สายน้ำแห่งปรารถนา

        เขาลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่างเรือนร่างเปล่าเปลือยของหลุยส์ในยามนี้เป็นประหนึ่งแม่เหล็กที่ดึงดูดสายตาโทนี่ไว้ อันที่จริงการที่ได้เห็นผู้ชายเปลือยกายมิใช่สิ่งใหม่สำหรับเธอทั้งนี้เพราะเมื่อครั้งที่เธอต้องพยาบาลแมทธิวส์นั้นเธอได้เห็นสภาพร่างกายของเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนเพียงแต่ว่าครั้งนี้ มันมีความแตกต่างกว่าครั้งนั้นมากการที่เธอได้เห็นหลุยส์เดินเปลือยร่างอยู่ในห้องที่มีเพียงแสงสลัว ๆมันทําให้ลําคอตีบตันด้วยความปรารถนาอันรานร้าวใคร่จะได้สัมผัสความรู้สึกอันเป็นจุดสูงสุดแห่งการมีเพศสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ชายหญิงซึ่งแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนป่านนี้แล้ว เธอก็ยังมิได้พานพบอยู่นั่นเอง

        หลังจากที่หลุยส์เปิดไฟแสงอ่อนนวลขึ้นแล้วเขาก็เดินกลับมาที่เตียงทรุดตัวลงนั่งตรงขอบ ศอกทั้งสองข้างวางอยู่บนเข่าดวงตาจรดจ้องมองพื้นห้อง

        “ผมไม่อยากจะให้คุณคิดว่ามันเป็นข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น แต่บางทีคุณอาจจะมีความเข้าใจในสภาพที่ผมกําลังเป็นอยู่ได้ดีขึ้นถ้าผมจะบอกคุณตามตรงว่า ผมมีความต้องการในตัวคุณตั้งแต่วันที่ผมได้พบคุณที่ริโอเดอ จาไนโรแล้ว และถึงแม้ผมจะกลับอเมซอน ผมก็ไม่อาจจะลบภาพคุณในวันนั้นออกไปจากจิตใจได้เลยผมมักจะตื่นขึ้นในยามดึกแล้วก็นึกถึงภาพคุณได้กลิ่นน้ำหอมที่คุณใช้ติดอยู่ตรงปลายจมูกตลอดเวลา...แอนโทเนีย คุณรู้ไหมว่าความต้องการในตัวคุณอย่างนั้น...มันทรมานผมเป็นที่สุดมันทําให้ผมต้องคิดถึงครั้งแรกที่เราได้พบกันอยู่เสมอ” สีหน้าของเขามิได้ปิดบังอําพรางความรู้สึกใดๆ ไว้จากเธออีก “ผมยอมรับว่าผมมีความต้องการในตัวคุณอย่างเหลือเกิน แต่ถึงผมจะเป็นคนต่ำช้าอย่างไรก็ไม่เคยคิดที่จะให้ตัวเองกระทําการเยี่ยงสัตว์อย่างที่ผมได้ทําลงไปในคืนนี้”

        “หลุยส์คะคุณไม่ได้ทําอะไรอย่างนั้นเลย แต่มันเป็นเพราะคุณใช้ชีวิตเป็นฤาษีชีไพรอยู่ในป่านั้นมานานเกินไปต่างหากคุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่า เมื่อผู้ชายเกิดความต้องการมาก ๆ อย่างนั้นแล้วผลมันจะเป็นยังไง 11 ปีนะคะที่...”

        “ผมจะไม่หยิบยกเรื่องนั้นขึ้นมาเป็นข้ออ้างหรอก”เขาพูดน้ำเสียงปวดร้าว ซุกใบหน้าลงในอุ้งมือ “อย่างน้อย...คุณก็ยังไม่รู้ในเหตุผลทั้งหมดของผม”

        “โธ่...หลุยส์...” ด้วยความรักที่เปี่ยมกันอยู่ในจิตใจทำให้เธอรั้งร่างเขาลงบนเตียงเคียงข้างโลมไล้ฝ่ามือไปทั่วร่างกายของเขาแทนวาจาที่จะกล่าวออกมาถึงความรักที่เธอมีต่อเขาและหลังจากนั้นไม่นาน หลุยส์ก็ได้มอบความรักให้เธออีกครั้งมันเป็นการฝากรักฝากใคร่ที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ความมั่นใจ และความแรงร้อนเสียงเขาพร่ำกระซิบอยู่ริมหูว่า

        “ผมต้องการจะให้ผลมันเป็นอย่างนี้...ให้เราได้มีความสุขด้วยกันผมรักคุณมากนะแอนโทเนีย ผมรักคุณมากเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคําพูดได้”

        วาจานั้นเป็นสิ่งที่สร้างความปราโมทย์ให้เกิดขึ้นในใจอย่างเหลือล้นสิ่งที่หลุยส์ได้มอบให้เธอมากเกินกว่าที่โทนี่ได้คาดหมายไว้ว่าจะได้รับจากเขาซึ่งทําให้เธอสามารถจะยอมรับจะยอมสารภาพถึงความรู้สึกส่วนลึกในหัวใจที่ทําให้เธอได้มอบให้เขาทั้งกายและใจเช่นนี้

