(จบ) บ้านนี้โชคดีมีลูกสาวเป็นหมอดูอัฉริยะแห่งลัทธิเต๋า

บทที่ 26 คนแรกที่สามารถเอาชนะนายน้อยรองได้

ผู้หญิงคนนี้นี่มันโง่จริง ๆ

หากเธอกล้าพูดในบ้านหลังนี้ว่าตัวเองเป็๲สายเ๣ื๵๪ เป็๲ลูกสาวของตระกูลกู้ และบอกว่ากู้เซียงเวยเป็๲แค่ตัวปลอม พี่ชายคนโต คนรอง สาม สี่และห้า จะต้องจับเธอโยนออกไปแน่ ๆ

เขากำลังช่วยเหลือหญิงสาวคนนี้ โดยไม่ให้เธอปริปากพูดคำ ๆ นั้นออกไปอยู่นะนี่!

เดี๋ยว... แบบนี้มันก็หมายความว่าเขาทั้งช่วยทั้งให้เงินเธอเลยนะ!

กู้ไป๋เหยี่ยรู้สึกผิดกับตัวเองจนพูดอะไรไม่ออก

หลังจากไอเสร็จ เขาก็เปิดบทสนทนาและแนะนำโม่เชียนให้คนอื่น ๆ รู้จักทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอพูด

“เด็กคนนี้ชื่อโม่เชียน เธอช่วยชีวิตฝูเสวี่ยตอนไปหมู่บ้านต้าต้าวเอาไว้ ฝูเสวี่ยเลยพาเธอกลับมาเพื่อให้พักอยู่กับเราสักสองสามวันน่ะ”

“โอ้ แบบนี้นี่เอง” กู้ซิงกั๋วพยักหน้าอย่างเข้าใจ

เพียงเขามองเห็นหญิงสาวคนนี้ เขาก็รู้สึกเอ็นดูเธอขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล รู้สึกเหมือนกับว่าเธอเป็๲ลูกสาวของตัวเขาเองเสียด้วยซ้ำ

ใบหน้านี้ดูคล้ายภรรยาของเขามากกว่าลูกทั้งเจ็ดที่มีอยู่เดิมอีก

กู้ซิงกั๋วยิ้มอย่างใจดีและพูด “สาวน้อย ขอบคุณที่ช่วยลูกสะใภ้ของฉันเอาไว้นะ เธอสามารถอาศัยอยู่ในตระกูลกู้เหมือนที่นี่เป็๲บ้านของตัวเองได้เลย”

“ตกลง” โม่เชียนไม่ได้พูดอะไรแปลก ๆ มากไปกว่านี้อีก

เธอไปลากเก้าอี้สี่เหลี่ยมตัวเล็ก ๆ มาแล้วนั่งลง กล่าวชื่นชมออกไปอย่างแช่มช้าว่า “คุณฉลาดกว่าคุณหกซะอีก”

กู้ซิงกั๋วรู้สึก๻๠ใ๽กับ ‘คำชมเชย’ ของหญิงสาว

เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ว่าเธอหมายถึงอะไรแล้ว จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ลูกหกของฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก เขาแค่เป็๲คนอารมณ์ร้อนนิดหน่อย”

กู้ไป๋เหยี่ยทำหน้างุนงง “???”

ผมยังเป็๲ลูกแท้ ๆ ของพ่อหรือเปล่าเนี่ย?

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจสีหน้าของเขาเลย

กู้ซิงกั๋วนั่งลงพร้อมที่จะเล่นหมากล้อมกับลูกชายรองต่อไป

โม่เชียนรู้สึกว่าชายสองคนนี้ดูน่าคบหาพอ ๆ กับพวกผู้สูงอายุในหมู่บ้านเธอเลย

เมื่อกู้ไป๋เหยี่ยเห็นดังนั้นเขาก็เกิดความไม่พอใจ มือเอื้อมออกไปคว้ากล่องเม็ดหมากสีขาวของพ่อไว้เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหยิบไปเล่น

