ก๊อก ๆ
“ใคร...”
ประตูถูกเปิดออก ไม่สิ ถูกกระชากออกอย่างแรง ดีที่มันเปิดเข้าไปด้านใน ถ้าเป็แบบผลักออกมาคงโดนหน้าแหก
ผู้ชายผมสีเทาเข้มที่ด้านหน้ายาวปรกหน้าจนต้องเสยไปด้านหลัง ติงหูถูกเจาะใส่ต่างหูสีเงินข้างละสามรู ใบหูซ้ายมีรูหนึ่งใส่โซ่โยงกับรูที่ติงหูด้านล่างอย่างเซ็กซี่
ใบหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิด แต่กระนั้นก็ยังคงดูเคะมาก ผิวขาวจริง ๆ เอื้อก!
สิงหาก้มมองผู้หญิงสวมแว่นที่สูงแค่อกแล้วถอนหายใจระบายความหงุดหงิดจากการถูกปลุกให้ตื่น ปรับอารมณ์แล้วถามด้วยเสียงที่แข็งกระด้างน้อยลงเล็กน้อย
“น้องเคาะห้องพี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”
ปิงปองไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมผู้ชายห้องนี้ถึงเรียกเธอว่าน้อง ทั้ง ๆ ที่เธออายุมากกว่าพวกเขาสามปี พวกเขาทั้งคู่อายุยี่สิบเอ็ดปี ขณะที่เธออายุยี่สิบสี่แล้ว
“ฉันอบขนมเยอะไปหน่อย เลยเอามาแบ่งค่ะ”
เธอยิ้มแฉ่งพร้อมโชว์โหลแก้วที่มีคุกกี้ใส่อยู่เต็ม แถมยังมีขวดแก้วใส่น้ำสีชาอีกขวด
สิงหามองโหลแก้วแล้วกลืนน้ำลาย ยื่นมือไปรับไว้ด้วยความเคยชิน
“แล้วขวดนี้คืออะไร”
“ชาน้ำผึ้งมะนาวค่ะ เพื่อนได้ชามาใหม่ กลิ่นหอมมาก เอามาทำชาน้ำผึ้งมะนาวแล้วอร่อยสุด ๆ” นิ้วโป้งยกขึ้นมายืนยันคำพูด
“นี่ก็เผลอทำเยอะไป?”
“เปล่า ชามันดีมาก ชงแล้วได้เยอะกว่าที่คิด กินไม่หมด”
สิงหาหลุดหัวเราะ “โอเค น้องรอแป๊บนะ เดี๋ยวเข้าไปเอาโหลเก่ามาให้”
ปิงปองพยักหน้า ถือโอกาสมองเข้าไปด้านในห้องอย่างถือวิสาสะ
“ใครมา?”
“น้องห้องข้าง ๆ เอาขนมมาให้”
ผู้ชายอีกคนนุ่งผ้าเช็ดตัวเกาะสะโพกอย่างิ่เหม่เดินมาส่องดู เส้นผมเปียกชื้นของเขาลู่แนบกรอบหน้า บวกกับใบหน้าที่ดูอบอุ่นเป็ผู้ใหญ่นั้นชวนให้ใจเต้นดีจริง ๆ เห็นแบบนี้แล้วไม่มีทางรู้เลยว่าเขาเป็คนที่มีรสนิยมทางเพศพิเศษ
ปิงปองยิ้มตอบกลับการพยักหน้าทักทายของเขา ลอบมองวีไลน์ที่หันเข้าหากันหายเข้าไปในผ้าเช็ดตัวแล้วกลืนน้ำลาย กระทั่งเขาหันหลังก็ยังจับจ้องกล้ามเนื้อหลังอันสวยงามและไหล่กว้างไม่วางตา
ัเดินเช็ดผมตามสิงหาเข้าไปในครัว
“ทำไมน้องมันถึงเทียวเอาน้ำเอาขนมมาให้เรา แอบชอบเราหรือเปล่า หรือนายมีอะไรปิดบังฉัน”
สิงหาหันกลับมาเหวคอแทบเคล็ด “มึงคิดได้เนอะ กูจะไปมีอะไรปิดบังได้ มึงนั่นแหละไปโปรยเสน่ห์ใส่น้องเขาหรือเปล่า ยิ่งดูซื่อ ๆ ไม่ค่อยทันคนอยู่นะ”
ัขมวดคิ้ว “ทำไมต้องทำ ฉันชอบนาย ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง”
แม่ง ยอมรับว่าเป็เกย์หน้าด้าน ๆ เลย
สิงหาที่ไปต่อไม่เป็เลยหันหน้าหนี คว้าโหลขนมสองใบที่ล้างเก็บไว้แต่ยังไม่ได้เอาไปคืนออกไปให้ผู้หญิงห้องข้าง ๆ ที่ยืนรออยู่หน้าประตู
“พี่ล้างให้แล้วนะครับ ขอโทษที่ไม่ได้เอาไปคืน”
