ผมมองไปบริเวณทางเข้าห้องน้ำก็เห็นว่าน้ำเดินออกมาแล้วผมเลยเดินเข้าไปหาเธอเพื่อจะเดินไปส่งเธอที่รถก่อนออกจากโต๊ะไปเธอทำท่าว่าไม่ชอบใจที่ผมให้ความสนใจกับผู้หญิงอื่น
“น้ำ” ผมเดินเข้าไปดึงแขนเธอ
“ดิน! น้ำใหมดเลย” เธอขืนตัวเองไว้คงเพราะกำลังใ
“ทำไมรีบกลับ เพิ่งมาได้มานานเองนะ”ผมอยากรั้งให้เธออยู่เที่ยวด้วยกันในคืนนี้
“น้ำว่าดึกมากแล้ว พรุ่งนี้น้ำต้องไปซื้อของน้ำกลับก่อนดีกว่า” เธอตอบผมหน้านิ่งและยืนยันว่าจะกลับจริงๆ ด้วย
“เรานึกว่าน้ำเคืองเื่ที่เราพูดซะอีก” เธอเม้มปากและขมวดคิ้วอย่างกำลังใช้ความคิด
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกดิน น้ำกลับก่อนนะ”เธอปฏิเสธพร้อมกับบิดแขนออกจากมือของผมและเดินจากไป
“น้ำ! เดี๋ยวก่อน” หลังจากลังเลอยู่ไม่นานผมก็ตามเธอไป และเห็นว่าเธอกำลังสะบัดแขนออกจากมือของผู้ชายคนหนึ่ง
“กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ นี่ปล่อยนะ”เธอพยายามแกะมือของผู้ชายคนนั้นออกจากแขนของตัวเอง
“เห้ย! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยมึง”ผู้ชายคนนั้นมองหน้าผม แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย
“มึงมายุ่งอะไรด้วย เื่ของ......”ผมไม่รอให้มันพูดจบก็ปล่อยหมัดกระแทกใส่หน้าของมันจนล้มคว่ำไปกองกับพื้นน้ำรีบวิ่งมากอดผม ตัวเธอสั่นมาก นั่นยิ่งทำให้ผมโกรธอยากจะเข้าไปซ้ำแต่ติดที่เธอกอดเอวผมไว้แน่นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คนแถวนั้นแตกตื่นกันไปหมดพร้อมกันกับที่พนักงานรักษาความปลอดภัยของร้านเข้ามาระงับเหตุ
พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเชิญพวกเราเข้าไปพบเ้าของคลับพร้อมกับหิ้วไอ้ขี้เมามาด้วยไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีเื่กับคนเมา เ้าของคลับแนะนำตัวว่าชื่อ ‘พี่โจ้’พี่โจ้ให้เรานั่งรอ แล้วเปิดกล้องวงจรปิดดู หลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพี่โจ้ขอโทษเราสองคนและห้ามไม่ให้ไอ้ขี้เมาคนนั้นมาใช้บริการที่คลับของเขาอีกเมื่อออกมาจากห้องของพี่โจ้ผมก็พบเพื่อนของเราทั้งคู่รออยู่ที่หน้าห้องน้ำอาการดีขึ้นมาก เธอคงใมากจริงๆ
“เป็ยังไงมั่งน้ำหนึ่งบอกให้รอไปพร้อมกันก็ไม่เชื่อ” สามสาวเดินเข้ามากอดปลอบเพื่อนของเธอ
“น้ำโอเคแล้ว เมื่อกี้นี้ใมากจริงๆ”
“ต่อไปต้องระวังให้มากและจะต้องไม่ไปเข้าห้องน้ำคนเดียวแบบนี้อีกนะน้องใมากเลย”
“ผู้ชายคนนั้นคงเมามาก น่ากลัวจริงๆนุ่มนิ่มเห็นสภาพเค้าเมื่อกี้ยังใเลย”
“กลับกันเถอะ เดี๋ยวเราไปส่ง ส่วนเพื่อนน้ำเดี๋ยวเพื่อนเราไปส่งเอง” ผมแตะแขนให้เธอเดินไปด้วยกัน
