วูบ...ทึบ!!
เสียงคล้ายกับเอาอะไรฟาดลงไปบนกองเนื้อดังขึ้นมาในถ้ำที่มืดสลัวเงาร่างเล็กสายหนึ่งไหววูบไปมารอบตัวของสัตว์ร้ายขนาดั์ที่มีรูปร่างคล้ายงูที่ตอนนี้กำลังโกรธเกรี้ยวเนื่องจากถูกรบกวนโดยสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆที่ไร้ค่าในสายตามัน
หลังจากได้ฟังแผนการคร่าวๆ จากโนบลิน พวกเด็ก ๆ ก็เริ่มลงมือจู่โจมเ้างูั์ในทันที
แอลใช้ความเคลื่อนไหวที่รวดเร็วก่อกวนให้สเนกอนสับสนและเริ่มคุ้มคลั่งแต่ถึงแม้จะสามารถเคลื่อนตัวเข้าประชิดสเนกอนได้แต่แอลก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้เลยเพราะความเหนียวของิัและความแข็งแรงของเกล็ดของมันนั้นสูงจนการโจมตีของแอลนั้นไม่สามารถทะลุผ่านได้
ฟุบ...ปึ้ก!!
เสียงลูกศรหัวเหล็กที่พุ่งเข้าไปกระทบส่วนหัวของสเนกอนอย่างแรงจนหัวโยกแต่ก็ทำได้แค่เพียงสร้างความขุ่นแค้นให้กับมันมากขึ้นเท่านั้นเพราะกระดูกของสเนกอนนั้นแข็งแรงมากกว่าเซบัปถึงสามเท่านอกจากนั้นเกร็ดส่วนหัวของมันยังมีความแข็งแกร่งมากกว่าส่วนอื่นทำให้โจมตีได้ลำบากมากขึ้น
“ถ้าอย่างนี้แย่แน่เลยโนบลิน..”เรซหันมาบอกหลังจากที่สลับตำแหน่งกับพอลเพื่อเข้าโจมตีใส่เ้างูั์
“หนังมันเหนียวสุด ๆแล้วเกร็ดก็แข็งจนอาวุธเราทำอะไรมันไม่ได้เลย แบบนี้จะทำยังไงกันดี”เรซขอความเห็นเนื่องจากรู้สึกจนปัญญาที่จะโจมตีแล้ว
“เท่าที่ฉันเคยรู้มาสเนกอนมันแข็งแกร่งกว่าเซบัปก็จริง แต่ไม่ได้มากจนโจมตีไม่เข้าแบบนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเ้าตัวนี้กันแน่”
โนบลินเริ่มสงสัยกับภาพที่เห็นตรงหน้าเพราะเท่าที่เขารู้นั้นสเนกอนแข็งแกร่งกว่าเซบัปประมาณสองถึงสามเท่าถึงจะฟังดูมากพอสมควรแต่ไม่ควรที่จะถึงกับโจมตีไม่เข้าเลยแบบนี้
ตู้ม!!!
เสียงะเิดังสนั่นจนโนบลินตื่นจากพวังความคิดเ้างูั์ยกหัวขึ้นจากพื้นถ้ำที่ตอนนี้กลายเป็หลุมขนาดใหญ่พอที่จะใส่เด็ก ๆทุกคนลงไปได้ ใกล้ ๆ กันมีพอลที่นอนแอ้งแม้งหอบหายใจถี่อยู่ที่พื้น
“พอล เป็ไงบ้าง!”โนบลินะโถาม
“ยังไหว ยังไหว..”พอลตอบกลับมาทั้งที่ยังหอบแฮก
“ดีนะที่ดันขวานออกไปกันได้ทันไม่งันชั้นคงนอนร่างแหลกอยู่ก้นหลุมแหง ๆ ”
“ยังไงก็รีบถอยออกมาก่อนเถอะ”เรซะโเตือนเพื่อน ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปสลับตัวกับพอลเพื่อโจมตีสเนกอนต่อ
ระหว่างนั้นเ้างูั์พลันหยุดการเคลื่อนไหวมันชูคอที่มีแผงแข็งและกระดูกแหลมล้อมรอบขึ้นสูงกว่าสองเมตรพร้อมกับอ้าปากกว้างมองเห็นเขี้ยวทั้งสี่ที่แหลมคมในปากของมันได้อย่างชัดเจน
เขี้ยวแหลมยาวโง้งที่แบ่งเป็สองบนสองล่างส่องแสงแวววับเด็ก ๆ ต่างมองอย่างตกตะลึง เขี้ยวทั้งสี่นั้นค่อย ๆ เปล่งแสงสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆจนแสงเจิดจ้าส่องสว่างไปรอบพื้นที่ภายในถ้ำ
“ทุกคนหลบก่อน!!!”โนบลินะโออกมาสุดเสียง
ตูม!!
เสียงะเิดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทำให้จำนวนหลุมบนพื้นเพิ่มมาอีกหนึ่งแต่ที่พิเศษกว่าคือเปลวไฟร้อนแรงที่พวยพุ่งออกมาจากปากของสเนกอน
“นะ...นี่มัน”โนบลินอ้าปากค้างกับภาพที่ได้เห็น
“ส..สัตว์ร้ายที่ใช้เวทได้หรือว่าเ้าสเนกอนตัวนี้มันพัฒนาเป็สัตว์เวทไปแล้ว”
“ส..สัตว์เวทอย่างนั้นเหรอ”เรซหันมาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เป็ไปได้ไงกัน”
“ถ้าเดาไม่ผิดเ้านี่มันคงเข้ามาเก็บตัวในถ้ำนี่นานแล้วและค่อย ๆ ดูดซับไอเวทที่เข้มข้นในถ้ำจนมันสามารถสร้างแก่นเวทในร่างกายได้และกลายเป็สัตว์เวทอย่างที่เห็น”
“ถ้าอย่างอย่างนั้นมันก็แย่นะสิเราเคยจัดการแค่เซบัปตัวเดียวเอง แล้วนั่นนายก็บอกว่ามันเป็แค่สัตว์ร้ายระดับต่ำแต่นี่เราต้องมาเจอกับสัตว์เวทแบบนี้ ซี้แหงแก๋” พอลบ่นออกมาอย่างหมดหวัง
“เราหนีกันก่อนดีไหมโนบลิน”บันหันมาะโถาม
“ถ้าเราหันหลังให้มันตอนนี้ก็เท่ากับตายไปแล้วครึ่งนึง”โนบลินบอกเสียงเรียบ
"ก่อนที่จะมาที่เมืองนี้ฉันเคยเห็นการกำจัดเ้าสเนกอนแบบนี้มาครั้งนึงรู้สึกว่าจุดอ่อนของมันจะอยู่ที่ลิ้น"
"หา?..นายว่ายังไงนะ นายจะบอกว่าเรานะต้องโจมตีที่ลิ้นของมันอย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นก็เท่ากับมุดเข้าไปในปากของมันเพื่อทักทายยมทูติที่รออยู่นะสิ"พอลบ่นโวยวายเมื่อได้รู้ถึงจุดอ่อนของงูั์
"แต่ฉันอยากจะลองดูนะ"เรซพูดแทรกขึ้นมา "อย่างน้อยถ้าร่วมมือกันมันก็น่าจะพอมีทางเป็ไปได้"
"ฉันเอาด้วย"บันบอก พร้อมกับที่แอลพยักหน้าเป็เชิงเห็นด้วยอีกคน
"เออ ๆถ้าเห็นพ้องต้องกันขนาดนี้ฉันก็เอาด้วยคนก็ได้" พอลตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้
"อย่างนั้นพวกเราใช้ยาน้ำเสริมกายาพร้อมกับยาเม็ดฟื้นฟูเลย"โนบลินแนะนำ
เด็กทุกคนผลัดกันถอยออกมาจากแนวต่อสู้เพื่อใช้ยาน้ำเสริมกายาและยาเม็ดฟื้นฟูจากนั้นจึงกระโจนเข้าร่วมวงอีกครั้ง
แอลเพิ่มความเร็วได้มากขึ้นหลังจากการใช้ยาทั้งสองชนิดเขาเคลื่อนที่วนรอบงูั์เพื่อก่อกวนสมาธิของมันและโจมตีเข้าที่ลำตัวของมันเป็ระยะด้วยผลของยาน้ำเสริมกายาทำให้การโจมตีของแอลสามารถสร้างความเสียหายให้แก่สเนกอนได้บ้าง
ขวานใหญ่สองคมยังคงฟันลงไปบนตัวงูั์ทุกครั้งที่สบโอกาสสลับกับใช้เพื่อป้องกันการโจมตีด้วยการพุ่งชนของสเนกอนต้องขอบคุณแอลที่ช่วยดึงสมาธิของมันให้ปั่นป่วน จนพอลสามารถโจมตีได้อย่างถนัดถนี่จนตอนนี้เริ่มปรากฏเกล็ดแข็งของสเนกอนหลุดร่วงลงบนพื้นบ้างแล้ว
ตุ้บ ตุ้ม !
