ข่าวที่หลี่ลั่วมีอัตลักษณ์น้ำระดับห้าได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งวิทยาลัยหนานเฟิงอย่างรวดเร็วแน่นอนว่ามันย่อมต้องก่อให้เกิดความฮือฮาและการพูดคุยกันอย่างร้อนแรง
“ไม่คิดเลยว่าหลี่ลั่วจะยังพลิกสถานการณ์ได้...อัตลักษณ์หลังกำเนิด ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
“ได้ยินมาว่าเป็สมบัติฟ้าดินที่พ่อแม่ของเขาทิ้งเอาไว้สมบัติระดับนี้มันหายากอย่างมากเลย”
“มีพ่อแม่ดีๆแบบนี้มันช่างน่าอิจฉาจริงๆ”
“เอาเถอะแค่อัตลักษณ์น้ำระดับห้า ก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายแถมยังเหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสอบใหญ่ของวิทยาลัยแล้วด้วยในเวลาสั้นๆ เช่นนี้ เขาจะตามนักศึกษาชั้นหัวกะทิคนอื่นๆ ทันหรือ?”
“ใช่แล้วคนที่เขาเอาชนะได้ก็มีแค่พวกเป้ยคุนสามคนซึ่งยังติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของตึกหนึ่งไม่ได้เลยด้วยซ้ำได้ยินมาว่าสิบอันดับแรกของตึกหนึ่งล้วนอยู่ในระดับเจ็ดตราแล้วทั้งสิ้นซ่งอวิ๋นเฟิงกับหลี่ว์ชิงเอ๋อร์สองคนนี้ก็น่ากลัวยิ่งกว่าได้ยินมาว่าไปถึงระดับแปดตราแล้วด้วย บางทีหลี่ว์ชิงเอ๋อร์อาจจะสูงกว่านั้นอีก...”
“อืมหลี่ลั่วเสียเวลาใน่ที่สำคัญที่สุดไปพอสมควร ข้าไม่คิดว่าเขาจะตามคนอื่นๆทันในเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งเดือนนี้หรอก...”
ในตอนที่ผู้คนในวิทยาลัยกำลังพูดถึงหลี่ลั่วกันอย่างครึกโครมนั้นตัวเขาเองก็เพิ่งจะสิ้นสุดจากการฝึกฝนของวันนี้ จากนั้นก็รีบออกจากวิทยาลัยไปทันที
“การต่อสู้กับเป้ยคุนในวันนี้ถึงแม้สุดท้ายแล้วข้าจะเป็ฝ่ายชนะ แต่ก็เหนื่อยกว่าที่คิดเอาไว้เล็กน้อยหากตอนสุดท้ายข้าไม่ได้อาศัยพลังอัตลักษณ์แสงใน ‘อัตลักษณ์น้ำแสง’บิดเบือนการมองเห็นของเป้ยคุนละก็ การต่อสู้ครั้งนี้คงต้องยืดเยื้อออกไปอีกสักพัก”
ภายในรถม้าที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้านหลี่ลั่วกำลังครุ่นคิดถึงการต่อสู้ในวันนี้สีหน้าของเขาไม่ได้ดูผ่อนคลายแม้แต่น้อย กลับยังดูตึงเครียดและไม่ค่อยพอใจด้วย
หากเป็เช่นนี้แม้ว่าเขาจะพึ่งคุณสมบัติพิเศษของ ‘อัตลักษณ์น้ำแสง’และความเชี่ยวชาญในวิชาอัตลักษณ์ของตัวเอง แต่พลังต่อสู้ของเขานั้นในระดับหกตราน่าจะไม่มีใครต้องกลัว แต่หากต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ระดับเจ็ดตราโอกาสชนะของเขาก็จะลดน้อยลงอย่างมาก
“ยังไม่พอยังไม่พอแม้แต่น้อย”
หลี่ลั่วพึมพำกับตัวเองเป้าหมายของเขาคือการเข้าเรียนในวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงและในแต่ละปีวิทยาลัยหนานเฟิงจะมีคนได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงเพียงไม่กี่คนหากไม่ใช่พวกหัวกะทิที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดก็แทบจะไม่มีโอกาสเลย
ยิ่งตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงวันสอบใหญ่แล้วหากเขา้าจะตามคนอื่นๆ ให้ทันเขาไม่เพียงแต่จะต้องยกระดับพลังอัตลักษณ์ให้สูงขึ้นเท่านั้นแต่อัตลักษณ์น้ำแสงระดับห้านี้ก็ต้องพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นด้วยเช่นกัน
มีเพียงแบบนี้เท่านั้นเขาถึงจะมีความมั่นใจในการรับมือกับคนระดับหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ได้
แต่ถึงอย่างนั้นการจะทำให้อัตลักษณ์น้ำแสงระดับห้าเลื่อนขึ้นสู่ระดับหกมันก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลย...
