หลังจากการหลบหนี เซ็ทควบคุมสัตว์พาหนะของเขาบินมาทางทิศตะวันออกตลอดทั้งคืน อาร์เจนตัสบินอยู่สูงจากพื้นดินมาก กรงเล็บที่เท้าของมันยังคงคีบเชนที่าเ็
เซ็ทหวังแค่บินไปตามทางเพื่อตามหาหมู่บ้านที่เชนเคยบอกไว้ เนื่องจากทั้งสองาเ็จากการต่อสู้ จึงทำให้การเดินทางเป็ไปด้วยความลำบากมาก
" ในที่สุดก็พ้นพายุเสียที เฮ้อ แสงสว่างนี่ดีจังเลยหวังว่าพวกนั้นคงไม่ได้ตามเรามาแล้วนะ"
" เ้าบินช้าลงแล้วนี่ เหนื่อยแล้วหรือ ตอนหนีออกมาเ้าคงใช้พลังเวทย์ไปเยอะเลยสินะอาร์เจนตัส ครั้งนี้แบกน้ำหนักมากกว่าปกติเสียด้วย นั้นเราหาที่พักกันสักหน่อยดีกว่า "
ระหว่างกำลังบินพ้นเขตพายุนั้นจู่ๆ เซ็ทได้มีอาการแปลกๆ เขาเริ่มมีอาการเบลอ จากนั้นปวดหัวอย่างรุนแรง บวกกับอาการแน่นหน้าอก ร่างกายก็ร้อนดั่งถูกไฟเผา
" อ๊ากกก อ๊าาา "
" อะไรกันเกิดอะไรขึ้น ผลของเวทมนตร์ที่เราโดนเล่นงานหรือว่าอะไร แย่แล้วสิ "
เซ็ททุรนทุรายจนเกือบทำให้อาร์เจนตัสเสียการควบคุม เมื่อบินมาอีกสักพัก อาการของเซ็ทก็เริ่มทุเลา และหายไปในที่สุด โชคดีที่อาร์เจนตัสยังคงบินรักษาระดับไว้ได้
" หายไปแล้ว ไม่เจ็บแล้วนี่มันเื่อะไรกัน เวทย์มนต์คลายแล้วหรือ เห้อ "
เซ็ทรู้สึกโล่งใจที่กลับมาเป็ปกติ
เมื่อบินออกจากพายุได้แล้ว เซ็ทจึงตัดสินใจหาที่ลงจอด เพื่อให้อาร์เจนตัสได้พักผ่อน และดูอาการเชนที่าเ็หนักพอสมควร
" ที่ว่างข้าหน้านั้นเหมาะเลย อดทนอีกหน่อยอาร์เจนตัส อีกไม่ไกลแล้ว "
ในกลางป่าเขตหนาวที่มีต้นสนสูงใหญ่มากมาย เซ็ทมองเห็นจุดที่พอจะใช้เป็ที่พักได้ เขาตรงไปที่นั่นทันที
ฟึ่บ
ฟึ่บ
ฟึ่บ
" ลงจอดโดยสวัสดิภาพ ขอบคุณที่เหนื่อยน่ะ ครั้งนี้เ้าช่วยได้มากเลย เ้าพักผ่อนเถอะ"
เซ็ทลูบหัวนกของเขา และถอดกระเป๋าไอเทมออกมาวางไว้ พร้อมกับเลื่อนปิดอัญมณีที่ห้อยคอนกเขาอยู่
ฟริ้ง
ตอนนี้นกของเขาได้หายไป เซ็ทหันกลับเดินไปที่เชน ตอนนี้เชนได้สติแล้ว เขากำลังนั่งก้มหน้าและหายใจอย่างช้าๆ
" เอ้า เ้าตื่นแล้วหรือ เป็อย่างไรบ้าง "
" ข้าตื่นอยู่ตลอด ที่เ้าเห็นว่าหลับ นั่นข้าแค่พักสายตาเท่านั้นข้าไม่ได้อ่อนแอเหมือนเ้าสักหน่อย แต่ก่อนจะคุยช่วยเอาดาบออกจากท้องข้าก่อนได้ไหม "
" รู้แล้วๆพ่อคนแข็งแรง แต่เ้าตอนนี้เละเทะดูไม่ได้เลยนะ รอสักครู่ ข้าหาชุดปฐมพยาบาลในกระเป๋าไอเทมก่อน "
ฟึ่บ
เซ็ทดึงดาบที่เสียบเชนออกมา
" โอ้ย "
เชนพยายามอดกลั้น แต่เขาก็ร้องออกมาด้วยความเ็ปพร้อมกับเืที่ไหลออกมามากมาย
" เอาละ ไม่เป็ไรแล้วเชน "
เซ็ทกำลังจะเปิดกระเป๋าเพื่อหาไอเทมมารักษาเชน แต่เขาได้เหลือบไปเห็นมีดที่นักฆ่าสาวคนนั้นขว้างมาปักไว้ ที่ด้ามมีดมีข้อความเขียนไว้อยู่
" นี่มัน … หมายถึงอะไรกัน ? "
" มีอะไรอย่างนั้นหรือ "
" ก็มีดที่ยัยนั่นหวังจะขว้างให้เราตกจากนก มันมีข้อความเขียนไว้ด้วย "
เชนเอ่ยถามและค่อยๆเดินมาดู
" ข้าว่าหล่อนตั้งใจปาให้โดนกระเป๋าเ้ามากกว่า ว่าแต่ข้อความที่เขียนคืออะไร"
" ไปที่โดเว็น อีก2วันจะมีการส่งมอบทาส ที่ท่าเรือหลักของเมือง "