“ไม่เป็ไรค่ะ แล้วก็อย่าคิดมากนะ ปกติก็นาน ๆ ทำ แต่พอทำแล้วก็ทำเยอะ กินไม่เคยทัน เลยเอามาแบ่งเฉย ๆ เห็นพวกคุณกินหมดทุกครั้งก็เลยได้ใจ” ปิงปองยิ้มมีเลศนัย “เหนื่อยใช่ไหม กินข้าวกินปลาเยอะ ๆ นะ ฉันไม่ค่อยได้ทำอาหารก็เลยเอามาแบ่งไม่ได้ แต่อย่าอดข้าวละ ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ต้องหาเวลากิน แล้วก็ชาน้ำผึ้งมะนาวดีต่อเสียงมาก จิบบ่อย ๆ ถ้าหมดแล้วมาเอาอีกก็ได้”
สิงหารู้สึกแปลก ๆ กับรอยยิ้มและคำพูดของอีกฝ่าย รู้ดีว่าตัวเองเสียงค่อนข้างแหบแห้ง แต่นี่ก็ดีขึ้นมากแล้ว
....หรือจะได้ยินอะไร
ไม่...ไม่หรอกมั้ง ผนังห้องออกจะหนา เขาไม่เคยได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ เลยสักครั้ง
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น สงสัยอะไร” ัมองสิงหาเอาหูแนบตามผนังตรงนั้นตรงนี้ หัวคิ้ววิ่งชนกันจนแทบจะผูกเป็โบ
“มึงว่าห้องนู่นจะได้ยินเสียงจากห้องเราไหมวะ”
“ผนังห้องโคตรหนา”
“แต่น้องห้องนั้นพูดจาแปลก ๆ บอกให้กูจิบชามะนาวบ่อย ๆ ด้วย”
“เขาเห็นมึงเสียงแหบเลยพูดหรือเปล่า”
“ไอ้ควาย น้องมันจะรู้ได้ยังไงว่ากูเสียงแหบ เอาชามะนาวมาอย่างกับตาเห็น”
ักะพริบตา ดึงอีกฝ่ายมานั่งตัก แขนแกร่งโอบกอดไว้หลวม ๆ “บังเอิญมั้ง”
สิงหาย่นคอหลบเสียงจั๊กจี้ข้างหู รู้สึกเจ็บแปลบเมื่อมืออีกฝ่ายเลื้อยขึ้นมาหยิกหัวนมข้างหนึ่งอย่างแรง
“อ๊าก! ไอ้เหี้ย! อย่าหยิก...” สิงหากรีดร้องดังกว่าเดิมเมื่อนิ้วยาวเกี่ยวห่วงเหล็กแล้วออกแรงดึง “อย่าดึง! ยังเจ็บหัวนมอยู่ อย่าเพิ่งไปแตะมัน ซี้ด...ไอ้มังกือ! ยะ อย่าดึงนะ มันเจ็บ”
“เสียงอ่อยเชียว ไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าร้อง กลั้นเสียงไว้ ขอดูดแป๊บเดียว”
ปากร้อนครอบยอดถัน ฝ่ามือออกแรงบีบอีกข้างอย่างมันเขี้ยว นิ้วโป้งลูบคลึงยอดนูนแรง ๆ จนมันยืดตามนิ้ว
“ไอ้เวร กูบอกว่าอย่าทำ อ๊ากกกก”
ชายหนุ่มอ้าปากร้องลั่นอีกหนเมื่ออีกฝ่ายใช้ฟันกัดยอดอกที่ดุนเล่นในปากอย่างแรง สิ่งที่บวมแดงเพราะเมื่อคืนถูกถอดจิวแท่งเปลี่ยนเป็ห่วงคล้องโซ่และต้องทรมานจากการถูกดึงเล่นยิ่งขึ้นสีแดงช้ำ
“ไหนบอกว่าวันนี้ไม่ทำ...” เขาโอดโอยจนแทบจะกลายเป็ขอร้อง
ัพ่นลมหายใจอย่างกดข่มอารมณ์ ผละออกมาใช้ลิ้นเลียเบา ๆ อย่างปลอบประโลม พลางสะกดจิตตัวเองในใจว่าให้ใจเย็น ถึงคนในอ้อมกอดจะถึกทนแค่ไหนก็ย่อมมีขีดจำกัด และเมื่อคืนตนก็ได้ทำจนแตะเส้นนั้นไปแล้ว ขืนยังทำคงได้หอบหิ้วกันไปโรงพยาบาลให้ขายขี้หน้าหมออีกแน่
“ไม่ทำหรอก” ัซุกซบลงกับซอกคออีกฝ่าย สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ก่อนจะพูดน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม “ไปอาบน้ำไป ออกไปเจอน้องเขาได้ยังไงฮึ ยังมีกลิ่นของฉันติดอยู่เลย”
“ไอ้ควาย!” สิงหาสะบัดตัวลุกขึ้น หันกลับไปด่าแบบไร้เสียง
“กระซิบทำไม น้องมันไม่ได้ยินหรอก” ัยังไม่หยุดหยอกเย้า
“ได้ยินค่า”
คนแอบฟังผ่านกำแพงห้องฝั่งตัวเองปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างใส่จริต
.............................................
ถึงผนังห้องจะโคตรหนา แต่นางเอกเราก็ยังได้ยินค่า
9K
