การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        แม่นมหวางผ่านร้อนผ่านหนาวในจวนต้วนมากว่าสิบปี กฎข้อห้ามเหล่านี้ย่อมจำได้ขึ้นใจ ทว่านายหญิงไม่มีทางออกหน้าช่วยนางเป็นแน่ ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางจะขอรับไว้เพียงผู้เดียว ถ้าไป๋หย่วนฮ่าวจะเอาผิดกับนายหญิงด้วย เช่นนั้นเขาจะต้องเจอดี

        สิ่งสำคัญที่หลิวหรงยังทำอะไรได้ตามอำเภอใจในจวนต้วนก็เพราะต้วนเจิ้งเชื่อใจนาง  แต่ถ้าต้วนเจิ้งหมดความเชื่อใจแล้ว หลิวหรงก็ไม่มีค่าอะไรให้พูดถึงอีก

        ดังนั้นเพื่ออนาคตของนายหญิง นางทำได้เพียงเสียสละตัวเองเพื่อปกป้อง ส่วนคนที่จะตัดสินเรื่องทั้งหมดในจวนมีเพียงต้วนเจิ้งเท่านั้น  ดังนั้นสิ่งที่แม่นมหวางต้องการที่สุดในตอนนี้คือการให้อภัยจากต้วนเจิ้ง

        นางไตร่ตรองครู่หนึ่งจึงหมุนตัวกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าต้วนเจิ้งอย่างสำนึกผิด

        “บ่าวช่วยอี๋เหนียงดูแลจัดการจวนต้วน มีคนไม่น้อยที่ไม่เชื่อฟังและแอบให้ร้ายอี๋เหนียง บ่าวกลัวว่าจะสร้างความไม่อภิรมย์ให้กับนายท่านจึงรีบร้อนล่วงเกินข้อห้ามไปเจ้าค่ะ!”

        แม่นมหวางพูดเช่นนี้เป็นการแก้ต่างให้กับหลิวหรง การดูแลจัดการจวนต้วนไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งยังมีบ่าวรับใช้คนอื่นที่คอยให้ร้ายผู้เป็นนาย แม่นมหวางจึงช่วยหลิวหรงลงโทษคนพวกนั้นแทน

        ต้วนชิงหมิงตกใจ คาดไม่ถึงว่าไป๋หย่วนฮ่าวจะช่วยนาง เมื่อหันมองไปทางผู้เป็นบิดาเห็นเพียงแววตาที่เย็นยะเยือก

        แม่นมหวางเป็นเพียงแม่นมคนหนึ่งกลับกล้าออกคำสั่งต่อหน้าต้วนเจิ้ง  โทษแม่นมของต้วนอวี้ ไม่รู้ว่าบ่าวรับใช้พวกนี้ได้สนใจกฎในจวนต้วนหรือไม่?

        เสียงดังกังวานเจือน้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

        “หลิวหรง แต่ไหนแต่ไรก็ดูแลจัดการจวนต้วนเช่นนี้ หากพูดให้ถูกล้วนเป็นการทรมานบ่าวรับใช้!  ต้องลงโทษก่อนแล้วค่อยสอบสวนอย่างนั้นหรือ?”

        คล้ายเป็นการคาดโทษ ดูท่าข้อกล่าวหาที่ดูแลจวนไม่เรียบร้อยข้อนี้ นางคงหนีไม่พ้น!

        แม่นมหวางลำพองว่าต้วนเจิ้งเชื่อใจหลิวหรง เมื่อครู่นางก็ได้ลงโทษแม่นมของต้วนอวี้ที่ไม่เคารพหลิวหรงต่อหน้าต้วนเจิ้ง นายท่านก็ไม่ได้ลงโทษอะไรนาง แต่คาดไม่ถึงว่าไป๋หย่วนฮ่าวที่ไม่รู้เรื่องกลับผสมโรงเข้ามาด้วย ทำให้นางแก้ตัวไม่ออก

        ถึงตอนนี้ต้วนชิงหมิงพูดแทรกขึ้นมา

        “ท่านพ่ออย่าโทษหลิวอี๋เหนียงเลย นางเป็นคนดูแลจัดการจวนต้วนทั้งหมดเป็นเรื่องที่ลำบากไม่น้อย แต่เรื่องลงโทษผิดที่ผิดคนนั้น ยอมไม่ได้!”

