Chapter 6
อดีตของอคิณ
“ฝัน! อย่าเป็อะไรไปนะชวนฝัน!”
ร่างแกร่งของชายหนุ่มหน้าลูกเสี้ยววิ่งตามเตียงพยาบาลที่กำลังถูกเลื่อนอย่างเร็วเพื่อเข้าห้องฉุกเฉิน
ดวงหน้าสวยของชวนฝันยังคงหลับตาสนิทไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ พยาบาลรีบช่วยกันเข็นรถด้วยความรวดเร็วเพื่อเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
“ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ”
พยาบาลแจ้งแล้วรีบปิดประตูห้องฉุกเฉิน ทิ้งให้ราวินยืนเคว้งรอด้านหน้าห้องอยู่แบบนั้น
ธานีกับอคิณเองก็วิ่งตามมาไม่หยุด
“โอ๊ย แฮ่กๆ! ชวนฝันเป็อะไรไป!?”
อคิณเมื่อมาถึงแม้จะหอบเหนื่อยสักเพียงใดแต่ก็ไม่วายรีบถามอาการของหญิงสาวตัวเล็กที่เขาแอบชอบมานาน แม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่พัฒนาต่อกันไปไกล แต่เขาก็ยังห่วงเธอในฐานะเพื่อน
“มึงไงไอ้เลว! ระยำจริงๆ! เพราะมึงปาดหน้ารถกู ชวนฝันเลยเป็อันตราย ถ้าฝันเป็อะไรไปกูไม่เอามึงไว้แน่!”
ราวินหันไปหาอคิณแล้วปล่อยหมัดหนักๆเข้าที่แก้มขวาของอคิณจนเกิดรอยแดงฟกช้ำ
ผัวะ!!
“อ้าว ไอ้เวร! กูจะไปรู้มั้ยว่าชวนฝันเองก็อยู่ในรถด้วย ถ้ากูรู้กูคงไม่ทำหรอก!”
พูดจบอคิณก็ปล่อยหมัดหนักๆเข้าที่แก้มซ้ายของราวินบ้างแบบไม่มีใครยอมใคร
ผัวะ!!
ราวินถึงกับเซถลา
ธานีรีบเข้ามาห้ามทัพ
“อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ! นี่มันกลางโรงพยาบาล คนไข้เยอะแยะ! นั่งพักให้ใจเย็นๆกันก่อนนะครับ คุณฝันถึงมือหมอแล้วคงไม่ได้เป็อะไรมาก”
ธานีรีบแยกตัวราวินออกมาไม่ให้โต้ตอบกลับ ไม่อยากให้เสียงดังกลางโรงพยาบาลที่มีผู้ป่วยเยอะๆแบบนี้
ราวินและอคิณพยายามใจเย็นลงเพราะเกรงใจคนไข้รอบข้าง
ราวินเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความว้าวุ่นใจ ไม่รู้ว่าชวนฝันเป็อะไรกันแน่
ส่วนอคิณเลือกที่จะนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้าห้อง
“มึงจะเดินวนไปวนมาทำไม เวียนหัว”
ถึงแม้จะพยายามนั่งเงียบสงบจิตสงบใจแต่ก็ไม่วายต้องพูดแขวะขึ้นมาเมื่อเห็นราวินเดินวน
“แล้วมึงจะยุ่งอะไรกับกู กูไปเดินบนหัวมึงเหรอ”
“เอ้าไอ้เวรนี่! กูพูดกับมึงดีๆ”
อคิณที่นั่งอยู่ถึงกับต้องลุกขึ้นถลาตัวเข้าไปหาราวินที่ยืนอยู่
ธานีเห็นแบบนั้นก็ถึงกับปาดเหงื่อแล้วรีบเข้ามาห้ามทั้งคู่อีกครั้ง
“อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ ผมขอล่ะ”
ธานีจับทั้งคู่แยกออกจากกันอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นานพยาบาลก็เดินเข้ามาหาทั้งสามหนุ่ม
“ใครเป็พ่อของเด็กคะ?”
พยาบาลสาวเอ่ยถาม อคิณรีบหันไปมองหน้าราวินในทันที ส่วนราวินนั้นยังยืนนิ่งงันด้วยความงงอย่างสุดขั้ว
“เอ่อ คุณพยาบาลหมายความว่ายังไงนะครับ?”
ธานีเมื่อเห็นเ้านายยืนนิ่งไปเขาก็รีบถามขึ้นแทน
“คนไข้ตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์กว่าๆแล้วค่ะ แต่ไม่ต้องกังวลนะคะ ตอนนี้เด็กในท้องปลอดภัยแล้วค่ะ”
พยาบาลสาวยิ้มให้ธานีเพราะคิดว่าเขาเป็พ่อของเด็ก
“เอ่อ ครับ ขอบคุณคุณพยาบาลมากนะครับ”
ธานียิ้มเจื่อนๆ ส่วนเ้านายของเขานั้นยืนช็อคไปแล้ว คงพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว
“ตอนนี้กำลังจะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วย เดี๋ยวทางเราจะพาคุณพ่อและญาติๆไปรอที่ห้องพักนะคะ”
หลังจากนั้นก็มีพนักงานบริการพาเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำแบบนี้แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวเหยียบหมื่นต่อคืน
ทั้งราวิน อคิณและธานีถูกพาเข้ามายังห้องพักผู้ป่วยโดยที่ชวนฝันกำลังจะตามมา
“นี่มันเื่อะไร ชวนฝันท้องงั้นเหรอ?”
