ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        ทันทีที่พูดออกไปเช่นนั้น ทั้งสองคนก็ชะงักงันเพราะเสียงของหานโม่ช่างแหบแห้งไม่เหมือนในยามปกติ

        “เจ้าบาดเจ็บภายในหรือ?” เซวียอีเฉินถามขึ้น

        หานโม่พยักหน้า "พลังของหานซินมีบางอย่างผิดปกติมันดูไม่เหมือนพลังลมปราณเลย"

        หากเป็นหานซินคนเดิม หานโม่ไม่มีทางที่จะถูกจัดการได้ แต่วันนี้ความสามารถของหานซินเพิ่มขึ้นอย่างมากทุกกระบวนท่าที่นางใช้โจมตีหานโม่รู้สึกถึงรังสีความกดดัน ทำให้นางไม่มีช่องทางที่จะโจมตีกลับ

        ดังนั้นหานโม่จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมให้นางผลักลงมาในหลุมกับดักนี้

        หากเมื่อครู่เป็นการต่อสู้ซึ่งๆ หน้า หานโม่ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถเอาชนะได้หรือไม่เช่นกัน

        สีหน้าของเซวียอีเฉินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง เขาหยิบขวดกระเบื้องที่ดูบอบบางออกมาจากสร้อยข้อมือของตัวเองและเอายาเม็ดสีแดงออกมาหนึ่งเม็ดมอบให้แก่หานโม่

        "นี่คือยารักษาอาการบาดเจ็บ"

        สายตาของหานโม่เลื่อนจากเม็ดยาขึ้นไปมองใบหน้าของเซวียอีเฉิน

        สุดท้ายแล้วนางก็รับยาเม็ดนั้นมาและกลืนมันลงไป

        จริงๆ แล้วนางเคยเห็นยารักษาอาการบาดเจ็บแบบนี้จากเฉินเซวียนมาก่อน เดิมทีนางคิดว่าเฉินเซวียนเป็นเพียงอสรพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในตระกูลหานและพร้อมที่จะแว้งกัดตระกูลหานได้ทุกเมื่อคิดไม่ถึงเลยว่าเฉินเซวียนก็ติดต่อกับโลกภายนอกด้วยเช่นกัน

        เฉินเซวียนผู้นี้ มีตัวตนที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

        หานโม่เม้มริมฝีปาก แม้ว่าตัวตนของเฉินเซวียนจะทำให้นางสงสัยเป็นอย่างยิ่งแต่กลับกันเซวียอีเฉินผู้นี้มีแต่ความจริงใจที่เข้ามาช่วยเหลือนางโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปาก

        จากนั้นทั้งสองคนก็เงียบไป

        ความมืดมิดยามค่ำคืนเริ่มเข้ามาปกคลุมทั้งบริเวณและผืนป่ากว้างใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

        ในตอนกลางวันเป็นเพราะพวกเขาถูกสัตว์อสูรไล่ล่าจนกลายเป็นไก่บินสุนัขกระโดด [1] บัดนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะหลับใหลไปหมดแล้วนอกจากเสียงลมพัดใบไม้ไหวก็ไม่มีเสียงอื่นอีกเลย

        หลังจากกินยารักษาอาการบาดเจ็บแล้วอาการเจ็บแปลบในทรวงอกของหานโม่ก็เกือบจะหายสนิท นางเงี่ยหูฟังเสียงรอบๆ อย่างระมัดระวังหลังจากที่มั่นใจว่าหานซินจากไปแล้ว หานโม่และเซวียอีเฉินจึงปีนขึ้นมาจากหลุมกับดัก

        ทันทีที่ทั้งสองคนปีนออกมาก็เห็นร่างของหลินเฟยนอนอยู่ไม่ไกลนักทั่วทั้งร่างของนางกลายเป็นสีเขียวคล้ำเพราะหมดลมหายใจไปนานแล้ว

        “ฟู่ว... แมงป่องพวกนี้พิษร้ายกาจนัก"

        เซวียอีเฉินมองไปยังร่างไร้วิญญาณของหลินเฟย ใบหน้าที่เคยงดงามปานบุปผาแรกแย้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกกระจาย มีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งหมดดู ทำให้ภาพตรงหน้าดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