        ประโยคนี้ดูเหมือนเป็นการช่วยขอร้องแทนหลิวหรง ลึกๆ แล้วกลับเป็นการเพิ่มข้อกล่าวหาให้อีกข้อ บุตรของฮูหยินเจ็บป่วยไม่สนใจดูแล พอเกิดปัญหาขึ้นก็จะหาบ่าวรับใช้มาลงโทษ เห็นได้ว่านางดูแลจัดการไม่ได้เรื่อง!

        แววตาต้วนเจิ้งยิ่งดุดันมากขึ้น  เขามองไปที่บุตรสาวคนโตของตน “ชิงหมิง ถ้าเป็นเจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”

        ต้วนชิงหมิงยกยิ้มน้อยๆ  ตอบอย่างขวยเขิน

        “เรื่องนี้เกี่ยวกับต้วนอวี้และอี๋เหนียง ชิงหมิงจะลองอย่างสุดความสามารถ... แต่ว่าถ้าชิงหมิงจัดการได้ไม่เหมาะสม ท่านพ่ออย่าได้ต่อว่าลูกนะเจ้าคะ!”

        เขาหยุดเว้นจังหวะพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความอยากรู้ แล้วพูดต่อท้ายอีกคำ

        “พูดมาเถอะ พ่อไม่ว่าเจ้า” คำพูดนี้เป็นการสนับสนุนนาง มีท่านพ่ออยู่ด้วย ย่อมไม่มีบ่าวรับใช้คนใดกล้าปกปิดและพูดเหลวไหล

        ต้วนชิงหมิงยืดตัวตรงสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งเบาๆ ปรายตามองไปยังแม่นมของต้วนอวี้ กล่าววาจา  

        “แม่นมกล้าปิดบังเรื่องที่ต้วนอวี้เจ็บป่วยและยังกล้าใส่ร้ายอี๋เหนียง เจ้ารู้โทษของตนเองหรือไม่?”

        ต้วนเจิ้งมองไปยังสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของบุตรสาว สายตาที่แหลมคมกลับชัดเจนขึ้นมา เมื่อก่อนเขาเคยเห็นติงโหรวดูแลจัดการจวนต้วน พูดได้ว่ามีอำนาจและวางตัวเหมาะสม ไม่มีบ่าวรับใช้คนไหนไม่ทำตาม แม้ต้วนชิงหมิงจะอายุน้อยแต่กลับจริงจังเคร่งขรึมละม้ายกับท่านแม่ของนาง!

        แม่นมของต้วนอวี้ถูกแม่นมหวางจัดการจนกลัวตัวสั่นไปหมด ตอนนี้ยังถูกต้วนชิงหมิงถามขึ้นอีกครา นางรู้สึกกดดันพลันร้องไห้ออกมา

        “คุณหนูใหญ่ บ่าวจะกล้าให้ร้ายหลิวอี๋เหนียงได้อย่างไร... สิ่งที่บ่าวพูดออกมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง! เมื่อคืนคุณชายปวดท้องกลางดึก  บ่าวไปขอความช่วยเหลือจากหลิวอี๋เหนียง แต่คาดไม่ถึงว่าแม่นมหวางบอกบ่าวว่าหลิวอี๋เหนียงกำลังปรนนิบัตินายท่านอยู่ ไม่มีเวลาจะมาสนใจ ให้บ่าวไปหายาให้คุณชายใหญ่ทานเอง!”