“กลับไปคุยกับพี่ไช่เวยก่อนแล้วกัน”
หลี่ลั่วเบะปากเล็กน้อยเขารู้สึกว่าหากเขาบอกว่ายัง้าน้ำยาแสงวิเศษระดับห้าอีกเป็จำนวนมากพี่ไช่เวยอาจจะจับเขากินก็ได้...
...
ณห้องบัญชีของบ้านเก่า
ไช่เวยนั่งอยู่หลังโต๊ะอ่านสมุดบัญชีอย่างละเอียด วันนี้นางสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนใบหน้ารูปไข่อันงดงามนั้นมีเสน่ห์อันเย้ายวนที่สาวน้อยไม่พึงมี
หลังจากอ่านอยู่นานดูเหมือนนางจะเริ่มเหนื่อยเล็กน้อย จึงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยวางูเาอันใหญ่โตหนักอึ้งลงบนโต๊ะอย่างแ่เบา
“ฟู่~”
ไช่เวยผ่อนคลายร่างกายลงเล็กน้อยพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแ่เบา
ปัง!
ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกผลักออก หลี่ลั่วก้าวเข้ามาในห้อง “พี่ไช่เวย”
ทันทีที่พูดจบเขาก็เห็นภาพตรงหน้า ส่วนไช่เวยเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวดวงตาคู่งามจ้องมองหลี่ลั่วด้วยความใ
บรรยากาศตึงเขม็งไปหลายลมหายใจ
ร่างกายของไช่เวยที่โน้มตัวไปข้างหน้านั้นก็พลันดีดตัวขึ้นนั่งตัวตรงใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาคู่งามจ้องมองหลี่ลั่วด้วยความโกรธปนเขินอาย
“ไม่รู้จักเคาะประตูก่อนเข้าหรือไง?”
หลี่ลั่วเหงื่อแตกพลั่กรีบก้มหน้าลงทันที “พี่ไช่เวย ครั้งหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้!”
เมื่อเห็นท่าทางสำนึกผิดของเขาความอับอายบนใบหน้าของไช่เวยจึงจางหายไป แต่ก็ยังกล่าวอย่างไม่พอใจว่า“คุณชายน้อยมีเื่อะไรให้รับใช้อีกแล้วหรือ?”
หลี่ลั่วมองไปทางด้านหลังจากนั้นก็ปิดประตูห้อง กล่าวว่า “ข้าอยากให้พี่ไช่เวยดูของลับของข้าสักหน่อย”
ทันทีที่เขาพูดจบก็ต้องชะงักไปเพราะเขาเห็นไช่เวยยกมือข้างหนึ่งขึ้นบนมือของนางถือหน้าไม้ที่เปล่งประกายเย็นเยียบเอาไว้ส่วนบนใบหน้ารูปไข่อันงดงามนั้นก็เผยรอยยิ้มอันตรายออกมา “คุณชายน้อยข้าอยู่ในระดับลักษณาจารย์นะ”
หลี่ลั่วรีบชูมือขึ้นทั้งสองข้างทันทียิ้มเจื่อนกล่าว “พี่ไช่เวย พี่จะทำอะไรน่ะ?”
ไช่เวยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจ้องมองหลี่ลั่วพร้อมกล่าวว่า “ของลับที่ว่ามันคืออะไร?”