เซ็ทอ่านข้อความที่เห็นด้วยความงุนงง
" แล้วหล่อนจะส่งข้อความนี้ให้เราเพื่ออะไรกัน อยากให้เราทำอะไรกันแน่ "
เชนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"แล้วเราจะสนทำไม ไม่ใช่ว่าจะล้อให้เราไปแล้วปล้นเราอีกครั้งล่ะ "
เซ็ทพูดเสียงดังด้วยความเป็กังวล
" คงไม่ใช่หรอก ข้าเห็นนางมีท่าทีแปลกๆั้แ่ตอนที่สกัดการโจมตีของข้าแล้ว เื่นี้ต้องมีอะไรสักอย่าง "
เชนเสนอความคิดเห็นของเขา
ในตอนนั้นเองที่พุ่มไม้ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่มันได้ขยับ เชนได้หันไปเห็นหิมะที่ตกจากพุ่มไม้พอดี
" นั่นใคร้าอะไร ออกมาเดี๋ยวนี้ "
เชนคว้าดาบที่เสียบท้องเขาก่อนหน้ามาถือไว้แน่น พร้อมตั้งท่าโจมตี
ฟุ้บ ฟุ้บ …
พุ่มไม้ยังคงขับ แต่บุคคลปริศนาก็ยังไม่ยอมออกมา เชนตัดสินใจจะโจมตีไปที่พุ่มไม้นั้น ก่อนที่กลุ่มของเขาจะได้รับอันตราย
" อีกแล้วหรือ ั้แ่มาที่นี่ยังไม่ได้อยู่แบบสงบเลย "
เซ็ทบ่นพึมพำพร้อมตั้งท่ารับการโจมตี
" เอาแบบนี้ใช่ไหม ได้เลย "
แสงเสริมแกร่ง เพิ่มพลังกายภาพ
★ Lighting Enhance ★
ดาบในมือเขาส่องแสงออกมาจากด้ามจับจนถึงปลายดาบ ตอนนี้จากดาบธรรมดา ได้กลายเป็ดาบเวทย์มนต์สุดแข็งแกร่ง
และในตอนนั้นเอง …
" ด … ได้โปรดไว้ชีวิตข้ากับลูกสาวด้วยเถิด ข้าไม่ได้มีประสงค์ร้ายต่อท่าน "
สิ่งที่ปรากฏด้านหน้าคือคุณลุงคนหนึ่ง กับเด็กหญิงอีกคนที่กำลังก้มหัวร้องขอชีวิต
พวกเ้าเป็ใครมีเป้าหมายอะไรถึงตามเรามาจนถึงตรงนี้
เชนถามคุณลุงคนนั้นด้วยน้ำเสียงดุดัน
" ข ...ข้า ชื่อมอริส ส่วนนี่มิลิส ลูกสาวข้าเอง นางยังเด็กได้โปรดอย่าทำอะไรนางเลย "
" ข้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแถวนี้ ข้ากับลูกสาวออกมาล่ากระต่าย เมื่อสักครู่ลูกสาวข้าเห็นนกตัวใหญ่คีบคนบินผ่านมา นางใมากและก็ได้วิ่งตามมาเพื่อจะดูใกล้ๆ ข้าเห็นอย่างนั้นจึงวิ่งตามลูกมา "
" ข้าไม่คิดว่าจะเป็กลุ่มท่านอัศวินกับท่านนักปราชญ์อัญเชิญได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด ขออภัยที่เราบังอาจปรากฏตัวต่อหน้าท่านที่เป็แฟรี่ชั้นสูง "
ลุงมอริสในอาการตื่นกลัว พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
" ข้าไม่ใช่อัศวิน แล้วหมอนี่ก็ไม่ใช่นักปราชญ์อัญเชิญแบบที่เ้าว่ามาด้วย "
เชนลดดาบลงและพูดกับลุงคนนั้นพร้อมเมินหน้าหนี
" นกของพี่เหรอคะ สวยมากเหมือนนกในตำนานของเมืองเขตนี้เลย เป็ไงคะพ่อ หนูบอกแล้วว่ามีอยู่จริง "
เด็กหญิงพูดถึงอาร์เจนตัสด้วยความตื่นเต้น เธอสนใจเป็อย่างมาก เนื่องจากเธอคิดว่าเป็นกโบราณตามตำนานของเมือง
" ใช่แล้ว นกของพี่เองหนูชอบเหรอจ๊ะ ตอนนี้เขาเหนื่อยมากพี่ให้เขาไปพักผ่อนแล้ว ขอโทษด้วยนะ ที่ตอนนี้ให้ดูไม่ได้ "
" พวกพี่ไม่ทำร้ายหนูกับพ่อหรอกจ่ะ สบายใจได้ ไม่ต้องกังวลนะ "
เซ็ทเดินเข้าหาเด็กหญิงแล้วค่อยๆ นั่งย่อตัวลงคุยกับเธอด้วยความเอ็นดู
" แบบนี้เสียดายจังเลยค่ะ นึกว่าจะได้เจอนกผู้พิทักษ์ตัวเป็ๆ "
