บทที่ 14 ปั่นป่วนหัวใจ
จวนอ๋องโม่อี้หลาน
หลังจากที่พระชายาเหมยลี่ได้ออกไปจากจวน ซินเอ๋อร์ก็ได้ทะนงตนว่าตนเองนั้นได้เป็พระชายาเอกแล้วรอเพียงการแต่งตั้งจากท่านอ๋อง แต่ทว่านี่ก็ผ่านมาหลายวันท่านอ๋องก็ยังไม่แต่งตั้งนางเสียที วันนี้นางจะต้องไปถามให้รู้แจ้งให้ได้
“ท่านอ๋อง นี่ก็หลายวันมาแล้วที่ท่านหย่ากับพระชายาเหมยลี่เมื่อไหร่ท่านจะแต่งตั้งหม่อมฉันเป็พระชายาเอกเสียทีเพคะ” ซินเอ๋อร์เข้าไปนั่งที่ตักของโม่อี้หลานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ห้องโถง
“่นี้ข้ายังไม่มีเวลานัก เ้าอยู่เยี่ยงนี้ก็ไม่เห็นจะเป็อันใด เมื่อก่อนเ้ายังอยู่มาได้ไม่เห็นจะเป็ไร ” ซินเอ๋อร์ได้ยินก็คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างน้อยใจ ที่ท่านอ๋องไม่สนใจนางเหมือนอย่างเคย
“ท่านอ๋องจะไปรู้อันใดเพคะ ว่าหม่อมฉันเจอเื่อันใดบ้าง หม่อมฉันเป็เพียงบตุรของใต้เท้าผู้น้อยไร้อำนาจ มักจะถูกสายตาของผู้คนรวมถึงสาวใช้ในจวนของท่านมองและดูถูกอย่างเหยียดหยาม หม่อมฉันเพียง้าทำให้คนพวกนั้นเลิกเย้ยหยันหม่อมฉันเสียที ท่านอ๋องให้หม่อมฉันมิได้หรือเพคะ หรือว่าหัวใจของท่านไม่มีข้าแล้ว” นางออดอ้อนเสียงเล็กเสียงน้อยแสร้งบีบน้ำตาให้โม่อี้หลานสงสาร เขาจึงโอบกอดนางเพื่อปลอบใจ
“เอาเยี่ยงนี้ วันนี้ข้าต้องไปร่วมงานเลี้ยงที่วังหลวง ในสามวันข้างหนา้ข้าจะจัดพิธีแต่งตั้งให้เ้าขึ้นเป็พระชายาเอกของข้าก็แล้วกัน” เมื่อซินเอ๋อร์ได้ยินก็ยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจ
“หม่อมฉันรักท่านอ๋องยิ่งนัก แล้วจะรอวันนั้นนะเพคะ แต่ว่างานเื่อันใดหรือเพคะ ขอหม่อมฉันไปกับท่านด้วยได้หรือไม่" นางส่งสายตาเว้าวอน หากแต่ว่าครั้งนี้ไม่ทำให้โม่อี้หลานใจอ่อน
“ข้าพาเ้าไปร่วมด้วยมิได้หรอกนะ ในเทียบเชิญมิได้มีชื่อของเ้า อีกอย่างไม่มีผู้ใดรู้จักเ้าจะทำให้เ้าเสื่อมเสียชื่อเสียงรอวันที่ข้าแต่งตั้งเ้าขึ้นเป็พระชายาเอกเสียก่อนเ้าค่อยไปร่วมงานเลี้ยงของราชวงศ์กับข้า” เขาได้เอ่ยออกมาเพื่อไม่ให้นางได้ไป แต่ที่จริงแล้วไม่อยากให้นางไปร่วมงานนี้เขารู้ดีว่านิสัยของซินเอ๋อร์เป็เช่นไร นางอารมณ์ร้อนและมักแสดงกิริยาออกมาอย่างไม่ปิดบังหากนางรู้สึกเช่นไร เขาไม่เคยคิดจะเอานางขึ้นมาเป็พระชายาเอกของเขา แต่ที่บอกนางไปเช่นนั้นเพราะไม่อยากจะโต้เถียงกับนางเท่าไหร่นัก อีกอย่างเื่ที่เขาหย่ากับเหมยลี่ยังไม่ถึงหูของฝ่าามิเช่นนั้นเขาคงจะถูกเรียกไปตำหนิแล้ว ตลอดเวลาที่ซินเอ๋อร์เข้ามาอยู่ที่จวนเขาเพียงเห็นนางเป็หมากที่เขาใช้เดินทำให้เหมยลี่เสียใจและยอมหย่า ซินเอ๋อร์ไม่เคยถูกสาวใช้กลั่นแกล้งหรือดูแคลนแม้สักครั้งมีเพียงนางที่สั่งสอนสาวใช้ไปมากมาย แต่ที่เขาไม่เอ่ยอันใดเพราะนางยังมีประโยชน์กับตนเองอยู่
“ก็ได้เพคะ หม่อมฉันเข้าใจ” นางเอ่ยออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าสลด
“หากข้ากลับมาจากงานเลี้ยงจะไปหาเ้าที่ตำหนัก”โม่อี้หลานได้กอดนางทำให้นางรู้สึกว่าเขานั้นรักนางเป็อย่างมาก
