“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

- 08.25 น. ตึกคณะ มหาลัย -

แพรเดินมาถึงโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าที่ฝืนยิ้ม ให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้  

เธอวางกระเป๋าลง ก้มหน้าก้มตาเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มพิมพ์งานต่อแบบเงียบ ๆ  

แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสมาธิได้นาน  

พี่กรเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะแพรทันที (ฝีเท้าเร็ว หน้าตึงเครียด ตาคล้ำจนเห็นชัดว่าไม่ได้นอน)  

เขาหยุดยืนข้างโต๊ะ พูดเสียงเบาแต่สั่นด้วยอารมณ์

“แพร... เมื่อคืนหนูไปไหนมา  

พี่รอหนูทั้งคืนที่หน้าบ้านเลยนะครับ หนูไม่กลับบ้าน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความเลย พี่กลัวหนูจะเป็นอะไรไป พี่... พี่—”

ยังไม่ทันพูดจบ  

อ.วิภาเดินเข้ามาพอดี (ถือแฟ้มเอกสารหนา ๆ ตามเคย)  

เธอยิ้มหวาน เดินตรงมาที่พี่กร

“อาจารย์ธนากรคะ วันนี้ภามีเรื่องงานด่วนเพิ่มอีกนิดนึงค่ะ อาจารย์ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

แพรชะงัก มือที่กำลังจับเมาส์กำแน่นจนข้อนิ้วซีด  

เธอไม่พูดอะไรสักคำ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แล้วเดินออกจากห้องทำงานเร็ว ๆ (ฝีเท้าเร็วแต่ไม่วิ่ง เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังหนี)  

พี่แอนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มองตามด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร

พี่กรเห็นแพรเดินออกไปแบบนั้นก็สะดุ้งทันที  

เขาหันไปมองอ.วิภาแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำแต่เย็นชา  

“ขอโทษครับอาจารย์วิภา วันนี้ผมไม่สะดวกจริง ๆ”

แล้วเขาก็รีบเดินตามแพรออกไปทันที (ฝีเท้าเร็ว จนคนในห้องหันมามองกัน)

แพรเดินตรงไปที่ห้องน้ำหญิง (ห้องที่อยู่สุดทางเดิน ไม่ค่อยมีคนมาใช้ตอนเช้า)  

เธอผลักประตูเข้าไป ล็อกประตูห้องน้ำด้านในทันที แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น  

น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอกอดเข่าแน่น หอบเบา ๆ  

“ไม่ไหวแล้วจริง ๆ... ทำไมต้องเจอแบบนี้ทุกวัน...”

ไม่ถึงนาที  

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นเบา ๆ  

“แพร... พี่เองครับ”  

เสียงพี่กรสั่น ๆ แต่พยายามนิ่ง 

“เปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหมครับ พี่ขอคุยกับหนู พี่... พี่กลัวหนูจะเป็นอะไรไป พี่ขอร้องครับ”

แพรไม่ตอบ เธอกอดเข่าแน่นขึ้น น้ำตาไหลไม่หยุด  

พี่กรเคาะอีกสองสามครั้ง แล้วเสียงเขาก็สั่นหนักขึ้น  

“แพร... พี่ผิดจริง ๆ พี่รู้ พี่ทำร้ายหนูที่สุดแล้ว พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษจริง ๆ  

แต่พี่... พี่ทนไม่ได้ถ้าหนูไม่ยอมคุยกับพี่เลยแบบนี้ พี่กลัวหนูจะหายไปจริง ๆ พี่กลัวเสียหนูไป พี่... พี่จะทำยังไงดีครับ”

เสียงพี่กรเริ่มสั่นจนแทบร้องไห้  

เขายืนพิงประตูห้องน้ำ หอบหายใจแรง ๆ  

“แพร... พี่รักหนูครับ พี่รักหนูคนเดียวจริง ๆ พี่จะตัดขาดทุกอย่าง พี่จะไม่ให้ใครมาใกล้พี่อีกเลย พี่สัญญา... พี่ขอร้องครับ เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่อยากเห็นหน้าหนู พี่อยากกอดหนู... พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษจริง ๆ”

แพรยังนั่งกอดเข่าอยู่เงียบ ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด  

แต่พี่กรทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ  

ความกลัวเสียแพรไปมันมากจนเขาคิดอะไรไม่ออก  

เขามองไปรอบ ๆ ทางเดินไม่มีคน แล้วตัดสินใจปีนขึ้นช่องหน้าต่าง ที่อยู่สูงจากพื้น (ห้องน้ำหญิงเก่า ๆ มีช่องแบบนั้นอยู่)  

พี่กรปีนเข้าไปอย่างยากลำบาก (เสื้อเชิ้ตขาดนิด ๆ แต่เขาไม่สนใจ) 

แล้วกระโดดลงพื้นห้องน้ำเบา ๆ

แพรสะดุ้ง หันขวับมามอง  

“พี่กร—!!!”

