ต้วนจินเซี่ยที่นัดหมายกับมารดาให้นำคนเข้ามาในห้องท่านผู้ตรวจการหลังจากที่นางบุกเข้ามาแล้วประมาณหนึ่งชั่วยามนับว่าท่านแม่ของนางทำได้ตามที่วางแผนหญิงสาวหันไปมองบุรุษที่นอนแนบข้างแล้วก็พลันผงะ
“เอ๊ะ! เ้าไม่ใช่ท่านผู้ตรวจการนี่?”
“คุณหนูต้วน!”มือปราบหลิงจวิ้นเองก็ใมิใช่น้อยเขายังคงเคลิบเคลิ้มด้วยฤทธิ์กำยานแต่สตรีตรงหน้าก็ทำเอาใมิใช่น้อย
“นี่พวกเ้า! ตายแล้วๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”ติงฮูหยินหน้าซีดเผือดร้องโวยวายออกมา อาการของนางคล้ายจะเป็ลมล้มลงที่ตรงนั้นสาวใช้ที่มาด้วยจึงเข้ามาช่วยประคอง
“นายหญิง! นายหญิงเ้าคะ!”
โหลวซีห่าวหันไปสบตากับภรรยาที่ยืนอยู่ข้างๆทั้งสองพยักหน้าให้กันและกัน สุดท้ายก็จับได้คาหนังคาเขา
“เป็นางนี่เอง!” สองสามีภรรยาอุทานออกมาพร้อมกัน
กำยานคล้อยตามในครั้งนั้นที่สวีเสี่ยวถงมือปราบหญิงเข้ามาในห้องพักของนายอำเภอโหลวแล้วสูดเข้าไปเป็ฝีมือของต้วนจินเซี่ยแม้จะรู้ว่าเป็ฝีมือของคุณหนูต้วน ทว่าพวกเขาก็ปล่อยให้นางรอดตัวไปได้เพราะคิดว่ามิใช่เื่ร้ายแรงครั้งนี้นางคงวางแผนจะเป็ฮูหยินของท่านผู้ตรวจการรูปงามแต่กลับผิดพลาดครั้งใหญ่
เหยาอิงิยืนอึ้งเขาไม่คาดว่าคุณหนูต้วนจะไวไฟถึงเพียงนี้เพิ่งพบกับมือปราบหลิงที่ติดตามท่านผู้ตรวจการวันนี้เป็ครั้งแรกแต่กลับแอบนัดแนะขึ้นเตียงกันเสียแล้ว
“ว้าย!!!!”เสียงร้องของต้วนจินเซี่ยดังลั่นเมื่อนางตระหนักว่าร่างของตนเองที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนั้นไร้อาภรณ์ติดกายแถมยังมีคนมายืนรุมล้อมกันรอบเตียง
“ออกไปกันก่อนเถอะปล่อยให้พวกเขาสวมเสื้อผ้าดีกว่า” นายอำเภอโหลวซีห่าวได้สติรีบจูงมือภรรยาออกมาด้านนอก
ปล่อยให้ติงฮูหยินร้องโวยวายตบตีมือปราบหลิงอยู่ข้างในโหลวซีห่าวพาภรรยาออกมาหน้าเรือนพักได้ก็หัวเราะดังลั่น่
“ข้าไม่คิดเลยว่านางจะทำตนเองจนมุมอย่างนี้!”
“นั่นสินะ! พวกเราอุตส่าห์ละเว้นนางแล้วแท้ๆครั้งนี้ไม่ได้เป็ฮูหยินผู้ตรวจการแต่กลับต้องเป็ฮูหยินของมือปราบธรรมดาท่านว่านางกับติงฮูหยินจะผิดหวังเพียงใด?” สวีเสี่ยวถงยกยิ้มมุมปาก
“ช่างนางเถอะ! ทุกอย่างนางล้วนทำตนเองเ้าเหนื่อยมากแล้วรีบพาลูกของเราไปพักผ่อนจะดีกว่า”
สวีเสี่ยวถงกระตุกมือสามีเอาไว้“ท่านพี่!หากมือปราบหลิงนอนกับคุณหนูต้วนอยู่ในห้องท่านผู้ตรวจการแล้วเ้าของห้องหายไปไหนแล้ว?”
โหลวซีห่าวขมวดคิ้วเขาหันหลังกลับไปมองเหยาอิงิที่เดินตามออกมา
“หัวหน้าเหยาเ้าไปตามหาทีว่าท่านผู้ตรวจการอยู่ที่ใด?”