“โอ้ย!” เธอเบ้หน้าเมื่อรู้สึกเจ็บผมมองแขนซึ่งเป็รอยแดงจากฝีมือของผู้ชายคนนั้นเพราะหน้าห้องของพี่โจ้สว่างกว่าในคลับจึงทำให้เห็นรอยนั้นชัดเจน ผมกำมือแน่นอยากจะซัดมันให้หนักกว่านี้จริงๆ
“ไปเถอะ” ผมเปลี่ยนมาโอบไหล่เธอแทนตบไหล่เธอเบาๆ ให้เธอก้าวเดิน
“น้ำให้เพื่อนขับให้ก็ได้”เธอหยุดเดินเมื่อคิดได้ว่าเธอต้องเอารถกลับด้วย
“เอากุญแจมาให้เรา เดี๋ยวพรุ่งนี้เราขับไปส่งให้เราเป็คนชวนน้ำมาอย่างน้อยๆ ให้เราได้แสดงความรับผิดชอบเถอะ”ผมแบมือขอกุญแจรถของเธอ
“ทำอย่างที่ไอ้ดินว่าเถอะ เดี๋ยวพวกเราไปส่งเองวันนี้แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนเถอะครับ อย่าดื้อเลย”ไอ้เดียวพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าน้ำและเพื่อนๆ ของเธอจะไม่ยอมทำตามที่ผมบอกพร้อมกับดึงแขนบัดดี้ของมันให้เดินตามออกจากร้านไป
ระหว่างทางกลับผมแวะร้านขายยาซื้อยาทาแก้ฟกช้ำให้เธอคงเพราะผิวเธอบอบบางเกินไปจากรอยที่เป็จ้ำสีแดงเริ่มเปลี่ยนเป็สีคล้ำหลังจากนี้เธอคงใส่เสื้อแขนกุดไม่ได้อีกหลายวัน
“น้ำ” ผมเรียกเธอ อยากชวนคุยให้เธอสบายใจขึ้น
“อืม” เธอตอบเสียงในลำคอ
“เป็ยังไงบ้าง โอเคขึ้นหรือยัง”ผมถามเพราะรู้สึกเป็ห่วง
“โอเค เมื่อกี้แค่ใมากไปหน่อย”เธอถอนหายใจยาว
“แน่ใจนะ”
“จ้า ดินไม่ต้องห่วง” สีหน้าของเธอดูดีขึ้นมากคงจะหายใแล้วนั่นเอง
“ค่อยสมกับที่เป็ลูกสาวนายทหารหน่อย”
“ไม่มีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้ลูกสาวนายทหารใหรือกลัวอะไรพวกนี้นี่นา”
“โอ๋ โอ๋ ขวัญเอ๋ย ขวัญมา ขวัญมาอยู่กับดินนะ”ผมแกล้งหยอกเธอ
“ตลกแล้วดิน มีที่ไหนขวัญมาอยู่กับดิน มีแต่ขวัญมาอยู่กับตัวบ๊องจริงเชียว”
“บ๊องแต่น่ารักนะ”
“ใครเป็คนบอกไม่ทราบ น้ำไม่เห็นจะเคยได้ยิน”เธอแย้งผมขำๆ เธอคงสบายใจขึ้นแล้วจริงๆ
“ที่หลังอย่าหนีเราแบบนั้นอีกนะ”ผมพูดกับเธอจริงจัง
“น้ำไม่ได้หนีแล้วน้ำก็บอกดินไปแล้วว่าน้ำต้องกลับเพราะพรุ่งนี้น้ำมีธุระ” เธอพยายามอธิบายแต่น้ำเสียงที่เธอใช้มันบ่งบอกว่างอนผมชัดๆ
“โอเคครับ เอาตามนั้นก็ได้เราแค่อยากจะบอกว่าถ้าน้ำอยากให้เราทำอะไรก็บอกเราตรงๆไม่อยากให้เราไปคุยกับผู้หญิงโต๊ะนั้นก็บอกตรงๆ”
“น้ำไม่ได้บอกว่าไม่อยากให้ดินไปคุยกับคนอื่นซะหน่อยดินอย่าคิดไปเองสิ”
“ก็แค่เราบอกว่าจะไปคุยกับผู้หญิงโต๊ะนั้นน้ำก็บอกว่าจะกลับเลยนี่ จะให้เราคิดว่ายังไง ถ้าไม่ให้คิดว่าน้ำไม่พอใจ”
“ไม่มีใครชอบใจหรอกนะดินถ้าคนที่เรากำลังคุยด้วยให้ความสนใจกับอีกคนหนะ”เธออุ๊บอิ๊บตอบผม
“คนที่กำลังคุยหรอ” ผมถามล้อเลียนเธอยิ้มๆ