พี่กรไม่พูดอะไรอีก  

เขาก้าวเข้าไปหาแพรทันที ก้มลงกอดเธอแน่น

แพรสะดุ้งตัวแข็ง แต่พี่กรไม่ปล่อย  

เขาซุกหน้าที่ไหล่แพร หอบหายใจแรง ๆ แล้วพูดเสียงสั่น

“พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษจริง ๆ แพร... พี่กลัวเสียหนูไป พี่ทนไม่ได้จริง ๆ  

พี่รักหนู... พี่รักหนูคนเดียว... พี่จะไม่ให้ใครมาแตะต้องพี่อีก พี่สัญญา... พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้หนูเชื่อพี่อีกครั้ง”

แพรตัวสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด  

เธอพยายามดิ้นอย่างแรง แต่พี่กรกอดแน่นจนเธอขยับไม่ได้  

แล้ว... ความเงียบในห้องน้ำก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงหายใจถี่รัวของทั้งคู่  

พี่กรหันหน้าแพรมาจูบเธอแรง ๆ (จูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ความกลัว และความรู้สึกผิด)  

แพรดิ้น แต่สุดท้ายก็หมดแรง  

พี่กรถอดเสื้อเชิ้ตตัวเองออก แล้วถอดเสื้อแพรช้า ๆ (แต่เร่งรัดเพราะกลัวแพรจะผลักออก)  

แพรยังร้องไห้อยู่ แต่ร่างกายเธอตอบสนองโดยไม่รู้ตัว 

พี่กรดันแพรติดผน้งห้องน้ำ 

เขาถกกระโปรงแพรขึ้นเหนือเอว เผยให้เห็นกางเกงในสีขมพูอ่อนในร่างขาวเนียนที่ดูสวยงาม

เขาดึงกางเกงในแพรลงด้วยความรีบร้อน

เขายกขาแพรข้างนึง ขึ้นช้าๆ ค่อยๆสอดเข้าไป

แล้วดันจนสุด ของแพรแน่นจนเขาครางเบาๆ

แพรยังคงร้องไห้ไม่หยุด

พี่กรดันสะโพกเข้าออกด้วยความเร็วและหนัก

พี่กรกระซิบข้างหูแพรซ้ำ ๆ ระหว่างนั้น  

“พี่รักหนู... พี่ขอโทษ... พี่จะไม่ทำหนูเจ็บอีก... พี่รักหนูคนเดียวจริง ๆ”

พี่กรกระแทกอย่างหนักด้วยความคิดถึงและความกล้วสูญเสีย ผสมกับอารมณ์ที่คิดถึงแพรมากเกินไป

เมื่อทุกอย่างจบลง  

พี่กรกอดแพรแน่น หอบหายใจแรง ๆ  

แพรยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดเขา น้ำตายังไหลเงียบ ๆ  

เธอไม่พูดอะไรสักคำ  

แต่ในใจเธอรู้ชัดเจนแล้วว่า... ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะตัดสินใจได้ง่าย ๆ อีกต่อไป

พี่กรจูบหน้าผากแพรเบา ๆ แล้วกระซิบ  

“พี่จะไม่ปล่อยหนูไปไหนอีกแล้วนะครับ... พี่จะพิสูจน์ให้หนูเห็นเอง พี่รักหนูจริง ๆ”

แพรยังไม่ตอบ  

เธอแค่หลับตาลง แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลต่อไปเงียบ ๆ  

ในห้องน้ำที่เงียบสงบ มีแค่เสียงหายใจของทั้งคู่ผสมกัน  

และความเจ็บปวดที่ยังไม่จบลงง่าย ๆ

หลังจากเหตุการณ์ในห้องน้ำนั้น พี่กรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง  

เขากอดแพรแน่นในห้องน้ำเก่าๆ หายใจหอบรัว ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโล่งอกและดีใจที่แทบระเบิด  

*หนูยังรักพี่อยู่... หนูยังยอมให้พี่แตะต้องได้... แสดงว่าหนูยังให้อภัยพี่แล้วใช่ไหม*  

