ขอเป็นสามีของคุณ

        เข็มจิราจ้องภาพของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่งด้วยสายตาไม่อยากเชื่อในฟีดข่าวของสำนักข่าวท้องถิ่นประจำจังหวัดลงรูปของคณินกับหญิงสาวคนหนึ่งภาพของนายหัวหนุ่มก้มลงไปเกี่ยวสายรัดข้อเท้าให้ ภาพนั้นถูกนำมาเผยแพร่และมีคนคอมเมนต์อิจฉาหญิงสาวคนนั้นมากมายเข็มจิราก็เป็นหนึ่งในนั้นเธออิจฉาจนมือไม้สั่น ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนของเธอ

        กัญญาภัคเรียนคณะเดียวกับเธอไม่ได้สนิทสนมกันมากแต่ก็เคยไปกินข้าว เที่ยวผับด้วยกัน กัญญาภัคสวยที่สุดในกลุ่มเพื่อนเป็นลูกเจ้าของรีสอร์ตแต่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร เลยมองหางานพิเศษทำ ตอนนั้นมีเอเจนซี่มาเจอกลุ่มเธอตอนไปกินข้าวที่ห้างเอเจนซี่คนนั้นอยากได้กัญญาภัคแต่เธอบอกเอเจนซี่คนนั้นไปว่ากัญญาภัคมีงานอีกที่ติดต่อมาแล้ว ทั้งที่ไม่มีเธอเลยได้งานตัดหน้าเพื่อน

        จากเหตุการณ์นั้นเธอก็เจอกับกัญญาภัคประปรายกระทั่งมารู้ข่าวล่าสุดก็คือมีลูกสาวแล้วหนึ่งคน แต่เป็นลูกที่ไม่มีพ่อท้องโดยไม่ได้แต่งงานไม่มีผู้ชายคนไหนมารับเป็นพ่อของลูก เธอเลยแสดงความเห็นใจกับเพื่อนด้วยการส่งของขวัญรับขวัญหลานและยังโทร.ไปให้กำลังใจ

        จนมาถึงวันนี้เธอยังคิดว่ากัญญาภัคคงอับอายไม่กล้าเจอหน้าใครแต่ทำไมวันนี้กลับได้คนที่เธอหมายปองไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่มีลูกติดแล้วหนึ่ง ทำไมนายหัวคณินถึงไปสนใจได้เข็มจิราคิดอย่างว้าวุ่นใจ แล้วกดปิดหน้าจอข่าว

        ริมฝีปากเม้มแน่นที่แท้สาวคนใหม่ของนายหัวคือกัญญาภัคนี่เอง แต่รู้แล้วจะทำอย่างไรได้ นอกจากกอบโกยเงินทองจากคณินให้มากที่สุดและหาชื่อเสียงจากการควงเขา วันนี้เธอมีคิวงานเดินแบบให้กับแบรนด์เสื้อผ้าห้องหนึ่งถ้าจะให้มีงานต่อเนื่องก็คงต้องหาทางให้เขาออกมาหาเธอ

        เข็มจิรากดโทร.หาคณินด้วยเบอร์ที่คุ้นเคยโชคดีที่เขารับสาย “ว่าไงเข็ม ผมกำลังยุ่งอยู่”

        เข็มจิราไม่มีทางรู้ว่าเขายุ่งจริงหรือโกหกแต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาคิดมากอีกในเมื่อสถานะของเธอตอนนี้คือตกกระป๋องไปแล้วเหลือเพียงความหวังริบหรี่ให้เขากลับมาเลี้ยงดูเหมือนเดิมซึ่งก็เป็นไปได้ยาก

        “นายหัวคะวันนี้เข็มมีงานเดินแบบที่ห้างสรรพสินค้า...นายหัวเอาไงดีคะจะมารับเข็มหรือจะให้เข็มไปหาแล้วเราเข้าไปในงานด้วยกัน” เธอเว้นจังหวะไปอึดใจหนึ่งแล้วทวงคำพูดเขา“ตามที่นายหัวรับปากว่าจะช่วยเข็มไงคะ นายหัวเห็นใจคนที่ไม่มีงาน ไม่มีที่พึ่งที่ไหนด้วยนะคะ”

        คณินเงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วตอบ“ผมมีนัดแล้ว คงไปกับเข็มไม่ได้ ที่รับปากไปแล้วผมคงต้องขอโทษด้วย”

        เข็มจิราอ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึงละล่ำละลักทวงสัญญา “แต่ว่านายหัวสัญญาแล้วนี่คะ”

        “ผมสัญญาแต่ก็ผิดสัญญาได้ผมเคยไปกับเข็มแล้วงานหนึ่งก็น่าจะเพียงพอ อีกอย่างผมมีคนที่ต้องแคร์ถ้าผมไปกับเข็ม เขาคงไม่สบายใจ ขอโทษด้วยนะเข็ม อีกอย่างโรคซึมเศร้าของเข็มผมถามหมอแล้ว เข็มไม่ได้เป็นนี่ เข็มแค่ไมเกรนขึ้น ยังไงกินยาก็หายส่วนเรื่องเงินที่ว่าจะให้”