" พอแล้วมิลิส เลิกรบกวนท่านนักปราชญ์ … ข้าขอโทษแทนลูกสาวข้าด้วยที่รบกวนท่าน เราจะรีบไปทันที "
" กลับบ้านกันได้แล้วมิลิส "
คุณลุงคนนั้นคว้าแขนลูกสาวพร้อมหยิบสัมภาระ เขาพาลูกหันหลังและเดินออกจากตรงนั้นทันที
" ข้าไปก่อน ต้องขอโทษจริงๆ ที่รบกวนพวกท่าน "
" เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป ข้าขอถามอะไรหน่อย "
เซ็ทะโเรียกทันที
" ม … มีอะไรจะถามข้าอย่างนั้นหรือท่าน "
คุณลุงขานรับด้วยเสียงที่สั่นเหมือนเคย
" ข้าสองคนกำลังจะไปเมืองทางตะวันออก ท่านพอจะรู้จักที่นั่นไหม "
" เมืองทางตะวันออกอย่างนั้นหรือ ในดินแดนรกร้างแบบนี้ไม่มีเมืองหรอกท่าน ทางที่พวกท่านมาเป็ดินแดนที่ถูกผนึก มีแต่หมู่บ้านเล็กๆ กระจายกันอยู่แต่อยู่ห่างจากจุดนี้พอสมควร ท่านหมายถึงหมู่บ้านโดเว็นหรือเปล่า "
" ข้าไม่รู้ชื่อหมู่บ้านหรอก ข้ากับเพื่อนแค่้าไปรักษาาแกับหาเสบียง เมื่อคืนเราโดนกลุ่มโจรโจมตีหน่ะ เพื่อนข้าาเ็พอสมควร "
เซ็ทพูดพร้อมชี้ไปที่เชน
" ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านทั้งสองไปพักที่หมู่บ้านข้าก่อนเถิด หมู่บ้านอยู่ทางใต้ไม่ไกลจากนี่เท่าไรนัก ข้าจะนำทางท่านเอง "
" เชน เอาอย่างไรดี เราตามคุณลุงไปกันไหม "
" เอาสิ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องอยู่กลางป่าแบบนี้ "
" ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านตามข้ามาได้เลย "
ทั้งสองจึงหยิบสัมภาระเพื่อเดินทางไปยังหมู่บ้านโดเว็น
ชายคนนั้นเดินนำทางทั้งสองเข้าไปในป่า
" เดินตามลำธารนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ไกลก็จะถึงหมู่บ้านโดเว็นครับ "
" พอไปถึงหมู่บ้านคุณลุงพอจะหาอะไรให้เรากินกันหน่อยได้ไหม แหะๆ "
เซ็ทในสภาพที่หิวโหยเอ่ยปากถามคุณลุงที่กำลังเดินนำ
" ได้สิครับ ไม่ใช่ปัญหาเลย ภรรยาข้าทำอาหารอร่อยมาก คืนนี้เชิญท่านทั้งสองพักที่บ้านของข้าก่อนก็ได้ "
" เยี่ยมเลย ขอบคุณมากเลยครับคุณลุง "
เซ็ทดีใจจนเผลอทำเสียงดัง ต่างกับเชนที่เดินตามหลังเงียบๆ เขาคอยสอดส่องสายตาไปรอบๆตลอด
" หมู่บ้านที่ท่านอยู่ชื่อว่าอะไรน่ะครับลุง"
เซ็ทถามมอริสเพื่อความแน่ใจ
"หมู่บ้านโดเว็น (Doven Village) ครับ"
เมื่อเซ็ทได้ยินชื่อหมู่บ้าน เข้าได้นึกถึงบางอย่างได้
" นี่เชน หมู่บ้านโดเว็นชื่อคุ้นไหม "
" ไม่คุ้นแต่ใช่เลยแหละ หมู่บ้านที่ยัยนักฆ่านั้นเขียนไว้ที่มีดยังไงล่ะ "
" นั่นสิ ใช่เลยจังหวะพอดีเลยที่เจอคุณลุง "
" ขอให้ไม่คิดผิดน่ะที่จะเข้าไปยุ่งเื่ของพวกโจรค้าทาส "
กึ้ก …
หลังจากที่เซ็ทและเชนพูดถึงกลุ่มโจร คุณลุงที่เดินนำอยู่ได้ยินเข้า เขาได้หยุดเดินและหันมาถามเซ็ททันที
" โจรค้าทาส … หรือว่าที่ท่านบอกว่าโดนโจมตีเมื่อคืนนี้ จะเป็กลุ่มโจรของคนที่ชื่อ เบ็น เบอร์ริส ใช่ไหมครับ "
คุณลุงถามเซ็ทด้วยเสียงที่ตื่นตระหนกอย่างมาก เหมือนเขาจะรู้อะไรเกี่ยวกับโจรพวกนั้น
" ใช่ครับ คุณลุงรู้จักพวกมันด้วยหรือ "
