หลังจากพักกลางวันเสร็จในคาบเรียน่บ่ายของวันนี้เป็วิชาพละ ฝั่งผู้ชายจะเล่นกีฬากลางแจ้งอย่างฟุตบอลส่วนฝั่งผู้หญิงจะเป็กีฬาในร่มที่เล่นกันอยู่ในโรงยิมอย่างวอลเลย์บอลทางด้านของอาจารย์ก็มีสองคนแบ่งกันดูแลเด็กนักเรียนอย่างชัดเจนและไม่ค่อยได้ยุ่งเกี่ยวกัน
เสียงนกหวีดจากนักเรียนที่อาสาเป็กรรมการดังขึ้นพร้อมขานคะแนน
“ดิวซ์!? ทีมเอเป็ฝ่ายเสิร์ฟ” กรรมการสาวหันหน้าไปสบสายตามือตบที่ครองลูกวอลเลย์อยู่จากนั้นพยักหน้าให้สัญญาณ
นักกีฬาสาวประทับเท้าวิ่งก่อนโยนลูกบอลขึ้นฟ้าเพื่อะโเสิร์ฟเชิงรุกฝ่ามือขวาฟาดลูกวอลเลย์เต็มแรง เพียงเสี้ยววินาทีลูกพุงเฉียดเน็ตกระแทกพื้นอีกฟากเด้งออกสนามไปก่อนที่ฝ่ายตั้งรับจะตอบสนองได้ทัน
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งก่อนตามมาด้วยเสียงขานคะแนนของกรรมการ
“25-24” เมื่อเห็นว่านักกีฬากลับเข้าประจำที่เธอก็ให้สัญญานกับมือตบเช่นเดิม
ทางฝั่งของเจนที่จ้องมองมือตบคนนั้นที่เป็เพื่อนสนิทพลางคิดสงสัยว่าทำไมถึงได้เล่นกีฬาเก่งทั้งที่มีหน้าอกใหญ่ขนาดนั้นั้แ่ที่รู้จักกับซีมา ถ้าหากได้เป็มือเสิร์ฟในกีฬาวอลเลย์บอลแล้วละก็ถึงทีมจะแต้มห่างขนาดไหนการเสิร์ฟของเธอก็จะคว้าคะแนนคืนมาได้หลายแต้ม
ดังนั้นการเสิร์ฟครั้งนี้ก็คงจะเป็การเสิร์ฟครั้งสุดท้ายแล้ว
ที่เจนได้แต่มายืนอยู่ข้างสนามแบบนี้ส่วนหนึ่งคือเธอเล่นกีฬาไม่เก่งร่างกายก็ไม่ค่อยพร้อมจะวิ่ง ออกแรงนิดหน่อยก็เหนื่อยแล้วอีกอย่างถ้าใส่แว่นแล้วไปเล่นวอลเลย์บอลก็มีแต่จะถ่วงเพื่อนร่วมทีมเธอจึงตัดสินใจที่จะปฏิเสธการเล่นกีฬาไป
แต่ถ้าหากเป็เื่การใช้สมองวิชาการหรือการคิดวิเคราะห์ เธอมั่นใจว่าไม่มีใครสู้เธอได้อย่างแน่นอนเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบทำให้เธอตัดสินใจพลาดครั้งใหญ่ไปเป็ผลให้อีฟหันเป้าหมายมารังแกตัวเธอแทน
จากความผิดพลาดที่ก่อขึ้นด้วยอารมณ์ของตัวเองนั้นเธอเก็บมันมาเป็บทเรียนและจะไม่ทำให้มันมีเื่แบบนั้นเกิดอีกเป็ครั้งที่สองอย่างแน่นอนเพราะโอกาสที่จะได้แก้แค้นคืนอย่างสาสมมันมาอยู่ในมือของเธอแล้วเพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาก็เท่านั้น
ระหว่างที่จมอยู่กับความคิดตัวเองเสียงนกหวีดของกรรมการสาวและการขานคะแนนก็ดึงสติของเจนกลับมาให้โฟกัสกับความเป็จริงตรงหน้า
“ทีมบีชนะไปด้วยคะแนน 25-27”
เจนเลื่อนสายตาหันไปมองเพื่อนสนิทของเธอพร้อมกับคิดหาเหตุผลในหัวว่าทำไมทีมของเธอถึงได้แพ้ทั้งที่ควรจะชนะั้แ่ลูกเสิร์ฟของเธอแล้ว เพื่อนสาวของเธอก้มหน้าลงมองกับพื้นมือทั้งสองกำแน่นราวกับว่ากำลังโกรธอยู่เจนเห็นท่าทีอีกฝ่ายเป็แบบนั้นยิ่งคิดหนักว่าทำไม
มันเป็แค่เกมฝึกซ้อมในคาบเรียนเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องแสดงท่าทีแบบนั้นออกมาด้วย
ระหว่างที่คิดแบบนั้นหน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นบดบังทัศนวิสัยของเธอ