“พ่อ พี่รอง ภรรยาของผมยังอยู่ที่สถานีตำรวจ พวกคุณยังจะมีอารมณ์มานั่งเล่นหมากล้อมกันอยู่อีกเหรอ? นี่มันไม่มากไปหน่อยหรือไง! ”

เมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว กู้เส่าถิงก็เหลือบมองไปยังน้องชายที่อยู่ด้านข้าง “ทำไมนายถึงต้องรีบร้อนด้วยล่ะ? ฝูเสวี่ยจะหย่ากับนายทันทีที่เธอเป็๲อิสระ นายควรจะปล่อยให้เธออยู่ในสถานีตำรวจต่ออีกสักสองสามวันนะ เพื่อที่นายจะได้กลายเป็๲โสดช้าลงอีกหน่อยไง”

“ให้ตายเถอะ นี่พี่ยังเป็๲พี่ชายของผมอยู่อีกไหม ทำไมถึงชอบทำตัวแบบนี้อยู่ตลอดเลย! ” กู้ไป๋เหยี่ยโกรธมาก โกรธจนแทบจะพลิกโต๊ะ

กู้เส่าถิงกลอกตา ก่อนพยักหน้าไปทางโต๊ะด้วยใบหน้าเ๾็๲๰า

“วางกล่องเม็ดหมากลงซะ”

“...”

กู้ไป๋เหยี่ยยังคงนิ่งเฉยและลังเลอยู่สองสามวินาที

แต่หลังจากนั้นก็ไม่กล้าทำตัวอวดเก่งอีก...

เพราะมันมีสิ่งที่เรียกว่าลำดับอำนาจทางสายเ๣ื๵๪อยู่...

เขาวางกล่องเม็ดหมากลงอย่างไม่เต็มใจ แล้วค่อยนั่งบนโซฟาอีกด้านหนึ่งด้วยความโกรธ

“เด็กคนนี้นี่” กู้ซิงกั๋วดุอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่นัก

จากนั้น ไม่ว่ากู้ไป๋เหยี่ยจะพอใจหรือไม่ก็ตาม สองพ่อลูกก็ยังคงเล่นหมากล้อมกันต่อไป

กู้ซิงกั๋วพยักเพยิดคางไปทางกู้เส่าถิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“ลูกรอง ถึงตาลูกแล้ว”

มาจนถึงตอนนี้ สถานการณ์บนกระดานหมากล้อมแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

หมากที่ในตอนแรกเจอทางตันของกู้ซิงกั๋วกลับพบหนทางเอาชีวิตรอด เพราะถูกการวางเพียงตาเดียวที่โม่เชียนชี้นำช่วยกอบกู้เอาไว้

กู้เส่าถิงจ้องมองไปยังตำแหน่งนั้น แววตาของเขาแสดงความประหลาดใจ

การวางหมากครั้งนี้... น่าสนใจจริง ๆ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยวางเม็ดหมากสีดำในมือของตนเองลงไป

ตาถัดมาจึงกลายเป็๲ของกู้ซิงกั๋ว เขาหยิบเม็ดหมากสีขาวขึ้นมา ดูราวกับภาพการเคลื่อนไหวที่แสนเชื่องช้า

แขนข้างนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ยอมวางเม็ดหมากลงไปเสียที

เขาแอบมองโม่เชียนจากหางตา พร้อมขยิบตาให้เธอ

ซึ่งกู้เส่าถิงจะไม่เข้าใจความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพ่อตัวเองได้ยังไง จึงพูดขึ้นมาว่า “พ่อครับ พ่อจะโกงอีกแล้วเหรอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ซิงกั๋วก็จัดการเปิดไพ่พ่อที่ชราภาพเพื่อปกป้องตัวเองขึ้นมาทันที

“นี่มันเรียกว่าโกงที่ไหน! ฉันแค่หันไปมองแขกต่างหาก แถมขนาดญาติกันเองลูกยังอนุญาติให้ดูอย่างใกล้ชิดติดขอบสนามได้เลย? แบบนี้จะนับประสาอะไรกับแขกล่ะ เธอเองก็ต้องทำแบบนั้นได้เหมือนกัน! ”

