นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๑๑
แซนทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเสียใจ ชลประคองแซนไว้ในอ้อมแขน ซีหันหลังให้กับทั้งชลและแซน แม้เขาจะได้ยินเสียงการเซของแซนการทรุดตัวของแซน การสะอื้นเจียนจะขาดใจของแซน แต่เขาไม่ยอมแม้จะชายหางตาไปดู
“ซีจะโกรธพ่อแซนยังไง พ่อคงห้ามซีไม่ได้ แต่ถ้าซีโกรธแล้วสาดอารมณ์โกรธมาทำร้ายกันแบบนี้ พ่อคงต้องพูด” ชลพูดอย่างหนักแน่น
ซียืนฟังนิ่ง
“ซีว่า..ว่าพ่อแซนเป็เหตุให้แม่ซีต้องจากไป แล้วถ้าสิ่งที่ซีทำอยู่ตอนนี้อาจจะทำให้พ่อแซนต้องตายจากซีไป ซีจะรู้สึกดีกับสิ่งที่ตัวเองทำมั้ย” ชลเตือนสติ
ซียังนิ่งอยู่
“ถ้าซีรู้สึกดีกับสิ่งที่ตนทำอยู่ตอนนี้ พ่อคงรับไม่ได้เราคงไม่ต้องมารู้จักกันอีกต่อไป” ชลพูดช้า..ชัด
ซีเองก็ทำอะไรไม่ถูก .. เขาเข้าใจสิ่งที่พ่อชลพูดั้แ่ประโยคแรก.. และรับไม่ได้เช่นกัน .. แต่จะให้หันไปมองหน้าแซน .. จะให้ยกโทษให้แซนตอนนี้ ..ก็ยากเกินไปสำหรับเขาเช่นกัน
“ถ้าซีรู้เื่ในอดีตทั้งหมด แล้วซีจะไม่โกรธพ่อแซนแบบนี้” ชลบอกซีชัดๆ “พ่อพาพ่อแซนไปพักก่อน ถ้าอยากรู้เื่ในอดีต บ้านพ่อยินดีต้อนรับเสมอ” ชลพยายามประคองให้แซนยืนขึ้น
แต่แซนไม่ได้ห่วงตัวเองเลย “ชล ..นั่นลูกแซนนะ .. ชล .. เราไปแล้ว .. แล้วซีจะอยู่กับใครล่ะ.. ชล”
ซียืนนิ่ง เขายังได้ยินเสียงแซนพร่ำเพรียกเรียกชื่อเขาเป็ห่วงเขา ทิฐิทั้งมวลในใจซีหายไปจนหมด ซีตัดใจหันกลับมาช่วยชลพาแซนไปจนถึงรถแล้วไหว้ทั้งสองคน โดยไม่มองหน้า ไม่พูดอะไรซักคำ แล้วเดินจากไป
...
ซีขอครูเปิ้ลครูประจำชั้นลากลับไปอยู่ห้องพัก เขาอ้างว่าเขาเจ็บแผล อยากพักผ่อน ครูเปิ้ลอนุญาตให้เขากลับไปนอนพัก โก้กับนนแอบโดดเรียนออกมาอยู่เป็เพื่อนซี ทั้งสามเดินกลับไปที่หอพักซี นนช่วยจัดที่จัดทางให้ซีนอนพัก โก้ไปซื้ออาหารมาให้เพื่อนกิน
ซีกินอาหารที่โก้ซื้อมา แล้วนอนพัก เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แต่..ใจเขาสั่นไหวเหลือเกิน .. มันสับสนไปหมด .. จนยากที่จะสงบลงได้ ..
คำพูดลุงปลาด่าว่าอาแซนดังก้องชัดอยู่ในหัวซี.. อีคนผิดเพศนั่นมันแค่ทำให้มึงเกิด .. แล้วแม่งก็ไม่เคยมาดูแลอะไรมึงเลย ..ถ้ามึงจะเรียกอีไส้เดือนนั่นว่าพ่อ .. เพราะแค่มันเอากะแม่มึง .. ก็เื่ของมึง.. แต่กูไม่นับญาติกับมัน .. มึงก็รู้ก็เห็นนี่ .. แม่มึงรักมันจนตรอมใจตาย ..มึงจำได้ใช่มั้ย? .. อีลักเพศนั่นล่ะ ..มันควรจะเป็พ่อมึงเหรอ? ..