[ภารกิจฉุกเฉินได้ถูกสร้างขึ้นจากความสงสัย]
[ภารกิจฉุกเฉิน: ความลับที่ไม่เคยบอกของเพื่อนสนิท
รายละเอียด: หมู่นี้ฟอร์มการเล่นวอลเลย์บอลของซีไม่ค่อยมั่นคงสักเท่าไหร่เสิร์ฟได้บ้างไม่ได้บ้าง จงไปตามหาความลับว่าทำไมฟอร์มของซีถึงได้ตกลงแบบนี้
เงื่อนไขการได้รับ:สงสัยในท่าทีของซีขณะเล่นวอลเลย์บอล
รางวัล: น้ำยาชะลอการหลั่ง (15 นาที) 1 ชิ้น
บทลงโทษ:หากหาข้อมูลดังกล่าวไม่พบภายในวันนี้ จะเกิดบางสิ่งขึ้นกับซี]
[เหลือเวลาอีก 9 ชั่วโมง 57 นาที]
พอเจนอ่านรายละเอียดจนจบก็ขมวดคิ้วเข้าหากันจนตาปิดลงไปเธอลืมตาขึ้นมาอ่านรายละเอียดอีกครั้งโดยเฉพาะบทลงโทษและเวลานับถอยหลัง
เวลาที่กำลังนับถอยหลังอยู่จะหมดลงตอนเที่ยงคืนของวันนี้และอีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ก็จะหมดคาบเรียน่บ่ายหากมองตามความเป็จริงตอนนี้แล้วเวลาที่สามารถมองหาข้อมูลได้มากที่สุดก็ต้องเป็ในคาบเรียนตอนนี้หรือหลังเลิกเรียนไป
เมื่อเจนเห็นซีเดินออกมาพักข้างสนามเธอก็รีบดิ่งตรงเข้าหาเพื่อนสนิทของเธอในทันที
“ซีไหวไหม เป็อะไรรึเปล่า”เจนยื่นขวดน้ำที่ถือติดมือมาให้อีกฝ่าย
“ขอบคุณนะ”เธอกล่าวพร้อมกับรับขวดน้ำมาเปิดฝายกดื่มอย่างกระหาย “อืมฉันไม่เป็ไร”
“แมทช์เมื่อกี้คงจะสำคัญกับเธอมากเลยใช่ไหมซี”
“อืม...” เ้าหล่อนพยักหน้ารับจากนั้นปิดฝาขวดน้ำ “จะว่าสำคัญมันก็ใช่ แต่ที่ต้องแพ้มันก็เป็เพราะฉันเล่นไม่ดีเองนั่นล่ะทั้งที่ลูกสุดท้ายควรจะเสิร์ฟให้ลง เกมก็จะได้จบ…แต่ฉันดันเผลอทำมันพลาดจนได้ แหะ ๆ” เธอหัวเราะแห้ง ๆออกมาท้ายประโยคราวกับว่ากำลังกลบเกลือนอะไรบางอย่างอยู่
“เหรอ แต่มันก็น่าแปลกนะที่นักวอลเลย์มือฉมังอย่างเธอจะเสิร์ฟลูกแบบนั้นพลาดเอาง่ายๆ”
“อืม...”เ้าหล่อนเว้น่ไม่ตอบอะไรกลับมา เธอเม้มปากเล็กน้อย “กะก็ไม่ได้มีอะไรเป็พิเศษหรอกฉันแค่โดนแสงไฟของโรงยิมแยงตาพอดีก็เลยตีพลาดไปมันก็เท่านั้นเอง”
“เหรอ...” เจนลากเสียงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มกวาดสายตามองความผิดปกติที่อาจจะเกิดขึ้นภายในโรงยิมแห่งนี้
จากบทสนทนาเมื่อครู่นี้กับเพื่อนสนิทของเธอทำให้ได้รู้ว่ามันต้องมีเื้ับางอย่างอยู่จริง ๆ ตามที่ [ภารกิจฉุกเฉิน] ได้บอกเอาไว้เพราะก่อนที่ซีจะพูดโกหกเธอมักจะเม้มปากและพูดตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกักในคำแรก
ใครกันที่กล้ามาทำร้ายเพื่อนสนิทสาวเพียงคนเดียวของเธอ
เจนกวาดสายตามองไม่ถึงห้านาทีความสนใจก็ไปตกอยู่บริเวณที่มีกลุ่มนักเรียนหญิงกำลังรุมล้อมให้การสนับสนุนใครบางคนอยู่ซึ่งเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกเธอดังมาถึงตรงนี้
“ไอวี่...” เจนพูดออกมาเสียงค่อย
2K
![โรงแรมปรสิตยินดีต้องรับ [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592378600_42194505.webp)
