“นายจะกลับเลยมั้ยครับ”
“ยังก่อน” นายเรือเลิกคิ้วอย่างแปลกใจสำหรับครั้งนี้ แต่ก็ไม่เอ่ยไม่พูดอะไรได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งและเดินจากไป ปล่อยให้คนออกคำสั่งอารมณ์ดีมองผืนน้ำก็ยังยิ้มได้
ในเวลาเดียวกันอิทธิเริ่มเป็กังวลมากขึ้นเมื่อธมนหายไปสามวันแล้ว เธอไม่ได้กลับมาที่โรงแรมเลย พรุ่งนี้ก็จะเป็วันที่เธอต้องเช็คเอ้าท์ ถ้าตามวันเวลาที่คุณแม่จิตราบอกไว้ แล้วถ้าคุณแม่รู้ว่าเขาพลาดท่านจะผิดหวังแค่ไหน ตอนนั้นคุณแม่จิตราเล่าว่า
“หลังจากที่ธมนกลับจากภูเก็ตฉันจะให้ทนายโอนกรรมสิทธิ์์ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลเป็ของเธอคนเดียว” คุณย่าฤทัยเอ่ยกับคนสนิทอย่างตั้งใจ เผื่อแผ่บุคคลที่สามที่หยุดการก้าวย่างเมื่คุณจิตราที่เผอิญมาเยี่ยมคุณย่าฤทัยที่เป็น้องสาวแม่ที่เธอยังไปมาหาสู่อยู่ก็เพราะความร่ำรวยของน้าสาวที่ได้สามีรวยกว่าแม่ของตนนั่นเอง ซึ่งเธอไม่มีลูกชายแต่สามีของเธอมีลูกติดชื่ออิทธิที่เธอเลี้ยงดูมาั้แ่เล็กแต่น้อย เธอก็หวังฝากผีฝากไข้กับลูกเลี้ยงคนนี้มากกว่าลูกสาวของตัวเองที่ไม่เอาไหน
‘อิทธิ โอกาสของลูกอยู่ที่ภูเก็ตรวบหัวรวบหางธมนให้สำเร็จ’ ข้อความที่จิตราส่งไปให้ลูกเลี้ยง ซึ่งจริงๆแล้วนี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณย่าฤทัย้า สำหรับคุณย่าฤทัยแล้ว เธอก็แค่อยากใช้ปากที่รูดซิปไม่เป็ของหลานสาวคนนี้ ในการแพร่กระจายเื่ไม่จริงออกไปสู่สังคมก็เท่านั้น เพื่อปกป้องชื่อเสียงของหลานสาวไว้ แต่กลับกลายเป็การเปิดทางให้กับคนคิดชั่วไปเสียได้
โดยส่วนตัวของอิทธิแล้วเขาไม่ได้รังเกียจธมน แต่ก็ไม่ได้หลงใหลคลั่งใคล้เธอเช่นกัน เพราะธมนไม่ใช่หญิงสาวในแบบที่เขา้า แต่ในเมื่อเป็คำสั่งของผู้ที่มีพระคุณ เขาก็ทำให้ได้เพราะั้แ่เล็กจนโตเขาได้รับความรักและการเลี้ยงดูที่ดีจากแม่เลี้ยงคนนี้มาโดยตลอด ความเคารพ
รักและผูกพันเขามีให้กับผู้ที่ได้ตำแหน่งแม่เลี้ยงคนนี้อย่างมาก
แต่ตอนนี้อิทธิเริ่มเป็กังวล เพราะถ้าธมนเป็อะไรไปเขาจะมีความผิดด้วยหรือเปล่า แต่ถ้าเขาไม่พูด เด็กเสิร์ฟคนนั้นไม่พูด ก็คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาเกี่ยวข้อง เมื่อคิดได้แบบนี้ทางออกที่ดีที่สุดคือเขาควรกลับกรุงเทพทันที และบอกความจริงให้คุณแม่รู้เป็ดีที่สุดเพราะสองหัวดีกว่าหัวเดียว
ก็อก ก็อก ก็อก ก็อก เสียงเคาะนิ้วไปตามจังหวะบนเค้าเตอร์บาร์ เมื่อตอนนี้อาการของเธอก็พ้นจุดเสี่ยง วิลก็ต้องกลับมาคิดว่าตกลงเธอใช่คนของคอนราดหรือเปล่า แต่การส่งผู้หญิงมาปรนเปรอแบบนี้คอนราดจะได้อะไร พรากผู้เยาว์ก็ไม่น่าจะใช่ ถึงเธอจะดูอ่อนเยาว์แต่ก็ไม่น่าจะต่ำกว่าสิบเจ็ดปี เอามาล้วงความลับก็ไม่น่าจะใช่ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าถ้าเขาลาพัก เขาก็จะไม่มีทางขนงานมาทำแน่นอน แล้วถ้าจะเป็อย่างหลัง โดยการส่งสปายมาไว้ข้างตัวเขาแบบนั้นเธอก็ต้องทำตัวน่ารักกว่านี้ ไม่ใช่ขัดแข้งขัดขากันตลอดเวลาแบบนี้
เฮ้ยยยย วิลถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ปัญหาเื่งานยังไม่เครียดเท่าเื่ผิดลูกผิดเมียชาวบ้านเลย เธอคงไม่ได้จะไปเป็เมียใครอยู่หรอกนะ ถ้าเธอมีคนรัก...แต่เขาก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ เธอเป็ผู้บุกรุกก่อนนะ
อึก อึก อึก วิลกรอกน้ำสีอำพันลงคออึกใหญ่ทันที แต่นี่มันยุคไหนกันแล้ว เื่บริสุทธิ์ยังจะมีใครให้ความสำคัญมากกว่าความรักอีกละ ส่วนตัวเขาแล้วในอนาคตถ้าเขาเจอกับผู้หญิงที่เขารักหวังว่าสักวันจะ
มีนะ...แล้วเธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์สำหรับตัวเขาแล้วเขามองว่าเธอคนนั้น
ไม่ผิดอะไรเลย ใครอยากจะมีรักที่ผิดหวังกันละ ถ้าเธอมีเขาคนนั้นอยู่ก็หวังว่าผู้ชายคนนั้นจะให้อภัยเธอเพราะรักแท้ชนะทุกสิ่ง ถ้าเธอเป็คนดีพอ ซึ่งเื่ความดีในตัวเธอเขาคงไม่ฟันธง กับการได้นอนมีความสัมพันธ์โดยร่างกายกันแค่คืนเดียว และเขาก็ไม่หวั่นไหวถึงขั้นรักผู้หญิงที่นอนด้วยแน่นอน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเขาก็ต้องคุยกับเธอให้รู้เื่ เพราะเขายินดีจ่ายให้เธออย่างเหมาะสม ก็เขามันนักลงทุน อย่างเธอก็อาจจะมากกว่าที่เขาเคยจ่าย...