        ต้วนชิงหมิงเพ่งมองด้วยแววตาเคร่งขรึม ตวาดลั่นศาลา

        “บังอาจมาก ยังกล้าโกหกอยู่อีก? แม่นมหวางบอกให้เจ้าไปหายาให้ต้วนอวี้ ทำไมเจ้าไม่รีบไปหา กลับถ่วงเวลาไปทำอย่างอื่นอีก?” ได้ยินที่ต้วนชิงหมิงพูด แม่นมหวางรีบปฏิเสธว่าตนเองถูกใส่ร้าย

        “กุญแจอยู่ที่แม่นมติง  ถ้าออกนอกเรือนตอนกลางคืนแล้วไม่มีป้ายของหลิวอี๋เหนียง ใครจะออกไปได้ล่ะเจ้าคะ?” ได้ฟังคำพูดแม่นมหวาง  สายตาของต้วนชิงหมิงขรึมขึ้นไปอีก

        “ฉะนั้นเจ้าก็เลยปล่อยให้คุณชายปวดท้องทั้งคืนอย่างนั้นหรือ?”

        แม่นมหวางกล่าวด้วยเสียงสะอื้นไห้ “สุดท้ายบ่าวจนปัญญา คิดจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณหนูใหญ่ แต่ระหว่างทางพบคุณชายไป๋พอดี คุณชายจึงช่วยบ่าวหายา จากนั้นบ่าวจึงนำยากลับมาให้คุณชายใหญ่ทาน!”

        สายตาของต้วนชิงหมิงเกิดความประหลาดใจ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับไป๋หย่วนฮ่าว?

        นางเข้าใจได้ทันที จวนไป๋เองก็มีอี๋เหนียงดูแลจัดการจวนเช่นกัน ท่านแม่ของเขาถูกอนุภรรยากดขี่มานาน ดังนั้นเมื่อไป๋หย่วนฮ่าวเห็นเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจึงไม่ยอมอยู่เฉย

        เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของต้วนชิงหมิง ไป๋หย่วนฮ่าวพ่นลมหายใจดัง ‘ฮึ’ ออกมา หันหลังไปด้วยความโกรธเคือง!

        ต้วนชิงหมิงได้แต่อดกลั้นไม่ให้หัวเราะออกมา แน่นอนว่าตั้งแต่ต้วนอวี้ปวดท้อง แม่นมของต้วนอวี้รีบร้อนอยากพาไปหาหมอ จนไปถึงบังเอิญเจอไป๋หย่วนฮ่าว เรื่องทั้งหมดเป็นสิ่งที่ต้วนชิงหมิงวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นนางจะนิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อย่างไรกัน

        ความจริงการจัดการเรื่องภายในจวนต้วน ไป๋หย่วนฮ่าวไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาเป็นแขกจากแดนไกลและยังเป็นคู่หมั้นหมายในนาม อีกทั้งเรื่องเมื่อคืนเขายังเห็นกับตา ดังนั้นเขาจึงไม่ขอตัวจากไป

        ต้วนชิงหมิงจึงหันหลังกลับมาด้วยความอ่อนช้อยมองไปยังไป๋หย่วนฮ่าว  พูดด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณชายไป๋ที่ช่วยต้วนอวี้”

        นางเรียกหลิวยวนว่าพี่หลิว พอทีเขากลับเรียกว่าคุณชายไป๋  ในใจของไป๋หย่วนฮ่าวรู้สึกเจ็บปวด  ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามา เขาจำได้ว่าต้วนชิงหมิงเคยพูดว่าหลิวยวนช่วยชีวิตต้วนอวี้ ทำให้นางซาบซึ้งและเกิดความสนิทสนมกัน บัดนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาเองก็มีใจช่วยต้วนอวี้เฉกเช่นเดียวกัน!