“หลับไปแล้วหล่ะโก้” นนกระซิบเบาๆ
ทำเอาโก้สะดุ้ง “แหม.. จะกระซิบอะไรก็ให้สัญญาณด้วยสิมึง โผล่มาเงียบๆ กูคิดว่าผี”
“กูสงสารซีว่ะ”
โก้พยักหน้า “ใครจะคิดว่าลุงที่เลี้ยงดูมาั้แ่เกิดดูแลกันมาทุกอย่าง จะเป็ผู้ร้ายฆ่าคนตาย แล้วอาของคนที่ตัวเองชอบกลับกลายเป็พ่อไปซะนี่ โชคชะตาเล่นตลกกับเพื่อนเราสุดๆไปเลย ว่ามั้ย” พูดจบโก้หันไปหานน
...คร่อกกกก.... นนกรนซะแล้ว
โก้เงื้อมือจะตบกบาลเพื่อน แต่ก็ชะงักมือไว้ เดี๋ยวรอตบตอนมันตื่นก็ได้ คิดได้อย่างนั้น โก้ก็เอามือถือออกมาเปิดท่องโลกอินเตอร์เน็ต
ชลวิทย์โทรไปยกเลิกการถ่ายรายการของแซนเพราะเป็รายการออนไลน์ที่แซนเป็เ้าของรายการเอง มีลูกน้องไม่กี่คน การยกเลิกหรือการเลื่อนถ่ายจึงทำได้ไม่ยาก แล้วชลก็พาชายคนรักกลับไปพักที่ห้องพัก
“แซนพักก่อนนะ อย่าคิดมาก ชลเลื่อนงานของแซนทั้งหมดให้แล้ว”
แซนยิ้มขอบคุณ
“ชลไปทำงานก่อนนะ จะรีบถ่ายละครให้เสร็จ แล้วจะกลับมาอยู่เป็เพื่อนนะ” ชลจูบที่หน้าผากแซน
แซนหลับตารับพลังชีวิตจากการจูบของชล
ชลกอดแซนกระชับ แล้วออกไป
แซนนอนพักอยู่บนเตียง ใจเขาลอยไปถึงลูกชาย แซนพยายามเข้าใจเื่ราวต่างๆจากคำพูดที่ชลเล่าให้ฟัง แต่มันไม่ชัดเท่าไหร่ แซนหยิบมือถือขึ้นมาจะกดโทรศัพท์หาออฟ เขามองชื่อออฟในมือถือ แล้วแซนก็เปลี่ยนใจ ทักไลน์ออฟไปแทน
.. “รู้เื่อะไรเพิ่มหรือยัง ออฟ” .. แซนส่งไลน์ไป
สักพัก ออฟก็ตอบกลับมา ..“ตำรวจชุดหนึ่งไปพบหลักฐานว่าพี่ปลาฆ่าคนตายที่คุ้งกะเบน" ..
แซนอ่านแล้ว ก็แทบไม่อยากอ่านต่อ
.. "แล้วตำรวจอีกชุดกับพวกประกันฯยังพบหลักฐานการวางเพลิงเผาบ้านแซนเมื่อหลายปีก่อน" ..
.. "ก็เลยล้อมจับเมื่อเช้า”..
แซนอ่านข้อความแล้วก็นิ่งไป ..ที่พี่ปลาเคยพูดขู่ว่าจะเผาบ้านแซน .. นี่เค้าทำจริงๆ หรือนี่ .. ที่แม่ต้องลำบาก.. เพราะเราหรือนี่ ..
.. “เพื่อนออฟที่เป็ตำรวจบอกว่า เมื่อเช้าตอนที่เขาโทรคุยกับหลานชาย พี่ปลาด่าไม่มีชิ้นดีเลย มีแต่คำหยาบคายทั้งนั้นเสียงดังลั่นโรงพักเลย” ..
ซีจะเป็อย่างไรบ้าง ..จะเ็ปขนาดไหน? .. จะเสียใจเท่าไหร่? แซนคิดไปเรื่อย.. ..ถ้าพี่ปลาติดคุก ซีก็ไม่มีญาติแล้วสิ ต้องทำอะไรซักอย่าง .. ต้อง .. ต้อง ..ต้องรับซีมาอยู่ที่นี่ .. ต้องเลี้ยงดูเค้าอย่างดี
แล้วความคิดทั้งหมดของแซนก็ถูกเบรค!!
