แต่…..เสียงโทรศัพท์ของ พีท ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศชายหนุ่มหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “มีน”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย"ฮัลโหล? ว่าไงมีนมีอะไรรึเปล่าพี่กำลังจะกลับ?" เขาแสร้งทำเป็พูดเพื่อไม่ให้น้องสาวต้องเป็ห่วงเขารู้ดีว่าเขาควรกลับได้แล้ว
เสียงของ มีน ดังมาตามสายอย่างร้อนรน"พี่พีทคะ! พ่อกับแม่จะกลับถึงบ้านเร็วขึ้นนะคะ! ลุงมิ่งไปรับที่สนามบินแล้วคะ!"
พีท ขยับร่างสูงใหญ่ พลางเอ่ยถาม "ทำไมพ่อกับแม่กลับไทยเร็วกว่ากำหนดล่ะ?"
"ท่านบอกว่างานเสร็จเร็วเลยได้กลับไทยเร็วคะพี่พีทรีบกลับมาเถอะคะ!"
เขาถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นเสยผม"โอเคๆ เดี๋ยวพี่ไปเดี๋ยวนี้แหละ" ก่อนจะกดวางสาย แล้วหันกลับมามอง อันนา
เธอจ้องเขาอยู่ก่อนแล้วเหมือนจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พีท ยิ้มมุมปากก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย "วันนี้สงสัยต้องพักไว้ก่อนล่ะเสียดายจัง" สายตากรุ้มกริ่มบอกความ้าที่ชัดเจนของเขา
"…นายอยู่ก็กวนใจฉัน…ดีเลยเพราะฉันต้องรีบสรุปข้อสอบให้น้องชายจอมซน"เธอกล่าว แต่ในใจเริ่มรู้สึกว่าไม่อยากให้เขากลับไปเลย…ไหนเธอบอกว่าเธอไม่สนใจเขาไง อันนา…?
เธอเผลอกำปากกาของตัวเองแน่นขึ้นสายตาจับจ้องไปที่โน๊ตบุ๊ก แต่กลับไม่มีสมาธิอ่านเลยแม้แต่น้อย
หรือว่าเธอเริ่มติดใจกับััของเขาเข้าแล้วอย่างนั้นหรือ…?
เธอไม่ใช่คนที่จะตกหลุมรักใครง่ายๆเธอเป็คนจริงจังกับการเรียนเสมอ ใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือมากกว่าคนรอบข้างมาตลอดแล้วทำไมแค่ผู้ชายอย่าง พีท ถึงทำให้เธอไขว้เขวได้?
เธอส่ายหัวเบาๆพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ไม่ได้สิ อันนา! เธอไม่มีเวลามานั่งคิดอะไรแบบนี้!
พีท เก็บของเข้ากระเป๋าเป้ประจำตัวอย่างคล่องแคล่ว
เขา สะพายกระเป๋าขึ้นบ่าแล้วเดินเข้ามาใกล้ อันนา หยุดยืนตรงหน้าเธอใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้จนเธอััได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา
“ฉันขอจูบเธออีกได้ไหม….จะกลับอยู่แล้ว?" เขาถามดื้อๆ เหมือนเด็ก้าคำตอบ
อันนา ชะงัก เงยหน้ามอง พีท ราวกับต้องมนต์สะกดบางอย่างแววตาของเขาดูจริงจังและลึกซึ้งจนเธอแทบละสายตาไม่ได้
เมื่อก่อนเธอเอาแต่ผลักไสเขาพยายามบอกตัวเองว่าเขาก็แค่คนกวนๆ ที่ชอบแหย่เธอเล่นแต่ตอนนี้…ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้ว
บรรยากาศรอบตัวเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่ดังชัดในระยะใกล้
พีท จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอันนาแววตาของเขาทั้งจริงจังและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาราวกับเธอเป็สิ่งเดียวที่เขาอยากในวินาทีนั้น
อันนา หลุบตาลงเล็กน้อยหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก เมื่อลมหายใจอุ่นของเขาค่อยๆรินรดอยู่ใกล้จนแทบััได้
แล้วเขาก็ค่อยๆก้มหน้าลงมาอย่างเชื่องช้า ััแรกที่ริมฝีปากนุ่มของเขาแตะลงบนกลีบปากของเธออันนา รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
จูบของเขาไม่เร่งในทันที แต่กลับเนิบนาบราวกับ้าให้เธอจดจำทุกััทุกอารมณ์ที่ส่งผ่านมา
หญิงสาว หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
เธอจูบตอบเขาอย่างเต็มใจละทิ้งเหตุผลทุกอย่างที่เคยพยายามยึดมั่นไว้ปล่อยให้ตัวเองจมหายไปในวินาทีที่มีเพียงเธอกับเขา
พีท รับรู้ได้ถึงการตอบสนองของเธอเขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อแนบชิดเธอมากขึ้น มือข้างหนึ่งเอื้อมมาแตะเอวของเธอเบาๆดึงให้ร่างบางเข้าหาเขา ราวกับ้าให้เธอแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง
จูบของเขาค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นทีละน้อยลิ้นอุ่นค่อยๆ ความลึกเข้าไปเพื่อหาลิ้นนุ่มของเธอ ลึกซึ้งและหนักแน่นจนทำให้ อันนาหายใจติดขัด
เธอวางมือบนแผงอกของเขาไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ หลับตาพริ้มรับการจูบที่ดูดดื่มไปกับเขา
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้จนกระทั่ง พีทค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ลมหายใจของเขาแ่กระทบผิวแก้มเธอขณะที่ดวงตาคมทอดมองใบหน้าของเธออย่างหลงใหล
เขายิ้มออกมาอย่างอบอุ่นส่งให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาน่าหลงใหลยิ่งขึ้น ชายหนุ่มเห็นว่าเธอเริ่มเปิดใจและตอบสนองเขามากขึ้นไม่ได้ผลักไสเหมือนครั้งก่อน
หญิงสาว เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด
เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร พีท ก็ยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออกอย่างแ่เบาก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า
"ไปส่งฉันหน่อยสิ" เขาถอนริมฝีปากออกมาและพูดเสียงนุ่ม ดวงตาคมทอแววอ้อนเล็กๆ "อยากให้เดินไปส่งหน้าหอ"
หญิงสาว ชะงัก ยังค้างกับอารมณ์เมื่อสักครู่? เธอพยายามดึงสติของตัวเองหน้าเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง
"…ก็….ก็ได้…" เธอพึมพำ ก่อนจะเปิดประตูห้องและปิดห้องให้สนิทจากนั้นเธอก็เดินนำออกไปโดยไม่รอให้เขาพูดอะไรอีก
พีท สังเกตุเห็นใบหน้าแดงระเรื่อชวนมองของเธอเขายิ้มมุมปากแล้วเดินตามไปเงียบๆ
เมื่อเดินออกมาหน้าหอพัก อันนา ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเพราะสายตาเ้ากรรมดันสบเข้ากับ ป้านวล เ้าของร้านข้าวตามสั่ง
ป้านวลที่กำลังตักข้าวสวยร้อนๆใส่กล่องเงยหน้าขึ้นมามองเจอกับ พีทและอันนา เข้าอย่างจังก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนเห็นอะไรที่ตื่นเต้นสุดขีด
"ว้ายตายแล้ว! หนูอันนา นั่นใครกัน!สูง ยาว ขาว หล่ออย่างกับพระเอกหนังจีนที่ป้าชอบดูเลยนะ…?"
"หนุ่มหล่อคนนี้ใช่ไหมที่ซื้อข้าวกล่องไปฝากแหม ถ้าป้ารู้ว่าหล่อขนาดนี้นะ ป้าแถมไข่เจียวให้กินฟรีๆ เลย…แฟนหนูอันนานี่หล่อจริงๆ…?"
หญิงสาว แทบจะเอามือปิดหน้าตัวเองเธอถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะหันไปมอง พีท ที่ยืนอมยิ้มขำอยู่ข้างๆเขาทำหน้าตาเหมือนสนุกกับสถานการณ์นี้มากกว่าใคร
"ป้าค่ะ… ไม่ใช่แบบนั้นนะค่ะ!คือยังไม่ได้เป็แฟนกันนะคะ" อันนา รีบแก้ตัวแต่ป้านวลทำตาเป็ประกายอย่างไม่เชื่อ
"ไม่ใช่แบบนั้นได้ยังไง? ป้าอยู่ที่นี่มานานไม่เคยเห็นหนูอันนา ให้ใครมาที่หอสักทีแต่พ่อหนุ่มหน้าหล่อคนนี้เป็คนแรกเลยนะ!"
พีท หัวเราะเบาๆก่อนจะเอียงคอมองป้านวล พลางถามด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์ "จริงเหรอครับป้า?"
ป้านวลพยักหน้าหงึกหงัก"จริงแท้แน่นอน ป้ารับประกันเลยค่ะ!"
อันนา เริ่มรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา"ป้าค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ!"
แต่แทนที่ป้านวลจะหยุดเธอกลับหัวเราะคิกคักแล้วมอง พีท อย่างพิจารณา "ว่าแต่พ่อหนุ่มคนนี้…เป็อะไรกันกับหนูอันนาหรือจ๊ะ..?"
พีท มอง อันนา แล้วยิ้มมุมปากก่อนจะตอบเสียงสบายๆ "ก็…ยังไม่ได้เป็อะไรหรอกครับแต่กำลังคิดอยู่ว่าจะเป็อะไรดี…แต่ไม่อยากเป็เพื่อนครับ…"
หญิงสาว เบิกตากว้างทันที “นาย!!!!!"
ป้านวลหัวเราะชอบใจ "โอ๊ยๆๆแบบนี้ต้องเชียร์แล้วแหละ!"
อันนา รู้สึกว่าตัวเองต้องออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปกว่านี้ เธอรีบเดินนำไปหน้าหอ โดยไม่รอฟังอะไรอีก
พีท มองตามเธอแล้วหัวเราะเบาๆก่อนจะยกมือไหว้ลาป้านวล "ไว้เจอกันนะครับป้า"
ป้านวลยิ้มกว้างแล้วะโไล่หลัง"จ้า! ดูแลหนูอันนาดีๆ ล่ะ!"