เสียงดังต่อเนื่องจากทางด้านลำตัวของสเนกอนเมื่อแอลพุ่งเข้าไปฟันที่ร่างของมันซ้อนๆ ด้วยมีดสั้น ถึงแม้จะไม่สามารถเฉือนเข้าไปในิัของมันได้แต่ก็สร้างความเ็ปให้แก่งูั์ได้พอสมควรจนมันชะงักและหันมาส่งเสียงขู่ใส่แอล
พอลเห็นดังนั้นจึงะโขึ้นไปพร้อมเงื้อแขนทั้งสองข้างวาดขวานสองคมไปด้านหลังก่อนจะเหวี่ยงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลงอย่างเร็วและรุนแรง
ตู้ม!!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก้องไปทั่วพื้นที่ถ้ำเมื่อขวานสองคมอันใหญ่กระแทกเข้าไปที่หัวของงูั์สเนกอนเต็มแรงจนหัวใหญ่ของมันพุ่งลงไปกระแทกพื้นถ้ำส่งผลให้พื้นหินแตกกระจายฝุ่นคลุ้งตลบอบอวน
เกล็ดแข็งที่ปกคลุมส่วนหัวแตกกระจายออกไปและปรากฏรอยเืไหลออกมาจากหัวของงูั์ทุกคนเห็นดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาเพราะั้แ่เริ่มต่อสู้มานั้นพวกเขายังไม่สามารถสร้างาแใด ๆ ให้มันได้เลย
"ชิ..ขนาดนี้แล้วยังทำได้แค่แผลเล็กๆ แค่นี้เองเหรอ"
ฝ่ายพอลนั้นหลังจากที่ลงสู่พื้นและทรงตัวได้ก็รู้สึกผิดปกติหลังจากหันไปมองอาวุธคู่ใจแล้วเขาพบว่าคมขวานด้านหนึ่งนั้นแหลกละเอียดทำให้น้ำหนักขวานนั้นลดน้อยลงจนผิดสังเกต
งูั์พยายามยกตัวขึ้นจากพื้นถ้ำอย่างยากลำบากด้วยท่าทางซวนเซการโจมตีเต็มกำลังของพอลที่ใช้ยาน้ำเสริมกายานั้นทำให้มันเกิดแผลได้เป็ครั้งแรกนอกจากนั้นยังส่งผลให้มันรู้สึกมึนงงอีกด้วย
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เสียงลูกธนูของบันที่ปักเข้าไปในร่างของสเนกอนอย่างต่อเนื่องเขากระหน่ำยิงเข้าใส่งูั์ไม่ยั้ง จนตอนนี้ลูกธนูแทบจะไม่เหลือให้ใช้แล้ว แต่ด้วยความแข็งแกร่งของสเนกอนทำให้ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้มากเท่าที่ควรทั้งที่บันนั้นได้ใช้ยาเสริมกายาไปแล้ว
เ้างูั์สเนกอนค่อยๆ ยกตัวขึ้นจนสูงและส่ายหัวสะบัดความมึนงงก่อนจะจ้องมายังพอลที่เป็คนทำให้มันต้องเกิดาแจนเืนองหน้าเช่นนี้เสียงขู่คำรามดังก้องในโพรงถ้ำ สเนกอนรวบรวมพลังในเขี้ยวทั้งสี่อย่างช้า ๆเพื่อเตรียมพ่นไฟออกมาทำลายศัตรูตรงหน้า
“ไม่ดีแน่...”พอลบ่นอุบคนเดียวเบา ๆ
ฉึก!
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับหัวงูั์ของสเนกอนที่ไหวเบาๆ แต่ทันที่มันเบือนหน้ามา ก็พบว่า มีลูกธนูดอกหนึ่งปักอยู่ที่ดวงตาของมันจนจมเข้าไปเกือบครึ่งดอกส่งผลให้งูั์นั้นส่งเสียงขู่คำรามดังขึ้นกว่าเดิมด้วยความโกรธเกรี้ยวมันหันหน้ามาทางบันผู้ที่ส่งลูกธนูนั้นเข้าไปในดวงตามันพร้อมทั้งส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายจากดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่มาทางบันจนเด็กน้อยนักธนูเสียวสันหลังวาบ
ไม่ทิ้งจังหวะให้ได้ตั้งตัวสเนกอนพุ่งตัวเข้าใส่บันอย่างรวดเร็วพอ ๆ กับลูกธนูของบันเด็กน้อยวาดแขนข้างขวาไปด้านหลังเพื่อหยิบเอาลูกธนูขึ้นมาพาดกับคันธนูและรั้งสายธนูเต็มแรง
"เห็นลิ้นมันแล้วถ้ายิงโดนจัง ๆ มันต้องเจ็บหนักบ้างละน่า"บันบอกกับตัวเองพร้อมกับรั้งสายธนูไปด้นหลัง
"ต้องแรงอีก.."เขายังรั้งสายธนูออกไปอีกเพื่อเพิ่มความรุนแรงของการยิงครั้งนี้เพื่อทำลายจุดตายของสเนกอนให้ได้
"ร่วงไปซะเ้างู!!"
ผึง!!!
ตู้ม!!!
สรรพเสียงดังก้องปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกฝุ่นควันฟุ้งตลบอบอวนไปทั่วโพรงถ้ำ ร่างยาวของสเนกอนพุ่งเข้ากระแทกพื้นในตำแหน่งที่บันยืนอยู่อย่างเต็มแรง แรงะเืส่งไปตามพื้นถ้ำจนเด็ก ๆ ยืนแทบไม่ไหว
"บ...บัน"เสียงเดียวที่โนบลินสามารถเปล่งออกมาได้
ไม่กี่อึดใจต่อจากนั้นเสียงกึกๆ ดังออกมาจากจุดที่สเนกอนนอนอยู่ มันค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นช้า ๆแสดงให้เห็นว่ามันยังไม่สิ้นฤทธิ์
ถ้าอย่างนั้น...แล้วบันล่ะ...
474
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)
