รักลับๆของนับดาว

        “ขอบคุณสำหรับอาหารนะ อร่อยมาก ๆ ไว้คราวหน้า พี่มาฝากท้องด้วยอีก”

        “ยินดีค่ะ” นับดาวยิ้มหวาน ก่อนรถคันหรูจะแล่นออกจากบ้านหลังใหญ่ไป

        “หุบยิ้มบ้างก็ได้ พี่เห็นเรายิ้มไม่หุบเลยนะคะ”

        “พี่ภพ! จับผิดอะไรดาวคะ ดาวก็แค่ยิ้มให้กับน้องไอริณ”

        “คิดว่ายิ้ม ให้กับเพื่อนพี่ซะอีก” เจนภพเดินมา ทำท่ากระซิบ

        “ดาวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าค่ะ” คนสวยทำทีเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ พลางเบี่ยงตัวเดินขึ้นห้องไป ขณะที่เจนภพมองตามน้องสาวพลางส่ายศีรษะไปมาด้วยความเอ็นดู

        “คุณพ่อขา” เสียงน้องไอริณเรียกจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มเลื่อนสายตามองกระจก

        “มีอะไรคะ” น้ำเสียงอบอุ่นถามเด็กหญิง

        “ไอริณอยากมาบ้านคุณครูนับดาวทุกวันเลยค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงปล่อยยิ้มออกมาให้กับความเดียงสาของเธอ

        “เราจะมารบกวนคุณครูนับดาวทุกวันไม่ได้นะคะ” อารัณย์เลื่อนสายตามองตรงไปยังถนน ก่อนที่ไอริณจะบู้หน้าเง้า

        “ทำไมไม่ได้ล่ะคะ คุณครูนับดาวใจดี ไอริณชอบคุณครูนับดาวค่ะ คุณพ่อชอบคุณครูนับดาวเหมือนไอริณไหมคะ” คำพูดของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้ชายหนุ่มชะงัก ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมองกระจกอีกครั้ง พบกับรอยยิ้มกว้างของเธอ นั่งรอคำตอบอยู่ด้วยสายตาไร้เดียงสาเช่นเดิม

        “อืม...ถ้าน้องไอริณ อยากจะมาทานข้าวกับคุณครูนับดาวล่ะก็ ไอริณต้องไปอนุญาตคุณครูเองนะคะ”

        “เย้ๆๆ”

        “แต่ไม่ใช่ว่าทุกวันนะ สักอาทิตย์ละหนึ่งวันก็พอ ดีไหมคะ”

        “ได้ค่ะ คุณพ่อน่ารักที่สุดในสามโลกเลย” อารัณย์ปล่อยยิ้มออกมาเมื่อเห็นลูกสาวทำท่าดีใจ

ดาริกาทอดสายตามองไปยังวิวเบื้องล่าง พลางทบทวนเ๹ื่๪๫ราวในอดีตอย่างนึกเสียดาย ภาพเหตการณ์ครั้งก่อนย้อนกลับมาให้เธอได้หวนระลึกถึง

หญิงสาวปาดเหงื่ออุ้มท้อง เดินตากแดดเข้ามาในซอยบ้าน ก่อนจะมีรถเก๋งคันหรู เข้าจอดเทียบด้านข้างแล้วลดกระจกลง

        “ดา! ไปไหนมาจ๊ะ” ดาริกาขมวดคิ้วแล้วหันกลับไป ก่อนพบกับยุรี หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเป็๞ผู้เอ่ยทัก เธอหยุดเดินแล้วยิ้มกลับ

        “พอดีจะกลับมาบ้านน่ะ ท้องแก่ใกล้คลอด แฟนเราไม่อยากให้อยู่คนเดียว”

        “เหรอดีแล้วล่ะ อยู่คนเดียวไม่มีคนดูแลจะอันตราย มาอยู่ที่บ้านอย่างไรก็ยังมีป้าสายใจ...งั้นฉันไปก่อนนะ” รถหรูสีดำขับไปอีกนิดก็จอดเทียบหน้าบ้านของยุรี ก่อนจะมีฝรั่งหนุ่มเปิดประตูลงมาแล้วพายุรีเข้าบ้าน เขาเอาใจใส่ดูแลเธออย่างดี ดาริกามองตามจนลับสายตา แล้วเดินอุ้มท้องเข้าบ้านไป

        “เดินมาอีกแล้ว ท้องโย้แบบนี้อีกไม่นานก็คลอด ไหนจะค่านม ค่าผ้าอ้อม ค่าเช่าบ้าน ไอ้ลำพังเงินเดือนผัวแกน่ะ มันจะพอไหม” มารดาพูดแซะ

        “เดี๋ยวดาคลอด ดาก็ไปทำงานแล้ว สองคนรวมกันก็ไม่น้อยหน้าใครหรอกน่า อย่าลืมว่าดากับอารัณย์ก็มีวุฒิการศึกษาปริญญานะแม่”

        “โอ้โห...เงินเดือนหมื่นห้า อีดา! แหกตาดูอียุรีโน่น รายนั้นน่ะปลูกบ้านที่ต่างจังหวัดให้พ่อแม่มาสองสามหลังแล้ว บ้านเขาหรูหราอย่างกับราชวัง แล้วอียุรีมันก็ไม่ได้เรียนสูงเหมือนอย่างกับแก มันจบแค่ ม.3 แต่โชคดีที่มันฉลาด ไม่โง่เหมือนแกที่เอาผัวเป็๲เด็กวัด”

        “แม่! เลิกแดกดันดาเสียที ดาเหนื่อย”

        “เหอะ! ก็ปากชาวบ้านต่างพูดกันทั้งนั้นแหละ ว่าแกทั้งสวย ทั้งเรียนสูง ทำไมไม่หาผัวให้มันดี ๆ กว่านี้” ดาริกานั่งนิ่ง มองดูท้องตัวเองที่โตขึ้นทุกวันจนไม่เป็๲อันทำอะไร ทั้งเหนื่อย หนัก และก็รู้สึกท้อแท้ในเวลาเดียวกัน อารัณย์ก็เอาแต่ทำงานไม่มีเวลาให้ นึกแล้วเธอก็นั่งน้ำตาไหลพราก

“แม่ จากนี้หนูขออยู่กับแม่ก่อนนะ ใกล้ครบกำหนดคลอดแล้ว อารัณย์เขาเป็๞ห่วงไม่อยากให้หนูต้องอยู่คนเดียว”

“มาอยู่ก็ต้องกินต้องใช้ เงินล่ะ” ป้าสายใจแบมือ ก่อนที่ดาริกาจะหยิบเงินจากกระเป๋าที่อารัณย์ทิ้งไว้ให้ ใส่มือมารดา