พีท เดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล
ก่อนที่เขาจะหยุดยืนข้างๆ รถแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ
อันนา ยืนมองเขาอยู่ตรงนั้นใจเต้นไม่เป็จังหวะโดยไม่รู้ว่าทำไม
แต่แทนที่ พีท จะขับออกไปเลยเขากลับเลี้ยวรถกลับมาจอดตรงหน้าเธอ ก่อนจะค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่ดูจริงจังกว่าทุกครั้ง
สายตาของเขาจับจ้องเธอโดยตรง
"ฉันคิดถึงเวลาที่อยู่กับเธอนะ"เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
อันนา ชะงักหัวใจเธอเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ
พีท ยังคงมองเธออยู่ ดวงตาของเขามีบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมันไม่ใช่แค่ความกวนหรือขี้เล่นอย่างที่เคยเป็ แต่มันเต็มไปด้วย ความจริงใจ
"เธอเป็คนแรกที่ฉันรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆ"
หญิงสาว เม้มริมฝีปากแน่นสายตาเธอหลุบลงต่ำเล็กน้อยเหมือนพยายามซ่อนอะไรบางอย่างใจเธอสั่นไปหมดเพราะคำพูดของเขา
ชายหนุ่ม ยิ้มบางๆไม่ได้เร่งรัดให้เธอต้องตอบอะไรตอนนี้ เขาเพียงแค่นั่งอยู่บนรถของเขามองเธอด้วยสายตาที่สื่อความหมายชัดเจน
อันนา เผลอยิ้ม ออกมาอย่างไม่รู้ตัว…คล้ายกับว่าเธอเองก็คล้อยตามเขาไปแล้ว
แต่เธอยังไม่ยอมรับกับตัวเองง่ายๆ
"กลับบ้านไปได้แล้ว เดี๋ยวพ่อกับแม่นายจะเป็ห่วงนะ"เธอพูดเสียงเบา แต่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มจางๆ
พีท หัวเราะเบาๆก่อนจะสวมหมวกกันน็อคกลับเข้าไป "โอเค…แล้วเจอกันนะ…ฉันอยากเจอเธอทุกวัน"เขา
พูดทิ้งท้ายให้เธอ แล้วเขาก็ขับรถออกไป
อันนา ยืนมองแสงไฟท้ายของมอเตอร์ไซค์ พีทจนมันลับตาไป หัวใจเธอยังคงเต้นแรงไม่เป็จังหวะจากคำพูดของเขา
"เธอเป็คนแรกที่ฉันรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆ"
"ฉันอยากเจอเธอทุกวัน"
คำพูดสุดท้ายของเขายังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆราวกับจะจดจำััเมื่อครู่ที่ยังหลงเหลืออยู่ มันเป็จูบที่ลึกซึ้ง…อ่อนโยนและร้อนแรงจนเธอไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้อีก
แค่คิดถึงคำพูดนั้นหัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอสะบัดหน้าเบาๆ ไล่ความรู้สึกแปลกๆ ออกไปก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วหันหลังเดินกลับเข้าหอพัก
เธอถอนหายใจเบาๆพยายามเรียกสติกลับคืนมา แล้วหมุนตัวจะเดินกลับหอพัก
แต่กลับต้องชะงักเมื่อเจอสายตายิ้มกริ่มของป้านวล ที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ตรงหน้าร้านข้าว
"ฮั่นแน่~ หน้าแดงมาเชียวนะหนูอันนา!"ดวงตาของป้าเป็ประกายระยิบระยับ เหมือนจับได้ว่าเธอกำลังเขินสุดขีด
หญิงสาว สะดุ้งเฮือก
"ป้าคะ!ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย!" อันนา พยายามปฏิเสธเสียงแข็งแต่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังแก้ตัว
ป้านวลหัวเราะคิกคัก พลางโบกมือไล่ๆ"เอาน่าๆ ป้าเข้าใจ ป้าแค่ดีใจที่ในที่สุดหนูก็มีหนุ่มมาสนใจสักทีนี่เขาดูจริงจังมากเลยนะ ที่สำคัญหล่อมากเลยผิวพรรณดี หุ่นอย่างกะนายแบบ โอ้ย!!!!!ป้าเพิ่งเคยเห็นคนหล่อลากดินก็ครั้งนี้แหละ"
อันนา เม้มปากแน่น ไม่รู้จะตอบอะไรดีเธอรีบหันหลังเดินหนีขึ้นหอให้เร็วที่สุดเพราะรู้ดีว่าอยู่ต่อไปก็มีแต่จะโดนแซวเพิ่ม
"ป้าเชียร์อยู่นะจ๊ะ!"
เสียงป้านวลยังดังตามหลังมา หญิงสาว แทบอยากแทรกแผ่นดินหนีเธอรีบก้าวขึ้นบันไดหอพักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องแล้วปิดลงทันที
เธอยืนพิงแผ่นหลังกับประตูหัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุดและหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ
แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนเธอก็ยังลืมคำพูดของพีทไม่ได้เลย…
229