ถ้าซีไม่ยอมมาอยู่ที่นี่ล่ะ..ถ้าซีไม่รับความช่วยเหลือล่ะ.. แล้วซีจะอยู่อย่างไร? คิดได้เท่านั้น.. น้ำตาแซนก็นองหน้าอีกครั้ง
.. “แซน ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่ามัวแต่ห่วงคนอื่นจนลืมตัวเองล่ะ แซนเป็หัวใจของทุกคนนะ”.. ไลน์ออฟช่วยเตือนสติแซนได้พอควร
ชีทกับเล็กช่วยกันพูดกับครูเปิ้ลครูประจำชั้นเื่ที่ซีอยู่หอพักคนเดียว ถ้าซีกลับไปพักแบบนี้ แล้วเกิดอะไรขึ้น หรือแผลอักเสบขึ้นมาก็จะไม่มีใครรู้ ทั้งสองพูดจนครูเปิ้ลยอมที่จะไปดูอาการของซีโดยมีเธอทั้งสองคนไปด้วย
เมื่อทั้งสามคนไปถึงห้องซี ก็พบว่าโก้กับนนโดดเรียนมาเฝ้าอาการเพื่อน
“ครูจะยอมให้เธอสองคนทำแบบนี้ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ เพราะเธอสองคนโดดเรียนมาทำความดี แต่คราวต่อไป มีอะไรต้องบอกครูก่อน ดูอย่างชีทกับเล็กสิ เค้าพูดจนครูต้องมานี่”
“คร้าบบบบ” นนตอบ
ซีตื่นพอดี “ขอบคุณครูมากนะครับ”
“ตื่นละ” ครูเปิ้ลพูดพร้อมกับเดินไปนั่งที่เตียงข้างๆ ซี เธอแตะที่แขน ที่หน้าผากซี “ไม่มีไข้ แล้วที่แผลล่ะ เจ็บมากมั้ย?”
“ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่ครับ”
“อย่าลืมทานยาที่ห้องพยาบาลให้มาด้วยนะ แผลจะได้ไม่อักเสบ จะได้หายเร็วๆ”
“ครับ” ซีมองไปนอกห้อง เขาเห็นชีทกับเล็กยืนคุยกับโก้และนนอยู่
ครูเปิ้ลเห็นสายตาซีมองออกไปจึงหันไปเรียก “ชีท เล็ก มาเยี่ยมเพื่อนก็มาดูเพื่อนสิ แล้วเราจะได้กลับโรงเรียน” พูดจบเธอก็เดินออกไป
ชีทกับเล็กเดินเข้ามาชีทถามด้วยความเป็ห่วง “เป็ไงบ้างซี”
“ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก”
“ฉันไม่อยากขัดคอเธอสองคนหรอก แต่ฉันอยากจะบอกว่า.. ฉันต้องยืนอยู่เพราะเธอไม่ควรอยู่กันสองคนในที่แบบนี้ ฉะนั้น..จะพูดสวีทอะไรก็เชิญนะ นึกซะว่าฉันเป็โต๊ะเป็เก้าอี้ก็ได้” เล็กกระซิบเบาๆ กับสองคน
ชีทยิ้มเขิน ส่วนซีแทบจะหัวเราะ แต่คำพูดของเล็กก็จริงที่สุด ถ้าชีทอยู่กับซีสองคน ครูเปิ้ลคงเข้ามายืนอยู่ด้วยแน่ๆ
“ซีไม่ควรอยู่คนเดียวแบบนี้” น้ำเสียงชีทเป็ห่วงอย่างชัดเจน
“คืนนี้โก้จะมาอยู่ด้วย” ซีบอก
“แต่เวลาที่พวกเราไปเรียนกัน ซีก็อยู่คนเดียว ถ้าเพื่อนพี่คอมมาทำร้ายซีอีกล่ะ ถ้าแผลอักเสบขึ้นมาล่ะ ซีจะทำยังไง”
“จริง” เล็กเสริม เมื่อทั้งสองมองเล็ก “จริงมากนะ” เล็กย้ำความรู้สึกตนอีกครั้ง
“ชีทจะให้ซีทำยังไงล่ะ”
“ไปอยู่บ้านชีทก็ได้นะ”
“ไม่!!” ซีเสียงแข็ง จนสองสาวแปลกใจ
“ซี ซีเป็อะไร”
“อาแซนให้ชีทมาพูดใช่ไหม?”
“ทำไมอาแซนต้องให้ชีทมาพูดด้วย” ชีทงง
ซีหันมามองหน้าชีท
“มีอะไรปิดบังชีทใช่ไหม” ชีทเสียงขุ่นขึ้น เธอเริ่มไม่พอใจ
“ชีทคุยกับพ่อชลหรืออาแซนหรือยัง?”