เหยาอิงิสั่งคนไปวนเวียนหาท่านผู้ตรวจการโดยรอบเรือนพักที่ว่าการอำเภอและถนนรอบๆ ทว่าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
“คุณชายเว่ยคงไม่ถูกจับตัวไปหรอกนะ?”โหลวซีห่าวสีหน้าเป็กังวล
“ใต้เท้าอย่าเพิ่งกังวลพวกเขาจะจับไปด้วยเหตุผลใดกัน?” ในเวลาทำงานสวีเสี่ยวถงจะเรียกสามีว่าใต้เท้าเพราะนางยังทำหน้าที่เป็หัวหน้า มือปราบ
โหลวฉางซีน้องสาวของโหลวซีห่าวเข้ามากระซิบบอกพี่ชายถึงสิ่งที่นางเห็นหลังจากที่นางแอบตามสาวใช้ของต้วนจินเซี่ยไปก็ได้เห็นการนำเอาที่ จุดกำยานไปซ่อนในจวนสกุลต้วน
“อืม...ข้าคิดแล้วว่าต้องแผนของนางครั้งก่อนนางก็ทำเช่นนี้แล้วอาซ้อของเ้าก็เป็คนมาสูดกลิ่นกำยานนั้นเข้า”
“ไอหยา!” โหลวฉางซีหน้าเหวอ“ที่แท้พวกพี่ใหญ่ก็รู้อยู่แล้ว”
สองสามีภรรยาพยักหน้ารับ
“ข้ามิได้ห่วงเื่ที่ว่าผู้ใดทำ?แต่ข้าห่วงว่าท่านผู้ตรวจการหายไปที่ใด?หากว่าเขาสูดกลิ่นกำยานนั่นเข้าแล้วหนีออกไปได้ทัน เ้าว่าเขาจะหนีไปที่ใด?หากดูจาก่เวลาแล้วนี่ก็ผ่านมาเกินหนึ่งชั่วยามแล้วนะ”
โหลวฉางซีได้ยินเช่นนั้นก็ใรีบออกไปช่วยเหยาอิงิตามหาเว่ยหลีเหว่ยในทันทีโหลวซีห่าวหงุดหงิด งานเลี้ยงครั้งนี้วุ่นวายใหญ่โตดีที่ผู้คนที่รออยู่ข้างนอกมิได้รู้เห็นเื่น่าอับอายของต้วนจินเซี่ยเขาจึงออกมาประกาศเพื่อให้ทุกคนกลับโดยอ้างว่าท่านผู้ตรวจการเข้าไปนอนแล้ว
“คนผู้นี้ไม่รู้ว่าจะอยากจัดงานเลี้ยงไปทำไม?แทนที่เ้าจะได้พักผ่อนกลับต้องมาตะลอนช่วยกันหาตัวเขาอีก”
ผ่านไปอีกครึ่งเค่อมือปราบผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน
“พบแล้วขอรับ!”
ไป๋สือจิ่น มือปราบหญิงที่ได้รับมอบหมายให้มาจากเมืองเทียนถังพร้อมด้วยลูกน้องอีกร่วมยี่สิบคนเพื่อช่วยรักษาความปลอดภัยให้กับท่านผู้ตรวจการแบกร่างที่สลึมสลือของชายหนุ่มรูปงามออกมาจากเรือนด้านหลัง
“ใต้เท้าโหลว! ข้าน้อยเจอท่านผู้ตรวจการแล้ว”
“เอ๋?!”
สวีเสี่ยวถงเห็นสามียืนตะลึงอยู่ก็รีบบอกให้ไป๋สือจิ่นแบกเอาท่านผู้ตรวจการไปยังเรือนนอกมือปราบหญิงไป๋ผู้แข็งแรงก็รีบแบกเอาเว่ยหลีเหว่ยผู้หล่อเหลาไปยังเรือนอย่างแข็งขันโดยมีคนกลุ่มใหญ่เดินตามไป
“เ้าไปเจอท่านผู้ตรวจการที่ใด?”
“ข้าน้อยเองก็ดื่มไปไม่น้อยจึงคิดจะหลบไปงีบสักหน่อยพอเดินออกมาก็เจอท่านผู้ตรวจการนอนสิ้นสติอยู่ตรงพุ่มไม้ใกล้เรือนพักเ้าค่ะ”
โหลวซีห่าวหันไปสั่งมือปราบผู้หนึ่งให้ไปตามหมอหลัวมาตรวจดูอาการ
“ท่านไม่ต้องวุ่นวายหรอกใต้เท้าโหลวข้าก็แค่อ่อนแรง นอนพักหนึ่งคืนพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้นดูท่ากำยานนั่นฤทธิ์จะคงอยู่แค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้น”
“จริงด้วยเ้าค่ะเมื่อครู่ตอนที่เขานอนสิ้นสติอยู่ข้าก็เอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้ท่านผู้ตรวจการไปแล้วด้วย”
“ถ้าท่านยืนยันว่าไม่เป็ไรพวกเราก็ไม่รบกวนแล้ว ท่านผู้ตรวจการจะได้นอนพักผ่อน”โหลวซีห่าวกวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้า เมื่อเห็นท่าทางเขาเป็อย่างที่ปากพูดก็รีบบอกให้ทุกคนกลับ“มือปราบไป๋ ข้าฝากเ้าดูแลการเก็บกวาดงานเลี้ยงด้วยนะ ข้าจะพาภรรยาไปพักผ่อนเดี๋ยวจะให้หัวหน้าเหยาช่วยดูแลด้วย”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะข้าคนเดียวก็ทำไหว ใต้เท้าโหลวกับฮูหยินรีบไปพักผ่อนเถิด” ไป๋สือจิ่นสีหน้าเรียบเฉยใบหน้าของนางยากที่คนจะคาดเดาว่าอยู่ในอารมณ์ใด
“ขอบใจเ้ามาก”นายอำเภอหนุ่มกล่าวขอบคุณแล้วรีบประคองภรรยากลับจวนคืนนี้ช่างน่าปวดหัวและน่าสงสัย
สวีเสี่ยวถงเห็นสามีขมวดคิ้วก็ยิ้มน้อยๆ“ท่านพี่คงจะสงสัยล่ะสิว่า เว่ยหลีเหว่ยเหตุใดถูกกำยานกำหนัดแล้วยังกำจัดฤทธิ์มันได้?”
“อืม...นั่นสิ!ขนาดมือปราบหลิงกับต้วนจินเซี่ยยังไม่อาจต้านทานแล้วคนอย่างเว่ยหลีเหว่ยจอมเสเพลจะทนได้อย่างไร?”
**********************
2K