        หานโม่ไม่ได้มองไปยังร่างของหลินเฟยแต่นางหันมองดูรอบๆ หลังจากที่เลือกเส้นทางได้ก็เดินตรงไป

        เซวียอีเฉินยกมือขึ้นมาลูบหัวของตนเอง จากนั้นเขาจึงก้าวตามหานโม่ไป

        การเดินทางในป่าไร้วิญญาณตอนกลางคืนไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักแต่สำหรับหานโม่พูดได้เลยว่านี่เป็นทางเลือกที่ดียิ่ง

        หานโม่ที่คุ้นเคยกับป่าไร้วิญญาณในระดับหนึ่งรับหน้าที่เป็นผู้นำทาง ทั้งสองคนใช้ประโยชน์จากความมืดมิดเพื่อหลบเลี่ยงอันตรายจนกระทั่งเข้าใกล้บริเวณที่มีกลิ่นอายของพัดเฉียนคุนเข้มข้นที่สุด

        “มันอยู่ข้างหน้านี่” มีน้ำเสียงประหลาดใจดังมาจากพุ่มไม้ด้านหน้าแม้ว่าน้ำเสียงจะแจ่มใสมาก แต่ก็ไม่อาจปกปิดความเหนื่อยล้าที่อยู่ในนั้นได้

        ทันใดนั้นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของคนสองคนปรากฏขึ้นออกมาจากพุ่มไม้

        นั่นคือหานเทียนและหานเยว่

        ดูเหมือนเส้นทางในการหลบหนีจากสัตว์อสูรของพวกเขาไม่ง่ายเลย ทั่วทั้งร่างกายของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยบาดแผล

        "พักก่อนเถอะ" หานเทียนเห็นว่ากลิ่นอายของสัตว์อสูรจางหายไปแล้วและกลิ่นอายของพัดเฉียนคุนก็อยู่ใกล้ๆ เส้นประสาทที่เคร่งเครียดอยู่ก็คลายตัวลง

        หานเยว่พยักหน้าและรีบหาที่นั่งพักทันที

        พวกเขาพักผ่อนกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นจากในป่า

        ทั้งสองตื่นตัวเตรียมพร้อมขึ้นมาทันที

        “พี่ใหญ่ พี่รอง!” ผู้ที่ออกมาจากป่าคือหานซิน

        หานเยว่เมื่อเห็นว่าเป็นน้องสาว นางจึงเอ่ยทักด้วยความดีใจ "น้องห้า ทำไมเจ้าอยู่คนเดียว? หลินเฟยเล่า?"

        ประกายแห่งความยินดีส่องประกายในดวงตาของหานซิน แต่สีหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "หลินเฟยถูกหานโม่ฆ่าตายแล้วเจ้าค่ะ"

        “อะไรนะ? หานโม่ฆ่าหลินเฟยงั้นหรือ? นางฆ่าหลินเฟยทำไมกัน?” หานเยว่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

        แม้ว่าหานเยว่จะไม่ชอบหานโม่ แต่พฤติกรรมของหานโม่หลังจากกลับมายังตระกูลหานทุกคนต่างก็ได้พบเห็นด้วยตัวเองแล้วคนที่ไม่แยแสสิ่งใดเช่นนั้นจะฆ่าใครสักคนได้ในทันทีเชียวหรือ?

        หานเยว่ยังไม่เชื่อเสียทีเดียว

        หานซินกล่าวว่า "ใครจะไปรู้ว่าทำไมอยู่ๆ นางถึงได้บ้าขึ้นมากันเล่า? พี่รอง พวกท่านพบพัดเฉียนคุนแล้วหรือ?"

        หานเยว่หันไปมองหน้าหานเทียน "พี่ใหญ่สัมผัสกลิ่นอายของพัดเฉียนคุนได้แล้วแต่พวกข้าได้รับบาดเจ็บจากการหลบหนีสัตว์อสูรเลยคิดว่าจะพักสักหน่อยแล้วค่อยออกตามหาพัดเฉียนคุนอีกครั้ง"

        หานซินพยักหน้า นางเดินตามหานเยว่มานั่งลงข้างๆ หานเทียน

        เพียงไม่นานก็มีคนจากตระกูลอื่นเข้ามาสมทบ

        เมื่อหานเทียนได้เห็นชายจากตระกูลอื่นผู้นั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที "น้องชายของข้าอยู่ไหน?"

