กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ผ่านไป10วันการเดินทางราบรื่นมาโดยตลอดและใน10วันนี้แม้แต่หัวหน้าคนคุ้มกันที่ไม่แยแสในตอนแรกก็เริ่มมีความสนใจในตัวหลินเฟยมากขึ้นเรื่อยๆมันแอบมองหลินเฟยผ่านช่องรถม้าเข้าไปบ่อยครั้งแต่สิ่งที่มันพบคือหลินเฟยนั่งโดยมีกระบี่วางเอาไว้บนตักตลอดเวลา
''คิ๊ว!''วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มันแอบดูแต่ดูเหมือนมันจะโดนกระรอกหางดาบที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาไล่เอาโดยที่ตัวหัวหน้าคนคุ้มกันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากระรอกหางดาบที่เป็นสัตว์อสูรที่พบได้ทั่วไปมันรู้ได้ยังไง
''น่าแปลกจริงๆ แต่ก็ช่างมันเถอะมันไม่ใช่เรื่องของข้า''หัวหน้าคนคุ้มกันบ่มพึมพัมขณะทำสัญลักษณ์มือตอนนี้ได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านแรกซึ่งหัวหน้าคนคุ้มกันตัดสินใจเข้าไปเติมเสบียงเพิ่มเติมเพราะหมู่บ้านถัดไปมันอยู่ไกลมากหากเสบียงหมดขึ้นมานั่นหมายความว่าพวกมันต้องออกล่าสัตว์กันเองซึ่งมันจะทำให้เสียเวลาจนทำให้การเดินทางล่าช้าลงกว่าเดิม
''แยกย้ายกันเพื่อหาซื้อเสบียงมาเพิ่ม''เป็นแค่การเติมเสบียงเท่านั้น ทั้งหมดไม่ได้หยุดพักในหมู่บ้านกึ่ก! กึ่ก! กึ่ก! ระหว่างที่คนคุ้มกันออกไปหาเสบียงภายในรถม้าได้มีบางสิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะหลินเฟยตอนนี้รถม้าทั้งคันกำลังสั่นเบาๆทั้งคัน แต่ไม่นานรถม้าก็หยุดสั่นไป ฉัวะ!พร้อมๆกันนั้นบริเวณต้นไม้ใหญ่ที่มีใบไม้บางใบกำลังร่วงลงมามันถูกบางสิ่งหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
''ดูเหมือนการเข้าถึงเจตจำนงแห่งกระบี่ขั้นสูงสุดมันไม่ใช่อะไรที่จะทำได้ง่ายๆ ข้าต้องการข้อมูลเพิ่มเติม''หลินเฟยเข้าใจเจตจำจงแห่งกระบี่มากขึ้นจนมาหยุดอยู่ที่จุดๆหนึ่งซึ่งมันเหมือนกับลำดับขั้นของเจตจำนงแต่หลินเฟยกลับไม่รู้ว่ามันมีการแบ่งระดับอย่างไรและมีกี่ระดับและเท่าที่หลินเฟยสามารถทำได้ในตอนนี้คือการปลดปล่อยคลื่นกระบี่ออกไปโจมตีศัตรูที่อยู่ในที่ห่างไกลได้
''ออกมาเร็วลูกแม่ เจ้าอย่าเข้าไปที่นั่น''ระหว่างที่หลินเฟยกำลังขบคิดอยู่นั้น เสียงหญิงสาวก็ดังขึ้นพร้อมกับรถม้าสั่นขึ้นมันทำให้หลินเฟยรู้ได้ว่ามีคนปีนขึ้นมาบนรถม้าและเมื่อหลินเฟยโผล่หน้าออกมาดูเป็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณ7ขวบหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูกำลังมองหลินเฟยอยู่
''พี่ชายท่านเป็นเจ้านายของคนที่เดินอยู่ในหมู่บ้านใช่มั้ย ขะ...ข้าอยากจ้างท่านให้ช่วยจัดการโจรให้กับข้านะ...นี่คือเงินค่าจ้าง''หลินเฟยมองดูเงินของเด็กผู้หญิงคนนั้นพบว่าในมือมีเงินอยู่เพียง1เหรียญทองแดง
''ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก ลำพังตัวข้าเองยังเอาตัวไม่รอดเลยด้วยซ้ำ...เจ้าไปเถอะ''หลินเฟยไม่สนใจอะไรหากเป็นเมื่อก่อนหลินเฟยคงยินดีช่วยเต็มที่แต่ตอนนี้นิสัยของหลินเฟยมันเปลี่ยนไปแล้ว ป๊อก!หลินเฟยไม่แยแสขณะรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิมและดูเหมือนนางกำลังเริ่มร้องไห้ออกมาอึ่ก! อึ่ก! อึ่ก! หลินเฟยกระดกสุราในน้ำเต้าไปหลายอึกจากนั้นจึงเอนตัวลงแล้วหลับตา