“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่แบบนั้น น้ำหมายความว่าเรากำลังคุยกันกำลังเป็เพื่อนกัน แล้วดินก็จะไปคุยกับคนอื่นทั้งๆที่ชวนน้ำกับเพื่อนมาไง มันไม่โอเคที่ดินคุยกับน้ำแล้วก็คุยกับคนอื่นด้วย โอ๊ย!พูดอะไรเนี๊ยะยัยน้ำ น้ำไม่พูดแล้วนะ ดินจะเข้าใจยังไงก็ช่างดินเถอะ”เธอรีบอธิบายแก้ตัวเขินๆ แล้วสุดท้ายก็มาพาลโกรธผมซะงั้น
“นี่คิดกับเราแค่เพื่อนหรอ” ผมแกล้งหยอกเธอเพราะเธอเขินน่ารักมาก
“เพื่อนสิ เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานเลยก็ต้องเป็เพื่อนกันอยู่แล้ว”
“โอเค เพื่อนก็เพื่อนครับ เพื่อนคนพิเศษ” ผมยิ้มกับท่าทางโกรธแบบไม่จริงจังของเธอคงจะทั้งโกรธทั้งเขินผมแน่ๆ
“.........” เธอหันหน้าหนีผมแต่ผมก็เห็นเธอแอบอมยิ้ม
“พรุ่งนี้น้ำจะไปซื้อของกี่โมง เดี๋ยวเรามารับ”
“ดินมีธุระที่ห้างเหมือนกันหรอน้ำว่าจะไป่บ่าย”
“ครับ” ผมตอบเธอสั้นๆ ความจริงผมไม่ได้มีธุระอะไรหรอกแค่อยากไปเป็เพื่อนเธอแค่นั้น
“ดิน”
“หือ”
“วันนี้...... ขอบคุณนะที่ช่วยน้ำไว้ไม่งั้นน้ำคงแย่”
“เราต่างหากที่ต้องขอโทษน้ำ ถ้าเราไม่ชวนน้ำมาและไม่ทำให้น้ำโกรธ น้ำคงไม่หนีออกมาแบบนั้น ขอโทษนะครับ”ผมรู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องไปเจอกับเื่แบบนั้น
“ถ้าอย่างงั้นเราหายกันนะ”
“ต้องพูดว่าเราดีกันนะต่างหาก”
“โอเค โอเค เราดีกันนะคะ”น้ำยกนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าผมเป็สัญลักษณ์การทำสัญญาคืนดีกัน
“ครับ เราดีกันนะ”ผมยกนิ้วก้อยเกี่ยวเข้ากับนิ้วของเธอ
“จะถึงแล้วดินเลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็ถึงคอนโดน้ำแล้ว ดินจอดหน้า ‘ยูคอนโด’ ได้เลย น้ำอยู่ที่นี่”เส้นทางนี้ผมจำได้ดีเพราะคอนโดของผมก็อยู่แถวนี้แต่ที่น่าแปลกใจคือเธอพักใกล้ผมมาก เพียงคนละฝั่งถนนเท่านั้น
“คอนโดเราอยู่ฝั่งตรงข้าม”
“อย่ามาอำ ดินจะบอกว่าพักที่ ‘แอลคอนโด’ฝั่งโน้นเนี๊ยะนะ” น้ำแปลกใจ แต่ก็ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่แปลกใจผมเองก็แปลกใจที่เราพักใกล้กันขนาดนี้
“จริงครับ เราบอกเลขห้องก็ได้เผื่อน้ำคิดถึงเราจะได้มาหาเราได้”
“เก็บไว้บอกสาวๆ ที่อยากรู้เถอะดิน”เธอบอกผมค้อนๆ
“เราจอดรถไว้นี่แล้วเดินกลับยังได้เลยนะ”
“ถ้าดินจอดรถไว้นี่แล้วรถน้ำจะจอดที่ไหนล่ะ”
“ก็จอดคอนโดเราไง”
“อย่ามาตลกแล้วทำไมน้ำต้องเอารถไปจอดที่คอนโดดินด้วย”
“ก็น้ำไม่มีที่จอดรถไง”
“กวนอีกแล้วนะดิน”
“โอเคครับ ไม่กวนแล้วพรุ่งนี้เราไปเอารถมาให้น้ำแล้วกันนะ” ผมตั้งใจจะไปเอารถมาคืนเธอวันนี้เลยต่างหาก
“ขอบคุณนะดินและก็ขอบคุณสำหรับเื่วันนี้จริงๆ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
“ครับ พรุ่งนี้เจอกัน”
“ขับรถดีๆนะ”
“ครับผม”
796
