วินยืนอยู่หน้าประตูหอและจ้องมองไปยังชายปริศนาคนนั้นซึ่งวินรู้สึกได้ว่าเขาคุ้นๆหน้าของชายคนนั้นมาก แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน วินพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก เขาเก็บคำพูดของชายปริศนาคนนั้นมาคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ คล้ายกับว่าชายคนนั้นกำลังจะเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของวินซะแล้ว
"ทำไมฉันรู้สึกคุ้นๆหน้านายจังเลยนะแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน?แต่ก็ช่างเถอะคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วมั้ง" วินสะพายกระเป๋าแล้วรีบเดินเข้าหอไปทันที เพราะเขายังมีการบ้านอีกหนักอึ้ง รอเขาอยู่ เขาไม่มีเวลามาคิดเื่อะไรพวกนี้ เขาต้องทำการบ้านให้เสร็จก่อน 21:00 น. เพื่อที่เขาจะได้นอนอย่างเต็มอิ่มนั่นเอง ขณะที่เขากำลังทำการบ้านเขาก็เปิดหน้าต่างไว้ เพื่อรับลมเย็นๆจากข้างนอกเข้ามากระทบที่ตัวจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น แต่สายตาเ้ากรรมกับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ยืนอยู่ข้างหน้าประตูหอของเขานั่นเอง ชายคนนั้นยืนยิ้มและโบกมือบ๊ายบายให้กับวินและทำท่าเหมือนจะเปิดประตูรั้วเข้ามา วินใมากเพราะเขาเจอกับชายคนนี้ถึง 3 ครั้งแล้วและดูท่าทางเหมือนว่าชายคนนี้จะตามติดเขาตลอดวินตัดสินใจปิดประตูหน้าต่างและล็อคกลอนทุกบาน ก่อนจะกระเด้งตัวเข้านอน พรุ่งนี้เขาคงต้องตื่นให้เช้าเพื่อที่จะลุกมาทำการบ้านที่เหลือต่อให้เสร็จนั่นเอง
เช้าวันต่อมา วินหอบกระเป๋าพะลุงพะลังพร้อมด้วยการบ้านอีกหลายเล่มไปโรงเรียนใช่แล้วเขาตื่นสายและยังไม่ได้ทำการบ้านเขาจึงรีบเก็บสมุดการบ้านเข้ากระเป๋าและหวังว่าจะเอาไปทำที่โรงเรียน
"07:30 น. ยังทันอยู่ๆ ทำมันตรงนี้แหละ หวังว่าคงจะไม่มีใครมารบกวนหรอกนะ…"
"อ้าว!! วินมาโรงเรียนแต่เช้าเลยนะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่หรอ มีอะไรให้แก้วช่วยไหม?"
"เเก้วก็มาเช้าเหมือนกันนะ เราทำการบ้านน่ะ เมื่อคืนเราทำการบ้านไม่เสร็จ"
"งั้นหรอ วันนี้เวรทำความสะอาดห้องของแก้วน่ะก็เลยมาเร็ว มีอะไรให้แก้วช่วยไหม แก้วทำการบ้านเสร็จหมดแล้วหรือว่าจะเอาสมุดแก้วไปลอกก็ได้นะ"
"ขอบใจนะแก้ว นี่ก็เวลาจะไม่ทันแล้ว งั้นเราขอสมุดแก้วไปลอกหน่อยได้ไหม เดี๋ยวถึงคาบเรียนแล้วเราจะเอาไปคืน"
"ได้สิแป๊บนึงนะ...อ่ะนี่..สมุดการบ้านของเเก้ว งั้นเดี๋ยวแก้วไปทำเวรก่อนนะ แล้วเจอกันในห้องเรียนจ้า"
"ขอบใจนะแก้ว!!" วินรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่เขายังมีกัลยานิมิตรที่ดีแบบนี้อยู่ วินเปิดสมุดและกำลังจะลอกการบ้านของแก้วชาอย่างรีบเร่งแต่แล้วสมุดของเขาก็ต้องถูกฉีกเป็ 2 ท่อน วินถึงกับอึ้งน้ำตาคลอเบ้า เมื่อหันไปมองหน้าคนที่จะทำเื่แบบนี้กับเขาได้ และใช่มันคือคนที่เขาคิดไว้นั่นเอง
"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ายุ่งกับแก้วชาอีก นี่แกพูดไม่รู้เื่ใช่ไหม!!แกอยากโดนดีมากนักใช่ไหม?"
