บรรยากาศในตรอกแคบ ๆ ตกอยู่ในความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของฝูงชน ทุกสายตาจับจ้องไปยังเหรียญเงินสองเหรียญที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ ราวกับพวกมันเป็พยานปากเอกที่เปิดเผยความโสมมของเ้าของร้านผ้า
ชายเ้าของร้านหน้าซีดเผือดจนขาวซีดราวกับคนตาย เขาลุกลี้ลุกลนเปิดลิ้นชักเก็บเงินออกนับครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรในเมื่อเงินจำนวนนั้นยังอยู่ครบถ้วน ความละอายและโกรธแค้นตีกันอยู่ในอก แต่เขากลับหาคำแก้ตัวมาหักล้างไม่ได้เลย
"เงินไม่ได้หายนี่..." เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น "แล้วจะไปโทษเด็กคนนั้นทำไมกัน?"
"ข้าเห็นนางทำงานงก ๆ ั้แ่เช้า ไม่เคยขาดตกบกพร่อง นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ!"
"น่ารังเกียจจริง ๆ คิดจะโยนความผิดให้เด็กที่ไม่มีทางสู้!"
เสียงวิจารณ์เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ จนเ้าของร้านทนไม่ไหว เขาะโสวนกลับมาด้วยเสียงสั่นเครือ "ถึงเงินจะไม่หาย... แต่นางเป็ทาส! นางอาจจะคิดขโมยมันก็ได้ ข้าแค่สั่งสอนตามหน้าที่ของนาย!"
ลู่เอินได้ยินคำนั้นแล้วจึงคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ ทว่าดวงตาของนางกลับว่างเปล่า นางก้มลงมองเด็กสาวที่ยังนั่งคุดคู้กับพื้นด้วยท่าทางหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง
"เ้าคิดจะขโมยเงินนี้หรือไม่?"
เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว นางรีบส่ายหน้าจนเส้นผมยุ่งเหยิง "ไม่เ้าค่ะ... ถึงจะหิวจนท้องกิ่ว ข้า... ข้าก็ไม่เคยคิดจะหยิบฉวยของของผู้อื่น"
เสียงสะอื้นของเด็กสาวบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้คนโดยรอบ ลู่เอินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเ้าของร้านผ้าที่กำลังพองขน
"ได้ยินแล้วใช่หรือไม่?" ลู่เอินถามเสียงเรียบ "ในเมื่อไม่มีหลักฐาน เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกับนางเช่นนี้?"
"นางเป็ทาสของข้า!" ชายคนนั้นตวาดลั่น "ข้าจะตีหรือจะฆ่ามันก็เื่ของข้า! เ้าเป็ใครถึงได้เข้ามาเสือกเื่ในร้านข้า!"
สิ้นคำประโยคนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ลู่เอินไม่ได้โกรธเกรี้ยว นางเพียงแต่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก—สายตาของ 'เทพมาร' ที่เคยบงการชีวิตผู้คนนับหมื่น
"งั้นรึ..."
วูบ!
ร่างของลู่เอินหายวับไปจากสายตาของผู้คนที่มุงดู ก่อนจะปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเ้าของร้านผ้าในชั่วพริบตา
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวจนชายคนนั้นหน้าหัน ร่างกายล้มคว่ำลงกองกับพื้นราวกับใบไม้ร่วง ชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบชักกระบองหมายจะเข้าจู่โจม แต่ลู่เอินกลับหมุนตัวครึ่งก้าวอย่างงดงาม ใช้ฝ่ามือเพียงข้างเดียวผลักออกไปเบา ๆ
ปัง!
ทั้งสองปลิวกระเด็นไปกระแทกกองผ้าที่วางซ้อนกันอยู่ด้านหลังร้านจนพังทลายลงมา ทั้งตรอกกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ผู้คนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง—หญิงสาวบอบบางร่างเล็กคนนี้กลับจัดการชายฉกรรจ์สามคนได้ในพริบตาเดียว!
ลู่เอินปัดฝุ่นออกจากแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า สีหน้ายังคงราบเรียบดุจผิวน้ำ "คนที่อ่อนแอกว่า... ไม่ใช่ของเล่นไว้ให้เ้ามาระบายอารมณ์"
นางหยิบถุงเงินที่เ้าของร้านทำหลุดมือขึ้นมาแล้วโยนกลับไปให้ "นี่เงินของเ้า ส่วนเด็กคนนี้... นับแต่วินาทีนี้ไป นางไม่เกี่ยวข้องกับเ้าอีก"
"เ้าจะพาไปไม่ได้! ข้าซื้อตัวนางมาด้วยเงิน!" เ้าของร้านโวยวายทั้งที่ยังกุมแก้มบวมช้ำ
ลู่เอินหยุดเดิน แล้วล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบป้ายไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีรอยแตกร้าวออกมา แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี แต่สัญลักษณ์ประจำพรรคที่สลักอยู่นั้นยังคงเด่นชัดพอที่จะทำให้ใครก็ตามที่รู้จักมันต้องตัวสั่น
เ้าของร้านผ้าเห็นป้ายนั้นแล้วก็หน้าถอดสีทันที "นั่น... นั่นมัน..."
"พรรคมาราาโลหิต..." ลู่เอินเอ่ยชื่อพรรคของนางด้วยน้ำเสียงแ่เบา "มีกฎข้อหนึ่งที่แม้แต่ข้ายังจำแม่น... กฎที่ว่าด้วยการห้ามซื้อขายความเป็มนุษย์ เ้าคงไม่ได้ลืมมันไปแล้วใช่ไหม?"
ชายชราที่เฝ้าดูอยู่ไกล ๆ ถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขาจำป้ายไม้นั้นได้ มันคือป้ายรุ่นแรก... ป้ายของคนยุคบุกเบิกที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี!
ลู่เอินไม่รอฟังคำแก้ตัว นางหันไปหาเด็กสาวที่ยังนั่งตัวสั่นอยู่ "ลุกไหวหรือไม่?"
เด็กสาวพยายามยันกายลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงที่หมดไปจากการทำงานหนักทำให้ร่างของนางเซถลา ลู่เอินรีบยื่นมือเข้าไปประคองไว้ทันที "ไม่ต้องรีบ... ค่อย ๆ ก้าว"
เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะโค้งตัวลงกราบ "ขอบพระคุณเ้าค่ะ... ข้า... ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทน..."
"เ้าชื่ออะไร?" ลู่เอินถาม
เด็กสาวนิ่งไป ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาค่อย ๆ หม่นแสงลง "ข้า... ไม่มีเ้าค่ะ ั้แ่จำความได้ ทุกคนก็เรียกข้าว่า 'อีเด็ก' เท่านั้น"
ลู่เอินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจที่เคยเ็ามานานกลับรู้สึกวูบไหว นางลูบศีรษะเด็กสาวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
"ถ้าเช่นนั้น... จากนี้ไป เ้าชื่อ 'ชิงอวี่'"
"ชิง...อวี่?"
"ชิง คือสีเขียวของต้นไม้หลังพายุฝน ส่วนอวี่ คือสายฝนที่โปรยปราย" ลู่เอินยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี "โลกมักจะเริ่มต้นใหม่เสมอหลังพายุฝน... ข้าหวังว่าชีวิตของเ้าจะเป็เช่นนั้น"
น้ำตาของชิงอวี่ไหลออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวอีกต่อไป มันคือน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ—สำหรับเด็กสาวที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ นี่คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต
ลู่เอินมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้า การเดินทางที่ควรจะโดดเดี่ยวของนาง กลับดูเหมือนจะมี 'ผู้ร่วมทาง' เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนเสียแล้ว
127
