ธารทิพย์ใช้เวลาเดินดูรอบบริเวณบ้านเพื่อทบทวนสิ่งต่างๆรอบตัว ถึงแม้ว่านี่จะเป็บ้านที่เธอใช้ชีวิตตอนสมัยเด็กๆแต่เวลา่นั้นก็ผ่านมานานแล้ว เธอจำเป็ต้องเรียบเรียงข้อมูลในสมองใหม่เพื่อจะได้ไม่เผยพิรุธอะไรออกมา
เธอกลับไปดูปฏิทินอีกครั้งตอนนี้เธออายุสิบสี่เกือบจะเต็มสิบห้าแล้ว เดือนหน้าจะเป็วันเกิดของเธอเธอกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.3 และวันนี้เป็วันเสาร์เธอจึงไม่ต้องไปโรงเรียน ในเมื่อตอนนี้เธอยังเป็นักเรียนอยู่เธอจึงคิดว่าควรต้องเปิดดูตำราเรียนสักหน่อยว่าตอนนี้เธอเรียนอะไรบ้างพอวันจันทร์ไปโรงเรียนจะได้เข้าใจบทเรียนได้
เธอเริ่มเอาหนังสือเรียนและสมุดแบบฝึกหัดมานั่งอ่านอย่างเร็วๆถือว่าไม่ยากนัก เพราะเธอเป็เด็กที่เรียนได้คะแนนดีมาตลอดและชีวิตก่อนนี้ที่ต้องเลี้ยงลูกชายเธอก็ช่วยเขาติวบทเรียนอยู่บ่อยๆ ในส่วนนี้จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
เธอเริ่มมองหาอัลบั้มรูปภาพเพื่อดูความสัมพันธ์กับเพื่อนในห้องเรียนปรากฏว่าหารูปดูได้น้อยเหลือเกิน เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็ในยุคสมัยที่เธอจากมาล่ะก็แค่เอามือถือมาดูก็จะรู้เื่แทบทุกอย่าง สามารถเข้าไปอ่านเื่ราวในแชทส่วนตัวได้ด้วยแต่ในยุคสมัยนี้กลับไม่มีเครื่องทุ่นแรงแบบนั้น ไม่เป็ไรถ้างั้นเธอก็ด้นสดไปตามสถานการณ์แล้วกัน พอเจอเหตุการณ์ต่างๆ เธออาจจะจำเื่ราวในอดีตได้และใช้มันให้เป็ประโยชน์
เธอสาละวนกับการทบทวนข้อมูลชีวประวัติส่วนตัวของตัวเองจนเย็นจากนั้นก็ออกไปรดน้ำต้นไม่หน้าบ้าน บ้านเดิมของเธอหลังนี้มีสวนหย่อมเล็กๆ หน้าบ้านปลูกไม้พุ่มหลายชนิดเอาไว้ดูสวยงามน่านั่งเล่น ระหว่างที่เธอรดน้ำต้นไม้อยู่เสียงโทรศัพท์ในบ้านก็ดังขึ้นเธอรีบปิดน้ำและกระวีกระวาดไปรับสาย
“สวัสดีค่ะ”
“น้ำ ลูก นี่แม่เอง วันนี้แม่กับพ่อยังกลับไม่ได้นะย่าหกล้มในห้องน้ำ ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาล” เสียงแม่ของเธอดูเหนื่อยล้าเธอคิดว่าแม่คงเหนื่อยจากการพาย่าไปโรงพยาบาล
“ย่าเป็ยังไงบ้างคะแม่เป็อะไรมากหรือเปล่า”
“เอ็กซเรย์แล้ว กระดูกไม่หักแต่หมอให้นอนที่โรงพยาบาลคืนนึงเพื่อรอดูอาการก่อน หนูอยู่คนเดียวได้ไหมลูกเดี๋ยวข้าวเย็นแม่ให้น้านุชเอาไปส่งให้นะ”