" รู้จักอย่างดีเลย ตอนนี้ชื่อพวกมันต่างกระจายไปทั่ว ่นี้หมู่บ้านอื่นๆ ถูกมันโจมตีและจับชาวบ้านไปขายเป็ทาส คนมากมายต่างล้มตายในการต่อสู้เพื่อปกป้องหมู่บ้าน พวกมันช่างอำมหิต ฆ่าแม้กระทั่งเด็กกับผู้หญิง "
" พวกมันมีคนที่มีฝีมือหลายคน ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางต่อต้านได้เลย จึงเกิดการสูญเสียมากมาย "
" โจรพวกนั้นมีสมาชิกเยอะมาก มันแบ่งกันเป็กลุ่มๆ ตามความสามารถ ทุกกลุ่มรวมกันเป็องค์กรใหญ่อีกทีครับ เท่าที่ข้ารู้มาน่าจะมีสมาชิกประมาณ เกือบพันคน "
คุณลุงเล่าถึงเหตุการณ์สุดเลวร้ายที่เกิดขึ้นให้เซ็ทฟัง
" คงใช่กลุ่มเดียวกัน รู้สึกว่าเมื่อคืนพวกมันก็พาทาสมาด้วย "
" คุณลุงครับผมมีอะไรจะบอก เื่ที่สำคัญมาก "
เซ็ทพูดด้วยเสียงที่จริงจังพร้อมหันไปมองเชน ส่วนเชนเขาพยักหน้าตอบรับกลับมา
" ท่านมีเื่อะไรจะบอกอย่างนั้นหรือ "
" คือว่า ข้ารู้มาว่าเป้าหมายต่อไปของพวกมันน่าจะเป็หมู่บ้านของท่าน การโจมตีจะเกิดขึ้นในอีก 2 วัน พวกมันจะส่งทาสกันที่ท่าเรือของเมืองท่านอีกด้วย "
" ท่านหมายถึง พวกมัน … จะโจมตีโดเว็น อย่างนั้นหรือ "
คุณลุงมือสั่น เขาใจนพูดติดขัด
" ใครจะทำอะไรหรือคะพ่อ "
เด็กหญิงถามขึ้นพร้อมกอดขาพ่อไว้แน่น
" ไม่มีอะไรหรอกมิลิส เดี๋ยวคืนนี้พวกท่านอัศวินจะพักที่บ้านเราด้วยนะ "
คุณลุงมอริสปลอบใจลูกสาวที่กำลังกลัว เขาลูบหัวเด็กหญิงเบาๆ
" ถ้าเป็อย่างที่ท่านว่า เรารีบกลับหมู่บ้านให้เร็วที่สุดเพื่อไปเตือนทุกคนกันเถอะ "
" ใช่ครับ เราต้องรีบไปเตือนชาวบ้านให้เร็วที่สุด ตอนนี้เรายังพอมีเวลา "
" หนูน้อย เดี๋ยวพ่อกับพี่ๆต้องรีบกันแล้ว หนูมาขี่หลังพี่ดีไหม "
เซ็ทพูดกับมิลิสด้วยรอยยิ้มพร้อมกวักมือ
" ขี่หลัง ให้หนูขี่หลังพี่ได้เหรอคะ จะดีเหรอหนูตัวหนักนะ "
" มาเถอะ พี่แบกไหวอยู่แล้ว "
" เย้ ดีใจจังเลยค่ะ "
เด็กหญิงเดินมาและขี่หลังเซ็ททันที ทุกคนต่างรีบเดินทางให้เร็วที่สุด ระหว่างทางผ่านจุดที่ลำบากมากมาย ทั้งช่องเขา ทางชัน รวมถึงการเดินข้ามแม่น้ำที่เย็นสุดขั้ว
" พี่คะ แล้วคุณนกจะมาอีกไหมคะ หนูจะได้เจอเขาไหม "
มิลิสถามถึงอาร์เจนตัสที่เธอเห็นก่อนหน้า
" มาสิ เดี๋ยวพี่จะให้มิลิสได้ลองขี่ด้วยนะ "
" จริงเหรอคะ เย้ ขอบคุณมากเลยนะคะพี่เซ็ท หนูจะตั้งตารอเลย "
มิลิสที่กำลังขี่หลังเซ็ทพูดด้วยความดีใจอย่างมาก
เมื่อเดินทางต่อเนื่องแบบไม่ได้หยุดพัก ทุกคนได้มาถึงหมู่บ้านโดเว็นใน่บ่ายของวันนั้น
หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ระหว่างช่องเขาหิมะที่สูงมาก เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ๆหนาวเย็นตลอดทั้งปี การปลูกพืชผักจะเป็เื่ยาก ผู้คนที่นี่ส่วนมากจะหาเลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์ บ้างก็เป็ชาวประมง
"ถึงแล้วครับที่นี่คือทางเข้าหมู่บ้านของเรา"
คุณลุงหันมาบอกทั้งสองเมื่อถึงช่องเขาแคบๆ ที่เป็ทางเข้าหมู่บ้านทางเดียว
และในตอนนั้นเอง ...