        “ค่ะ ฉันก็รักคุณ...รักมากด้วยค่ะหลุยส์”เธอเงยหน้าขึ้น จรดจุมพิตลงบนริมฝีปากของเขา “ฉันรักคุณเหลือเกิน...หลุยส์คะ...ฉันดีใจเหลือเกินที่ฉันได้มอบความบริสุทธิ์นี้ให้กับคุณ”

        ค่ำคืนนั้นเป็นค่ำคืนแห่งความสุขที่แสนหวานสําหรับโทนี่หลุยส์คุยอะไรต่อมิอะไรให้เธอฟังมากมาย ทั้งเรื่องสําคัญและไม่สําคัญแต่เขามิได้พูดถึงการที่จะพาเธอกลับไปส่งโรงแรมและโทนี่ก็มิได้เอ่ยถึงเรื่องนั้นเช่นกัน เขามิได้พูดถึงวันเวลาในอนาคตที่จะมาถึงซึ่งโทนี่ก็มิได้พูดเช่นกัน และแล้วเขาและเธอก็ซุกร่างเข้าหากันในโลกแห่งยามค่ำคืนนั้น โทนี่ได้เฝ้าฝันถึงความฝันที่ไม่อาจเป็นความจริงไปได้

        ในท่ามกลางราตรีอันสงัดราตรีที่จะฝากฝังไว้ในความทรงจําชั่วนิรันดร์ โทนี่ผวาตื่นขึ้นและได้พบว่าเขากําลังโลมไล้จุมพิตอยู่กับเรียวปาก ราวจะเตือนตัวเองว่าเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา ครั้งต่อมาก็เมื่อหลุยส์ดึงผ้าห่มบาง ๆ คลุมลงบนเรือนร่างของเขาและเธอเพื่อป้องกันความหนาวเย็นของอากาศในยามที่อรุณใกล้จะรุ่ง และอีกครั้งหนึ่งเมื่อแสงแรกแห่งยามเช้าเริ่มสาดส่องรอยแยกของผ้าม่านตรงหน้าต่างเข้ามาแต่เนื่องจากมันยังเช้าเกินกว่าที่จะลุกขึ้นและเนื่องจากเธอยังไม่อยากตื่นขึ้นจากความฝันอันแสนสวยนั้นดังนั้นโทนี่จึงซุกร่างเข้าไปในอ้อมแขนของหลุยส์ซึ่งเขาก็โอบกอดร่างของเธอไว้ซุกหลับต่อไปด้วยกัน

        เสียงสวิตช์ไฟถูกกดลงและแสงไฟจากโคมระย้าก็สาดกระจายไปทั่วห้อง แสงนั้นทําให้โทนี่ผวาตื่นขึ้นทันทีและเมื่อเธอสัมผัสกับอ้อมแขนของหลุยส์ที่รัดอยู่รอบเรือนกายแน่นเข้าเธอก็รู้ว่าเขาตื่นแล้วเช่นกัน

        “อ้อ...” เสียงแปลกๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “นี่นะเรอะหลุยส์...หลุยส์ผู้แสนบริสุทธิ์แสนสะอาด เห็นอยู่อย่างนี้ก็แปลว่าไม่บริสุทธิ์ ไม่สะอาดอีกต่อไปแล้วสินะพุทโธ่เอ๊ย...น่าขันจริง”

        ด้วยความตกใจเหลือจะกล่าว ทําให้โทนี่คว้าผ้าห่มขึ้นคลุมกายไว้จ้องมองดูสตรีผู้บุกรุกเข้ามาถึงในห้องนอนอย่างไม่วางตา เสียงหลุยส์ด่าอะไรออกมาเป็นภาษาปอร์ตุเกสเช่นเดียวกับผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับผลักร่างเธอออกจากวงแขนผลุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง โดยไม่คิดจะปิดบังเรือนกายไว้

        “บางทีเธออาจจะเห็นขันก็ได้คอนสแตนเซีย” เขาตอบโต้ออกไป “แต่บังเอิญผมไม่ได้เห็นขันตามไปด้วยเลยว่าแต่โผล่มาจากไหนล่ะ ก็เห็นสายการบินบอกว่าเครื่องที่เธอจะมาไม่ได้เข้าเมื่อวานนี้นี่”

        “ทางสายการบินเขาก็ไม่ได้กล่าวเท็จกับคุณหรอกแต่ดิโอโกขอให้เพื่อนสนิทของเขาคนหนึ่ง เอาเครื่องบินส่วนตัวมาส่งเราเพราะฉะนั้นเมื่อวานเราก็มาถึงดึกมากแล้ว และก็โทรไปถามกับทางโรงแรมเขาเมื่อตามหาตัวคุณไม่เจอ ดิโอโกเขาก็คิดว่าคุณไม่มาน่ะสิ”

