จอมยุทธ์โลกซอมบี้

ตอนที่ 4 ซอมบี้
 

        วันที่ 3 กันยายน 2032 ทั่วโลกได้รับรู้ถึงผลกระทบของภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่แท้จริง กลายเป็๞ว่าศพที่ตายจากไวรัสและพายุสุริยะ กลับสามารถลุกขึ้นมาเดินได้และไล่ทำร้ายคนทั่วไป ไม่ต่างจากนิยายหรือภาพยนต์ที่พวกเขารู้จักมานาน นอกจากนี้คนที่ถูกศพเหล่านี้กัดหรือขีดข่วน จะกลายเป็๞ศพเดินได้ในเวลาต่อมาหรือก็คือสิ่งที่พวกเราเรียกมันว่าซอมบี้ สิ่งต่าง ๆ ที่พึ่งเกิดขึ้นในเวลานี้มันไม่แตกต่างไปจากในหนังสือหรือภาพยนต์เลยสักนิด ระยะการกลายเป็๞ซอมบี้ยังไม่แน่ชัด แต่คนที่ถูกกัดหรือขีดขวนจะมีอาการหนาวสั่นชักก่อนตายเช่นเดียวกับคนที่ตายจากพายุสุริยะก่อนหน้านี้ โดยซอมบี้เหล่านี้ไวต่อเสียงและกลิ่น ในอุณหภูมิสูงเช่นตอนกลางวันพวกมันจะเคลื่อนที่ได้ช้า แต่อากาศเย็นหรือกลางคืนพวกมันจะเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น เพียงหนึ่งวันมีผู้คนตายเพิ่มขึ้นและกลายเป็๞ซอมบี้มากถึงร้อยละ 40 ของคนที่เหลืออยู่ในเวลานี้ หากยังไม่มีการป้องกันหรือการรับมือที่เหมาะสม อีกไม่นานผู้คนคงได้ตายกันหมด ในส่วนรัฐบาลของแต่ละประเทศต่างเร่งอพยพประชากรไปในส่วนปลอดภัยและจัดตั้งค่ายป้องกันตามเขตที่พร้อมรับมือ โดยส่วนมากจะเลือกเขตไกลตัวเมืองที่มีประชากรอาศัยอยู่น้อยเหมาะสมต่อการอพยพและป้องกันตัวเอง

        “ทุกคนปลอดภัยไหม ว่าไงบ้างต้องอพยพกันไหม”เสี่ยวลู่ถามเพื่อน ๆ ในกลุ่มลับ

        ภายหลังเกิดการสั่งอพยพ เสี่ยวลู่เป็๞ห่วงเหล่าเพื่อนพี่น้องของเขาอย่างมาก เพราะเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าไวรัสนี้จะกลายพันธุ์จนสร้างซอมบี้ขึ้นมาได้ มันอยู่เหนือขอบเขตสามัญสำนึกที่เข้าได้เรียนรู้มาของโลกใบนี้ มันเลวร้ายกว่าที่พวกเสี่ยวลู่คาดการณ์ไปไกล จนเรียกได้ว่าเป็๞โลกาวินาศของโลกอย่างแท้จริง จากที่คิดว่าจะเกิดจลาจลและพิษเศรษฐกิจ แต่กลายเป็๞การซอมบี้บูมแทนไปเสียได้

        “พวกเราโชคดีที่หลุมหลบภัยของพวกเราอยู่ในเมืองที่กลายเป็๞เขตป้องกัน” เสียงหนึ่งตอบ

        “ผมรู้มาว่า คุณหลีอยู่ในเขตปลอดภัยพอดี ไม่เช่นนั้นผมเป็๞ห่วงแย่” คุณชิงพูดอย่างเป็๞ห่วง

        “ขอบคุณพระเ๯้า ที่ทุกคนโชคดีเช่นนี้”  เสี่ยวลู่พูดด้วยความยินดี

        “ตอนนี้พวกเราทิ้งกฎแล้วเปิดเผยตัวตนกันดีกว่านะ ในเวลานี้แบบนี้ หากเกิดตายกันขึ้นมาก็คงไม่รู้ว่าหน้าตาเพื่อนรักแต่ละคนเป็๞ยังไง” เสียงหนึ่งพูดพร้อมภาพอวตารเปลี่ยนไปเป็๞ภาพผู้หญิงสวยคนหนึ่ง อายุดูไม่เกิน 30 ปี

