ตอนที่ 5
กงจักรเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่มือคลิกเก็บข้อมูลสำคัญบันทึกลงในไฟล์ แล้วก็วางมือจากงานตรงหน้าหลังที่พิงเก้าอี้นั้นชิดพนักสูงอย่างผ่อนคลาย มองถ้วยกาแฟ ‘ใบสั่ง’
เขารับถ้วยกาแฟจากมือคนชง ยกขึ้นสูดกลิ่นหอมก่อนดื่มอย่างที่เคยทำในรสแรกที่แปร่งปร่าเมื่อชิม มันทำให้เขาสำลักจนกาแฟนั้นพุ่งออกจากปาก
“นี่มันกาแฟประเทศไหนน่ะเธอ รสชาติมันถึงได้ห่วยแตก เค็มอย่างกับน้ำเกลือ”
“ว่าไงนะคะ”
“มาลองชิม”
เขาผลักถ้วยกาแฟเบาๆจนน้ำกระฉอก แล้วมองต้นเหตุของความเค็มสลับกับใบหน้าคนชงอย่างคาดคั้นหญิงสาวเดินมายืนข้างโต๊ะทำงานรีบคว้ากาแฟถ้วยนั้นขึ้นดม “กลิ่นก็หอมปกตินะคะ ไม่น่าจะเป็อย่างที่คุณพูด”
“ผมให้ชิมไม่ใช่ให้ดม”
สายตาคมตวัดดุจนหญิงสาวหน้าหงอ และแอบใช้นิ้วแตะน้ำกาแฟขึ้นชิม แค่ััปลายลิ้นเพียงนิดทำเอาคนชงหยีตาราวกับว่ากินเกลือไปหนึ่งช้อนชาด้วยซ้ำ
“เป็ไงล่ะ กาแฟดำของผม ถามจริงๆเถอะ มาฝึกงานนี่เอาิญญามาด้วยรึเปล่าแค่ผมใช้ให้ไปชงกาแฟ ก็ไม่ได้เื่ แล้วอย่างนี้จะมีปัญญาไปทำอย่างอื่นรึไงกัน”
“ไปชงมาใหม่ ถ้าไม่ได้รสที่ผม้าดื่ม ผมก็จะให้ชงจนกว่าจะพอใจ” เขาออกคำสั่ง ก่อนจะยกมือเป็เชิงโบกไล่
ชมพูรักหน้าง้ำเปิดประตูออกมาด้านนอก ก็พบนิดากำลังนั่งดูเอกสารในแฟ้มกองหนึ่งส่วนกมลานั้นไม่อยู่ที่โต๊ะ เพื่อนของหล่อนเดินตามเข้ามาในครัวขนาดย่อมแล้วถามด้วยความสนอกสนใจ
“เป็ไงมั่ง เห็นเดินหน้าตึงอย่างกับผู้ประท้วงอดข้าว โดนสุดหล่อดุเอาเหรอ” นิดาแอบสัพยอก แถมเรียกกงจักรว่าสุดหล่อ เมื่ออยู่กันสองคน
ชมพูรักเบ้ปากกระแทกถ้วยกาแฟอย่างหงุดหงิด “พอได้ทีก็ดุเอาอย่างกับ...หมา” คำท้ายหล่อนกัดฟันพูดเสียงเบา
นิดาอดขำกับคำพูดประชดประชันของหญิงสาวไม่ได้“แล้วแกไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจล่ะ”
“แค่กาแฟถ้วยเดียว เื่มากจะตาย จะเอาอย่างนั้นจะเอาอย่างนี้”
“ไหนๆ แกเอามาให้ฉันชิมซิ ว่ารสชาติกาแฟแกเป็ยังไงถึงชงได้ไม่ถูกใจเ้านาย” นิดาหยิบช้อนคันเล็กในตะแกรงขึ้นมาตักชิม
แต่แล้วก็แทบอ้วกออกมาหน้าตาเหยเก พร้อมกับร้องโวยวาย “แกนี่มันชงกาแฟได้ไม่เลวทีเดียวเค็มปี๋อย่างนี้ ใครมันจะไปดื่มลง”
“ฉันก็ไม่รู้ทำไมมันเค็มไปได้ ก็ชงสูตรเดียวกับที่เคยชงให้พ่อฉันประจำคือรสเข้ม แต่กลมกล่อม” หล่อนพูดเสียงอ่อยลง
ชมพูรักจึงหันไปแก้ตัวด้วยการเทของเก่าทิ้งแล้วก็หยิบกระปุกผงกาแฟสำเร็จรูปออกมาใหม่ ในขณะที่มือทำหน้าที่ชงกาแฟแต่ปากก็เสาะถามสถานการณ์ด้านนอก
“คุณกมลาว่ายังไงบ้าง ท่าทางจะไม่ชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่ เห็นมองหน้าฉันทียังกับแมวหวงกระดูก” หล่อนหัวเราะกับคำเปรียบเปรยจนเพื่อนสาวต้องท้วง
“ใช่แมวที่ไหนยะ”
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นล่ะ เห็นคุณกมลามองแกทีไร ฉันเสียวสันหลังวาบนี่ฉันนั่งช่วยพี่เขาดูแฟ้มเอกสาร แทบจะไม่ได้กระดิกตัวไปไหน พอจะลุกทีก็ถามทียังกับนักโทษ”
ชมพูรักจึงระบายเื่ของตนบ้าง“ของฉันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เห็นเอาแต่จ้องอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ไม่รู้ทำงานจริง รึว่าแอบดูรูปโป๊กันแน่”
สองสาวจึงพอหัวเราะคิกขึ้นบ้าง“แกอย่าพูดเอ็ดไปเชียวนะ เดี๋ยวพี่กมลามาได้ยินเข้าจะเป็เื่ รายนั้นยิ่งหูไวตาไว”
“แล้วนี่ไปไหนซะล่ะ แกถึงนั่งจุมปุ๊กอยู่คนเดียว”
“ไปไหนก็ไม่รู้ย่ะ เห็นรับโทรศัพท์คุยกับใครสักคน ท่าทางมีพิรุธเหลือบตามองฉัน แล้วก็เดินดุ่มๆออกไป แต่ก็ดีแล้วล่ะ นั่งอยู่คนเดียวสบายใจกว่า”
“งั้นเดี๋ยวเราคุยกันอีกทีนะ” ชมพูรักตัดบทเมื่อชงกาแฟถ้วยใหม่เรียบร้อย
แต่นิดาก็คว้าต้นแขนไว้พร้อมกับเอ่ยถามอีกสิ่งหนึ่ง “แล้วตกลงเมื่อเช้าทำไมแกถึงมาพร้อมกับคุณกงจักรได้ล่ะไปธุระที่ไหนกันมา ก็ตอนที่แกโทรศัพท์คุยกับฉัน แกยังอยู่ในรถของแกไม่ใช่เหรอ”
“อุบัติเหตุน่ะ...เื่มันยาว เดี๋ยวว่างแล้วคุยกันอีกที”
....................................................
2K
