ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 28 ตบหน้าฉาดใหญ่ 

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายด่าพวกเขาสามคนพี่น้องว่าเป็นขอทาน ลู่เหวินยวนก็โมโหจนหน้าแดงก่ำ

"พวกเราไม่ใช่ขอทาน!"

"ไม่ใช่ก็ไสหัวไปให้ไกลๆ เหม็นจะตายห่าอยู่แล้ว!"

หยางหย่าลี่ทำหน้ารังเกียจ บีบจมูกแล้วเดินไปข้างหน้า เธอรู้สึกว่าถ้าอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ กล่องข้าวในมือของเธอคงจะเหม็นเพราะขอทานตัวน้อยพวกนี้

เจียงอวี้หรงยิ่งทำหน้ารังเกียจ มองลุงโจวกับเด็กๆ ทั้งสามคนอย่างดุๆ แล้วรีบเดินเข้าไปในอาคารผู้ป่วยนอกพร้อมกับหยางหย่าลี่

ลู่เหวินยวนมองสองแม่ลูกอย่างเคียดแค้น หน้าบึ้งตึง

"พวกนั้นต่างหากที่เป็นขอทาน พวกเราไม่ใช่!"

ลู่เหวินเฮ่าเชิดหน้าขึ้น หน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น

ส่วนลู่เสี่ยวเถียนก็กัดริมฝีปากแน่น มองเสื้อผ้าและกางเกงที่ขาดรุ่งริ่งของตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า

ลุงโจวทั้งโกรธทั้งสงสาร ลูบหัวเด็กๆ "ไม่เป็นไรๆ ใครจะว่าอะไรก็ช่างเขา เถียนเถียนอย่าร้องไห้นะ แม่กับพ่อรอพวกเราอยู่ข้างบน รู้ว่าพวกเรามา พวกเขาคงดีใจมาก"

ถึงแม้ลุงโจวจะพูดแบบนั้น แต่เด็กๆ ก็ยังรู้สึกเสียใจที่ถูกเรียกว่าขอทาน บ้านนอก

เด็กๆ เดินตามหลังลุงโจวด้วยสีหน้าหงอยๆ

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เข้ามาในตึกแบบนี้ แม้จะเป็นโรงพยาบาล ก็ถือว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาให้พวกเขา

เด็กๆ มองไปรอบๆ รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวช่างแปลกใหม่

เดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ เมื่อถึงชั้นสี่ ลุงโจวก็เห็นสองแม่ลูกเมื่อครู่อย่างไม่คาดคิด

ทั้งสองคนกำลังถูกทหารสองนายขวางทางไว้

"สหาย ฉันเป็นแม่ยายของผู้พันลู่ ลูกสาวฉันเป็นคู่หมั้นของเขา นี่คือไก่ตุ๋นกับปลาตุ๋นที่ลูกสาวฉันทำให้ผู้พันลู่เมื่อคืน พวกเราไม่ใช่คนไม่ดี"

เจียงอวี้หรงอธิบายกับทหารสองนายที่อยู่ตรงหน้า

หวังว่าการที่เธอเป็นแม่ยายของลู่จ้านตงจะทำให้พวกเขายอม แต่พวกเขากลับไม่สนใจ

"ภรรยาของผู้พันลู่อยู่ข้างบนกำลังดูแลเขาอยู่ จะมีคู่หมั้นที่ไหนกัน? เชิญคุณออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!"

"สหาย ฉันเป็นคู่หมั้นของผู้พันลู่จริงๆ นะคะ คุณให้ฉันขึ้นไปส่งของแล้วลงมาทันทีได้ไหมคะ? ถ้าไม่ได้ คุณไปกับฉันก็ได้ค่ะ"

หยางหย่าลี่อ้อนวอนด้วยน้ำเสียงหวานๆ วันนี้เธอตั้งใจใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงสั้นลายดอก และทำผมทรงที่กำลังฮิต

เธอคิดว่าแค่เธอเอ่ยปาก ทหารที่อยู่ตรงหน้าต้องยอมให้เธอผ่านไปแน่ๆ

แต่ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแต่ไม่สนใจเธอ แถมยังยิ้มให้กับคนที่กำลังเดินขึ้นมา

"ลุงโจว มาแล้วเหรอครับ? เชิญขึ้นไปเลยครับ ท่านผู้พันกับคุณนายกำลังรออยู่"

ลุงโจวยิ้มให้จ้าวเถี่ยจู้ แล้วหันไปมองเด็กๆ "นี่คือคุณลุงจ้าวของพวกเรา"

"คุณลุงจ้าว"

ลู่เหวินยวนกับลู่เหวินเฮ่าพูดพร้อมกัน ลู่เสี่ยวเถียนขี้อาย หลบอยู่ข้างหลัง มองด้วยตาแป๋วๆ

"ผู้หมวดจ้าว พวกเรา ขอตัวขึ้นไปก่อนนะครับ"

ลุงโจวพูดจบก็พาเด็กๆ ขึ้นบันไดไป

เจียงอวี้หรงกับหยางหย่าลี่เห็นชายชราคนนี้กับเด็กสามคนผ่านเข้าไปได้ ก็ตกใจมาก

"มะ... ไม่ใช่ พวกคุณไม่ให้เราขึ้นไปก็เรื่องหนึ่ง แต่ทำไมถึงให้พวกนั้นขึ้นไปได้? พวกนั้นเป็นขอทานนะ"

หยางหย่าลี่ชี้นิ้วไปที่ลุงโจวกับเด็กๆ ที่ดูเหมือนขอทาน เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

จ้าวเถี่ยจู้ขมวดคิ้ว จ้องมองเธออย่างดุๆ "ว่าใครเป็นขอทาน? นั่นลูกของผู้พันลู่! คุณบอกว่าคุณเป็นคู่หมั้นของผู้พันลู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงไม่รู้เรื่องแบบนี้?"