        ดวงตาของชายจากตระกูลอื่นเป็นประกายวาววับเมื่อเจอหน้าหานเทียน "คุณชายใหญ่ คุณชายรองกับข้าแยกทางกันขอรับ"

        หานเทียนตะคอกใส่เขาอย่างเย็นชา "เจ้าคิดว่าการที่เจ้าได้จับคู่กับน้องชายข้าเป็นแผนงั้นหรือ? เหตุใดเจ้าไม่ปกป้องเขา? ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา เจ้าและครอบครัวของเจ้าลำบากแน่!"

        ชายจากตระกูลอื่นผู้นั้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ตอนที่เขากำลังจะพูดนั้นเสียงที่ทำให้ทุกคนหวาดกลัวดังขึ้นอีกครั้ง

        "โฮก......"

        ทุกคนมองไปเบื้องหลังของชายผู้นั้น ต้นไม้มากมายทยอยล้มลง จนสามารถมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มีขนาดใหญ่มากกำลังเข้ามาใกล้พวกเขา

        "ให้ตาย! เจ้าพาสัตว์อสูรมาที่นี่!"

        หานเทียนพูดพลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

        ชายจากตระกูลอื่นผู้นั้นทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่เขาจะได้แก้ตัวหานซินก็ใช้เท้าถีบชายผู้นั้นเข้าไปใส่สัตว์อสูรที่พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วจนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาแล้ว

        “อ้าก......” ชายผู้นั้นร้องดังลั่น พลังปราณทั้งหมดถูกดึงออกมาใช้จนถึงขีดสุดร่างทั้งร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศและตกลงที่ด้านหน้าของสัตว์อสูรโดยไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามลุกขึ้นมาโจมตีในขณะเดียวกันก็หลบกรงเล็บของมันไปด้วย

        เมื่อหานซินเห็นว่าชายผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ นางก็ส่งเสียงในลำคอออกมาอย่างขัดใจแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อจะฆ่าเขาให้ตายแต่สุดท้ายก็ถูกหานเยว่คว้าท่อนแขนเอาไว้เสียก่อน

        นางหันหน้าไปมองหน้าพี่สาวพร้อมดวงตาที่ฉายแววความไม่พอใจอย่างรุนแรง จากนั้นก็ได้ยินเสียงตกใจของหานเยว่ดังขึ้น "ดูสิ นั่นพัดเฉียนคุน!"

        หานซินหันไปมองตาม

        พวกเขาเห็นพัดเฉียนคุนซ่อนอยู่บนกิ่งของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนักทว่าเพราะการโจมตีของสัตว์อสูรเมื่อครู่นี้ทำให้พัดเฉียนคุนตกลงมาด้านล่างและเปล่งประกายอยู่บนพื้นไม่ไกลจากพวกเขา

        "ไปเอาพัดเฉียนคุนมา!" หานเทียนสั่งหานเยว่พลางลงมือจัดการกับสัตว์อสูรไปด้วย

        เขาและหานเยว่อยู่กลุ่มเดียวกันไม่ว่าผู้ใดจะได้พัดเฉียนคุนไป พวกเขาทั้งคู่ต่างก็คือผู้ชนะ!

        หานเยว่พยักหน้ารับและรีบพุ่งตัวเข้าไปหาพัดเฉียนคุนทันที เมื่อนางเริ่มเคลื่อนไหว หานซินที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่หานเยว่ทันที

        หานเยว่ตกใจมาก แต่นางหลบไม่ทันแล้ว ดังนั้นนางจึงปะทะกับพลังนั้นอย่างเต็มแรงจนทรุดลงไปบนพื้นทันที

        รอบๆ พวกเขาเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่กำลังบ้าคลั่ง เมื่อนางทรุดลงไปบนพื้นจึงอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสัตว์อสูรและกลายเป็นเป้าหมายของพวกมันทันที

        หานเยว่แทบไม่มีช่องทางเอาตัวรอด หานเทียนเห็นเช่นนั้นก็ผละมือออกมาจากสัตว์อสูรแล้วถามด้วยความตกใจปนกรุ่นโกรธว่า "หานซิน เจ้าทำอะไร!?"

        ........................................................................

        เชิงอรรถ

        [1] ไก่บินสุนัขกระโดด หมายถึง อลหม่าน. วุ่นวาย