" หยุดอยู่ตรงนั้น พวกเ้าเป็ใคร ทิ้งอาวุธและปล่อยเด็กเดี๋ยวนี้ "
เสียงะโของชาวบ้านที่เฝ้ายามดังขึ้น บริเวณหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาง้างคันศรธนู และตั้งท่าพุ่งหอกเตรียมโจมตี
" ช้าก่อน ท่านเหล่านี้มากับข้าเอง นี่ไม่ใช่ศัตรูหรือกลุ่มโจร "
" อ้าว นั่นลุงมอริสเองหรือไง "
" ใช่นี่ข้าเอง ลดอาวุธก่อน ให้ท่านเหล่านี้เข้าหมู่บ้านไปกับข้าด้วย ข้ามีข่าวสำคัญที่ต้องไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านทันที "
เหล่าคนเฝ้ายามเมื่อเห็นลุงมอริสจึงลดอาวุธ และเปิดประตูทางเข้าหมู่บ้านให้
" เข้าใจแล้ว เอาละเข้าไปได้ "
" ไปกันเถอะ เดี๋ยวข้าจะพาท่านไปพบหัวหน้าหมู่บ้าน "
หลังจากที่เดินเข้าหมู่บ้านมา ผู้คนต่างจับจ้องมาที่เซ็ทและเชน เนื่องจากหมู่บ้านนี้ไม่ค่อยได้ต้อนรับแขกเท่าไรนัก
" เซ็ท พวกเขามองเราทำไมกัน เราแต่งตัวประหลาดอย่างนั้นหรือ "
" อาจจะมองเพราะเ้ากับข้าเสื้อผ้าย้อมด้วยเืละมั้ง "
เซ็ทหันมาตอบเชนด้วยท่าทางที่ไม่เป็กังวลต่อสายตาชาวบ้าน
" มิลิส เ้าเอากระต่ายที่เราได้มากลับบ้านไปหาแม่ แล้วช่วยแม่ทำกับข้าวน่ะ บอกแม่เ้าด้วยว่าวันนี้เรามีแขก 2 ท่าน เดี๋ยวพ่อเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับ "
ลุงมอริสยื่นกระต่ายที่ล่ามาให้มิลิส เพื่อให้เอากลับบ้านไปเตียมทำอาหาร
" ค่ะพ่อ รีบกลับมาเร็วๆ นะคะ "
เด็กหญิงได้เดินกลับบ้านพร้อมกระต่ายที่ถือไว้เต็มสองมือ
เชิญท่านทั้งสองทางนี้เลยครับ บ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตรงท่าเรือข้างหน้า
ลุงมอริสพาทั้งสองไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านทันที เมื่อมาถึง ลุงมอริสได้แนะนำทั้งสอง
" นี่ท่านเซ็ทกับท่านเชนครับ ส่วนคนนี้ชื่อ ยาซิส หัวหน้าหมู่บ้านโดเว็น "
" ยินดีต้อนรับ ข้ายาซิส ท่านมีธุระอะไรที่หมู่บ้านเราอย่างนั้นหรือ "
หัวหน้าหมู่บ้านวัยหนุ่ม ร่างกายกำยำหนวดเครายาว เขาเดินมาจับมือทักทายทั้งสองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
" คือว่าเรารู้มาว่ากลุ่มโจรค้าทาสจะใช้ท่าเรือของโดเว็นในการส่งมอบทาสผิดกฎหมายครับ และมีโอกาสที่พวกมันจะโจมตีที่นี่ด้วยเช่นกัน"
เมื่อยาซิสหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินดังนั้นเขาใเป็อย่างมาก
" เื่ร้ายแรงเลย เชิญท่านทั้งสองกับคุณมอริสข้าในบ้านข้าก่อน คุยกันข้างในเถอะ "
เมื่อเข้ามาด้านในบ้านของยาซิส ทั้งสองนั่งลงที่พื้นของห้องโถงกลางบ้านที่มีเบาะรองนั่งวางไว้อยู่
" เชิญนั่งรอสักครู่ เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมชงชามาให้ "
เซ็ทและเชนกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่เขาเห็นคือในบ้านของยาซิสสั้นประดับด้วยของหรูหรา เต็มไปด้วยอาวุธและไอเท็มมากมาย