“ได้ค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะเดี๋ยวพอเริ่มค่ำหนูจะปิดบ้านให้แ่าเลย ใครก็เข้ามาไม่ได้แม่ไปดูแลย่าก่อนเถอะค่ะ”
“เด็กดีของแม่ งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกพ่อของหนูเป็ห่วงย่าจนความดันจะขึ้นแล้ว แม่ไปดูพ่อก่อนเดี๋ยวมีอะไรแม่จะโทรไปบอก”
“ได้ค่ะแม่”
หลังจากวางสายแล้วธารทิพย์ก็นิ่งคิดทบทวนความจำของตัวเอง เธอพอจะจำได้รางๆ ว่าปีนี้เป็ปีที่ย่าของเธอหกล้มและต้องเข้าโรงพยาบาลแต่เธอจำวันที่แน่นอนไม่ได้ ไม่งั้นเธอคงเตือนพ่อให้ระวังแล้ว
การหกล้มฟังดูไม่ใช่เื่ร้ายแรงอะไรแต่สำหรับคนสูงอายุแบบย่าของเธอ การหกล้มสามารถทำให้ชีวิตดับสูญได้เลยทีเดียวหรือโชคดีหน่อยอาจจะกระดูกหักจนต้องเป็ผู้ป่วยติดเตียงไปตลอด คนอายุเยอะๆอัตราการซ่อมแซมตัวเองจะต่ำมาก ถ้ากระดูกหักและรักษาไม่ถูกวิธีก็แทบจะหมดหวังที่จะกลับมาเดินได้อีก
เธอพยายามเค้นความทรงจำเพิ่มไปอีกว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นต่อพยายามนึกเท่าไรก็จำไม่ได้ เธอจำได้แค่เื่หลักๆ เช่น การล้มครั้งนี้ย่าของเธอไม่ได้เป็อะไรมาก
แม่จะให้น้านุชมาส่งข้าวให้เธอเหรอแต่ทำไมเธอจำไม่ได้เลยว่าน้านุชเคยมาส่งข้าวให้เธอด้วยหรือเื่นี้ไม่ใช่เื่สำคัญ เลยถูกลบออกจากพื้นที่ในสมองของเธอไปแล้ว
ช่างเถอะจำไม่ได้ก็ไม่ต้องนึกให้เสียเวลาแล้ว คืนนี้ก็ปิดบ้านให้ดีๆ แล้วกันเธอผ่านชีวิตที่ยืนยาวมาแล้ว แค่นอนเฝ้าบ้านคนเดียวไม่ใช่เื่น่ากลัวอะไรเลย
ธารทิพย์เริ่มทยอยปิดหน้าต่างรอบบ้านรอน้านุชมาส่งข้าวเสร็จเธอก็จะได้ปิดประตู แค่นี้ก็เป็อันเรียบร้อย
ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าแสงสีส้มอ่อนสาดส่องไปทั่วบริเวณนอกบ้านเหมือนเป็การสั่งลาของดวงอาทิตย์ในวันนี้การมีชีวิตอยู่และได้มองดูแสงยามเย็นที่สวยงามแบบนี้ช่างดีเหลือเกินเธอรู้สึกของคุณสิ่งนั้นที่ส่งเธอกลับมา
เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่มที่ประตูรั้วบ้านและเงียบลงดูท่าจะมีคนมาที่หน้าประตูรั้วบ้านเธอ ธารทิพย์นึกแปลกใจว่าน้านุชเพื่อนของแม่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ด้วยเหรอเท่าที่จำได้เธอเห็นน้านุชขับรถเต่าคันเล็กน่ารักนี่นาหรือน้านุชจะฝากให้คนอื่นมาส่งข้าวให้เธอกันนะ
เสียงกริ่งหน้าประตูรั้วดังขึ้นท่าทางรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นจะมาหาเธอจริงๆเธอรีบเดินไปที่รั้วเพื่อรับของและดูว่าคนที่มาส่งข้าวนั้นเป็ใคร