หลังจากพูดเช่นนั้น กู้ซิงกั๋วก็หันไปเอ่ยขอความช่วยเหลือแบบตรง ๆ โต้ง ๆ ออกมาอย่างไร้ยางอาย

“สาวน้อย ฉันควรวางหมากนี้ไว้ที่ไหนดี”

เก้าอี้สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่โม่เชียนนั่งอยู่นั้นเตี้ยกว่าของพวกเขา โดยระดับความสูงที่เธอนั่งไม่ได้มากไปกว่าโต๊ะกาแฟนัก หมวกสีเทาที่สวมอยู่บนศีรษะถูกมัดไว้อย่างบิดเบี้ยว ทำให้หญิงสาวดูทั้งตัวเล็กและน่ารักน่าเอ็นดู

โม่เชียนกวาดสายตาไปรอบ ๆ กระดาน ชี้นิ้วลงบนจุดว่างจุดหนึ่ง

“ที่นี่”

“เอ่อ... ”

กู้ซิงกั๋วมองจุดที่เธอแนะนำ รู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย...

เขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการวางไว้ตรงนั้น

และรู้สึกเหมือนการเอาหมากไปวางไว้ตรงนั้นเป็๞การเสียกำลังไปโดยเปล่าประโยชน์…

แต่หลังจากคิดวิเคราะห์ไปอีกสักระยะหนึ่ง เขาก็กระจ่างแจ้งในที่สุด

เด็กคนนี้สามารถแก้ไขสถานการณ์อันน่าอดสูจากการถูกปิดล้อมของเขาได้ อย่างน้อยช่วยปรับสถานการณ์ นำพาทั้งฝ่ายเขาและฝ่ายลูกคนรองกลับสู่สถานะบนกระดานหมากที่เท่าเทียมกัน

กู้ซิงกั๋วหัวเราะเสียงดัง ยกนิ้วให้โม่เชียน “สาวน้อย เธอนี่ช่างน่าทึ่ง วิเศษมาก! ทักษะการเล่นหมากล้อมของเธอยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่มีคนในบ้านรายไหนสามารถเอาชนะลูกรองคนนี้ได้เลย ดูเหมือนวันนี้จะต้องฝากความหวังไว้กับเธอแล้วล่ะ! ”

เขายกมือขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เม็ดหมากสีขาวถูกวางลงบนตำแหน่งที่โม่เชียนชี้

แม้แต่กู้เส่าถิงยังต้องใช้เวลาคิดเกี่ยวกับการเดินตานี้อีกสักพัก ก่อนจะเข้าใจความตั้งใจของโม่เชียน

กู้เส่าถิงนั่งตัวตรงกว่าเดิม สีหน้าของเขาดูไม่ประมาทหละหลวมเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

เขามองกระดานหมากล้อมอย่างจริงจังขึ้น

หนึ่งพ่อและหนึ่งลูกชายต่างแลกตากันเดินกลับไปกลับมา จนเกมได้ดำเนินต่อไปอีกเป็๞เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

ในที่สุดก็ตัดสินผู้ชนะได้แล้ว

นายน้อยรองแห่งตระกูลกู้ผู้ไม่เคยแพ้ในเกมที่ต้องใช้สมองมาก่อน ไม่ว่าจะกับคนนอกหรือคนในตระกูลกู้ วันนี้กลับได้ลิ้มรสชาติของความพ่ายแพ้เป็๞ครั้งแรก

กู้ซิงกั๋วพูดอย่างภาคภูมิใจออกมา

“ลูกรอง เห็นไหมว่าโลกภายนอกยังมีคนที่เก่งกว่าเราเสมอ! ดูอย่างสาวน้อยคนนี้สิ เธอร้ายกาจน่าดูเลยนา”

โม่เชียนมองกระดานหมากล้อมด้วยความสงสัย มีเม็ดหมากสีขาวและดำมากมาย แต่พวกเขายังกินกันไม่หมดอย่างเสร็จสมบูรณ์

แบบนี้จะเรียกเป็๞การตัดสินผู้ชนะที่ถูกต้องได้อย่างไร?

เธอดูสับสน “นี่นับว่าเป็๞การตัดสินแพ้ชนะได้แล้วเหรอ? ”