" หืม ของสุดยอดทั้งนั้นเลยว่าไหมเชน "
เซ็ทเอ่ยถามเชนด้วยความตื่นเต้น
" นั่นสิ เ้าหัวหน้านี่มันทำงานอะไรกัน ถึงได้มีข้าวของขนาดนี้ "
" เอาน่าๆช่างเถอะ "
ไม่นานหลังจากนั้นยาซิสได้เดินมาที่ทั้งสอง และวางถ้วยชาลง
" ก่อนหน้าจะคุยเื่โจร ข้าต้องขอถามก่อน ว่าท่านมาจากเมืองใดกัน ข้าไม่เคยเห็นคนแต่งตัวแบบท่านมาก่อนเลย "
ยาซิสมองมาที่เชนั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัย
" เอ่อ คือเื่นั้นข้าก็ไม่รู้จะตอบท่านอย่างไรเหมือนกัน ข้ากับเพื่อนมาจากที่ๆแสนไกล ด้วยเหตุบางอย่าง ทำให้ข้ามาโผล่ที่ยอดเขาทางเหนือเมื่อคืนก่อน จากนั้นข้า ... "
" เดี๋ยวก่อนน่ะ ยอดเขาทางเหนืออย่างนั้นหรือ หมายถึง ดาร์คเวน (Dark Vain) สิน่ะ พวกท่านเป็ใครกัน "
ยาซิสพูดด้วยเสียงที่จริงจัง เขาจ้องมาที่ทั้งสองด้วยสายตาที่ดุดัน
" ที่ๆท่านพูดถึงเป็หนึ่งในดินแดนที่ถูกคนรุ่นก่อนผนึกไว้ เพราะอันตรายจากมอนสเตอร์และปีศาจที่ยึดครองนั่น เอาละ … บอกความจริงมาให้หมดเ้าปีศาจ มาที่นี่มีเป้าหมายอะไรกัน "
ยาซิสยกมือซ้ายขึ้นเหนือหัว เหมือนกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง จากนั้นได้มีชายฉกรรจ์หลายคนวิ่งเข้ามาล้อมพร้อมอาวุธครบมือ หนึ่งในคนเ่าั้ได้ร่ายเวทย์เขตแดนปิดบ้านหลังนี้ไว้
ส่วนเชนเขาลุกขึ้นหยิบดาบ และร่ายเวทย์เสริมพลังเตรียมพร้อมปะทะ
" เ้ารับรู้ถึงกลิ่นอายของพวกเราด้วยหรือ แสดงว่าเ้าก็ไม่ใช่มนุษย์ "
เชนพูดในใจคนเดียวถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
ตอนนี้เชนยืนประจันหน้ากับยาซิสโดยไม่มีความหวั่นเกรง ในด้านของเซ็ทที่กำลังในั้น เขาพยายามจะอธิบายสิ่งต่างๆ
" เดี๋ยวครับๆ ฟังข้าก่อนคุณยาซิส พวกข้าสองคนไม่ใช่ปีศาจ คือข้า... "
" หุบปาก ! แกอาจจะโกหกตาลุงมอริสได้ แต่โกหกข้าไปก็เปล่าประโยชน์ ข้าได้กลิ่นอาย ของปีศาจลอยมาแต่ไกล ั้แ่เ้าเดินเข้าหมู่บ้านมาแล้ว จงตอบคำถามมาซะ "
ยาซิสพูดเสียงดังพร้อมลุกขึ้นยืน เขายังไม่ทันฟังเซ็ทอธิบายให้จบ
" ข้าไม่ใช่ปีศาจ ข้าเป็มนุษย์จริงๆ "
" ไร้สาระ เป็มนุษย์อย่างนั้นหรือ นี่เ้าคิดว่าข้าเป็เด็กหรือไง ไม่ยอมบอกเป้าหมายสินะ ถือว่าความตายนี้เ้าเป็คนเลือกเอง ทุกคนรอฟังคำสั่งเตรียมตัวสังหารปีศาจ2ตนนี้ด้วยเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ ทันทีที่ข้าให้สัญญาณ "
ลูกน้องยาซิสต่างร่ายเวทย์ของตน ตอนนี้ทั้งบ้านปกคลุมไปด้วยพลังเวทย์มากมาย
" เดี๋ยวก่อนหัวหน้ายาซิส ข้าว่า2ท่านนี้ไม่ใช่ปีศาจหรอก เขาเอาข่าวสำคัญมาเตือนพวกเรา เขาโดนพวกโจรค้าทาสโจมตีมาเมื่อคืน ถ้าเป็ปีศาจจริงๆ คงไม่าเ็กันขนาดนี้หรอก ใช่ไหมครับหัวหน้า "
ในขณะที่ทั้งบ้านเต็มไปด้วยเวทย์มนต์มากมายนั้น มอริสวิ่งมาอ้าแขนขวางเซ็ทกับเชนไว้
" หลบไป อยากตายไปกับพวกมันด้วยหรือไง ตาแก่งี่เง่า ถ้าเ้าขัดขวางข้าจะถือว่าเ้าให้ความช่วยเหลือปีศาจ และกำจัดเ้าทิ้งพร้อมพวกมัน "
