จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        เหยียนอู๋อวี้ค้นพบว่าเขาใจกล้าขึ้นเรื่อยๆ ในใจอยากรู้ว่าเขาพึ่งพาสิ่งใดจึงได้ไม่เกรงกลัวเช่นนี้ ทว่าก็ยากที่จะถามให้เข้าใจ ในเมื่อเขาต้องการที่อยู่ของมือสังหาร เหยียนอู๋อวี้ก็จะไม่ปิดบัง นางจึงเล่าทุกอย่างที่โจวหลู่ชิงบอกกับตนเอง กระนั้นในใจยังคงรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยจึงกำชับว่า “ชิงลงมือก่อนย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าอย่าได้ประมาท พาคนไปด้วย ทางที่ดีเมื่อพบหน้าให้ลงมือทันที อย่าให้อีกฝ่ายมีโอกาสพักหายใจ” 

        “ท่านวางใจ ข้าจะดูแลตนเองให้ดี” จวินอู๋เสียมองนางที่แสดงสีหน้าเป็นกังวล ในใจเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมา หลังจากรับประกันว่าจะระมัดระวังจึงกล่าวอีกว่า “ครั้งก่อนที่ท่านตามหาข้า ข้ารู้ทั้งหมด เพียงแต่ยามนั้นมิได้อยู่ในวังหลวง มิอาจกลับไปได้ทันเวลา ภายหลังจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก อย่างมากข้าจะปรากฏตัวเบื้องหน้าท่านในเวลาหนึ่งก้านธูป” 

        เหยียนอู๋อวี้โบกไม้โบกมือไม่ถือสา “องค์ชายจวินกล่าวเกินไปแล้ว นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย บางครั้งก็หลีกเลี่ยงได้ยาก” 

        จวินอู๋เสียรู้สึกผิดหวังในใจเล็กน้อย เพียงแต่มิได้แสดงออกมา เขาเพียงแค่แสดงท่าทีผ่อนคลายในตอนแรก “ขอบใจเหยียนฉายเหรินที่ใส่ใจ” 

        เมื่อไม่มีเรื่องอื่นอีกทั้งสองจึงแยกกัน 

        เรื่องสวนในวังหลวงวันนี้นับว่าเป็นการเดินทางที่คุ้มค่า นึกไม่ถึงว่าองค์หญิงใหญ่จะอยากบีบให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์จริงๆ ดูท่าแล้วไทเฮาคงบีบบังคับนางมากเกินไป ทว่าเพราะเป็นเช่นนี้จึงได้เห็นความแข็งแกร่งขององค์หญิงใหญ่ อำนาจของราชสำนักไม่เคยมั่นคง องค์หญิงใหญ่เป็นกังวลเช่นนี้เพราะกลัวว่าเหล่าผู้ที่อยู่ใต้อำนาจนางจะมีความคิดเป็นอื่น เหยียนอู๋อวี้รู้สึกว่าตนเองต้องใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้กวนน้ำให้ขุ่นมากกว่าเดิม ไทเฮาต้องการปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียว ซ่งอี้เฉินต้องการยึดอำนาจ หากองค์หญิงใหญ่สูญเสียอำนาจ ซ่งอี้เฉินต้องคิดหาวิธีกลืนกินอำนาจในส่วนขององค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน สิ่งเหล่านี้นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ 

        เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ เหยียนอู๋อวี้พลันนึกเรื่องบางอย่างออกทันที 

        องค์หญิงใหญ่ต้องการบุกวังหลวง นางต้องคิดหาวิธีควบคุมองครักษ์รักษาพระองค์อย่างแน่นอน ถึงขั้นเป็นไปได้ว่าองครักษ์รักษาพระองค์ในปัจจุบันอยู่ภายใต้อำนาจของนางแล้ว  