หลี่ลั่วรู้สึกงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากจากนั้นพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาราวกับมีเสียงน้ำไหลดังขึ้นมาอย่างเลือนรางด้วย
เขาได้เผยอัตลักษณ์ระดับห้าของตัวเองออกมาแล้ว
ตุ้บ!
หน้าไม้ในมือของไช่เวยร่วงลงจากมือทันทีนางเบิกตากว้าง กล่าวด้วยความใว่า “เ้า เ้ามีอัตลักษณ์แล้วหรือ?”
หลี่ลั่วพยักหน้า“อัตลักษณ์ระดับห้า”
บนใบหน้าอันงดงามของไช่เวยเต็มไปด้วยความใหลังจากผ่านไปนานพอสมควร นางถึงค่อยๆ ได้สติกลับมากล่าวว่า“เป็วิธีที่ท่านประมุขคฤหาสน์ทั้งสองทิ้งเอาไว้ให้หรือ?”
หลี่ลั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
ไช่เวยเข้าใจได้ทันทีจากนั้นก็นึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันทีคำพูดของหลี่ลั่วเมื่อครู่นี้มันค่อนข้างจะสองแง่สองง่ามนางเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาด้วยตอนนั้นนางถึงกับคิดไปว่าหลี่ลั่วคิดจะทำอะไรพิเรนทร์ๆ เสียอีก
นางรู้สึกละอายใจอย่างอดไม่ได้ไช่เวยเอ๋ยไช่เวย เ้ามันน่าขายหน้าจริงๆ
แต่โชคดีที่ไช่เวยเองก็ผ่านเื่ราวมาไม่น้อยแล้วเหมือนกันจึงรีบปรับอารมณ์ให้กลับเป็ปกติได้อย่างรวดเร็วยิ้มออกมาราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น“เช่นนั้นก็ต้องขอแสดงความยินดีกับคุณชายน้อยด้วย หากชิงเอ๋อร์รู้เื่นี้เข้านางต้องดีใจกับเ้ามากแน่นอน”
หลี่ลั่วพยักหน้ากล่าวว่า“ยังมีอีกเื่หนึ่ง เกรงว่าพี่ไช่เวยคงจะเดาออกอยู่แล้ว”
“ยัง้าน้ำยาแสงวิเศษอีกหรือ?” ไช่เวยขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อืมยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้อาจจะต้องใช้น้ำยาแสงวิเศษระดับห้าของที่พ่อแม่ข้าทิ้งเอาไว้นั้น ต้องใช้น้ำยาแสงวิเศษหล่อเลี้ยงอย่างต่อเนื่องมิฉะนั้นหากปล่อยไว้นานๆ มันอาจจะสลายไปก็ได้”หลี่ลั่วไม่ได้บอกว่าเขาสามารถใช้น้ำยาแสงวิเศษยกระดับของอัตลักษณ์ได้อย่างไร้ขีดจำกัดแต่กลับเลือกที่จะโกหกออกไป อย่างไรเสียเื่นี้มันก็สำคัญมากเกินไปเขาจึงยังไม่้าเปิดเผยออกไปในตอนนี้
“น้ำยาแสงวิเศษระดับห้า...”ไช่เวยขมวดคิ้วแน่น จนคิ้วของนางแทบจะมัดกันเป็ปมอยู่แล้ว
น้ำยาแสงวิเศษระดับสี่ราคาในท้องตลาดจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันทองคำ์ แต่ระดับห้านั้นราคากลับพุ่งไปถึงห้าพันทองคำ์
มันเป็ของที่ใช้แล้วหมดไปที่มีราคาค่อนข้างแพงเลยทีเดียว
หากหลี่ลั่ว้าแค่ไม่กี่ขวดก็คงไม่มีปัญหาอะไรแต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ไช่เวยรู้ดีว่า จำนวนที่หลี่ลั่ว้าน่าจะราวๆร้อยขวดอย่างแน่นอน...