“ฉันจะไม่เจรจาใดๆ กับคุณบนเรือลำนี้” ธมนยืนยันชัดถ้อยชัดคำ วิลนิ่งไปทันที อาหารน้ำและยาที่เขาให้เธอกินมันทำให้เธอฉลาดขึ้นอย่างงั้นเหรอหรือเพราะเธอพึ่งรอดมาจากโลกแห่งความตาย เธอจึงเท่าทันสถานการณ์มากขึ้น
“ฉลาดนี่ แล้วคิดว่าจะเอาอำนาจอะไรมาต่อรองกับผม”
“…….” ไม่มีเสียงตอบรับใดกลับมา ธมนแสร้งหันไปทางอื่น ผู้ชายคนนี้รูปร่างหน้าตาดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างไม่ต้องคิด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความน่ากลัวแฝงอยู่ภายใต้ใบหน้าน่ามองนั้น ทางเดียวคือเธอต้องนิ่งไว้ เพราะที่นี่มันดินแดนอาณาเขตของเขาไม่มีความเป็กลางเกิดขึ้นทั้งนั้น เธอไม่รู้จักเขาว่าเป็ใครมาจากไหน หน้าตาไม่ได้บอกความดี แม้ความดีของเขาจะมีอยู่บ้างตอนที่ช่วยชีวิตเธอไว้
วิลขบกรามแน่นทันที...นอกจากเขาจะรำคาญน้ำตาผู้หญิงแล้ว สิ่งที่เขาไม่พึงปราถนาจะพบเจอคือคนอวดดี เพราะฉะนั้น...
พรึ่บ!!! อร้ายยยย!!! ธมนร้องออกมาอย่างใเมื่อจู่ๆ เขาก็ขึ้นคร่อมเธอ “นี่จะทำอะไร!!!” ธมนเสียงดังเท่าที่เธอจะมีแรงตะเบ็งออกไป
“ทีอย่างเงี่ยมีเสียงขึ้นมาทันทีนะ” อื้มมมม ธมนเบ้หน้าและเบี่ยงหน้าหนี เมื่อเขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ ของเขา เป่ารดแก้มเธอจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบ
“หายใจไม่ออก” ธมนพยายามเลี่ยงสิ่งล่อแหลมในทางเื่อย่างว่า แต่...
“ยังไม่ทันได้ดูด..เอ่อ...จูบ ก็หายใจไม่ออกแล้วเหรอ งั้นช่วยผายปอดมั้ย” วิลพูดแหย่พร้อมรอยยิ้มยั่ว และขยับใบหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นจนปลายจมูกโด่งัักับผิวแก้มเนียนนุ่มอย่างตั้งใจ
“นี่! ถ้าคุณทำอะไร ฉันจะแจ้งความ”
“ออ...จริงด้วย ผมลืมเื่ที่คุณบุกรุกเข้ามายั่วผมถึงห้องนอน”
“นี่!!! สิ่งที่คุณพูดมันไม่ใช่เื่จริง” วิลเลิกคิ้วแสร้งทำหน้าตื่นใปนแปลกใจ เมื่อจู่ๆ เธอก็เสียงแข็งและหันมาเผชิญหน้าจ้องตาเขาอย่างเอาเื่
“ใครเขาจะเชื่อ คุณมานั่งครางหงิ่งๆ ทำหน้ายั่วยวนขนาดนั้น” วิลเลี่ยงที่จะพูดเื่ยา ธมนเม้มปากแน่นเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ว่า จะพูดเื่ที่เธอถูกวางยามาดีมั้ย แต่แบบนั้นมันมีแต่จะแย่ยิ่งกว่าเธอเป็ใคร ในสังคมไฮโซต่างก็รู้จักเธอดี ถ้าเื่เธอถูกวางยาแพร่งพรายไป เื่อื่นๆ ก็ไม่ต้องพูดถึง ต่างก็ต้องคาดการณ์เื่ราวต่อจากนั้นได้อย่างกับละครเื่หนึ่งเลยทีเดียว
161
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
