเคย
“เมื่อกี๊มึงเห็นอะไรดีมั้ยไอ้ดีนที่โรงอาหารอ่ะ”
“อะไรวะ”
ไอ้ดีนทำหน้างงๆ
“ก็ศึกชิงนายไง โง่นะมึงอ่ะ”
“อ๋อ เห็นๆ สัด กูเยี่ยวแทบเล็ดพี่ปืนน่ากลัวฉิบหาย”
“พวกมึง 2 ตัวมานั่งด้วยกันมั้ย พูดข้ามหัวกูอยู่นั่นแหละ”
กูชักรำคาญแล้วแล้วไอ้ศึกชิงนายของพวกมึงคืออะไร
“แหมทำเหมือนเื่นี้ไม่เกี่ยวกับมึงเลยนะ ไอ้มีน”
“เออจริง พูดเหมือนเป็เื่คนอื่น”
“แล้วมันเกี่ยวกับกูตอนไหน”
พี่มันคุยกัน 2 คนแล้วมันเป็เื่ของกูเหรอ
“ก็พี่เขาชิงมึงกันเนี่ย มึงอย่าโง่ ไอ้มีน”
สัด ว่ากูโง่ หน้าตากูออกจะดูฉลาด
“สัด เลิกพูด อาจารย์มาแล้ว”
กูเป็ผู้ชายจะมาชิงกูทำมั๊ย โหยเครียดเสือกป๊อปปูล่าอีกกูมีผู้ชายแย่งกัน (-_-)
ตอนเย็นก็เก็บของเตรียมกับหอกับไอ้เต้พอลงมาจากตึกเรียนก็เห็นไอ้พี่ปืนยืนหน้าเหี้ยมอยู่ข้างๆรถมัน น่ากลัวฉิบหาย
“ขึ้นรถ”
พี่มันสั่งกูอย่างโหด ถ้ากูไม่ขึ้นไปอาจจะโดนทืบตายก่อนจะได้มีเมีย
“…”
กูก็นะ จะปฏิเสธก็ไม่กล้าขึ้นไปนั่งคาดเข็มขัดเรียบร้อย ถ้านั่งพับเพียบได้กูทำไปแล้ว เฮ้อ! เศร้า
“พี่มึงจะพากูไปไหนอ่ะ”
ลองใจดีสู้เสือถามมันไปก่อน
“กินข้าว”
อุ้ย เสียงเข้มเป็กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาลเลย
“…”
“ถ้ากูไม่ไปขัดจังหวะมึงก็จะไปกับไอ้เดี่ยวรึไง”
“กู…ไม่ใช่ซักหน่อย”
กูยังไม่ได้คิดจะตกลงพี่เขาเล๊ย
“ถ้ากูไม่อยู่ มึงจะแอบคุยกับใครก็ได้งั้นสิ”
“ทำไมกูต้องแอบ กูจะคุยกับใครมันก็เื่ของกูดิ”
มึงเป็เ้าของกูรึไง กูถึงคุยกับใครไม่ได้หวายๆ พี่มันจอดรถ จะฆ่ากูหมกป่าแล้ว ช่วยด้วย!
“อืม มันก็เื่ของมึง”
หืม…เสียงมันเบาลงกูรอดใช่มั้ย ?
“แต่ต่อไปมึงห้ามคุยกับไอ้เดี่ยว แล้วกูก็ไม่อยากให้มึงคุยกับคนอื่นนอกจากกู”
“ทำไม มันเื่ของกูอ่ะ”
“… กูขอร้อง”
พี่มึงทำเสียงอย่างนี้ จะให้กูปฏิเสธได้ไงขี้โกงนี่หว่า
“ละ… แล้วไอ้เต้ ไอ้ดีน พี่แทน พี่ออมล่ะ”
“พวกนั้นได้ ยกเว้นไอ้เดี่ยวมันไม่เหมือนกัน”
“ต่างกันตรงไหนพี่เดี่ยวก็รุ่นพี่เหมือนพี่มึงแหละ”
พี่มันหันขวับมามองตางี้จิกจนจะเป็ไก่อยู่แล้ว
“กูบอกว่าห้ามก็ห้าม”
โหย แก้วหูกูแทบแตก
“เออๆ”
หลังจากนั้นพี่มันก็ออกรถแล้วพากินไปข้าว ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก กูยังโมโหพี่มันหน่อยๆ แต่ไม่กล้าไงกลัวพี่มันเตะก้านคอ แสนรันทดเกิดเป็ไอ้มีน
“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าว”
“หมอนัดเอาเฝือกออกวันไหน”
“มะรืน”
“เดี๋ยวกูมารับ”
“เฮ้ย ไม่เป็ไร เดี๋ยวกูไปเอง”
“กูบอกว่ากูจะมารับ”
“…ก็ได้”
“อืม ขึ้นไปได้แล้ว”
ไล่กูอีกเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเอาใจพี่แกไม่ถูกจริงๆ
“มาแล้วเหรอไอ้มีน เป็ไงพี่ปืนพาไปไหนมา”
“เสือก มึงเป็พ่อกูรึไง”
“แหม ั้แ่มีผู้ชายมาแย่งกันนี่ทำเป็เล่นตัว”
“หุบปากเลยมึง กูยิ่งอารมณ์เสียอยู่”
“ทำไมอ่ะ พี่มันทำอะไรมึง”