" ให้พวกเขายืนยันด้วยแถบสถานะก็ได้นี่ยาซิส ค่าสถานะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ดูค่าพวกนั้นเราจะได้รู้ตัวตนของพวกเขา "
มอริสพยายามหาวิธีหยุดยาซิสไม่ให้ฆ่าทั้งสอง
" ดูไปก็เปล่าประโยชน์ เห็นๆอยู่ว่ากลิ่นอายปีศาจออกมาจากตัวพวกมันมากขนาดไหน แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆก็จะโดนกำจัดทิ้งอยู่แล้ว ถ้าจะอยากดูข้าก็ไม่ขัดข้อง "
ยาซิสอนุญาตให้มอริสดูสถานะของทั้งสองได้ ก่อนที่เขาจะทำการกำจัดบุคคลที่เชื่อว่าเป็ปีศาจ
" ท่านเซ็ท ท่านเชน แสดงค่าสถานะตอนนี้เลยครับถ้าคุณไม่ใช่ปีศาจจริงๆ นี่เป็โอกาสเดียวแล้ว "
" ค่าสถานะ คืออะไรหรือคุณมอริส ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะแสดงค่าที่เ้าบอกได้ "
เมื่อได้ยินดังนั้นมอริสได้นิ่งไป
" ค่าสถานะไงครับ ท่านไม่รู้จักเหรอ "
" ไม่รู้จัก ทำไม่เป็ด้วย จะให้ทำยังไงก็รีบบอกมาเถอะลุง "
เชนที่ยืนฟังอยู่ได้พูดแทรกขึ้นมาทันที
" ท่านต้องยื่นมือไปข้างหน้าแล้วพูดว่า
Soul status จะมีหน้าต่างแสดงค่าสถานะประจำตัวโผล่มาครับ "
มอริสอธิบายให้ทั้งสองฟังด้วยท่าทีที่รีบร้อน
" แม้แต่วิธีดูสถานะยังไม่รู้เื่ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้ว ว่าพวกมันไม่ใช่มนุษย์ ทุกคนจัดการมันตอนนี้เลย !!! "
ครืนนน
ในที่สุดยาซิสก็สั่งการให้ฆ่าทั้งสอง บ้านทั้งหลังสั่นไหวจากพลังเวทย์มากมายของลูกน้องยาซิส
และในตอนนั้นเอง
★ Soul status ★
เซ็ทได้เปิดค่าสถานะของตัวเองขึ้นมา
ตอนนี้เขายังไม่ได้รับาเ็ ดูเหมือนจะทันเวลาพอดี
" คืออะไรกัน นี่ข้าเคยเห็นมาก่อนหรือเปล่า อย่างกับหน้าต่างแสดงค่าในเกม "
เซ็ทพูดด้วยความสงสัยเมื่อได้เห็นค่าสถานะของตัวเอง
" มนุษย์ … มนุษย์จริงๆด้วย ไม่น่าเชื่อว่าในโลกนี้จะหลงเหลืุ์อยู่ "
ยาซิสและมอริสต่างอ้าปากค้าง ทั้งสองอึ้งเมื่อได้เห็นว่าเซ็ทไม่ใช่ปีศาจแต่เป็มนุษย์ แต่น่าแปลกที่เขาประหลาดใจเมื่อรู้ว่าเป็มนุษย์
" มีอะไรอย่างนั้นหรือ พวกข้าเป็มนุษย์ก็ปกติดีไม่ใช่หรือไงกันคุณมอริส "
เซ็ทเอ่ยถามลุงมอริสด้วยความสงสัย
" พวกเ้าทุกคนลดอาวุธ ยกเลิกเวทย์ทุกอย่าง และทำความเคารพทั้งสองท่านเดี๋ยวนี้ "
ยาซิสสั่งการลูกน้องด้วยเสียงดัง จากทุกคนในบ้านต่างคุกเข่าและก้มหน้า รวมถึงลุงมอริสและตัวยาซิสด้วย
แต่เชนยังไม่ได้เก็บดาบ เนื่องจากเขายังไม่ไว้ใจ
" เดี๋ยวๆ เกิดอะไรขึ้น ทุกคนจะคุกเข่าให้พวกเราทำไมกัน "
เซ็ทถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ผิดปกติ
" เอ่อ คือ … ข้า ข้าขออนุญาตพูด ได้ไหมครับ"
ลุงมอริสพูดจาแปลกๆ
" ทำไมต้องขออนุญาต พูดได้เลยครับลุง "