        “คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่เคยทําอะไรพรรค์นั้น”หลุยส์ตอบ

        คอนสแตนเซียเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคมฉาบคู่นั้นมองตรงมายังโทนี่

        “ฉันรู้ว่าคุณน่ะไม่ทําหรอกก็เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้มาที่นี่ เอาช่างที่จะตกแต่งบ้านมาด้วยไงล่ะคุณกับเขาจะได้ปรึกษาหารือกันเรื่องที่จะแต่งบ้านใหม่”

        เมื่อโทนี่ปรายตามองไปทางประตูจึงจะได้เห็นผู้ชายอีกคนหนึ่งกําลังยืนอยู่ตรงนั้น ห่างจากสตรี ซึ่งเธอเชื่อว่าเป็นน้องสาวของหลุยส์ไม่กี่ก้าวและทันทีที่เห็นว่ากําลังมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มให้เธออย่างขออภัย ก่อนที่จะปลีกตัวหายไปจากห้อง

        น้องสาวของหลุยส์เดินเลยเข้ามาในห้องด้วยท่าทางทองไม่รู้ร้อนเสื้อผ้าราคาแพงที่เธอสวมใส่อยู่บอกให้เห็นอย่างเด่นชัดว่าเธอกําลังอยู่ในภาวะตั้งครรภ์แต่ทั้งใบหน้า และผิวพรรณของผู้หญิงคนนี้ คงความงามไว้อย่างน่าอัศจรรย์รูปลักษณ์และกิริยาท่าทางของเธอผู้นี้บอกให้รู้ว่ามีเชื้อสายละตินอยู่ในตัว

        คอนสแตนเซียเข้ามาหยุดอยู่ใกล้เตียงพร้อมกับส่งยิ้มให้โทนี่อย่างอ่อนหวาน คล้ายจะแสดงให้เห็นว่าเธอมิได้รู้สึกอะไรเลยกับการที่โทนี่จะอยู่ในสภาพที่ไม่น่าดูหรือผิดที่ผิดทางเช่นนี้

        “เธอเป็นคนสวยมากจริง ๆ” ในน้ำเสียงที่พูดนั้นมีแววเยาะประสมอยู่อย่างเห็นได้ชัด “เธอทํายังไงล่ะหลุยส์ถึงตะครุบคุณไว้ได้”

        หลุยส์กัดกรามกรอด

        “อย่าพูดบ้า ๆ อย่างนั้นนะคอนสแตนเซีย ทําไมคุณจะต้องมายุ่งกับเรื่องของผมด้วย”

        “โถ...หลุยส์อย่าทําโมโหโทโสเป็นเด็ก ๆ ไปหน่อยเลยน่า” คอนสแตนเซียพูดกับเขาแต่สายตามิได้ละจากใบหน้าของโทนี่เลย “ฉันเพียงแต่แปลกใจเท่านั้นละแปลกใจที่ได้เห็นใครสักคนหนึ่งที่ทําให้คุณเลิกวางท่าเป็นผู้ดีได้ อันที่จริงฉันก็เห็นด้วยนะ ท่าทางของเธอบริสุทธิ์ ไร้เดียงสาดีออก”

        “ออกไปเดี๋ยวนี้ คอนสแตนเซีย...”หลุยส์ตวาดใส่ “เดี๋ยวเราค่อยคุยกันข้างล่าง”

        คิ้วเข้ม ๆของผู้หญิงคนนั้นเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ

        “อะไรกันนี่คุณถึงกับไล่ฉันเชียวหรือ ก็ได้...แต่คุณแนะนําให้ฉันรู้จักเธอก่อนสิ”

        “คุณนี่มันไม่มียางอายเลยนะ”หลุยส์คํารามออกมา “ก็ได้ คอนสแตนเซียนี่คือซินยอร่า คารูทเธ่อร์”

        “สวัสดีค่ะ” โทนี่พยายามเปล่งคําทักทายออกมาอย่างลําบากยากเย็นการควบคุมสติอารมณ์ให้คงที่ ซึ่งเธอฝึกฝนตนเองมาโดยตลอดดูจะมลายหายสูญไปสิ้นนับแต่วาระที่ผู้หญิงคนนี้ย่างเหยียบเข้ามาในห้อง

        “อเมริกันงั้นเรอะ” คอนสแตนเซียถามยิ้ม ๆ แววในดวงตาเหยียดหยัน “ฉลาดจริงนะ”

        “นี่...แนะนําแล้วคุณก็กลับออกไปหาไอ้ช่างคนนั้นได้แล้ว คอนสแตนเซีย ยังไม่พอใจอีกหรือไง”

        “อ้าว...ก็คุณยังไม่ได้แนะนําฉันให้เขารู้จักอย่างถูกต้องนี่คะหลุยส์ หรือว่าคุณผู้หญิงคนสวย คู่นอนชาวอเมริกันคนนี้เขารู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นเมียคุณ”

        เมีย...คําพูดคํานั้นทําให้โทนี่ถึงกับตะลึงงันไป เผือดซีดไปในทันทีทั้งเรือนร่าง