อคิณถามอึ้งๆ ไม่คิดว่าทั้งคู่จะปล่อยให้มีเื่แบบนี้ขึ้นได้ เขาคิดว่ามีความสัมพันธ์ทางกายกันเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นปล่อยท้อง
“กูไม่รู้”
ราวินในตอนนี้สงบศึกกับอคิณชั่วคราว เขายังอึ้งเื่ของชวนฝันที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ไม่อยากจะเชื่อ ทำไมเธอไม่เคยบอกเขาเลยนะ
“แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงดีครับคุณวิน ไหนจะเื่ของคุณไอวาอีก”
ธานีเอ่ยถามเ้านายอย่างร้อนใจ ไอวาขึ้นชื่อว่าเป็ว่าที่คู่หมั้น แถมยังเป็ลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่อีก แบบนี้ต้องมีผลกับงานแน่ๆ
“ขอฉันคิดก่อนนะธานี แล้วจะบอกว่าเราจะทำยังไงกันต่อไป”
ราวินในตอนนี้แทบไม่มีอารมณ์คิดเื่อะไร เขาห่วงชวนฝันและลูกน้อยในท้อง แล้วแบบนี้จะเอายังไง ต้องแต่งเข้าหรือต้องให้เธอกลายเป็เมียเก็บลับๆแบบนี้ ที่บ้านเขาจะว่ายังไง จะยอมรับชวนฝันหรือเปล่า
“ไอวางั้นเหรอ…จะว่าไปขอเบอร์ติดต่อยัยไอวาอะไรนั่นหน่อยสิวะไอ้วิน กูมีเื่อยากจะคุยด้วย”
“มึงจะเอาไปทำอะไร? นักร้องในสังกัดกูไม่ใช่พวกเด็กดริ๊งร้านเหล้านะ มึงถึงจะเข้าหาได้ง่ายๆ”
ราวินตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก ออกจะรำคาญๆด้วยซ้ำเพราะตอนนี้เขาไม่อยากพูดถึงเื่อื่นนอกจากเื่ของชวนฝัน
“ก็นะ กูกับยัยไอวาทำมากกว่าเด็กนั่งดริ๊งกับแขกอีก เอาเป็ว่ามึงเอาเบอร์ยัยนั่นมาเถอะ”
อคิณไม่อยากต่อล้อต่อเถียง
“มึงหมายความว่ายังไง?”
ราวินไม่เข้าใจว่าอคิณอดีตเพื่อนรัก้าจะสื่ออะไร
“เอาตามตรงเลยนะ วันนี้ที่กูมาไม่ได้้าจะมาหามึงหรือชวนฝัน กูตั้งใจจะมาดักเจอไอวา”
“ทำไม? มึงกับไอวาไปทำอะไรกันมา”
“กูเผลอวันไนท์กับยัยนั่น แล้วไม่รู้สิ…มันรู้สึกติดค้างอยู่ในใจแปลกๆ อยากจะเจอหน้าก็เท่านั้น”
อคิณพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ราวินในตอนนี้ช็อคไปแล้ว
“สรุปมึงจะเอายังไงกันแน่! ไหนบอกว่าชอบชวนฝันไง!?”
เขากระชากคอเสื้อของอคิณแล้วถลาจะเข้าไปต่อย แต่ธานีก็จับตัวห้ามเอาไว้
“ไอ้รักน่ะก็เคยรัก แต่เื่มันก็นานมาแล้ว กูกับฝันเลิกกันมาเป็ปีๆั้แ่แม่ฝันเสีย”
“คะ คุณน้าเสียแล้วงั้นเหรอ”
ราวินอุทานออกมาอย่างแ่เบา เขาเคยเจอแม่ของชวนฝันตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
แม้จะไม่ได้เอ็นดูและรักเขามากสักเท่าไร แต่อย่างน้อยใน่ที่คบกันก็ไม่เคยมาขัดขวาง
“อืม…เสียไปด้วยโรคมะเร็ง”
อคิณพูดเสียงเศร้าเล็กน้อย จะว่าไปแล้วเขาก็รู้สึกผิดที่เอาแม่มาเป็ตัวประกันให้ชวนฝันต้องเลิกราไปกับราวิน
“มะเร็ง… คุณน้าเสียแล้ว”
ราวินยังคงทวนอยู่อย่างนั้น เขาค่อนข้างช็อคกับเื่ที่ได้ยิน ไม่คิดเลยจริงๆ
“กูถามจริงนะไอ้คิณ เหตุการณ์นี้มึงน่าจะรู้ดีที่สุด ชวนฝันเลิกกับกูทำไมตอนนั้น?”