พี่กรคิดแบบนั้นซ้ำ ๆ ขณะที่จูบหน้าผากแพรเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู  

“พี่จะไม่ทำให้หนูเจ็บอีกแล้วนะครับ... พี่สัญญา พี่จะดูแลหนูให้ดีที่สุดเลย”

เขาคิดว่าสถานการณ์ “กลับมาดีขึ้น” แล้วจริง ๆ  

คิดว่าการมีอะไรกันครั้งนี้คือจุดเปลี่ยน  

คิดว่าแพรคงจะใจอ่อน คงจะยอมคุย คงจะยอมให้อภัย คงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

แต่พี่กรคิดผิด

หลังจากนั้น... แพรยังคงทำตัวห่างเหินเหมือนเดิมทุกประการ  

- ไม่ตาม ไม่รับสาย ไม่ถาม ไม่คุย ไม่เจอ  

- ถ้าพี่กรเดินมาที่โต๊ะ แพรจะพยักหน้ารับคำสั้น ๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ  

- ถ้าพี่กรส่งข้อความ แพรจะอ่านแต่ไม่ตอบ (หรือตอบสั้น ๆ แบบ “ค่ะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” “หนูยุ่งค่ะ”)  

- ถ้าพี่กรโทร แพรจะไม่รับสาย หรือรับแล้วพูดแค่ “หนูยุ่งอยู่ค่ะ เดี๋ยวคุยกันใหม่นะคะ” แล้ววางทันที  

- แม้แต่ตอนเลิกงาน ถ้าพี่กรรออยู่ที่ลานจอดรถ แพรจะเดินอ้อมไปขึ้นรถตัวเองโดยไม่หันมามอง

พี่กรเริ่มคลั่งแทบบ้า  

ทุกครั้งที่แพรไม่ตอบสาย เขาจะยืนกำโทรศัพท์แน่นจนมือขาว  

ทุกครั้งที่เห็นแพรเดินผ่านโดยไม่ทัก เขาจะยืนมองตามหลังจนตาแดงก่ำ  

ทุกครั้งที่ อ.วิภาเดินเข้ามาใกล้ (แม้จะแค่เรื่องงาน) เขาจะสะบัดแขนออกแรง ๆ แล้วเดินหนีไปทันที  

แต่สิ่งที่ทำให้พี่กรแทบเสียสติที่สุด คือ  

การที่แพรเริ่มเปิดใจให้พี่เอกมากขึ้นเรื่อย ๆ

พี่เอกยังคงมาหาแพรทุกวัน  

- มาส่งกาแฟตอนเช้า  

- ชวนกินข้าวกลางวัน (แพรเริ่มตอบตกลงบ่อยขึ้น)  

- แวะมาถามว่า “วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ” ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไม่กดดัน  

- และที่สำคัญที่สุด... พี่เอกประกาศกับทุกคนในคณะ (รวมถึงพี่กรที่ได้ยินโดยบังเอิญ) ว่าเขาจะกลับไปเรียนต่อปริญญาเอกอีกรอบ (หลังจากที่เขาพักการเรียนไว้หลายปี) เพื่อสร้างความมั่นคงให้ตัวเองและคนที่เขาห่วงใย  

“ผมอยากทำให้ตัวเองดีขึ้นครับ... เพื่อคนที่ผมอยากดูแลให้ดีกว่านี้”  

พี่เอกพูดประโยคนั้นด้วยสายตาที่มองมาทางแพรแวบหนึ่ง (ไม่จ้องนาน แต่ชัดเจนพอที่พี่กรเห็น)

พี่กรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเหมือนถูกบีบจนแหลกเหลว  

เขารู้ทันทีว่าพี่เอกกำลัง “สร้างตัวเอง” เพื่อแพร  

และแพรก็เริ่มยิ้มให้พี่เอกมากขึ้น เริ่มคุยกับพี่เอกนานขึ้น เริ่มดูผ่อนคลายเมื่ออยู่กับพี่เอกมากขึ้น  

ทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น พี่กรจะกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ  

เขาจะกลับไปห้องตัวเอง นั่งกุมหัว ร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว  

“ทำไม... ทำไมหนูถึงยอมให้เขาเข้าใกล้ แต่ไม่ยอมให้พี่แม้แต่จะคุยกันสักนิด... พี่ผิดจริง ๆ พี่รู้ แต่พี่ขอโทษแล้ว พี่เปลี่ยนแล้วนะครับ... แพร... พี่รักหนู... พี่รักหนูมากจริง ๆ”