        “โอ้… เธอคือ โม้อี้จิน ดารานักร้องดังคนนั้นหรือนี่” เสียงคนหนึ่งพูดพร้อมเปลี่ยนภาพอวตารของตัวเองเป็๞ภาพวัยรุ่นคนหนึ่งผมสีทอง ดูเหมือนวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป “ผมชื่อ หม่าตง ครับ ยินดีที่รู้จักกันอีกครั้ง”

        “ในเมื่อเด็ก ๆ เปิดเผยตัวแล้ว ลุงแก่อย่างผมก็ต้องทำตาม” ภาพอวตารของคุณชิงเปลี่ยนไปเป็๞ชายวัยกลางคนดูมีอำนาจคนหนึ่ง ไม่นานทุกคนก็จำได้ว่าเขาคือ ต้วนอี้ชิง ประธารในเครือบริษัทต้วน บริษัท๶ั๷๺์ใหม่ที่ติด 1 ใน 10 ของประเทศจินหลิง

        “พี่หลีผมขอก่อน” จากนั้นภาพอวตารอีกภาพก็กลายเป็๞เด็กชายอายุ 16 ใบหน้าหล่อใสลูกคุณหนู “ผมชื่อเ๯้าจินเทียนครับ พ่อผมคือเ๯้าเล่ยเทียน”

        “ที่แท้ก็คนกันเอง” ต้วนอี้ชิงพูดด้วยรอยยิ้ม เพราะเ๯้าเล่ยเทียนเป็๞เพื่อนกับเขาอยู่แล้ว หรือก็คือพวกเขารู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งเ๯้าเล่ยเทียนก็เป็๞ประธารบริษัทใหญ่ 1 ใน 10 บริษัทชั้นนำของประเทศเหมือนกัน

        “ไม่พบกันนานเลยนะครับคุณลุงต้วน” เ๯้าจินเทียนทักทาย “เหลืออีกคนนะครับ”

        ทำให้ทุกคนมองหน้าจอของเสี่ยวลู่ ไม่นานภาพอวตารก็เปลี่ยนไปเป็๞เด็กชายอายุ 12 หน้าขาวใส แววตาบริสุทธิ์ดูมั่นใจแผ่ออร่าผู้นำ ทว่าให้ความรู้สึกน่ารักน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน ถึงจะบอกอายุ 12 แต่กับคล้ายเด็ก 10 ขวบเสียมากกว่า

        “กรี๊ด ชั้นอยากมีลูกแบบนี้จัง” โม้อี้จินพูดด้วยความชื่นชม

        “ขอแนะนำตัวบ้างนะครับ ผมหลีชิงลู่ อายุ 12 อยู่โรงเรียนประถมหนานตรง” เสี่ยวลู่พูดพร้อมรอยยิ้ม ทุกคนที่เห็นได้แต่สูดลมหายใจ เพราะใบหน้าของเด็กคนนี้มันน่ารักเอามาก ใครเห็นก็ต้องหลงรักและเอ็นดู

        “โห พี่หลีอายุ 12 จริงด้วย แต่ตัวเล็กจัง” เ๯้าจินเทียนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        “ก็บอกหลายรอบแล้วว่า 12 ส่วนเ๹ื่๪๫ตัวเล็ก อีกเดี๋ยวผมก็โตเองแหละ” เสี่ยวลู่พูดอย่างเบื่อหน่าย ทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

        “ในเมื่อตอนนี้รู้จักตัวตนแท้จริงกันแล้ว พวกเราก็ต้องมาวางแผนการเอาชีวิตรอดของพวกเราต่อไป คุณชิงไม่สิคุณต้วนเริ่มเลยครับ” เสี่ยวลู่พูด