อคิณได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับงงและอดแปลกใจไม่ได้
“แล้วมึงไม่รู้เลยเหรอ ชวนฝันมาอยู่กรุงเทพสักพักแล้วไม่ได้เล่าความจริงให้มึงฟังบ้างเลยเหรอ”
“ฝันไม่ยอมเล่าอะไรให้กูฟังเลยสักอย่างเดียว”
“ที่เลิกกับมึงก็เพราะว่ากูเองแหละ…กูบังคับให้ชวนฝันเลิกกับมึงแล้วกูจะจัดการเื่เงินในการรักษาโรคมะเร็งให้กับแม่ของเธอ แต่โชคชะตาคงไม่เข้าข้าง”
“….”
“เพราะไม่ว่ากูจะอัดเงินแค่ไหน ทั้งเอกชนที่ดีที่สุดของจังหวัดก็แล้ว แต่ก็ไม่สามารถรักษาชีวิตแม่ของชวนฝันเอาไว้ได้ กูก็เสียใจ…เสียใจไม่แพ้ไปกว่าฝันเลย แต่กูก็ทำใจปล่อยเธอไปไม่ได้เหมือนกัน กูเลยยกเื่หนี้ขึ้นมาเป็ข้ออ้างไม่ให้ฝันไปจากกู แต่ฝันเองก็คงสุดจะยื้อ..”
“…”
“อยู่ด้วยกันมาเราไม่เคยทำอะไรอย่างว่ากันเลย ฝันไม่เคยรักกูเลยสักนิด ฝันรักแค่มึงคนเดียว”
อคิณเอ่ยออกมาอย่างเ็ป มันทั้งเจ็บทั้งหน่วง รักมากแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจได้
ราวินได้ฟังแบบนั้นก็ถึงกับน้ำตาซึม ชวนฝันต้องเจอเื่แย่ๆและเสียใจไม่แพ้ไปกว่าเขาเลยในอดีต แต่เขากลับไม่รู้ถึงความเดือดร้อนของเธอ
ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่เลิกกันไปเขาเอาแต่โทษ เอาแต่จงเกลียดจงชังเธอ
“มึงนี่มัน…เลวจริงๆ”
ราวินเอ่ยออกไปจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่อาจสรรหาคำไหนมาแทนที่คำนี้ได้จริงๆ
“เออ กูรู้กูมันเลว กูก็เลยไม่อยากทำตัวเลวๆอีกแล้ว ก็ตั้งใจจะเลิกตอแยชวนฝันและยกหนี้ให้ฝันไป แล้วที่มาวันนี้ก็ตั้งใจจะมาคุยกับไอวาเพื่อรับผิดชอบเื่ในวันนั้น แม้ว่ากูจะไม่ได้รักไอวาก็ตาม”
ในใจอคิณรู้ว่าต่อให้พูดอะไรไปไอวาก็คงปฏิเสธเขาลูกเดียว แต่ที่มาในวันนี้ก็เพื่อจะมาเอ่ยคำขอโทษ อย่างน้อยที่สุดก็เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีที่ได้ทำอะไรบ้าง
“กูหวังว่าต่อไปนี้มึงจะไม่มายุ่งกับพวกกูอีก รวมถึงชวนฝันกับลูกในท้องกูด้วย”
ราวินเอ่ยออกมาทิ้งท้ายไว้แบบนั้น เพียงไม่นานพยาบาลก็ทำการเข็นเตียงผู้ป่วยเข้ามา ชวนฝันยังคงนอนสลบไสลไม่รู้เื่
“อืม ต่อจากนี้กูขอให้มึงกับฝันโชคดีมีครอบครัวที่อบอุ่น ถ้าฝันตื่นกูขอฝากมึงบอกชวนฝันด้วยก็แล้วกันว่ากูขอโทษสำหรับทุกเื่ที่ผ่านมา และหนี้ที่เป็อยู่ทั้งหมดกูยกให้”
“เื่หนี้เดี๋ยวกูจะคืนให้มึงเองเพราะกูรู้ว่ามันเป็เงินของพ่อแม่มึง ส่วนเื่ขอโทษ...ถ้ามีโอกาสกูอยากให้มึงมาขอโทษเอง กูหวังว่ามิตรภาพความเป็เพื่อนของเราในอดีตมันจะไม่จางหายไปหมดนะ”
ราวินเอ่ยออกไป แม้จะเคยโกรธ เคยเกลียดสักแค่ไหน แต่ในอดีตตอนที่เขาลำบากนั้นอคิณเองก็เป็เพื่อนที่ดีมากๆ เคยช่วยเหลือกันมาก่อน
“อืม..ไว้ถ้ามีโอกาสกูจะมาหาฝันด้วยตัวกูเอง หวังว่าตอนนี้มึงเองคงจะโกรธกูน้อยลงนะ”
“เออ แล้วสรุปมึงจะเอามั้ยเบอร์ของไอวา”
ราวินถามเมื่อนึกขึ้นได้
“เอาสิ กูคงมีเื่ต้องคุยกับยัยนั่น”
ราวินให้เบอร์โทรศัพท์ของไอวาแก่อคิณก่อนที่เขาจะเดินจากออกไป...
169K