“ห้ามกูคุยกับพี่เดี่ยวแค่คุยกันมันจะเป็อะไร ทีกูคุยกับพี่ออม พี่แทนยังได้เลย”
“มันไม่เหมือนกันไง พี่ออมพี่แทนก็สายรหัสมึง”
“แล้วพี่เดี่ยวก็เพื่อนพี่มันมั้ยล่ะ”
“เฮ้อมึงนี่ มานั่งนี่ดิ”
มันขวักมือเรียกผมเหมือนเวลาพี่ธันจะเทศกูเลยอ่ะ
“มึงไม่รู้รึไง เวลาที่เราคุยกับใครไม่ควรคุยซ้อน”
“ห๊ะ กูคุยกับใครตอนไหน”
“นี่มึงโง่หรือมึงโง่ มึงคุยกับพี่ปืนแล้วยังจะคุยกับพี่เดี่ยวรึไง”
“สัด กูไปคุยกับพี่มันตอนไหน”
“ไอ้ที่เป็อยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เลยมั้ง รุ่นพี่ที่ไหนจะเลี้ยงข้าวมึงบ่อยๆ ซื้อของกิน ซื้อเสื้อให้มึงห๊ะ คิดสิคิด ไอ้มีน”
“… แล้วจะให้กูทำไง”
“โง่แล้วยังเซอะอีกไอ้ลูกเวร”
“อ้าวสัด ด่ากูยับเลยมึง”
จะให้กูทำไง ไปขอพี่มันแต่งงานเลยมั้ย
“มึงก็ต้องเลือกไงคนเดียวเท่านั้นพี่ปืนหรือพี่เดี่ยว”
“อืม ฟังดูแล้วกูเหมือนนางวันทองเลยเนอะสองผัวไรงี้”
“ถ้ามึงไม่เลือก ใครๆก็จะมองมึงเป็อย่างนั้นแหละ”
“กูให้พวกพี่มันเป็รุ่นพี่ไม่ได้รึไงทั้ง2 คนอ่ะ”
“แล้วมึงคิดกับพี่ปืนแค่รุ่นพี่จริงเหรอ”
“…”
อันนี้ก็ไม่ขอตอบตอนนี้ขอตั้งโต๊ะแถลงข่าวได้มั้ยวะ
“ตกลงมึงจะเอายังไงพี่ปืนใช่รึไม่ใช่สำหรับมึง”
“มึงอย่าเพิ่งถามได้มั้ย กูยิ่งสับสนอยู่”
หลังจากนั้นพวกผมก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกไอ้เต้ก็ปล่อยให้ผมงงๆต่อไป
ก็พี่มึงไม่เคยบอกชอบกูจะให้กูบอกก่อนรึไง เสียศักดิ์ศรีหมด เดี๋ยวไม่หล่อทำไง
“สัปดาห์นี้มึงกลับบ้านมั้ย”
ไอ้เต้มันถามผมที่นอนเล่นเกมอยู่
“ไม่อ่ะ กูยังทำงานอาจารย์สมัยไม่เสร็จเลย”
“กูว่าจะกลับแต่จะชวนพี่ออมไปด้วย”
“สัด ก้าวหน้านะมึงอ่ะแล้วพี่มันจะไปกับมึงเหรอ”
“น่าจะไปกูเคยลองๆถามแล้ว”
“ตกลงมึงคบกับพี่เขาแล้วเหรอวะ”
“อืม เมื่อวาน”
“ห๊ะ ตอนไหนกูไม่เห็นรู้เื่”
“ก็ตอนนี้ที่มึงไปกินข้าวกับพี่ปืนไง”
“เฮ้ย ดีใจด้วย”
ผมตบไหล่มันป๊าบๆ
“แล้วมึงอ่ะ เมื่อไหร่จะคืบหน้า”
“กูทำใจอยู่”
“ทำใจอะไรวะ”
“ทำใจจะขอพี่มันเป็แฟนไง”
“อ้าว ไอ้มีน พี่เขาต้องขอมึงเป็แฟนดิไม่ใช่มึงขอเขา”
“ทำไมอ่ะ ก็กูหล่อ กูก็ต้องขอดิ”
“… เออๆ เอาที่มึงสบายใจเลย”
“เออ แล้วมึงจะไปหาหมอวันไหนนะ”
“มะรืน หมอนัดเอาเฝือกออก”
“อืม เดี๋ยวกูไปส่ง”
“เอ่อ ไม่ต้อง ไอ้พี่ปืนจะพาไป”
“เออว่ะ พี่ปืนนี่โคตรดีเลยอย่าปล่อยให้หลุดมือนะเว้ย จับให้ดีๆ”
พี่มันเป็ปลารึไงให้กูจับให้ดีๆ เห็นกูเป็คนใจแตก ไล่จับผู้ชายรึไง
“เชี่ย กูไม่ได้บ้าผู้ชายจะได้ไปไล่จับใครต่อใคร”
“กูให้มึงจับพี่ปืนคนเดียว หรือมึงจะไปจับใครอีก”
“โอ้ย ไอ้นี่ กูจะประสาทแดก”
ผมทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่งอยากจะะโถีบไอ้เต้ซักทีสองที เฮ้ออออ
พรุ่งนี้ไอ้เต้จะกลับบ้านแต่กูต้องนั่งปั่นงานเสียเวลาที่ไปกับไอ้พี่ปืนเมื่องวานไง ไม่งั้นกูได้นอนเล่นเกมไปแล้วว่าแล้วก็เอางานมาทำดีกว่า
146K