"ทำอย่างนี้ได้ไงบอส นั่นมันสมุดการบ้านเรานะและเราต้องเขียนส่งวันนี้ด้วย นายมาฉีกสมุดการบ้านของเราแบบนี้ แล้วเราจะเอาที่ไหนไปส่งอาจารย์ล่ะ?"
"ฉันไม่สนเพราะมันไม่ใช่เื่ของฉัน เื่เดียวที่ฉันสนคือฉันเตือนแกแล้วว่าอย่ายุ่งกับแก้วชาอีก แต่แกก็ไม่ฟัง แกก็ต้องโดนแบบนี้แหละ ฉันถือว่าฉันเตือนแกรอบที่ 2 นะ ขืนแกยังไม่ฟังอีกล่ะก็ แกจะโดนหนักกว่านี้แน่!เฮ้ย!!ไปเว้ย!!!" บอสและเอเดินนำหน้าไปก่อนมีเพียงโอเท่านั้นที่ช่วยวินเก็บสมุดการบ้านขึ้นมา โอเปิดกระเป๋าและหยิบเทปกาวออกมายื่นให้วิน วินมองหน้ากูด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่รู้ว่าจะเอามันมาทำอะไร
"สมุดการบ้านขาดไม่ใช่หรอ เอาเทปกาวนี่ไปติดให้มันเข้ากันซะสิ ฉันช่วยได้แค่นี้นะ ขอโทษแทนบอสด้วย ฉันไปนะ!!"
"เฮ้ย!! โอนั่นนายทำอะไรอยู่วะ ชักช้าเดี๋ยวก็เข้าเรียนไม่ทันหรอก!!"
"อืม ฉันมาแล้วๆ พอดีหมากฝรั่งติดรองเท้าอ่ะ ฉันเลยให้ไอ้วินช่วยดึงออกให้ ไปแล้วๆ!! ฉันไปนะวิน^=^" วินน้ำตาหล่นเพื่อบสมุดการบ้านที่เขาตั้งใจทำทั้งคืนตอนนี้มันได้ฉีกออกเป็ 2 ส่วนเขาพยายามเอาเทปกาวที่โอยื่นให้มาแปะสมุดให้เข้าที่เหมือนเดิม แต่ยิ่งเขาแปะเท่าไหร่มันก็ยิ่งไม่เหมือนเดิม ซ้ำยังเสียเวลาทำการบ้านขึ้นไปอีก
"นี่ฉันจะไม่ได้ส่งงานั้แ่วันแรกที่มีการบ้านเลยหรอเนี่ยทำไมชีวิตฉันมันถึงสวยขนาดนี้นะ!!"
"ฮึฮึฮึ มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหมล่ะฉันรออยู่นะ ฮึฮึฮึ" เสียงคนๆนั้นดังมาจากบนต้นไม้ที่เขานั่งทำการบ้านอยู่ิญญาหน้าขึ้นไปมองก็เห็นว่าชายคนนั้นคือคนเดียวกับที่ช่วยเขาไว้เมื่อวาน ชายคนนั้นะโลงมาจากต้นไม้และยืนเผชิญหน้ากับวิน ด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกอีกครั้ง
"นายมาอยู่นี่ั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นเลย?"