ซึ่งตัวเลขนั้นไม่ใช่น้อยๆเลย
สีหน้าของไช่เวยเปลี่ยนแปลงไปมาแต่สุดท้ายสิ่งที่ทำให้หลี่ลั่วคาดไม่ถึงคือนางไม่ได้หาข้ออ้างมาปฏิเสธเขาแต่อย่างใด กลับพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้วข้าจะพยายามหามาให้เ้าอย่างสุดความสามารถเอง”
นางเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของหลี่ลั่วก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ กล่าวว่า“แปลกใจหรือที่ข้าไม่ปฏิเสธเ้า?”
“เ้าเป็ถึงคุณชายน้อยของคฤหาสน์ลั่วหลานกิจการทั้งหมดของคฤหาสน์ลั่วหลานล้วนเป็ของเ้ากับชิงเอ๋อร์ดังนั้นตราบใดที่เ้าไม่ได้ทำเื่ที่เกินเลยไปจริงๆเ้าอยากจะทำอะไรก็ได้อยู่แล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้นการที่เ้ามีอัตลักษณ์นั้นจะส่งผลกระทบต่อคฤหาสน์ลั่วหลานมากกว่ามูลค่าของน้ำยาแสงวิเศษพวกนี้เสียอีกเช่นนั้นข้าจะมีเหตุผลอะไรไปปฏิเสธเ้า?”
หลี่ลั่วกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ“พี่ไช่เวย พี่ช่างเข้าใจข้าจริงๆ”
“เช่นนั้นพี่ช่วยหาน้ำยาแสงวิเศษระดับห้ามาให้ข้าสักหลายสิบขวดก่อนได้ไหม?”
ไช่เวยใช้มือน้อยๆนวดขมับแล้วกล่าว “ได้น่ะมันได้อยู่ แต่หากครั้งหน้ายัง้าอีกมากขนาดนี้ละก็ทุนของเราก็คงไม่พอแล้ว”
รายได้จากกิจการและห้างร้านต่างๆของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่ในหนึ่งปี อยู่ที่ราวๆสามแสนกว่าเหรียญทองคำ์เท่านั้นและก่อนหน้านี้ก็ใช้เงินไปกับการจัดหาน้ำยาแสงวิเศษระดับสี่ให้กับหลี่ลั่วไปแล้วราวๆหนึ่งหมื่นห้าพันทองคำ์ หากตอนนี้ยังต้องซื้อน้ำยาแสงวิเศษระดับห้าอีกสามสิบกว่าขวดละก็ทุนที่เหลืออยู่ก็คงต้องใช้จนหมดเกลี้ยงแล้ว
ไช่เวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว“คุณชายน้อยข้าคิดว่าจะขายกิจการและห้างร้านบางส่วนของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่ทิ้ง”
“ตอนนี้กำลังของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่มีไม่มากทำให้เรามีกิจการอยู่มากเกินไป กิจการหลายอย่างกลับกลายเป็ภาระสำหรับเราเสียเองยิ่งสามตระกูลนั้นยังคอยขัดขวางพวกเราอยู่ตลอดเวลาด้วย หากเป็แบบนี้ต่อไปก็มีแต่จะทำให้เราเสียหายมากขึ้น ทั้งยังต้องมาเสียแรงเสียเวลาเพื่อจัดการกับเื่พวกนี้อีก”
“ส่วนอีกสาเหตุก็เป็เพราะเื่ของสามตระกูลเหมือนกันตอนนี้สามตระกูลนั้นเริ่มมีท่าทีว่าจะรวมหัวกันต่อต้านคฤหาสน์ลั่วหลานแล้วเพราะผลประโยชน์ของพวกมันลงตัวกันด้วย แต่หากเราแบ่งกิจการบางส่วนออกมาขายทิ้งหากควบคุมได้ดีละก็ จะต้องทำให้พวกมันเกิดการแย่งชิงผลประโยชน์กันเองได้อย่างแน่นอนเมื่อถึงตอนนั้นพวกมันก็จะเกิดความขัดแย้งกันเองทำให้การร่วมมือกันต่อต้านคฤหาสน์ลั่วหลานเป็ไปได้ยากขึ้น”
หลี่ลั่วมีสีหน้าครุ่นคิดเช่นกันหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้ากล่าวชื่นชมว่า“วิธีนี้ของพี่ไช่เวยนับเป็การตัดแขนเพื่อรักษาชีวิตทั้งยังยุแยงให้ศัตรูแตกกันเองได้ด้วย”
“ข้าไม่ค่อยเข้าใจเื่พวกนี้หรอกขอฝากให้พี่ไช่เวยจัดการทั้งหมดได้เลย ไม่ว่าอย่างไรข้าก็สนับสนุนพี่”หลี่ลั่วโบกมือแล้วกล่าวตามตรง
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณความไว้วางใจของคุณชายน้อยแล้ว”ไช่เวยยิ้มออกมาตรงมุมปาก
หลี่ลั่วโบกมือจากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “จริงสิทางคฤหาสน์ลั่วหลานเราในมณฑลเทียนสู่ไม่มีกิจการที่ผลิต ‘น้ำยาแสงวิเศษ’บ้างเลยหรือ? หากผลิตเองได้ก็น่าจะถูกกว่าซื้อจากข้างนอกมากเลยไม่ใช่หรือ?”
