“ในวันที่โลกไม่เชื่อเรา แค่มีคนหนึ่งยืนข้างก็เพียงพอ”
ฟ้าเช้าในโซลหม่นเป็พิเศษ ราวกับเมืองทั้งเมืองตื่นขึ้นมาพร้อมข่าวร้าย
ฮันมินอานั่งปลายเตียงในห้องเล็ก ๆ ของเธอ แก้วกาแฟในมือเริ่มเย็นไปั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
เธอเปิดทีวี หวังดูพยากรณ์อากาศ
แต่ผู้ประกาศข่าวกลับพูดสิ่งที่ทำให้เืในกายเธอเย็นลงแทบจะทันที
“ในเช้าวันนี้ เกิดกรณีข้อมูลโครงการหลุดจากภายในบริษัท KJ Group ซึ่งเกี่ยวข้องกับโครงการ Y Project ของบริษัทคู่แข่ง…”
ภาพอาคาร KJ Tower ขึ้นเต็มจอ
ตามด้วยภาพกล้องวงจรปิดเบลอ ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถือแฟ้มเดินออกจากห้องประชุมชั้น 25 เวลา 23:47 น. คืนก่อน
คำบรรยายด้านล่างขึ้นว่า
“พนักงานฝึกงาน (ไม่เปิดเผยชื่อ)”
แต่เธอรู้
คนที่รู้จักเธอ… ทุกคนต้องจำได้
มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นจนกาแฟกระเพื่อม เธอกดปิดทีวีก่อนเสียงข่าวจะกัดกินใจไปมากกว่านี้
“ทำไม… ต้องเป็ฉันด้วย”
ไม่มีคำตอบจากห้องเงียบ ๆ นอกจากลมหายใจตัวเองที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ
ที่ KJ Tower ทุกโต๊ะ ทุกซอกมุม ดูเหมือนมีคนคุยสิ่งเดียวกัน
“เด็กฝึกงานที่เป็ข่าว… เป็ใครเหรอ”
“เห็นว่าเป็คนทีมออกแบบดาดฟ้า”
“จะว่าไป ฉันเคยเห็นเธอเดินกับท่านประธานนะ”
เสียงเ่าั้เบาเหมือนกระซิบ แต่กลับดังในหูมินอาชัดทุกคำ
เซอาวิ่งเข้ามาหาเธอทันทีที่เห็น
“มินอา! เป็ยังไงบ้าง เห็นข่าวแล้วใช่ไหม”
มินอาพยายามฝืนยิ้ม “ค่ะ แต่…มันไม่ใช่แบบนั้น”
เซอาจับมือเธอแน่น “พี่รู้ว่าเธอไม่ทำแบบนั้นแน่ ๆ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้นเล็กน้อย แม้โลกทั้งเมืองกำลังเหวี่ยงเธอออกไป
แต่ความอุ่นนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะเสียง ติ๊ง จากแชตภายในก็ดังขึ้นที่หน้าจอของทุกคน
[ประกาศภายใน]
พนักงานที่เกี่ยวข้องกับโครงการที่ได้รับผลกระทบ
โปรดให้ความร่วมมือกับการตรวจสอบ และงดเผยแพร่ข้อมูลออกไป
ไม่กี่นาทีต่อมา อีเมลอีกฉบับถูกส่งถึงเธอโดยตรง
จาก: ฝ่ายทรัพยากรบุคคล
“คุณฮันมินอา โปรดขึ้นมาที่ห้องประชุมเล็กชั้น 17 ภายใน 10 นาที”
หัวใจเธอเหมือนตกลงจากที่สูงในทันที
ไฟสีขาวจ้าบนเพดานทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเล็กชั้น 17 หนักจนเหมือนขาดอากาศหายใจ
เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสองคน และฝ่ายไอทีหนึ่งคนนั่งรออยู่แล้ว
“เชิญนั่งค่ะ คุณฮันมินอา”
เธอนั่งลงอย่างเกร็ง
“คืนก่อนคืนนั้น คุณขึ้นไปชั้น 25 ใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ ฉันลืมสมุดโน้ตหลังซ้อมพรีเซนต์ และ—”
ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเปิดขึ้น
เป็ภาพเธอถือแฟ้มเดินออกจากห้อง
“แฟ้มนั้นคืออะไรคะ”
“แบบสรุปที่หัวหน้าทีมให้ฉันเอาไปส่งต่อค่ะ แล้วฉันก็คืนวันรุ่งขึ้น”
“คุณเคยเชื่อมต่อแฟลชไดรฟ์กับคอมพิวเตอร์ชั้นนี้ไหม”
“เคยค่ะ แต่เป็ไฟล์งานสเก็ตช์ส่วนตัว ฉันไม่เคยดาวน์โหลดไฟล์โครงการออกไปเลย”
พวกเขาจดบันทึกโดยไม่แสดงสีหน้า
สุดท้าย — ไม่มีการกล่าวหาโดยตรง
แต่ไม่มีคำว่า “เชื่อ” ออกจากปากใครเลย
“ตอนนี้เรายังไม่สรุปค่ะ ช่วยอย่าพูดคุยเื่นี้กับบุคคลอื่นจนกว่าจะเสร็จสิ้นการตรวจสอบ”