        ไป๋หย่วนฮ่าวไม่มองนางแม้สักนิด กลับลุกขึ้นยืนทำความเคารพไปทางต้วนเจิ้ง

        “ท่านลุง หย่วนฮ่าวรับรองได้ว่าสิ่งที่แม่นมของต้วนอวี้ผู้นี้พูดออกมาเป็นความจริงทั้งหมด!”

        เมื่อคืนนี้ต้วนอวี้หรานตามมาเกาะแกะทำให้เขารำคาญเป็นที่สุด ดังนั้นจึงหลบออกมาเดินเล่น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องน่าสงสารเดินเข้ามาใกล้ ที่แท้เป็นแม่นมของต้วนอวี้ จากนั้นเขาจึงเดินตามมาที่เรือนพักของต้วนอวี้ ก็พบว่าเด็กชายนอนกลิ้งไปมาด้วยความทรมานบนเตียงจึงยื่นมือเข้ามาช่วย

        ไป๋หย่วนฮ่าวเป็นคนนอก  ตามหลักแล้วไม่น่าจะช่วยแม่นมโกหก  เช่นนั้นจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ

        ต้วนชิงหมิงลุกขึ้นขอบคุณไปที่ไป๋หย่วนฮ่าวอีกครั้งก่อนจะนั่งลง  “พอเท่านี้ แม่นมของต้วนอวี้ไปยืนด้านข้างก่อน รอข้าถามให้ชัดเจน!” 

        จากนั้นนางเรียกคนที่เฝ้าประตูและองครักษ์ในจวนต้วนมาสอบถาม จึงสรุปได้ว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริง! ทางด้านหลิวยวนก็ลุกขึ้นมายืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนแม่นมของต้วนอวี้ไม่ได้โกหก!

        ต้วนชิงหมิงแอบยิ้มเล็กน้อย

        “อี๋เหนียงปรนนิบัติท่านพ่อไม่ถือว่าผิด แต่แม่นมหวางกลับทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ นำความเจ็บป่วยของคุณชายใหญ่มาล้อเล่นเช่นนี้อภัยให้ไม่ได้ ต่อแต่นี้ไปอี๋เหนียงจะต้องดูแลความเรียบร้อยภายในจวนให้เคร่งครัดกว่านี้ อย่าให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก!”

        นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังดุดัน แววตาเคร่งขรึม

        “ใครก็ได้ลากตัวแม่นมหวางออกไปโบยสามสิบที หักเบี้ยหวัดครึ่งปี! ส่วนแม่นมของต้วนอวี้ก็มีความผิด แต่เห็นถึงความดีที่เจ้าพาคุณชายไป๋กลับไปช่วยต้วนอวี้จึงไม่เอาโทษ ต่อไปต้องระมัดระวังและดูแลให้ดีกว่านี้!”

        แม่นมของต้วนอวี้ได้ฟังที่ต้วนชิงหมิงพูดจึงรีบคุกเข่าขอบคุณ! เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้นางเคารพต้วนชิงหมิงขึ้นไปอีก

        ต้วนชิงหมิงไม่แม้แต่จะหันไปมองสีหน้าของหลิวหรงที่ซีดขาว ดวงตาเย็นชาของนางทำให้คนมองพลันหนาวเหน็บ คำพูดแต่ละคำทำให้หลิวหรงเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ นางก้มหน้ามองไปทางต้วนเจิ้ง 

        “นายท่าน แม่นมหวางติดตามข้ามานาน หวังว่านายท่านจะลงโทษสถานเบา!”

        ต้วนชิงหมิงหัวเราะเย้ยหยัน ลงโทษสถานเบา? นางไม่ให้แม่นมหวางต้องเสียเลือดตรงนี้นับได้ว่าใจกว้างมากพอแล้ว!

        แม่นมหวางอายุมากแล้ว หากลงโทษหนักไปคนอื่นจะเอาไปนินทาได้ วันนี้ต้วนชิงหมิงจะลงโทษแต่แม่นมหวางเพื่อให้หลิวหรงพูดอะไรไม่ออก