ไช่เวยกล่าวว่า“คฤหาสน์ลั่วหลานของเรากิจการใหญ่โต แน่นอนว่าต้องมีการผลิต ‘น้ำยาแสงวิเศษ’อยู่แล้ว เพราะสินค้าที่ใช้แล้วหมดไปเช่นนี้เป็ที่้าของตลาดอย่างมากกำไรมหาศาลแต่เดิมทีแล้วคฤหาสน์ลั่วหลานของเรามักจะเน้นผลิตน้ำยาแสงวิเศษที่ระดับต่ำกว่าสามเป็หลักส่วนระดับที่สูงกว่านั้นมีคนผลิตได้น้อยมาก ดังนั้นกำลังการผลิตจึงน้อยตามไปด้วย”
“ส่วนน้ำยาแสงวิเศษระดับห้าขึ้นไปเกรงว่าในมณฑลเทียนสู่คงมีแค่ไม่กี่คนที่สามารถหลอมออกมาได้น้ำยาแสงวิเศษระดับห้าที่มีอยู่ในท้องตลาดของมณฑลเทียนสู่ส่วนใหญ่ล้วนมาจากมณฑลอื่นหรือไม่ก็เมืองหลวงทั้งสิ้น”
หลี่ลั่วเข้าใจทันทีใช่แล้ว คนที่สามารถหลอมสร้างน้ำยาแสงวิเศษระดับห้าได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นักเกลาอัตลักษณ์ระดับห้า บุคคลเช่นนี้แม้แต่ในเมืองหลวงของอาณาจักรต้าเซี่ยก็สามารถหางานตำแหน่งดีๆ ได้อย่างไม่ยากดังนั้นการที่หาได้ยากในมณฑลเทียนสู่จึงเป็เื่ปกติ
หลี่ลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว“พี่ไช่เวย พาข้าไปดูสถานที่ที่คฤหาสน์ลั่วหลานเราใช้ผลิตน้ำยาแสงวิเศษหน่อยได้ไหม? ข้ามีอัตลักษณ์น้ำอยากจะรู้เื่ราวของนักเกลาอัตลักษณ์เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย”
ราคาของน้ำยาแสงวิเศษมันแพงมากตอนนี้อัตลักษณ์ระดับห้ายังพอไหว แต่ในอนาคตหากต้องใช้น้ำยาแสงวิเศษระดับเจ็ดระดับแปด หรือแม้แต่ระดับเก้า เขาจะไปหาซื้อจากที่ไหน? เท่าที่เขารู้ในทั่วทั้งอาณาจักรต้าเซี่ย น้ำยาแสงวิเศษระดับเจ็ดขึ้นไปนั้นมีผลิตน้อยมากๆ
เมื่อถึงตอนนั้นเขาคงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้นแล้ว
ดังนั้นเขาจึงควรเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นักเกลาอัตลักษณ์เอาไว้ด้วยเหมือนกัน
ไช่เวยไม่ได้ปฏิเสธพยักหน้าเล็กน้อย
“ได้พรุ่งนี้ข้าจะพาเ้าไป”
6K