''ลูกแม่ไปเถอะ''ดูเหมือนว่าแม่ของเด็กสาวคนนั้นจะทนไม่ได้อีกต่อไปนางเข้ามาดึงตัวลูกของนางออกไปซึ่งมันทำให้หลินเฟยถอนหายใจออกมา แม่? หลินเฟยไม่เคยเห็นหน้าแม่ของตัวเองและไม่รู้แม้กระทั่งชื่อแต่ที่หลินเฟยรู้คือความรักของแม่นั้นคงมีมากไม่ต่างไปจากพ่อของหลินเฟย
''เดินทาง''การเดินทางเริ่มขึ้นอีกครั้ง ครืด! แต่เดินทางออกมาได้ไม่นานรถม้าของหลินเฟยต้องหยุดลงปัง! จากนั้นจึงมีเสียงการต่อสู้เกิดขึ้นแบบกระทันหัน ฉึก! ฉึก! ฉึก! ไม่พอรถม้ายังถูกโจมตีเข้าอีกลูกธนูนับ10ลูกถูกยิงเข้าใส่รถม้าแต่หลินเฟยที่อยู่ในนั้นกลับคว้าลูกธนูเอาไว้ได้ทั้งหมด
''บัดซบ! ยังเดินทางได้ไม่ทันไรข้าก็ถูกโจมตีแล้ว''หลินเฟยอารมณ์เสียเป้าหมายของอีกฝ่ายคือการสังหารหากเดาไม่ผิดพวกมันคงเป็นโจรที่เด็กก่อนหน้านี้พูดถึง
''ฆ่าพวกมันให้หมด''หลินเฟยตะโกนออกไปขณะบีบลูกธนูที่อยู่ในมือจนหัก ปึ่ก! ไม่พอหลินเฟยออกมาตอนนี้ฉากที่หลินเฟยเห็นคือคนคุ้มกันของคนเองกำลังฆ่ากลุ่มโจมกว่า10คนอย่างง่ายดายแต่หลินเฟยกลับไม่ชอบใจเหตุการณ์นี้มากนักเพราะคนคุ้มกันที่จ้างมามันไม่สนใจผู้ว่าจ้างเลยแม้แต่น้อย
''ไอ้เวร! เจ้าจะมาทำไมแบ่งคนไปคุ้มกันคุณชายสิวะ''หัวหน้าคนคุ้มกันเหมือนจะรู้ว่าหลินเฟยคิดอะไรอยู่มันเร่งสั่งคนของตัวเองทันที แต่...เมื่อหันกลับมาอีกทีหลินเฟยก็หายตัวไปแล้วฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! หลินเฟยหายเข้าไปในป่าทึบที่อยู่ใกล้ๆเหตุผลนั้นง่ายนิดเดียวหลินเฟยต้องการฆ่าทั้งหมดคือคนที่ยิงธนูใส่รถม้าที่หลินเฟยนั่งอยู่
''เวรแล้ว มันหาพวกเราเจอได้ยังไงกัน''มือซุ่มยิงกลายเป็นตื่นตระหนกเพราะมันเป็นป่าทึบชวนให้สับสนแต่ตอนนี้พวกมันกลับถูกพบตัวอย่างง่ายดาย
''ตาย!!!''เพียงแค่มือซุ่มยิงตื่นตระหนกไม่นานหลินเฟยก็มาหยุดอยู่ที่หน้ามันแล้ว หมัดตรงถูกต่อยออกไปโผล๊ะ! หลินเฟยไม่ได้ปราณีแล้วใช้แรงทั้งหมดลงมือฆ่าอีกฝ่ายทันทีและครั้งนี้มันก็เป็นเหมือนครั้งก่อนการฆ่าคนของหลินเฟยมันไม่ได้ทำให้หลินเฟยมีความรู้สึกผิดหรือหวาดกลัวอะไรเลยนั่นเพราะหลินเฟยไม่ได้มองพวกมันเป็นคนหากแต่เป็นเพียงสัตว์ชั้นต่ำสารเลวตัวหนึ่งเท่านั้น
''หนี''มือซุ่มยิงมีทั้งหมด11คนแต่ตอนนี้เหลือเพียง10และเมื่อคนแรกตายไปพวกมันกระจายตัวออกไปทันทีด้วยความชำนาญของพื้นที่พวกมันเคลื่อนไหวราวกับฝูงลิง ตูม! แต่มันจะหนีหลินเฟยพ้นได้จริงๆหรือคำตอบคือไม่เพราะหลินเฟยอาศัยแรงถีบจากต้นไม้เพื่อพุ่งเข้าไปปลิดชีพพวกมันอย่างรวดเร็วโผล๊ะ! จนในที่สุดคนสุดท้ายก็ตายลง
''คุณชาย...''ด้วยเสียงระเบิดกำลังของหลินเฟยมันทำให้คนคุ้มกันตามหาหลินเฟยถูก แต่เมื่อพวกมันมาถึงทั้งหมดก็ต้องตกตะลึงอ้าปากค้างภาพต้นไม้ใหญ่โค่นหักหลายต้น ไม่พอยังมีร่างไร้วิญญาณอีกหลายร่างคนคุ้มกันของหลินเฟยไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
''กลับไปตรวจดูความเสียหายซะ''หลินเฟยโบกมือลวกๆจากนั้นจึงน้ำเศษผ้าออกมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดขณะที่ในใจของหลินเฟยก็นึกเสียดายเพราะหลินเฟยลืมกระบี่เอาไว้ในรถม้าหากหลินเฟยนำกระบี่มาด้วยมันคงได้ลองใช้คลื่นกระบี่ในการฆ่าไปแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่24:คลื่นกระบี่

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่24:คลื่นกระบี่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้