เมื่อถึงเวลาโม่อี้หลานก็ได้เสด็จไปร่วมงานเลี้ยงที่วังหลวงกับองครักษ์ของเขา ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ถึงวังหลวง งานเลี้ยงถูกจัดอย่างใหญ่โตมีการแสดงมากมายเวียงดังกึกก้องเหล่าใต้เท้าก็หลั่งมาร่วมงานเลี้ยงเต็มไปหมด แม้โม่อี้หลานจะไม่ชอบมางานเลี้ยงเช่นนี้แต่ทว่าเขานั้นไม่อยากจะปฏิเสธองค์ชายสามหลานของตนเองจึงมาตามเทียบเชิญ
“ท่านอาท่านมาแล้วหรือ ว่าแต่ทำไมข้าไม่เห็นพระชายาเหมยลี่ตามเสด็จมาด้วยพะย่ะค่ะ” องค์ชายสามเหลียวมองหาพระชายาเหมยลี่อย่างไรก็ไม่พบนางหัวใจของเขาเต้นระรัวเพราะหากนางไม่มาด้วยก็หมายความว่าท่านอาของเขาและนางได้หย่ากันแล้ว
“เ้าส่งเทียบเชิญให้ข้าแล้วจะถามหาพระชายาเหมยลี่ทำไมกัน” โม่อี้หลานหงุดหงิดใจยิ่งนัก ั้แ่นางย่างเท้าออกจากจวนของเขาไปนางก็ไม่เคยส่งข่าวมาแม้แต่น้อย เมื่อก่อนนางนั้นรักเขาเป็อย่างมากไม่คิดเลยว่านางจะยอมเดินออกจากจวนโดนไม่หันมามองเสียด้วยซ้ำ
“ข้าคิดว่าท่านอาจะชวนพระชายาเหมยลี่มาด้วยเสียอีก เชิญท่านอาด้านในเถิดท่านพ่อก็นั่งอยู่ด้านในหากรู้ว่าท่านอาเสด็จมาคงดีพระทัยยิ่งนัก ข้าจะออกไปต้อนรับใต้เท้าช่วยท่านแม่เสียก่อนพะย่ะค่ะ" พูดจบองค์ชายสามก็ได้เดินจากไปส่วนโม่อี้หลานก็ได้เข้าไปหาฮ่องเต้ผู้เป็พี่ชายของตน
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะฝ่าา ” โม่อี้หลานโค้งตัวลงเพื่อคำนับฮ่องเต้
“ไม่ต้องมากพิธีหรอกนั่งลงเถิด เ้าสบายดีหรือไม่”
“กระหม่อมสบายดีพะย่ะค่ะ ั้แ่ฝ่าาประทานงานแต่งให้กระหม่อมในทุกวันกระหม่อมได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่จวน” โม่อี้หลานได้เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“เช่นนี้ก็ดีมิใช่หรือแต่ข้าได้ยินมาว่าเ้านั้นมีพระชายารองเข้ามา แถมยังดูแลพระชายาของเ้าไม่ดี เื่นั้นเป็เื่จริงหรือไม่” ฝ่าาจิบชาพร้อมเอ่ยถามโม่อี้หลาน แม้ฝ่าาจะดูเหมือนจะไม่ถูกคอกับโม่อี้หลานแต่ความจริงแล้วทุกเื่ที่เขาเลือกให้โม่อี้หลานนั้นล้วนแต่เป็เื่ดี อย่างเื่งานแต่งของเขากับเหมยลี่ ใต้เท้าผู่เยว่นั้นมีอำนาจทางด้านเงินทองและหนุนนำอำนาจของโม่อี้หลานได้ จึงได้เห็นดีเห็นชอบในการประทานงานแต่งในครั้งนี้มีเพียงโม่อี้หลานที่ไม่พอใจกับสิ่งที่ฝ่าามอบให้
ั้แ่ยังเยาว์ทั้งสองคนเป็พี่น้องที่รักกันมากแต่ทว่าเมื่อวันหนึ่งฝ่าาองค์ปัจจุบันได้รับการแต่งตั้งเป็องค์รัชทายาททำให้ทั้งคู่ไม่ค่อยมีเวลาได้เล่นด้วยกันเช่นดั่งที่ผ่านมา วันๆท่านพี่เอาแต่อ่านตำราและเรียนรู้การได้รับตำแหน่งเป็ฮ่องเต้ในอนาคต แถมท่านพ่อก็เอ็นดูแต่ท่านพี่ทำให้โม่อี้หลานน้อยใจและคิดว่าตนเองนั้นไม่เป็ที่รัก แต่เมื่อท่านพ่อได้จากไปทำให้ท่านพี่ต้องรับตำแหน่งแทนจากที่เข้าหายากกลับยากยิ่งกว่าเดิม ทำให้ทั้งคู่ไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ทว่าในสายตาของฝ่าาก็ยังทรงมองดูโม่อี้หลานเป็น้องตัวเล็กๆของเขาอยู่เช่นนั้นตลอดมา ฝ่าาจึงประทานตำแหน่งชินอ๋องให้แก่โม่อี้หลานได้ไปปกครองจวนอ๋องด้วยตัวของเขาเอง
คำถามของฝ่าาทำให้โม่อี้หลานกระอักกระอวนที่จะตอบยิ่งนักแต่แล้วสายตาของเขาก็ได้เหลียวไปเห็นสตรีที่แต่งกายเดินเข้ามาอย่าสง่างามเป็ที่ตราตรึงใจและส่งเสน่ห์ต่อบุรุษมากมายที่อยู่ในงานเลี้ยงแห่งนี้ต่างจับจ้องไปที่นางอย่างไม่วางสายตา โม่อี้หลานเองก็เช่นกัน