พี่กรนอนไม่หลับ  

เริ่มกินข้าวน้อยลง  

เริ่มทำงานผิดพลาดบ่อยขึ้น (แต่ยังฝืนทำต่อ)  

เริ่มส่งข้อความหาแพรทุกวัน แต่แพรตอบแค่คำสั้น ๆ หรือไม่ตอบเลย  

เริ่มโทรหาแพรทุกคืน แต่แพรไม่รับสาย หรือรับแล้ววางทันที  

เริ่มแอบตามแพรไปดูจากระยะไกล ทุกครั้งที่เห็นแพรไปกินข้าวกับอ.เอก  

ความหึงหวง ความเสียใจ ความกลัวเสียแพรไป มันค่อย ๆ กัดกินเขาไปทีละนิด  

จนบางคืน เขานั่งร้องไห้คนเดียวในรถหน้าบ้านแพรอีกครั้ง  

ทุบอกตัวเองแรง ๆ จนช้ำ  

ส่วนแพร...  

เธอยังคงเจ็บอยู่ทุกวัน  

แต่เธอก็เริ่มเข้มแข็งขึ้นจริง ๆ  

เธอเริ่มคุยกับพี่เอกมากขึ้น  

เริ่มยิ้มได้จริง ๆ บ้างเมื่ออยู่กับพี่เอก  

เริ่มคิดว่า... บางที การมีคนที่อยู่ข้าง ๆ แบบไม่กดดัน แบบไม่ทำให้เจ็บ อาจจะดีกว่าการยื้อความสัมพันธ์ที่ทำให้เธอร้องไห้ทุกวัน

แต่ในใจลึก ๆ  

เธอยังรักพี่กรอยู่มาก  

และเธอไม่รู้เลยว่าพี่กรกำลังคลั่งแทบบ้าเพราะเธอห่างออกไปทุกวันแบบนี้

- เช้าวันถัดมา -

แพรมาทำงานตามปกติ

เธอแต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาพยายามให้ดูสดใส แต่ตายังบวมช้ำเล็กน้อยจากน้ำตาที่ไหลทั้งคืน

เดินเข้าห้องทำงานเงียบ ๆ วางกระเป๋า ก้มหน้าก้มตาเปิดคอมพิวเตอร์ ไม่อยากสบตาใคร

ไม่ถึงสิบนาที

พี่เอกเดินเข้ามา ถือแก้วกาแฟเย็นแก้วใหญ่ (รสที่แพรชอบที่สุด) กับขนมปังไส้ช็อกโกแลตห่อเล็ก ๆ หนึ่งห่อ

เขายิ้มอ่อน ๆ วางลงบนโต๊ะแพรเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม

“เช้า ๆ แบบนี้กินอะไรอุ่น ๆ ก่อนทำงานดีกว่าแพร.. พี่เอามาให้... หนูกินเมื่อไหร่ก็ได้ พี่แค่หวังว่าวันนี้หนูจะรู้สึกดีขึ้นบ้างนะครับ”

แพรเงยหน้าขึ้นมองพี่เอก แล้วยิ้มจาง ๆ

“ขอบคุณค่ะพี่เอก... พี่ใจดีกับหนูมากเลยค่ะ”

พี่เอกพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่ม แล้วหันหลังเดินกลับไปทางห้องตัวเองช้า ๆ

แต่ยังไม่ทันที่พี่เอกจะเดินพ้นระยะสามก้าว

พี่กรปรี่เข้ามาจากทางเดินด้านหลัง (เดินเร็วจนเกือบวิ่ง)

สีหน้าพี่กรตอนนี้ไม่ใช่แค่โมโห แต่เป็นความคลั่งที่ระเบิดออกมาเต็มที่

ตาแดงก่ำ หน้าซีด ผมยุ่งเหยิง เหมือนคนอดนอนสะสม

พี่กรไม่พูดสักคำ

เขาเดินตรงไปที่โต๊ะแพร คว้าแก้วกาแฟที่พี่เอกเพิ่งวางลง แล้วโยนทิ้งลงพื้นดัง แกร๊ง!!!

กาแฟกระจายเลอะพื้นและรองเท้าทุกคนรอบ ๆ

แล้วพี่กรหันขวับไปหาพี่เอก

ยกหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าพี่เอกเต็มแรงหนึ่งที

เสียงต่อยดัง ปั้ก!!!

พี่เอกเซถอยหลังไปสองก้าว เลือดไหลที่มุมปาก แต่เขาไม่โต้กลับ แค่ยกมือป้องหน้า แล้วมองพี่กรด้วยสายตาที่ตกใจ