        ดังนั้นต้องมีคนหนีไม่พ้นภัยครั้งนี้อย่างแน่นอน ซึ่งก็คือหัวหน้าองครักษ์รักษาพระองค์ ฉีตงหยวน 

        หากไทเฮาต้องการเก็บกวาดตระกูลฉี นี่เป็นโอกาสอันดี 

        เหยียนอู๋อวี้มีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อตระกูลฉียิ่งนัก 

        ในปีนั้นที่ตระกูลอวิ๋นถูกใส่ร้ายจนสิ้นทั้งตระกูล จ้าวกั๋วเหล่าอาจารย์ของลูกศิษย์ในใต้หล้าถูกโยนเข้าคุกสูญเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่งเพราะคัดค้านการกราบทูลรายงานต่อฮ่องเต้ กระนั้นมหาบัณฑิตฉีกลับมิได้เปล่งเสียงใดออกมา แม้เป็นการปกป้องความปลอดภัยของทั้งครอบครัว ทว่า...

        ทว่าปีนั้นที่ตระกูลฉีแสดงจุดยืน ตระกูลฉีจึงถูกอดีตฮ่องเต้ลงโทษนับครั้งไม่ถ้วนเพราะคำพูด และทุกครั้งก็เป็นบิดาที่ออกหน้าช่วยเหลือและต้านภัยพิบัติให้พวกเขา ตระกูลฉีจึงมีทุกวันนี้ได้ แม้การกระทำของมหาบัณฑิตฉีจะพอให้อภัยได้ หากแต่ก็ชวนให้รู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง 

        ต่อมาตระกูลฉีจึงมีช่องว่างกับจ้าวกั๋วเหล่าและเสียชื่อเสียงในราชสำนักเพราะเรื่องนี้ ด้วยเหตุนี้มหาบัณฑิตฉีจึงสั่งให้ฉีตงหยวนยอมรับราชโองการออกทัพจับศึกของไทเฮาเพื่อรากฐานที่มั่นคงของตระกูลฉี กลับไม่คิดเลยว่าจะเป็นแผนการของไทเฮาที่เกือบจะทำลายฉีตงหยวน 

        จนถึงตอนนี้แม้ว่าตระกูลฉีจะมีบุตรชายอยู่ในกองทัพ แต่ทว่ามันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว  

        เหยียนอู๋อวี้ไม่คิดจะสนใจตระกูลฉี นางเพียงต้องการปกป้องเจ้าลิงน้อย 

        หลังจากที่รู้ว่าฉีตงหยวนถูกไทเฮาวางแผนทำให้มือต้องพิการเพราะทวงความยุติธรรมให้ตระกูลอวิ๋น และหลังจากที่เขาดึงรั้งนางพลางกล่าวว่าคิดถึงศิษย์พี่หญิงในคืนนั้น มิตรภาพในวัยเยาว์พลันลุกโชนขึ้นมาในใจนางอีกครั้งหนึ่ง 

        เพียงแต่จะช่วยอย่างไร? 

        อำนาจขององค์หญิงใหญ่ไม่อาจหยุดยั้งได้ กำลังของนางเพียงคนเดียวไม่มีทางยับยั้งได้อย่างแน่นอน เช่นนั้นนางจะปกป้องฉีตงหยวนได้อย่างไร? 

        เหยียนอู๋อวี้รู้สึกอับจนหนทาง

        เมื่อนางกลับมาถึงตำหนักเฟิ่งชัย ซูอิ่งรีบเข้ามาต้อนรับ “นายหญิง เต๋อเฟยส่งคนมาแจ้งว่ากลางคืนจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ให้เฮ่อเป่าหลินที่เพิ่งเข้ามาในตำหนัก งานจัดอยู่ที่สวนในวังหลวงเจ้าค่ะ” 