ประตูรั้วบ้านเป็ประตูเหล็กดัดทำให้สามารถมองลอดผ่านได้เธอยังเดินไปไม่ทันถึงประตูรั้วดีก็เห็นร่างสูงโปร่งที่คุ้นตายืนอยู่อีกฝั่งของรั้วบ้าน
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นนี่คือพี่อาร์มลูกชายของน้านุช พี่อาร์มที่เธอเคยแอบปลื้มตอนสมัยยังเป็เด็ก ชีวิตในชาติก่อนของเธอวุ่นวายจนเกือบจะลืมเขาไปแล้วด้วยซ้ำนึกไม่ถึงว่าวันนี้เธอจะได้เจอกับเขา
เธอเดินช้าลงเพื่อระลึกความทรงจำในที่สุดเธอก็จำได้รางๆ ว่ามีวันหนึ่งที่พี่อาร์มเคยมาส่งข้าวให้เธอจริงๆ ด้วยแต่วันนั้นก็ผ่านไปแบบแสนธรรมดาสามัญ เขามาส่งข้าวให้เธอแล้วก็กลับไป ไม่ได้ผ่านประตูบ้านเธอเข้ามาเลยด้วยซ้ำความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาในชาติก่อนเป็การแอบปลื้มที่จืดชืด เพียงแค่เฝ้าดูแอบยิ้ม และมีความสุขไปคนเดียวเท่านั้นไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรือชวนให้จดจำแม้แต่น้อย
ในที่สุดธารทิพย์ก็เข้าใจว่าทำไม เสียงนั่นถึงได้ส่งเธอกลับมาใน่อายุสิบสี่ปี และจำเพาะเจาะจงว่าต้องส่งมาในวันนี้ซะด้วยก็เพราะวันนี้เธอจะได้มีโอกาสได้อยู่กับคนที่เธอแอบปลื้มในวัยเด็กไงล่ะ
เธอเริ่มผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงในใจก็คิดใคร่ครวญต่อ โอกาสมาถึงแล้ว ถ้าเธอปล่อยให้ผ่านไปโดยไม่พยายามทำอะไรเลยเ้าเสียงนั่นจะยกเลิกการย้อนเวลาของเธอหรือเปล่านะข้อหาที่เธอไม่มีความกระตือรือร้นในการคว้าสิ่งที่อยากได้แม้จะดูไม่มีเหตุผลที่จะเป็แบบนั้น แต่เธอก็ควรจะระวังไว้ก่อนนี่เธอก็ใกล้จะเดินถึงประตูรั้วแล้ว จะทำยังไงดี?
ธารทิพย์เดินมาถึงประตูรั้ว“สวัสดีค่ะ พี่อาร์ม น้ำคิดว่าน้านุชจะมาส่งข้าวเองซะอีก”
“พี่กำลังจะกลับหอพอดีแม่เลยฝากให้มาส่งข้าวให้น้ำด้วย” เขาอธิบายด้วยเสียงอบอุ่นไม่ต่างไปจากเขาในความทรงจำของเธอเลยสักนิด
“รบกวนพี่อาร์มแย่เลยค่ะขอบคุณนะคะ” เธอตอบพลางยิ้มเอียงอายพอเป็พิธี
“งั้นพี่กลับแล้วนะ อย่าลืมประตูดีๆล่ะ” ในเมื่อเขามาส่งข้าวเสร็จแล้ว ก็ควรได้เวลากลับซะที
ธารทิพย์กะพริบตามองเขาทำหน้าเหมือนลำบากใจ “พี่อาร์ม คือว่า...” เธอพูด แต่ก็หยุดไว้เหมือนว่ากำลังจะเอ่ยปากในเื่ที่ไม่ควร
