ศพที่คุณเพิ่งฆ่า ขอลูกตาให้ฉันได้ไหม

            จันทร์คล้อยจนมองเห็นดวงกลมโตของมันถนัดตาเป็นครั้งสุดท้ายอีกไม่นานก็จะเช้าอีกไม่นานจันทร์กระจ่างดวงนี้ก็จะกลายเป็นดวงอาทิตย์อันร้อนแรงและแจ่มจ้าของกลางวันแทนความมืดมิดกำลังจะสิ้นสุดเปลี่ยนเป็นชั่วโมงของความสว่างสดใส
            เสี่ยสองยกมือที่กำปืนขึ้นปาดเหงื่อที่ปนกับเลือดหางคิ้วของตัวเองมืออีกข้างยังคงกอดร่างบอบบางที่แน่นิ่งของหญิงสาวเอาไว้ ทุกอย่างจบลงแล้วจบด้วยแสงสว่างชั่วนิรันดร์
            ยัง...แต่ใกล้เคียง ร่างของเข้มที่ทรุดนิ่งอยู่บนพื้นนั้นยังเหลือลมหายใจรวยรินและยังพยายามจะฝืนยันกายขึ้นมาอีกให้ได้
            เอาเถอะอีกหนึ่งนัดทุกอย่างก็จะจบแล้ว
            ปืนกระบอกเดิมจรดเล็งในท่าเดิมตาหรี่มองผ่านศูนย์หลังสู่ศูนย์หน้าสู่ร่างของเข้มที่โงนเงนอยู่บนพื้น ระบายลมหายใจออกมาช้าๆจนเกลี้ยงปอดแล้วหยุดเพื่อให้วินาทีนั้นเหนี่ยวไก นิ้วชี้ค่อยๆ กดน้ำหนักช้าๆไม่กระโชกโฮกฮากทว่านิ่มนวลเป็นธรรมชาติที่สุด
            เข้มเห็นทุกอย่างชัดตาแต่ไม่เหลือแรงจะหลบหนีไปไหนอีกแล้วเขาทำได้แค่มองความตายของตัวเองที่กำลังจะมาถึง
            แต่ในวินาทีนั้นแรงกระแทกหนึ่งก็กระทุ้งเข้ากับตัวของเสี่ยสองจนวิถีกระสุนที่เล็งเอาไว้อย่างดิบดีพุ่งเฉห่างจากเข้มไปเป็นเมตร
            ในอารามแห่งความตกใจนั้นเป็นลิลลี่ที่เอาตัวเข้ากระแทกใส่เสี่ยสองในเสี้ยวเวลาสุดท้ายก่อนกระสุนจะหมุนครบเกลียวและหลุดออกนอกลำกล้องไม่มีใครคาดคิด กระทั่งเสี่ยสองเองก็ยังเผลอคลายมือที่รัดเธอไว้จนหลวมและไม่รอให้เป็นฝ่ายตั้งตัว คราวนี้ลิลลี่เป็นฝ่ายเข้าไปรัดแขนเสี่ยสองเอาไว้เองแม้จะตัวเล็กกว่าเรี่ยวแรงก็น้อยกว่า แต่มันก็มากพอจะเกะกะให้ขยับไปไหนก็ลำบาก
            “พี่!”ลิลลี่ตะโกนเรียกเข้มที่ยังโงนเงนเสียงดัง
            “ยิงทะลุหนูมาเลย”
            คำสั่งที่ทำให้เสี่ยสองต้องตะลึงและลนลานเพราะหากเข้มมันบ้าจี้ยิงมาจริงๆมันไม่อาจหลบไปไหนได้นอกจากยืนล่อเป้ารอรับกระสุนอย่างเดียวเท่านั้นเสี่ยสองเหวี่ยงลิลลี่ออก แต่หญิงสาวก็ติดหนึบไปตามแขนราวกับตัวทากในหน้าฝน
            “เร็วๆสิ ไม่ยิงตอนนี้พี่จะยิงตอนไหน” ลิลลี่ย้ำ และชักหัวเสียที่ต้องกล่าวอะไรซ้ำซาก
            “ยิงสิ!”
            ยิงสิ
            ยิงก็ยิง...
            กระสุนสี่สิบห้ามิลลิเมตรลั่นออกจากปากกระบอกสมิธแอนด์ เวสสันในมือของเข้ม มันตรงแหวกอากาศอันมืดมิดของโมงยามก่อนฟ้าจะสางพุ่งเข้าใส่ร่างของลิลลี่ผ่านชั้นผิวหนังผ่านกล้ามเนื้อและทะลุออกหลังเข้าใส่ตัวของเสี่ยสองด้วยแรงเฉื่อยที่เหลืออยู่แม้อานุภาพจะไม่รุนแรงเต็มประสิทธิภาพเท่าเดิมเพราะถูกทอนออกไปด้วยร่างกายของหญิงสาวแต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่าคนได้ถ้าเข้าจุดตาย
            ซึ่งมันเข้าจุดตายสายตาของเข้มเล็งนัดนั้นผ่านลิลลี่เอาไว้แล้วเสี่ยสองหงายหลังกางแขนแผ่อ้าซ่าล้มลงกับพื้นโดยมีเลือดไหลนองออกมาแดงฉานแผ่รัศมีจนดูราวกับเป็นศพผีเสื้อที่เพิ่งสยายปีกครั้งแรกหลังการลอกคราบของมัน
            เสี่ยสองตายตรงนั้นเองก่อนฟ้าจะทันสาง ตายในห้วงยามที่ว่ากันว่ามืดมิดที่สุดของค่ำคืนโดยไม่ทันได้ขึ้นมาเห็นแสงอาทิตย์เช้าอันสดใสอีกต่อไป