        “นายหัวคงไม่ผิดสัญญานะคะ”เธอรีบทวง

        “ผมให้เหมือนเดิม”

        “ขอบคุณมากค่ะว่าแต่คนที่นายหัวบอกว่าต้องแคร์คือใครหรือคะ บอกเข็มได้ไหม”

        “อย่างที่เข็มคงจะเห็นในข่าวเห็นคนไหนก็คนนั้นแหละ”

        เข็มจิรากัดปากแน่นเขาตัดสัมพันธ์กับเธออย่างแนบเนียนและไม่แคร์ด้วย คณินกล้าบอกว่าแคร์ผู้หญิงอีกคนคำพูดนี้ทำให้เข็มจิราเจ็บจี๊ดไปถึงทรวงในเกลียดคนที่คณินรักและแคร์ในเวลานี้มากที่สุด

        “ยายกั้งแกมีอะไรดีกว่าฉันงั้นเหรอ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะรักแก เชิดชูแกเป็นได้อย่างมากก็แค่นางบำเรอของเขาเท่านั้นแหละ”เข็มจิราด่าออกมาอีกหลายคำโดยลืมไปว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากสิ่งที่พูดออกมาเลยสักนิด

        กัญญาภัคตรวจสอบยอดจองห้องพักที่ทางแผนกบัญชีส่งมาให้แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจมิสเตอร์เฉินทยอยส่งลูกค้าล็อตแรกเข้ามาพัก และในสัญญายังระบุอีกว่าจะมียอดจองเข้าพักอีกจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นตัวเลขที่เธอพอใจ วันนั้นมิสเตอร์เฉินโทร.มาตอนเย็นแล้วเขาบอกว่าจะส่งลูกค้ามาก่อนและจะส่งสัญญามาตามหลัง ซึ่งเธอไม่มีปัญหาอยู่แล้วเธอบอกว่าจะขอเลี้ยงอาหารเขา แต่ว่าเขาไม่ยอมให้เธอเลี้ยงบอกเพียงว่าไม่สะดวกพบและคงไม่พบเธออีกแล้ว

        กัญญาภัคประหลาดใจแต่ไม่ได้ซักไซ้เขาในเมื่อเธอได้ลูกค้าและได้สัญญาแล้วเรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอีกวันนี้หญิงสาวอารมณ์ดีมาก งานที่สะสมไว้ก็เคลียร์ออกไปได้จนหมดจึงคิดว่าจะกลับบ้านเร็วสักหน่อยอีกทั้งวันนี้พี่แพรวก็ลากลับไปเฝ้าแม่ที่ป่วย เธอเลยต้องรีบกลับไปดูลูก

        ปกติมารดาจะแวะมาช่วยเลี้ยงน้ำใสแต่ว่าทั้งบิดามารดาต่างไปเยี่ยมหลานชายที่เกาะไข่มุกพร้อมกับนายหัวอาชว์ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้ามีโอกาสบิดามารดาก็จะไปหาหลานชายตลอด เพราะในเวลาปกติก็อยู่กับน้ำใสเสียเป็นส่วนมากเธอเลยแวะมาเซ็นเอกสารตอนเช้าแล้วกลับไปดูลูกทันที

        “ฉันกลับบ้านก่อนนะมีอะไรก็โทร.มา” หญิงสาวบอกกับเลขาฯ ของตัวเองแล้วบึ่งรถกลับบ้านเมื่อไปถึงก็เห็นรถสปอร์ตคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านเธอรีบเปิดประตูลงไปแล้วมองเข้าไปในตัวบ้าน

        ภาพของคณินที่อุ้มลูกเดินไปมาทำให้เธอตัวแข็งทื่อลำคอตีบตันไปหมด ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงไม่พอใจที่เห็นเขาถือวิสาสะเข้ามาในบ้านและยังอุ้มน้ำใสอย่างนั้นแต่ตอนนี้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่าง มันไม่ได้เกิดกับเธอ แต่มันเป็นของน้ำใสความอบอุ่นแบบนี้ที่น้ำใสควรได้รับเหมือนกับเธอที่ได้รับความรักใคร่จากบิดาอย่างอบอุ่นมาตลอดชีวิต

        ความรู้สึกรักลูกทำให้เธอยอมรับคณินเข้ามาเพื่อให้เขาได้เติมเต็มความเป็นพ่อให้เขาไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบเมื่อเขารู้ว่ามีน้ำใสเขาก็แสดงความเป็นพ่อออกมาให้เธอเห็นน้ำใสควรได้รับความรักจากเขา มันไม่ใช่สิ่งที่ผิด เธออยากให้ลูกมีความสุขมากที่สุดน้ำใสจะได้โตมาอย่างสมบูรณ์

        “อ้าวคุณยืนทำอะไรเงียบๆ”