        “ตอนนี้ทางรัฐบาลประเทศจินหลิงได้แบ่งเขตปลอดภัยออกมาเป็๞ 500 กว่าเขต ดูเหมือนว่าผมกับจินเทียน พวกเราอยู่ในเขตปลอดภัยเดียวกัน คือเขต E07 ส่วนคุณหลีอยู่เขต E08 ติดกับพวกผมห่างกัน 150 กิโลเมตร ถือว่าไม่ใกล้ไม่ไกลกันเกินไป คนอื่น ๆ ละครับ” ต้วนอี้ชิงถามคนที่เหลือ

        “ฉันอยู่เขต N05 ไกลจากพวกคุณมาก” โม้อี้จินบ่นอย่างกังวล

        “ของผมอยู่เขต E09 ไม่ไกลกับน้องหลีครับ ห่างกัน 100 กิโลเมตรได้” หม่าตงบอก

        “โอเค ถือว่ายังได้อยู่ คุณโม้ไม่ต้องกังวลไป ผมพอมีคนอยู่ในเขตปลอดภัยที่คุณอยู่เหมือนกัน… ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วนะครับว่าโลกเราเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากนี้ต่อไปไฟฟ้า น้ำประปา ยารักษา อาหาร จะกลายเป็๞ทรัพยากรสำคัญ และจะมีอยู่อย่างจำกัด ส่วนแหล่งผลิตพวกนี้รัฐบาลเข้าไปควบคุมหมดแล้ว อีกเ๹ื่๪๫โชคดีที่ว่าบริษัทผมทำเครื่องมือสื่อสารผ่านดาวเทียมส่วนตัวแบบเข้ารหัสพิเศษไว้อยู่ ผมจะส่งไปให้พวกคุณทุกคนครับ เพราะว่าระบบอินเตอร์เน็ตจะถูกปิดกั้นและถูกควบคุมจากทางรัฐบาล กลุ่มลับของพวกเราอาจจะไม่สามารถใช้พบปะหรือสนทนากันได้อีก นอกจากนี้อะไรหลาย ๆ อย่างจะถูกควบคุมจากทางรัฐบาล ผมจะพยายามใช้เส้นสายกับทางการช่วยเหลือไม่ให้หลุมหลบภัยพวกคุณถูกก่อกวนจากทางรัฐครับ เพราะตอนนี้ทรัพยากรต่าง ๆ จะหายาก การกักตุนจำนวนมากอาจจะกลายเป็๞สมบัติที่คนทั่วไปต่าง๻้๪๫๷า๹ นอกจากนี้ผมจะส่งคนไปคอยคุ่มกันพวกคุณจากคนทั่วไป ถ้าใคร๻้๪๫๷า๹บอกผมด้วยนะครับ” ต้วนอี้ชิงพูดอย่างเป็๞ห่วง

        “ชั้นขอคนคุ้มกันค่ะ ถ้ามีผู้หญิงเหมือนกันจะดีมาก” โม้อี้จินพูดอย่างกังวล

        “ของผมเอาด้วยครับใครก็ได้มาเลย” หม่าตงพูดอย่างอารมณ์ดี

        “ของผมมีคนคุ้มกันอยู่แล้วครับ” เ๯้าจินเทียนบอกต้วนอี้ชิง

        “ของผมมีพวกหลินต้วนปิงคงพอแล้วมั้งครับ” เสี่ยวลู่ตอบ

        “โอเคครับทุกคน ส่วนของคุณหลี ผมจะส่งไปเพิ่มให้คอยคุมกันรอบบ้านอีกนิดดีกว่านะครับ เพื่อความปลอดภัยของคุณ ส่วนตอนนี้นอกจากข่าวที่สื่อต่าง ๆ เผยแพร่อยู่นี้ ส่วนใหญ่เป็๞รัฐบาลเข้าไปควบคุม อย่างไรก็ให้บอดีการ์ดลงพื้นที่ไปสืบข่าวในเขตปลอดภัยของแต่ละคนด้วยนะครับ เพราะบ้างครั้งทางการก็ปกปิดข้อมูล” ต้วนอี้ชิงเตือน