“ยัง ก็พอเล่าเื่เมื่อเช้าที่ซีกับพี่คอมมีเื่กันให้ครูปกครองฟังจนจบ ชีทก็ขึ้นเรียน แล้วก็มาเจอซีเนียะ”
ใบหน้าซีคลายความโกรธลง
“ตกลง ซีปิดบังอะไรชีท”
ซีมองชีท เขาจะเริ่มเล่าอย่างไรดี?
“จะพูดมั้ย?” ชีทเสียงแข็ง
ซีพูดไม่ออก
“ถ้าไม่พูด หลังจากนี้ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก”
“ชีท.. ซี .. คือ ..” ซีก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายที่ตรงไหน
“เล็ก เรากลับกันเถอะ เมื่อเช้า.. ที่เล็กถามเราว่า ชีทกะซีเป็อะไรกันหรือเปล่า? เราตอบตอนนี้เลยนะ ว่า .. เราไม่ได้เป็อะไรกันเลย ชีทกะซีเป็แค่คนที่รู้จักกัน ยังไม่ใช่เพื่อนด้วยซ้ำ” พูดจบชีทก็เดินออกไป
“มีอะไรก็น่าจะพูดกันนะซี เมื่อสายๆ วันนี้ชีทเค้ายอมรับกะเล็กนะ ว่าซีเป็แฟนเค้า เล็กไปก่อนนะ” เล็กเดินตามชีทออกไป
ซีได้แต่มองตามชีทที่เดินห่างเขาออกไปทุกที..ทุกที..
วันนี้นี่มันนรกอะไรกันนี่! .. ทำไมทุกอย่างในชีวิตซีต้องมาพังวันนี้พร้อมๆกันด้วย .. หญิงที่ชอบั้แ่วันแรกที่มาเรียน .. กำลังเดินจากไป ..
เมื่อเช้าก็เจ็บตัว ..แล้วก็มาใจสลายที่รู้ว่าลุงที่เลี้ยงมาเป็ฆาตกร ..พ่อที่ตามหามาทั้งชีวิตก็ไม่ได้เป็แบบที่คาดหวังไว้ ..
แต่!! ซีเริ่มได้คิด .. อาแซนแค่เป็เกย์นี่ .. อาแซนไม่เคยทำร้ายใคร ..ไม่จริง! อีกความคิดแทรกขึ้นมา
อาแซนทำร้ายแม่ไง ..หรือแม่ทำร้ายตัวเอง .. เราควรรู้เื่ราวในอดีตอย่างที่พ่อชลพูดก่อน ..แล้วค่อยสรุปว่า .. ใครทำร้ายใคร ..
ชลทำงานเสร็จ ก็รีบกลับไปอยู่ดูแลแซน เขากลัวแซนคิดมาก ซึ่งก็จริง แซนคิดไปสารพัดเื่ จนชลต้องชวนคุยเื่อื่นเพื่อให้แซนหยุดคิดสักหน่อยก็ยังดี พอใกล้เวลาชีทเลิกเรียน ชลก็ชวนแซนนั่งรถไปรับชีทด้วยกัน
เมื่อถึงโรงเรียน ชีทยืนรออยู่ที่เดิม เธอเดินขึ้นรถมาโดยไม่มีซีเดินตามมาส่งเช่นทุกวัน ชีทเปิดประตูรถ ไหว้ทั้งพ่อชลและอาแซน แล้วชีทก็ขึ้นมานั่งบนรถ
“ไม่มีซีเดินมาส่งชีท มันก็ดูแปลกๆ นะ” ชลแซวลูกสาว
“ไม่เห็นแปลกเลยค่ะ หลังจากนี้ไป คนคนนั้นก็จะไม่อะไรกะชีทอีกแล้ว”
“ชีททะเลาะกะซีเหรอ” แซนถาม
“ชีทไม่เรียกว่าทะเลาะค่ะอาแซน เค้ามีเื่ปิดบังชีท ถามแล้วก็ไม่ยอมพูดไม่ยอมเล่า ชีทก็เลยเลิกคบ”
แซนมองหน้าชล
ชลยิ้มให้แซน แล้วเขาก็เล่าให้ลูกสาวฟังว่าวันนี้ซีเจอกับเหตุการณ์อะไรมาบ้าง “ถ้าชีทจะโกรธซี ชีทควรให้เวลาซีเข้าใจอะไรอะไรก่อนนะ ถ้า.. ซีเข้าใจเื่ทั้งหมดแล้ว แล้วยังเป็แบบที่ชีทเจอในวันนี้ พ่อนี่แหละ ที่จะเป็คนบอกให้ชีทเลิกคุยกับซี”