        เมื่อครู่เพิ่งจากมา ตอนเย็นก็ต้องไปอีก เหยียนอู๋อวี้กลับไม่รู้สึกประหลาดใจต่อสิ่งนี้เลย เมื่อวานเฮ่อเสี่ยวซือถูกยกเข้าไปในตำหนักด้านข้างของตำหนักเยถิงของเต๋อเฟย แม้ซ่งอี้เฉินไม่ได้โปรดปรานเพราะเรื่องอาลักษณ์อู๋ แต่กลับต้องกำหนดลำดับขั้นเพื่อให้เกียรติไทเฮา 

        ลองนึกดูว่าตั้งแต่นางเข้าวังหลวง ไหนเลยจะมีการปฏิบัติเช่นนี้ หากบอกว่าก่อนหน้าเป็นเพราะเต๋อเฟยไม่ได้คุมตำหนักหลัง ทว่าต่อมาเซียวเป่าหลินก็ไม่ได้รับการปฏิบัติที่พิเศษเช่นนี้เหมือนกัน 

        เมื่อนึกถึงเฮ่อเสี่ยวซือ เหยียนอู๋อวี้พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนวังหลวงในวันนั้น ท่าทางน่ารักไร้เดียงสาของเจ้าลิงน้อยก็ค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นมา แม้ตระกูลเหยียนกับตระกูลฉีไม่ลงรอยกัน ทว่ามหาบัณฑิตฉีอาจไม่ได้คัดค้านเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ อย่างไรเสียก็เป็นโอกาสอันดีในการประจบประแจงไทเฮา 

        ไม่คาดคิดเลยว่าไทเฮาจะพานางเข้าวังหลวง 

        เหยียนอู๋อวี้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่กลับทำได้เพียงเสียดายเท่านั้น  

        ระหว่างทางเดินไปสวนในวังหลวงนางได้พบกับเซียวเป่าหลิน เมื่อเซียวเป่าหลินเห็นนางจึงรีบคำนับ จากนั้นจึงถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเดินตามหลังนางไป  

        เหยียนอู๋อวี้เอ่ยปากถาม “น้องหญิงน่าจะเคยเจอเฮ่อเป่าหลินแล้วใช่หรือไม่?” 

        เซียวเป่าหลินตอบกลับ “ก่อนหน้าเคยเจอที่งานเลี้ยงร้อยบุปผา ดูดีกว่าคุณหนูเหยียนมาก แต่ไม่เคยไปมาหาสู่กันเวลาอยู่ในเรือนเพคะ” 

        เหยียนอู๋อวี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดูแล้วมีท่าทางน่ารักไร้เดียงสา” 

        เซียวเป่าหลินถอนหายใจ “เพียงแต่ไม่รู้ว่านางจะปรับตัวกับชีวิตในตำหนักได้หรือไม่เพคะ” 

        เหยียนอู๋อวี้เงยศีรษะมองไปข้างหน้าพลางกล่าวเสียงราบเรียบ “ไม่ว่าปรับตัวได้หรือไม่ นางก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอด นางดีกว่าเจ้ากับข้ามาก เพราะมีไทเฮาให้พึ่งพิง” 

        เซียวเป่าหลินพยักหน้าเล็กน้อยพลางเอ่ยเสียงเบา “ท้ายที่สุดแล้วนางก็มีความเกี่ยวดองกับไทเฮา เต๋อเฟยย่อมมีกฎเกณฑ์อย่างแน่นอนเพคะ” 

        ใช่แล้ว แต่ไหนแต่ไรมาในตำหนักไม่มีการทำดีโดยไร้เหตุไร้ผล ต่อให้เซียวเป่าหลินยืนเคียงข้างนาง ทว่าก็เป็นเพราะความสัมพันธ์ละเอียดอ่อนระหว่างนางกับตระกูลเซียว เต๋อเฟยสามารถไต่จากนางกำนัลเป็นพระสนมได้ไม่ใช่เพียงเพราะนางถือศีลกินเจกระมัง  

        ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันพลันเห็นเกี้ยวคันหนึ่งเคลื่อนมาจากระยะไกล เมื่อมองอย่างละเอียดแล้วเซียวเป่าหลินจึงกล่าวว่า “เหลียงเจาอี๋มาเร็วยิ่งนักเพคะ” 

        เหลียงเจาอี๋เป็นผู้อาวุโสในวังหลวง แม้จะไม่อาวุโสเท่าเต๋อเฟย ทว่าก็พอๆ กับฮวารั่วซี 

        เพราะนางเกิดจากนางกำนัลจึงมีนิสัยสงบเสงี่ยมและชอบเย็บปักถักร้อย ในยามปกติส่วนใหญ่นางจะอยู่แต่ในตำหนักตนเองและจะปรากฏตัวเพียงแค่ยามที่ต้องไปถวายพระพรที่ตำหนักอี้คุน ซ่งอี้เฉินจำนางได้ เพราะเป็นเพียงแค่ความโปรดปรานเดือนละครั้งเท่านั้นเอง 

        ทว่าเหลียงเจาอี๋ผู้นี้มีนิสัยไม่ชอบวิวาทและปกติมักหมกมุ่นอยู่กับคนงานหญิงจึงทำให้ซ่งอี้เฉินเพิ่มพื้นที่เอาใจใส่อีกหนึ่งแห่ง และเพราะความสงบเสงี่ยมนี้เองที่ทำให้นางก้าวจากตำแหน่งอวี้หนี่ว์ขึ้นไปยังตำแหน่งเจาอี๋ทีละขั้น  

        ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าถูกนางคุกคาม ทุกครั้งที่รวมตัว นางแทบไม่เคยเปล่งเสียงออกมา ไม่มีผู้ใดรู้สึกถึงการมีอยู่ของนาง 

        วันนี้ก็เป็นเช่นนั้น 

        เหยียนอู๋อวี้เดินเข้าไปใกล้เซียวเป่าหลินเล็กน้อย จึงเห็นว่าในมือนางกำนัลที่ติดตามเหลียงเจาอี๋กำลังถือตะกร้าใบเล็ก ซึ่งด้านบนมีงานเย็บปักถักร้อยและเป็นงานที่ปักไปได้ครึ่งหนึ่ง 

        เมื่อเหลียงเจาอี๋เห็นพวกนางจึงรีบให้คนวางเกี้ยวประทับลงทันที จากนั้นจึงเดินเคียงข้างไปกับพวกนางและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ช่วงนี้น้องหญิงทั้งสองอยากได้ผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่หรือไม่? ข้าเพิ่งปักเสร็จไปสองผืน อย่าได้รังเกียจเลย” 

        นางเอ่ยพลางรับผ้าเช็ดหน้าสองผืนจากมือนางกำนัลอีกคนหนึ่งมาให้เหยียนอู๋อวี้กับเซียวเป่าหลิน  

        เหยียนอู๋อวี้ก้มศีรษะมองคราหนึ่ง ผืนที่นางมอบให้ตนเองเป็นดอกโบตั๋นที่มีกลีบสีชมพูงดงามจนน่าประทับใจ จากนั้นจึงมองของเซียวเป่าหลินที่เป็นดอกท้อ 

        เหลียงเจาอี๋เอ่ยพลางแย้มยิ้ม “น้องหญิงเหยียนงดงามไร้ที่เปรียบย่อมคู่ควรกับดอกไม้เช่นนี้” จากนั้นนางจึงเอ่ยกับเซียวเป่าหลิน “ได้ยินมาว่าน้องหญิงเซียวมีนามว่าหรูเสวี่ย ข้านึกถึงกลอนบทหนึ่งที่ว่า รู้แต่ไกลมิใช่หิมะพราว กรุ่นกลิ่นหอมบุปผาพัดโชยมา หรูเสวี่ยมิใช่หิมะ ทว่าเป็นดอกท้อล้อเหมันต์กระมัง?”