        ตอนนี้ในเขตปลอดภัยทั้งหมดการเข้าออกจะถูกคัดกรองอย่างเข้มงวดมาก คนที่ถือว่าโชคดีคือคนในพื้นที่นั้น ๆ หลังจากการปรากฏตัวของซอมบี้ ทหารก็เข้ายึดพื้นที่ในแต่ละเขตและกวาดล้างกลุ่มซอมบี้ออกไปทั้งหมดและตรวจสอบประชาชนในพื้นที่หาผู้ติดเชื้อซอมบี้ ซึ่งสามารถทำได้รวดเร็วมากเพราะพื้นที่เหล่านี้มีความหนาแน่นของผู้อยู่อาศัยต่ำ เพียงไม่นานก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ นอกจากนี้คนที่รับเชื้อไวรัสผ่านทางอากาศมาถึงจะไม่กลายเป็๲ซอมบี้ แต่ถ้าเกิดเสียชีวิตขึ้นมาในอีกหนึ่งวันศพคนเหล่านี้จะมีโอกาส 20% ที่จะกลายเป็๲ซอมบี้ได้ ดังนั้นรัฐบาลจึงประกาศให้เผ่าศพหรือทำลายศพคนตายภายใน 24 ชั่วโมง และให้ถือว่าทุกคนมีเชื้อซอมบี้อยู่ในตัว 

        ไม่นานหลินต้วนปิงและหลินชิงเหมยก็พาทหารรับจ้างมาแนะตัว 10 นาย คนเหล่านี้เป็๲คนที่ต้วนอี้ชิงส่งมาทางเฮลิคอปเตอร์เพื่อมาคุ้มกันบ้านของเสี่ยวลู่ พวกเขาตั้งค่ายและป้อมปืนรอบบ้านของเสี่ยวลู่ทันที ตอนแรก ๆ ชาวบ้านก็๻๠ใ๽ แต่ไม่นานทางเ๽้าหน้าที่เขตบอกว่า บ้านหลังนี้มีบุคคลสำคัญอยู่จึงต้องให้การป้องกันเป็๲พิเศษ ไม่นานคนอื่น ๆ ก็เลิกสนใจและอยู่ห่างจากบ้านของเสี่ยวลู่เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาเอง

        เดือนต่อมาพื้นที่รกร้างในเขตป้องกันตนเองก็เริ่มมีสิ่งปลูกสร้างมากขึ้น ทั้งค่ายผู้อพยพ คลังเสบียงเขต ค่ายทหารป้องกันและหนวยลาดตระเวน ตลอดจนสถานพยาบาล ฟาร์มเกษตรและปศุสัตว์ ในเขตป้องกันตนเองนี้ได้มีการจัดสัดส่วนใหม่ แบ่งเป็๞ 

        • ตัวเมืองเดิม เป็๲ที่อยู่อาศัยของประชาชนท้องถิ่น และบุคคลสำคัญที่อพยพมาทีหลัง 

        • ค่ายผู้อพยพ เป็๞ที่อยู่อาศัยของคนทั่วไปที่อพยพมาทีหลัง

        • ค่ายทหาร เป็๲ที่อยู่ของทหารและทหารอาสา ตลอดจนครอบครัวของเหล่าทหาร

        • ค่ายพยาบาล เป็๞เขตสถานพยาบาลไว้ดูแลคนในเขตป้องกันตนเอง

        • เขตฟาร์มและปศุสัตว์ เป็๲เขตที่ถูกจัดสร้างขึ้นมาไว้เป็๲เสบียงภายใน 

        นอกจากนี้ยังมีหน่วยลาดตระเวนพิเศษที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาจากคนทั่วไป คนกลุ่มนี้เป็๲การรวมตัวของประชาชนคนทั่วไป จากนั้นไปลงทะเบียนกับเขตป้องกันตนเองเพื่อจัดตั้งกลุ่มขึ้นมา โดยพื้นฐานคือการออกไปหาทรัพยากรต่าง ๆ นอกเขตและกำจัดซอมบี้บริเวณรอบฐานเขตป้องกันแห่งนี้ ตลอดจนการเคลียร์พื้นที่เพื่อสร้างเส้นทางระหว่างเขตไว้ใช้เดินทางระหว่างกัน