เธอลุกออกจากห้องเหมือนเดินบนขาไม่ใช่ของตัวเอง
ฝนเริ่มลงเม็ดตอนเธอเดินขึ้นบันไดสู่ดาดฟ้า
เพราะเบื่อสายตาของคนในออฟฟิศ
เพราะเบื่อการหายใจที่เหมือนโดนบีบอยู่ตลอดเวลา
บนดาดฟ้า ลมแรงจนใบไม้ปลิวหมุน ฝนกระทบพื้นดังเป็จังหวะสั่น
เธอยืนที่เดิม ที่ที่เคยมองภาพเมืองแล้วรู้สึกว่ามีอนาคต
แต่วันนี้… เมืองเดียวกันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจม
“ฉันไม่ได้ทำ…” เธอพูดกับลม ฝืนไม่ให้เสียงสั่น “…แต่ไม่มีใครเชื่อเลย”
เธอหลับตา
น้ำฝนปะทะแก้ม
น้ำตาปนไปจนแยกไม่ออก
“ผมเชื่อ”
เสียงทุ้มอบอุ่นดังมาจากด้านหลัง
มินอาหันกลับ — คังแทจุนยืนอยู่
เปียกฝนไปเกือบทั้งตัว เขายกเพียงร่มเดียวที่กันฝนให้เธอมากกว่าเขา
“คุณแทจุน…” เธอพึมพำ
เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขาชัด
“ผมรู้ว่าคุณไม่ทำแบบนั้น”
“แต่ทุกคนกำลังคิดว่าฉันเป็คนรั่วข้อมูล…”
“ความจริงไม่ได้เปลี่ยนตามเสียงคน” เขาตอบเรียบ แต่หนักแน่นที่สุด
คำพูดนั้นทำให้กำแพงบางอย่างในใจเธอร้าว
เธอเกือบร้องไห้เสียงดังออกมา แต่กัดริมฝีปากจนเืซึมไว้
“คุณไม่จำเป็ต้องปกป้องฉันนะคะ จะยิ่งทำให้ทุกคน—”
“ผมไม่ได้ปกป้องเพราะข้อกล่าวหา” เขาพูดตัด
“ผมปกป้องคุณ เพราะคุณสำคัญกับผม”
หัวใจเธอเหมือนถูกดึงแน่นจนเจ็บ
“แทจุน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ เป็ครั้งแรก
เขาหลับตาชั่ววินาทีเหมือน้าเก็บเสียงนั้นไว้
“ผมจะหาคนที่อยู่เื้ัให้เจอ”
“ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็ใคร”
มินอาสั่นหัวแรง “อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ คุณอาจเสียอะไรมากกว่าที่คิด”
เขายื่นมือแตะหลังมือเธอเบา ๆ
“การปล่อยให้คนดีถูกเหยียบจนหมดแรง… นั่นแหละคือสิ่งที่ผมเสียไม่ได้ที่สุด”
น้ำตาเธอไหลทันที ไม่ใช่เพราะฝน
“งั้น…” เธอสูดลมหายใจ “…ฉันขอยืนตรงนี้ ใต้ร่มเดียวกับคุณได้ไหมคะ”
เขายิ้มบาง ๆ และตอบแบบที่ไม่ต้องคิด
“อยู่ให้นานที่สุดเท่าที่คุณ้า”
และทั้งคู่ก็ยืนอยู่ใต้ร่มเดียวกัน
ในฝนที่เย็น แต่หัวใจกลับอุ่นกว่าวันไหน
หลังจากส่งเธอถึงสถานีรถไฟใต้ดิน แทจุนกลับไปที่ห้องทำงาน
ไม่นาน ข้อความจากจีฮุนเข้ามา
“ข้อมูลถูกดึงจากเครื่องหัวหน้าแผนกชเวยุนอา
เวลา 23:47 คืนก่อนเปิดตัว Y Project
และมีการส่งต่อออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ของยูอินซอก”
แทจุนวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ
ไม่ใช่เพราะใ
แต่เพราะเจ็บ
“อย่าเพิ่งเปิดเผยอะไรตอนนี้” เขาตอบ
“เก็บหลักฐานทั้งหมดไว้ให้เงียบที่สุด”
เมื่อเขาเงยหน้ามองนอกหน้าต่าง แสงสะพานมุนจาสะท้อนลงแม่น้ำฮัน
เขานึกถึงภาพเมื่อวาน — เงาของยุนอาและอินซอกซ้อนกันในร้านกาแฟ
อดีตที่เขาพยายามหลีกหนีมา 3 ปี…
กำลังจะย้อนกลับมาทำลายทุกอย่าง
ชายคนหนึ่งเลื่อนดูภาพในจอมือถือ
เป็ภาพจากกล้องซูมไกล — แทจุนและมินอาใต้ร่มบนดาดฟ้า
เขาส่งภาพเข้าไลน์ผู้ติดต่อชื่อ “Y”
“ภาพชัดพอไหม”
ไม่นาน ข้อความตอบกลับมา
Y: “ดี คืนพรุ่งนี้… เมืองจะได้เห็นว่าแสงนั้นมาจากใคร”
จอมือถือดับลง
ฝนเริ่มตกหนักอีกครั้ง
และนั่น…
คือจังหวะที่พายุในชีวิตมินอาเริ่มก่อตัวอย่างแท้จริง
เพราะเช้าวันถัดไป โลกทั้งใบของเธอจะเปลี่ยนไปด้วยประโยคเดียว —
“CEO หนุ่มชื่อดังมีสัมพันธ์ลับกับเด็กฝึกงาน!”
1K