“มีอะไรหรือเปล่าเรา”อาร์มมองดูเด็กสาวตรงหน้า ตอนนี้เธอยืนห่อตัว หน้าเจื่อน ดูบอบบางน่าสงสารซะจริง“กลัวเหรอ”
ธารทิพย์อ้าปากจะพูดแต่ก็หยุดไว้อีก “คือ... ช่างเถอะค่ะ ไม่มีอะไร” เธอพยายามทำท่าทางเหมือนฝืนใจซะเต็มประดาในสิ่งที่พูด
เด็กหนุ่มมองเธอ พลางมองไปรอบๆ ตัวตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว บรรยากาศวังเวง สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ถ้าต้องอยู่บ้านคนเดียวอาจจะกลัวล่ะมั้งแล้วเขาจะทำยังไงได้ “อยู่คนเดียวได้ไหมเรา เดี๋ยวพี่โทรบอกน้านุ่มให้นะ”
น้านุ่มที่ว่าก็คือแม่ของเธอ บ้าจริงเขาจะโทรหาแม่ของเธอทำไมกัน
“ไม่เป็ไรค่ะ น้ำอยู่คนเดียวได้แต่ว่า...” เธอหยุดพูดอีกรอบ คล้ายลำบากใจ แสร้งหลุบตาลง แล้วก็พูดต่อ“พี่อาร์มช่วยอยู่เป็เพื่อนน้ำสักครู่ได้ไหมคะ คือน้ำจะอาบน้ำแล้วทั้งบ้านไม่มีคนอยู่ ฟ้ามืดแล้ว น้ำรู้สึกกลัวนิดหน่อย”
ที่แท้ก็เื่แค่นี้เองเด็กหนุ่มคิดอย่างโล่งใจ ตอบรับทันที “ได้สิเดี๋ยวพี่เข้าไปนั่งรอให้น้ำอาบน้ำเสร็จก่อนก็ได้”
ธารทิพย์เผยรอยยิ้มแบบไร้เดียงสาบนหน้า“ดีจังเลยค่ะ งั้นพี่อาร์มเข้ามาก่อนนะคะ เอารถมาจอดในบ้านด้วยเลย เดี๋ยวรถหายค่ะ”
อาร์มทำตามที่เธอบอกเขาจูงมอเตอร์ไซค์คู่ใจเข้ามาจอดด้านในรั้ว จากนั้นจึงเดินตามเธอเข้าบ้านไป
ธารทิพย์เดินนำเขาเข้าบ้านในใจเริ่มคิดวิธีทำให้เขาต้องค้างอยู่กับเธอที่นี่ในคืนนี้
เธอไม่ลืมว่าตอนนี้ตัวเองอายุยังไม่เต็มสิบห้าเขาห่างกับเธอสามปี หมายความว่าเขาก็เพิ่งจะอายุสิบแปดเื่พรรค์นั้นยังคงทำไม่ได้ ต่อให้เธอหน้ามืดและมีความ้าอยากรู้อยากลองแค่ไหนก็ไม่อาจทำใจพาคนอื่นเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางได้ถ้ามีอะไรเกินเลยไป เด็กหนุ่มตรงหน้าอาจจะถึงขั้นเสียอนาคต นั่นมันเห็นแก่ตัวและไร้มนุษยธรรมเกินไปแต่การสร้างประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่แสนพิเศษร่วมกันก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่นา
เธอเคยอ่านหนังสือเจอว่า่เวลาโพล้เพล้เป็่ที่จิตใจคนเราอ่อนไหวที่สุดเขามาหาเธอใน่เวลาโพล้เพล้แบบนี้แล้ว เธอจะปล่อยเขากลับไปง่ายๆ ได้ยังไงกันบรรยากาศเป็ใจขนาดนี้เชียวนะ
ส่วนจะต้องทำอย่างไรนั้นเธอแค่ต้องคิดให้ออก
740
![แก็งป่วน เกมล่า [IDENTITYV]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576325181_16269317.webp)