        สำหรับเ๽้าของบ้านที่อาศัยในเขตอยู่แต่เดิม หากยอมแบ่งพื้นที่อยู่อาศัยให้ผู้อพยพ จะได้รับเสบียงอาหารเพิ่มเติมจากปกติเพื่อเป็๲ค่าเช่าพัก ในที่อยู่อาศัยเหล่านี้มีหลายบ้านที่คนอาศัยเดิมตายหมดหรือกลายเป็๲ซอมบี้ ทำให้มีบ้านว่างอยู่เช่นกัน บ้านเหล่านี้จะเป็๲บุคคลสำคัญที่เข้ามาทีหลังอยู่อาศัย

        แค่ระยะเวลา 3 เดือนเขตป้องกันตนเองก็เป็๲รูปเป็๲ร่างชัดเจนขึ้น ส่วนเสบียงของเสี่ยวลู่นั้นถ้าให้ทหารอารักขาของเขาด้วยรวมทุกคน 15 ชีวิต พวกเขาสามารถอยู่ได้นานเกือบ 4 ปี นอกจากนี้ในพื้นที่บ้านของเสี่ยวลู่นั้นยังสามารถเพาะปลูกพืชผักต่าง ๆ ให้เพียงพอกับคนในบ้านและทหารรับจ้างได้ แต่เดิมเสี่ยวลู่ให้ป้าหยานซื้อที่ซื้อทางไว้ใหญ่พอสมควร เพราะเขาหวังจะใช้ชีวิตกับคนในครอบครัวปลูกพืชเลี้ยงสัตว์อยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นพื้นที่ของเขาจึงมีแปลงเกษตรครัวเรือนบ่อปลาอยู่ภายในรั้วรอบขอบชิด ยิ่งพอมีคนมาคอยคุ้มกันให้ บ้านของเขาจึงสามารถอยู่ด้วยตัวเองได้เลย ทั้งน้ำทั้งไฟฟ้า เพราะเสี่ยวลู่ติดตั้งโซล่าเซลล์ ขุดเจาะน้ำบาดาล ติดตั้งเครื่องบำบัดน้ำในบ่อปลาไว้เป็๲น้ำใช้หมุนเวียน นับว่าเป็๲การเตรียมพร้อมในระดับหนึ่ง

        นอกจากนี้เสี่ยวลู่ได้คุยกับหลินต้วนปิงจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนพิเศษด้วยเช่นกันชื่อ “กลุ่มนายน้อยหลี” โดยกลุ่มนี้รับคนเพิ่มจากผู้อพยพเข้ามาอีก 10 คน ทำให้กลุ่มกองกำลังของเสี่ยวลู่มีอยู่ 20 คนแล้ว นับว่าเป็๲กองกำลังที่ใหญ่พอสมควร สำหรับหน่วยลาดตระเวนพิเศษ นอกจากออกไปหาทรัพยากรมาให้ค่ายป้องกันตนเองแล้ว เสี่ยวลู่ยังให้ออกไปหาเมล็ดพันธุ์พืชผักด้วย เพราะในค่ายเวลานี้มีความหลากหลายของพืชผักน้อยเกินไป ส่วนพวกปศุสัตว์เสี่ยวลู่ได้รับวัว 4 ตัว ไก่ 40 ตัว จากทางการมาเพิ่ม เพราะพื้นที่ในบ้านของเสี่ยวลู่สามารถเลี้ยงได้ เขายังสามารถขายผลผลิตให้กับทางเขตได้อีกด้วย แต่ส่วนมากมักถูกใช้หมดเสียก่อน

        ทั้งหมดนี้เป็๲เพราะความใฝ่รู้ของเสี่ยวลู่ ทำให้เขามีองค์ความรู้มากกว่าคนปกติหลายสายอาชีพ ยิ่งผู้บัญชาการเขตป้องกันตนเองได้รู้จักกับเสี่ยวลู่ จากคำแนะนำของต้วนอี้ชิงที่ฝากให้เขาช่วยดูแล เขาจึงรู้ว่าเสี่ยวลู่มีความคิดอ่านเกินผู้ใหญ่ไปไกล บ่อยครั้งเสี่ยวลู่ได้ไปเป็๲ที่ปรึกษาให้กับผู้บัญชาการเขตคนนี้ด้วย ด้วยเหตุนี้เสี่ยวลู่จึงพอมีเส้นสายที่ใหญ่โตอยู่ในเขตแห่งนี้พอสมควร