" ก่อนหน้านี้ที่นี่มีผู้คนมากมายกว่า 10 สายพันธุ์อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสันติ เมื่อประมาณ 1,700 ปีก่อน มีตัวตนปริศนาปรากฏตัว คนผู้นั้นได้สร้างเหล่าปีศาจมาเป็บริวาร ไม่นานเมื่อพวกมันเพิ่มจำนวนมากขึ้น มันก็้าที่จะครองโลกแต่เพียงเผ่าพันธุ์เดียว จึงทำให้เกิดาใหญ่ทั่วทั้งโลก ระหว่างเผ่าปีศาจกับเผ่าพันธุ์อื่น รวมถึงเหล่าทวยเทพ าที่กินเวลานานหลายร้อยปี "
เมื่อได้รับอนุญาต มอริสเริ่มอธิบายเื่ต่างๆของโลกนี้ ให้เชนกับเซ็ทฟัง
" ในตอนท้ายเมื่อเผ่าปีศาจแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เผ่าพันธุ์อื่นก็ไม่สามารถจะต้านกำลังได้ เหล่าเทพที่เคยช่วยเหลือก็ไม่สนใจใยดี จนพวกปีศาจเกือบชนะาแล้วได้ครองโลก แต่ในตอนนั้นเองก็มีกลุ่มคนมาช่วยไว้ พวกเขาเรียกตัวเองว่า มนุษย์ เหมือนกับพวกท่าน จากนั้นาที่ยาวนานได้จบลง เผ่าปีศาจถูกผนึกไว้ในเขตแดนพิเศษที่กระจายไปทั่วโลกโดยมนุษย์ เผ่าพันธุ์อื่นจึงนับถืุ์ในฐานะผู้กอบกู้ "
ยาซิสอธิบายต่อถึงสาเหตุ
" แต่เมื่อหลังาจบ เหล่าตัวตนที่เรียกว่ามนุษย์ได้ค่อยๆหายไปอย่างไร้สาเหตุ พวกเราไม่รู้ว่าเขาเ่าั้หายไปไหน "
" แล้วพวกท่านไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นหรือ "
หลังจากที่ฟังเื่ทั้งหมดเซ็ทเอ่ยถามมอริสทันที
" บรรพบุรุษพวกเราที่เหลือรอดจากานั้น ส่วนใหญ่จะเป็เผ่าแฟรี่ เผ่าั์ เผ่าสัตว์อสูรครึ่งมนุษย์ ส่วนเผ่าพันธุ์อื่นนั้นเหลือน้อยมาก ตัวข้าเองก็เป็ลูกผสมระหว่าง แฟรี่กับั์เช่นกัน "
" อย่างนี้นี่เอง สรุปโลกนี้ผู้กอบกู้คืุ์สินะ ไม่ใช่ปีศาจ "
เชนพูดขึ้นมาขณะกำลังเก็บดาบ
" เ้าจะสื่อว่าอะไรเชน "
เซ็ทถามเชนถึงคำพูดแปลกๆนั้นทันที
" ไม่มีอะไรข้าก็พูดไปเรื่อยอย่าใส่ใจเลย "
เซ็ทเริ่มสงสัยท่าทีแปลกๆของเชน แต่เขาก็ยังไม่ได้ถามอะไรต่อ
" ข้าต้องขออภัยที่กระทำสิ่งที่ต่ำช้าต่อพวกท่าน ได้โปรดท่านทั้งสองให้อภัยพวกเราด้วยเถิด พวกเราทุกคนพร้อมให้การช่วยเหลือท่าน ได้โปรดบอกเป้าหมายของท่านกับเราด้วย"
หัวหน้าหมู่บ้านยาซิสกล่าวขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น
" ข้าแค่มาเตือนเื่โจรค้าทาสพวกนั้น ส่วนธุระของข้าจริงๆแล้ว เป็เื่ใหญ่กว่านั้นมาก "
" ไม่ทราบว่าท่านพอจะบอกถึงธุระนั้นให้ข้ารับรู้ได้ไหมท่านเซ็ท ข้ายินดีที่จะช่วยเหลือ "
อีกครั้ง ที่เซ็ทหันมองหน้าเชนเหมือนกำลังปรึกษา และเชนก็พยักหน้ากลับมาเหมือนเคย
" ข้ารับคำสั่งมาจากตัวตนระดับสูงที่มีชื่อว่า โคลทีน ให้ตามหาและกำจัดกลุ่มคนที่เรียกว่า อินเวเดอร์ (Invaders) หรือผู้บุกรุก ท่านพอจะมีข้อมูลไหม"
… เมื่อยาซิสได้ยินดังนั้นเขาหน้าซีด ตัวสั่นมือสั่นทันที เหมือนกำลังกลัวอย่างสุดขีดเขารู้อะไรเกี่ยวกับอินเวเดอร์ ที่โลกนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เซ็ทและเชนยังคงต้องตามหาความจริงต่อไป
439
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)