"ก็ก่อนที่นายจะมานั่งแล้วก็เอาการบ้านของแก้วชามาลอกนั่นแหละ ว่าไงมีอะไรให้ฉันช่วยไหมล่ะ ตอนนี้ฉันว่างนะ"
"ถ้านายเห็นแต่แรก แล้วทำไมนายถึงไม่ช่วยฉันไว้ล่ะ ทำไมปล่อยให้พวกเขามาฉีกสมุดการบ้านฉันแบบนี้ แล้วฉันจะเอาการบ้านที่ไหนส่งอาจารย์ล่ะ ทำไม….!!"
"ทำไมๆๆๆๆ..เลิกถามสักทีฉันี้เีจะตอบแล้ว ก็ถ้าสมุดการบ้านนายมันขาด นายก็หาสมุดการบ้านใหม่ซะสิ จะไปยากอะไรล่ะ!!"
"สมุดอ่ะฉันไม่ได้เสียดายหรอก แต่ที่ฉันเสียดายคือการบ้านที่ฉันตั้งใจทำทั้งคืนอ่ะ มันเอากลับคืนมาไม่ได้แล้วไง แล้วตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วด้วย ฉันไม่มีการบ้านส่งอาจารย์แบบนี้ ฉันต้องโดนอาจารย์ทำโทษแน่ๆเลย!!"
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันช่วยนายได้ทุกอย่าง ฮะเเนะ!!เดี๋ยวไม่เชื่อ ทำให้ดูเลยแล้วกัน!..อ่ะเสร็จแล้ว ตอนนี้นายก็เอาสมุดการบ้านของเเก้วชาไปคืนเธอได้แล้ว เดี๋ยวเธอจะถูกทำโทษเพราะไม่มีการบ้านส่งนะ!" วินหยิบเอาสมุดการบ้านของแก้วชาและสมุดการบ้านตัวเองที่ฉีกเป็ 2 ท่อนเก็บใส่กระเป๋า เดินเข้าไปในห้องเรียนทันที อีก 2 นาทีจะถึงเวลาเรียนวิลล่าหัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆเพราะกลัวว่าสิ่งที่ใช้คนนั้นพูดจะไม่ใช่เื่จริง เพราะเขาไม่เห็นชายคนนั้นทำอะไรเลย
"อ้าวๆๆ เงียบกันหน่อยนักเรียน ก่อนที่เราจะเริ่มเรียนกันวันนี้ครูมีเพื่อนใหม่อีก 1 คนมันแนะนำให้พวกเธอรู้จัก..เข้ามาสิ" ทุกคนจ้องมองไปที่ประตูทางเข้าของห้องเรียนและแล้วเด็กนักเรียนใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยเสื้อโค้ทสีดำติดหมวกหมดไม่ให้เห็นหน้าเดินเข้ามาภายในห้องและยืนอยู่ข้างๆอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขา
"อยู่ในอาคารแล้วถอดเสื้อโค้ทของเธอออกได้แล้วที่นี่ไม่ได้หนาวเกินไปสำหรับเธอหรอกนะ" เด็กคนนั้นทำตามที่อาจารย์ประจำชั้นบอกเขาถอดเสื้อโค้ทออกและเก็บเข้ากระเป๋าทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมันก็ทำให้คนทั้งห้องฮือฮากันเสียงดังเพราะใบหน้าของเขานั้น หล่ออย่างกับเทพบุตร ผิวสีขาวนวลอมชมพูบวกกับผมสีน้ำตาลบลอนด์ของเขาแล้วมันทำให้เขาดูเหมือนเทพเ้าจากนิยายกรีกยังไงก็ไม่รู้ แต่ถ้าว่ายังมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่มองมาที่เด็กใหม่คนนั้นยังใเพราะหน้าตาของเด็กใหม่นั้นมันคุ้นๆมาก คับคล้ายคับคลาว่าเขาจะเห็นหน้านายคนนี้มาหลายครั้งแล้ว เด็กใหม่คนคือใครและเข้ามาเรียนที่นี่เพราะอะไรกันแน่ ติดตามได้ใน Ep. ต่อไปนะคะ
2K