ชีทรับรู้คำพูดที่พ่อเธอบอก แต่ไม่ได้ตอบอะไร
“ชล เราควรพาซีไปหาหมอนะ ถ้าบนใบหน้าเค้าเป็รอยแผลขึ้นมา ซีจะไม่มีโอกาสทำงานแบบชลเลยนะ”
ชลเข้าใจที่แซนพูด เขามองชีทจากกระจกมองหลัง “ชีทไปกับพ่อมั้ยลูก”
“ชีทพาพ่อกับอาแซนไปห้องพักซีได้ค่ะ แต่พอไปรับซีขึ้นรถแล้ว พ่อไปส่งชีทที่ห้องก่อนนะคะ แล้วค่อยพาซีไปหาหมอ” ชีทพูดเรียบๆ
ชลขับรถไปหอพักของซีตามที่ชีทบอก พอจอดรถแล้ว ทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในตึก จนไปถึงห้องซี ชีทยืนอยู่หน้าห้อง เธอไม่ยอมกระทั่งจะมองเข้าไป
ซีไหว้ชลและแซน
“เจ็บมากมั้ย” แซนถามด้วยความเป็ห่วงที่แสนห่วง
“ไม่เท่าไหร่ครับ” ซีตอบเรียบๆ
“พ่อคิดว่าซีควรไปหาหมอ” ชลพูดขึ้น
“ผมไม่เป็ไรจริงๆ ครับพ่อชล” น้ำเสียงซีดูจะรักชล เคารพชลมากกว่าแซนเยอะมาก
“มันไม่ใช่ว่าเป็หรือไม่เป็อะไร ซีเป็คนหน้าตาดี ถ้ามีรอยแผลเป็บนใบหน้า อนาคตจะทำงานแบบพ่อได้ยังไง หรือ..จะรอให้ถึงตอนนั้น แล้วค่อยเสียเวลาทำศัลยกรรมรอยแผลอีกที”
ซียิ้มรับ “ผมไปหาหมอก็ได้ครับ” พูดจบก็ยิ้มให้พ่อชลอีก
“ซีควรยิ้มให้พ่อแซน นี่เป็ความคิดเค้า” ชลพูดชัดๆ
ซียิ้มให้ “ขอบคุณครับอาแซน”
คำพูดซีเหมือนเหล็กแหลมตอกเข้าไปกลางหัวใจแซน แซนยิ้มรับทั้งน้ำตา แล้วเดินคอตกออกไปยืนกับชีทที่นอกห้อง
“ถ้าซีรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อว่าซีจะเสียใจมากที่ทำอย่างนี้” ชลพูดเตือนสติซี
ซีก้มหน้านิ่ง
ชลเข้าใจเด็กชายส่วนหนึ่งตรงที่วันนี้เขาเจอเื่ราวมากมายจนเกินกว่าที่เด็กชายคนหนึ่งจะรับไหว ชลจึงเปลี่ยนเื่ “ไป ไปขึ้นรถกัน เดินไหวใช่ไหม?”
"ไหวครับพ่อ” แล้วซีก็เดินตามชลออกจากห้องไปขึ้นรถ
ชลเป็คนขับรถ แซนนั่งอยู่เบาะหน้าข้างชล ชีทอยู่เบาะหลังฝั่งเดียวกับชล ซีนั่งอยู่ข้างๆชีท
ซีพยายามมองชีท เขาอยากจะคุยด้วยอยากจะอธิบาย แต่ซีก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดตรงไหน แต่ชีทก็เลือกใส่หูฟัง เล่นมือถือ เธอไม่ได้สนใจเลยว่าข้างๆ เธอมีซีนั่งอยู่
แซนที่นั่งตรงหน้ามีคราบน้ำตานองหน้าที่เหือดแห้งและรอยน้ำตาใหม่ไหลรินอาบแก้ม เขาเจ็บจนไม่กล้าที่จะชวนซีคุย
ชลขับไปถึงที่พัก จอดรถให้ชีทก็ลงจากรถ เธอบอกลาพ่อชลกับอาแซน แล้วเดินเข้าตัวอาคารไป ชีททำราวกับว่า.. ข้างๆ เธอไม่มีคนอยู่
ซีรู้สึกเ็ปกับอาการเฉยชาของชีท แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะอธิบายอะไรอย่างไร
จบตอน๑๑
3K
