เด็กหนุ่มเผ่าไลซิดาสนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นความพ่ายแพ้ทางพละกำลังเป็เพียงส่วนหนึ่งที่ทำให้เขายอมจำนน...
แต่สิ่งที่ทำให้ไฟอาฆาตในใจที่เคยมอดไหม้ดั่งนรกดับวูบลงคือ "ัั" ที่ได้รับระหว่างการต่อสู้ในแบบที่เขาไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน
เผ่าไลซิดาสแม้จะใช้มานาไม่ได้แต่ก็แลกมาด้วยประสาทััที่ไวต่อกระแสมานายิ่งกว่าเผ่าใดๆ
สำหรับพวกเขามนุษย์ทุกคนที่เคยพบเจอ ล้วนมีกลิ่นเหม็นเอียนของ "มานา" ลอยคละคลุ้งไม่ว่าจะตอนใช้แส้ฟาด ตอนร่ายเวทพันธนาการ หรือแม้แต่ตอนยืนเฉยๆ
มันคือกลิ่นสาบเคมีสังเคราะห์ที่น่ารังเกียจกลิ่นแห่งความปลิ้นปล้อนที่พวกมันใช้กดขี่เผ่าของพวกเขาและยกตนเป็ลูกหลานของพระเ้า
แต่กับชายร่างอ้วนคนนี้แล้วนั้น...มันกลับให้ััที่ "ว่างเปล่า"
ตลอดการต่อสู้ทั้งจังหวะที่พุ่งชน ทั้งแรงกดที่บดขยี้ หรือแม้แต่วินาทีที่หักแขน... ไม่มีเศษเสี้ยวของละอองเวทมนตร์เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย
มันคือพละกำลังของกล้ามเนื้อเพียวๆ(ถึงส่วนใหญ่จะเป็ไขมันก็เถอะ)
มันคือเทคนิคการต่อสู้ด้วยสรีระร่างกายล้วนๆ
ปราศจากเล่ห์เหลี่ยมของเวทมนตร์...ดิบเถื่อน ตรงไปตรงมา และบริสุทธิ์ยุติธรรม...เหมือนกับวิถีแห่งนักล่าของเผ่าไลซิดาส
ความหวาดระแวงที่มีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์จอมลวงโลกค่อยๆจางหายไป ความรู้สึกปลอดภัยและ "พวกพ้อง" เริ่มก่อตัวขึ้นในสัญชาตญาณสัตว์ป่า
เขามั่นใจแล้วว่า...ชายคนนี้แตกต่าง
เด็กหนุ่มสูดจมูกฟุดฟิดเพื่อยืนยันกลิ่นเหงื่อและกลิ่นดินโคลนนั้นอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าสบตาทลายฟ้า แววตาที่เคยดุร้ายบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็ความเคารพและความไว้วางใจอย่างสุดซึ้ง
เขาพูดประโยคหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น
"ข้า...ฮุก (Hook)บุตรชายของฮาน เ้าป่าทางเหนือ... นายแข็งแกร่งมากนายไม่เหมือนพวกมัน... มนุษย์ ข้ายอมรับนาย"
ทลายฟ้าเลิกคิ้วหันขวับไปหาเบลที่ก่อนหน้านี้ได้แต่ยืนตะลึงกับการต่อสู้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"มันพูดว่าไง?"
เบลสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบทำหน้าที่ล่ามภาษากาย
เธอชี้ไปที่เด็กคนนั้นขยับปากช้าๆ ว่า "ฮุก" ก่อนจะชี้ไปทางป่าทิศเหนือแล้วทำท่าคำนับทลายฟ้าอย่างนอบน้อม
ทลายฟ้าปะติดปะต่อเื่ราวแล้วก็ยิ้มแก้มปริยืดอกภูมิใจสุดขีด
"ฮ่าๆๆ!เยี่ยม! งั้นฉันก็เป็ 'จ่าฝูง' แล้วสินะ!"
เขาพูดคำศัพท์ที่เพิ่งจำมาเมื่อไม่นานจากนิทานที่ฝึกอ่าน่นี้อย่างมั่นใจ
แต่ทว่า...
เด็กหนุ่มส่ายหน้าช้าๆปฏิเสธ แล้วพูดต่อด้วยเสียงจริงจัง
"นายไม่ใช้เวทมนตร์แต่ชนะเราได้เรานับถือ... แต่เราให้นายเป็จ่าฝูงไม่ได้"
"อ้าว?ทำไมล่ะ?"