หยางหย่าลี่ตกใจจนหน้าซีด ตัวแข็งทื่อเหมือนโดนฟ้าผ่า

ลู่เหวินเฮ่าทำแก้มป่อง แลบลิ้นใส่เธอ

"หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะบอกพ่อ ว่าพวกเธอด่าพวกเราว่าขอทาน ฝากไว้ก่อนเถอะ!" พูดจบ สามพี่น้องก็เดินตามลุงโจวไป

เจียงอวี้หรงก็ตกใจกับตัวตนของเด็กๆ พวกนี้เช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดของลู่เหวินเฮ่า ก็ตกใจจนหน้าซีด รีบขอโทษทันที

 "ผู้หมวดจ้าว ขอโทษจริงๆ ค่ะ พวกเราพูดผิดไป ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นลูกของผู้พันลู่ ตอนนี้ให้พวกเราขึ้นไปขอโทษได้ไหมคะ? มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ"

สีหน้าของจ้าวเถี่ยจู้ยิ่งดูเย็นชาขึ้น "เชิญพวกคุณออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!" พูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก

เจียงอวี้หรงอ้อนวอนอีกหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ

เดิมทีเธออยากจะรอ แต่เรื่องของเด็กๆ เมื่อครู่ ทำให้เจียงอวี้หรงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลัวว่าเรื่องจะแย่ลง จึงไม่กล้าอยู่ต่อ รีบหนีไปกับหยางหย่าลี่อย่างอับอาย

...

ตอนนี้ ซูซ่านกับลู่จ้านตงกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว

พอรู้ว่าเด็กๆ จะมา เธอก็ซื้อซาลาเปาเพิ่มอีกหลายลูกและกับข้าวอีกหน่อย

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เด็กๆ กำลังโต ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่ปล่อยให้พวกเขาอดอยากอีก

ลุงโจวเคาะประตูห้องพักผู้ป่วย เด็กๆ ก็วิ่งเข้าไปในห้องทันที

"พ่อ! ป้าซู!"

"โอ้ ลูกรักทั้งสามของเรามาแล้ว"

ซูซ่านยิ้มแล้วลุกขึ้น ให้ลุงโจวนั่งพัก แล้วรินน้ำให้เขา

ลุงโจวรับแก้วน้ำแล้วยิ้ม "เด็กๆ พวกนี้ดีใจมากระหว่างทาง ร้องเพลงมาตลอดทางเลย"

ซูซ่านมองเด็กๆ แล้วยิ้ม "พ่อของพวกหนูผ่าตัดสำเร็จ อีกไม่นานก็จะเดินได้แล้ว"

ดวงตาของเด็กๆ เป็นประกาย

ถ้าพ่อเดินได้ ต่อไปก็จะไม่มีใครมารังแกพวกเขาอีก

ซูซ่านพยุงลู่จ้านตงให้นั่ง แล้วเอาผ้าห่มมารองหลังให้เขา เพื่อให้เขารู้สึกสบายขึ้น

ลู่จ้านตงมองเด็กๆ ด้วยความประหลาดใจ "พวกลูกมาได้ยังไง?"

เขาไม่คิดเลยว่าเด็กๆ จะมาเยี่ยมเขา

ลู่เหวินเฮ่าพูดว่า "ป้าซูให้พวกเรามาครับ"

ไม่มีใครรู้ว่า ตอนที่ได้ยินลุงโจวบอกว่าจะพาพวกเขามาตัวอำเภอ เด็กๆ ดีใจขนาดไหน

เมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนดึกเลย

ลู่จ้านตงมองซูซ่านด้วยความรู้สึกขอบคุณ ซูซ่านยิ้ม 

"คุณผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ เด็กๆ ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นคุณแล้ว พวกเขาก็ดีใจ คุณก็ดีใจ ไม่ดีเหรอ?"

ลู่จ้านตงพยักหน้า ลูบหัวลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียง แล้วลูบหัวลู่เหวินเฮ่าที่อยู่อีกข้าง

เด็กๆ ยิ้มแฉ่ง ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าพวกเขามีความสุขมาก

"ลุงโจวกับเด็กๆ กินข้าวเช้ามาหรือยังคะ?"

"กินแล้วๆ เด็กๆ รีบอยากมาหาพวกเธอ ก็เลยเอาแป้งทอดมากินระหว่างทางด้วย"

ซูซ่านรีบหยิบกล่องข้าวสามกล่องมาเปิด "ถ้าอย่างนั้นทุกคนคงยังไม่อิ่ม ลุงโจว นี่คือกับข้าวที่ฉันเตรียมไว้ให้ กินตอนนี้กำลังอร่อยเลยค่ะ"

ในกล่องข้าวทั้งสามกล่องเต็มไปด้วยกับข้าว ซูซ่านหยิบซาลาเปาออกมาจากถุงอีกหลายลูก ดวงตาของเด็กๆ เป็นประกายทันที

พวกเขากินซาลาเปาที่ลุงโจวซื้อกลับไป อร่อยมาก!

ลุงโจวมองลู่จ้านตงอย่างซาบซึ้ง "จ้านตง ครั้งนี้เธอได้ภรรยาที่ดีจริงๆ ไม่เหมือนกับอดีตคู่หมั้นของเธอ 

เมื่อกี้ที่ข้างล่าง เอาแต่ด่าว่าพวกเด็ก ๆ ว่าเป็นขอทาน คนเราช่างแตกต่างกันจริงๆ"

ลู่จ้านตงขมวดคิ้ว "ลุงโจว หมายถึงหยางหย่าลี่น้องสาวของซูซ่านหรือเปล่าครับ?"