### **ตอนที่ 3: พบกับซูเสี่ยวเหมย—ศัตรูหรือมิตร?**
_(ฉาก: ยามค่ำคืนภายในป่าลึก แสงจันทร์ทอดเงาลงบนพื้นดิน เสียงใบไม้ไหวกระทบกันเป็จังหวะ ไป๋หยุนเฟิงนั่งพิงต้นไม้อย่างอ่อนแรง รอยแผลที่ไหล่ยังคงซึมเื แม้เขาจะหลบหนีการตามล่ามาได้ แต่ร่างกายก็แทบหมดเรี่ยวแรง)_
_(ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากหลังพุ่มไม้ หญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสง่างาม แต่แฝงไว้ด้วยความเ็า สายตาคมประดุจเหยี่ยว มือหนึ่งถือกระบี่ อีกมือหนึ่งถือห่อสมุนไพร)_
---
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (จับกระบี่แน่น สายตาแข็งกร้าว)
*"ใคร!?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (จ้องเขาโดยไม่แสดงอารมณ์)
*"ข้าต่างหากที่ควรถาม... เ้าเป็คนของสำนักไหน?"*
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (หรี่ตา ไม่ลดกระบี่ลง)
*"ข้าไม่จำเป็ต้องตอบคำถามของเ้า แต่ถ้าเ้าคิดจะสังหารข้า ก็เข้ามาได้เลย!"*
_(ซูเสี่ยวเหมยปรายตามองรอยแผลของเขา ก่อนจะโยนห่อสมุนไพรลงตรงหน้า)_
**[ซูเสี่ยวเหมย]**
*"สมุนไพรนี่จะช่วยห้ามเื เ้าใช้มันซะ"*_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ขมวดคิ้ว)
*"ข้าควรเชื่อเ้าหรือ? เ้าส่งมาจากพรรคมารหรือเปล่า?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (ยิ้มเ็า)
*"หากข้าคิดจะฆ่าเ้า เ้าคงตายไปแล้ว"*_
_(ไป๋หยุนเฟิงจ้องเธออย่างชั่งใจ ก่อนจะหยิบสมุนไพรขึ้นมาบดแล้วแต้มลงบนแผล ความเย็นซึมซาบเข้าสู่ผิว ลดความเ็ปลงได้ไม่น้อย)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ถอนหายใจ)
*"เหตุใดเ้าถึงช่วยข้า?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (มองเขานิ่ง ๆ)
*"ข้ามีเหตุผลของข้า"*_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (หรี่ตา)
*"เ้ามีเหตุผลของเ้า แต่ข้ามิใช่คนโง่ หากเ้าคิดใช้ข้าเป็หมากในเกมของเ้า... จงเตรียมรับผลลัพธ์ให้ดี"*_
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (หัวเราะเบา ๆ)
*"ดูเหมือนเ้าจะเข้าใจโลกไม่น้อย... ข้าชอบคนฉลาด แต่บางครั้ง การฉลาดเกินไปก็อาจนำภัยมาสู่ตัวเอง"*_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ยิ้มบาง)
*"ข้ารู้ดี... แต่ข้าอยากรู้มากกว่าว่าเ้าเป็มิตร หรือศัตรู?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ)
*"ขึ้นอยู่กับว่าเ้าจะเลือกอยู่ข้างใด"*_
_(ไป๋หยุนเฟิงขมวดคิ้วกับคำพูดของนาง ราวกับมีบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]**
*"หมายความว่าอย่างไร?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]**
*"อีกไม่นานเ้าจะรู้เอง"*_
_(นางหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ไป๋หยุนเฟิงจมอยู่กับคำถามและความสงสัย ว่านางคือศัตรู... หรือมิตรที่แท้จริง?)_
— **(จบตอน) *
74