ทลายฟ้าถามกลับไปทันทีเพราะเห็นฮุกส่ายหน้าเหมือนปฏิเสธตำแหน่งผู้นำที่เขามอบให้ตัวเอง
เด็กหนุ่มชี้มาที่"พุงพลุ้ยๆ" ที่กระเพื่อมไหวของทลายฟ้า แล้วเงยหน้าพูดด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์และจริงใจที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้
"เพราะนายเป็'ลูกครึ่งหมู' (Half-Pig)... กฎของเผ่าเรายอมรับผู้นำที่เป็ลูกครึ่งหมูไม่ได้"
"..."
เกิดความเงียบชวนอึดอัด(DeadAir) ขึ้นชั่วขณะ... มีเพียงเสียงลมพัดผ่านพุงกะทิเบาๆ
ทลายฟ้าขมวดคิ้วเขาหันขวับไปหาเบลทันทีด้วยสายตาคาดคั้น
"เมื่อกี้ฉันได้ยินคำว่า'หมู' ... มันพูดว่าอะไรนะ? หมูมันทำไม?"
เบลยืนอ้าปากค้างดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงในความปากเสีย (แบบไม่ตั้งใจ) ของเ้าเด็กหมาป่า แต่เมื่อสบสายตาอำมหิตของนายน้อยิญญาสาวใช้มืออาชีพก็เข้าสิงร่างทันที
เธอรีบหุบปากฉับปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม (แม้เหงื่อจะตกซิก)แล้วเริ่มทำหน้าที่ล่ามภาษากายอย่างซื่อสัตย์... จนเกินไป
เธอชี้ไปที่"ทลายฟ้า" ซึ่งเป็มนุษย์...
จากนั้นก็ทำท่าจมูกยื่นส่งเสียงอู๊ดๆ เป็ "หมู"...
แล้วก็นำมือทั้งสองข้างมาประกบกันเพื่อสื่อความหมายว่า"ผสมกัน"
และสุดท้าย...เธอก็ผายมือกลับมาที่ตัว "ทลายฟ้า" อีกครั้งด้วยความนอบน้อม
ทลายฟ้ามองตามสัญลักษณ์มือทีละขั้นตอนแล้วประมวลผล
มนุษย์...บวก... หมู... เท่ากับ... ตูรึ?
'ลูก... ครึ่ง... หมู...?'
เส้นเืที่ขมับของเขาเต้นตุบๆรอยยิ้มภูมิใจเมื่อครู่แข็งค้างกลายเป็รอยยิ้มอาฆาต
โป๊ก!!
กำปั้นลุ่นๆเขกเข้ากลางกบาลเด็กปากเสียเต็มแรงจนหน้าทิ่มดิน
"ลูกครึ่งหมูบ้านป้าแกสิ!!"
"โอ๊ยยย!ทำไมต้องตีด้วย!?" ฮุกร้องลั่นเอามือกุมหัวปอยๆ ด้วยความงุนงง (ข้าแค่วิเคราะห์ตามสรีระที่เห็นทำไมต้องโกรธความจริง?)
ทลายฟ้ายืนกอดอกหอบหายใจฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิดปนขำ
"ฝากไว้ก่อนเถอะเอ็ง...เดี๋ยวพ่อจะผอมให้ดู!"
เขาถอนหายใจยาวแล้วหันไปสั่งงานสาวใช้ที่ยังยืนกลั้นขำจนตัวสั่น คราวนี้เขาเลือกใช้ "คำศัพท์โดดๆ"แบบไม่สนไวยากรณ์ เพื่อให้แน่ใจว่าเบลจะเข้าใจทันที
"เบล!ไปเตรียม... อาหาร... เนื้อสัตว์ เยอะๆ! ผัก เยอะๆ! ขนมปัง เยอะๆ... กะละมัง... ใหญ่ๆ!"
เขาชี้นิ้วสั่งงานระรัวพลางชี้ไปที่ฮุกแล้วทำท่าทางประกอบ
"ไอ้เด็กนี่...ผอม... จะเห็นกระดูก... เหมือนจะ ตาย... ให้กิน... เป็ หมู... ฉัน ค่อย ฝึกให้!"
เบลยิ้มกว้างเข้าใจความหมายของนายน้อยผู้ใจดีทันที
"เ้าค่ะ!"
"แล้วก็..."
ทลายฟ้าชำเลืองมองสภาพมอมแมมของฮุกที่มีทั้งคราบเื คราบฝุ่น และกลิ่นตัวที่เริ่มโชยมา
"น้ำร้อนด้วย... กินเสร็จ ฉันจะพาไป อาบน้ำ...สภาพเน่าขนาดนี้เดี๋ยวเห็บะโมาติดฉันพอดี"
ประโยคหลังเขารัวเร็วเป็ภาษาไทยด้วยความเคยชิน
แม้ปากจะบ่นแต่สายตาที่มองไปยังเด็กหนุ่มเผ่าไลซิดาสนั้น... กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูเหมือนพี่ชายมองน้องชายตัวแสบ
4K
