เมื่อครบกำหนด 3 วันตามที่ได้ตกลงกันไว้นาวินเดินทางมาที่อาคารสีหราชเมธีซึ่งเป็ที่ตั้งของสำนักงานใหญ่แห่งสายการบินสกายเมธีแอร์ไลน์ด้วยรถมอเตอร์ไซค์คันหรูคู่ใจั้แ่เช้าตรู่
หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้วร่างสูงก็ตรงดิ่งไปที่ประตูทางเข้าของอาคารทันทีโดยไม่รู้ตัวเลยว่าร่างสูงใหญ่และความหล่อเหลาคมเข้มของเขานั้นตกเป็เป้าสายตาให้ใครต่อใครต่างหันมองกันจนเหลียวหลัง
ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์และสวมทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีดำดูเก๋ไก๋ตามสไตล์นักบิดตัวยงแม้จะไม่ค่อยเรียบร้อยนักแต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าดูดีเหมาะกับเขามากทีเดียวนาวินก้าวฉับๆ อย่างคล่องแคล่วเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อบอกกล่าวตามขั้นตอนแต่ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าทุกคนต่างพากันออกมาต้อนรับและยกมือไหว้ทำความเคารพเขาเป็การใหญ่ก่อนที่สาวสวยคนหนึ่งจะพาเขาไปยังลิฟต์ของผู้บริหารแล้วนำเขามาที่ห้องซึ่งมีป้ายติดตรงหน้าประตูว่ารองประธานส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นติดป้ายว่าท่านประธาน... นั่นคงเป็ห้องของภานุพี่ชายของเขา
นาวินเข้ามาหยุดยืนตรงกลางห้องที่มีการตกแต่งอย่างหรูหรามีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตั้งอยู่ด้านในสุดและมีชุดโซฟารับแขกอยู่อีกมุมหนึ่งดูเป็ระเบียบเหมาะเจาะ ร่างสูงกวาดตามองไปรอบๆห้องอย่างสนใจ
“อีกสักครู่คุณทนายจะมาพบค่ะ” สาวสวยที่พาชายหนุ่มขึ้นมาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงไพเราะ
“ครับ” นาวินตอบรับสั้นๆโดยไม่ได้หันมามองคนที่พูดอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย
หลังจากได้ยินเสียงประตูปิดลงแล้ว เ้าของห้องก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างคนคิดหนักการกระทำของทุกคนที่นี่ดูเหมือนไม่ได้แตกตื่นหรือแปลกใจอะไรกับการปรากฏตัวของเขาเลยสักนิดแสดงว่าผู้บริหารสูงสุดซึ่งก็คือพี่ชายของเขาคงจะเตรียมการทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้วสินะระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น จู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนจะมีใครบางคนเปิดเข้ามาอย่างเบามือ
“สวัสดีค่ะท่านรอง” สาวสวยเลขาท่านประธานใหญ่กล่าวสวัสดีผู้ที่เป็เ้านายอีกคนอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับ” นาวินตอบรับคำทักทายแม้จะรู้สึกมึนงงและไม่พอใจอยู่บ้างกับคำเรียกขานที่ไม่คุ้นหู
“ดิฉันชื่อ ยุพาค่ะ เป็เลขาของท่านประธานและตอนนี้ก็มีหน้าที่ดูแลท่านรองด้วย” เลขาสาวกล่าวแนะนำตัวเองพร้อมทั้งบอกหน้าที่ความรับผิดชอบไปเสร็จสรรพ
“อะ เอ่อ... ครับๆ ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกรุณาอย่าเรียกผมว่าท่านรองอะไรนั่นอีกนะ ฟังแล้วขนลุก แค่เรียกชื่อผมก็พอ”นาวินอึกอักในตอนแรกก่อนจะบอกกับหญิงสาวตรงหน้าให้เปลี่ยนสรรพนามของเขาซะเพราะรู้สึกไม่ชอบใจกับคำเรียกขานแบบนั้น ฟังดูเหมือนเขาเป็คนแก่อย่างไรก็ไม่รู้
“ค่ะคุณนาวิน” ยุพาตอบรับด้วยรอยยิ้มเป็มิตรพร้อมทั้งนึกชื่นชมชายหนุ่มไปด้วย‘ทั้งหล่อ ทั้งเท่ แถมยังเป็นักบินและยังไม่ถือตัวอีกด้วยช่างแตกต่างจากคุณภานุอย่างสิ้นเชิงเลยจริงๆ รายนั้นน่ะทั้งดุ ทั้งตึงเ้าระเบียบและถือตัวเป็ที่สุด’
“แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง” เสียงเข้มถามออกไปเรียบๆ
“คุณทนายจะเป็คนชี้แจงในเื่นี้กับคุณนาวินเองค่ะ”
“แล้วนี่ท่านประธานของคุณยังไม่มาอีกเหรอ” นาวินถามต่อไปเรื่อยๆเหมือนจะชวนหญิงสาวคุยมากกว่าอยากจะรู้คำตอบ แม้น้ำเสียงของการพูดคุยดูจะห้วนๆแต่ก็ทำให้คนฟังอยู่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียว
“ยังค่ะ... แต่เดี๋ยวก็คงมาถึงแล้วน่ะค่ะเพราะท่านไม่เคยมาสาย” ยุพาบอกยิ้มๆรู้สึกสบายใจที่ชายหนุ่มทำตัวไม่เื่มากและดูไม่น่ากลัวเหมือนที่ใครๆร่ำลือกัน... ‘แต่การแต่งตัวนี่สิ ท่านประธานต้องไม่พอใจแน่’เลขาสาวแอบบ่นในใจเล็กน้อย ด้วยรู้ดีว่าภานุเ้านายของเธอนั้นทั้งเื่มากและเ้าระเบียบขนาดไหน
นาวินพยักหน้าเป็เชิงรับรู้แล้วหันไปสนใจกับแล็ปท็อปบนโต๊ะตรงหน้า โดยไม่คิดจะพูดคุยหรือซักถามอะไรออกมาอีกเพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องรอทนายสมภพกับคนเป็พี่ชายมาชี้แจงให้ฟังอยู่ดีก่อนที่เลขาสาวจะขอตัวออกไปเพื่อเตรียมเอกสารสำคัญต่างๆที่เกี่ยวกับการประชุมใหญ่ในวันนี้
ไม่นานทนายสมภพก็เข้ามาในห้องทำงานของนาวินพร้อมทั้งชี้แจงบทบาทหน้าที่และความรับผิดชอบของชายหนุ่มที่เพิ่งได้รับตำแหน่งรองประธานมาอย่างสดๆร้อนๆ แบบไม่ทันตั้งตัว
“คุณนาวินมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทุกเื่ของสกายเมธีแอร์ไลน์ตามที่เห็นสมควรแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นความคิดเห็นใดๆจะต้องสอดคล้องหรือเป็ไปในแนวทางเดียวกันกับคุณภานุซึ่งเป็ประธานสูงสุดด้วย”ทนายาุโกล่าวสรุปประเด็นสำคัญหลังจากที่ได้พูดคุยตกลงกันมาหลายเื่แล้ว
“ฮึ ไม่ชอบก็ตรงที่มีแต่นี่แหละ... เอาง่ายๆก็คือทุกเื่จะต้องผ่านพี่นุว่างั้นเถอะ” นาวินประชดประชันเล็กน้อยเมื่อเจอคำชี้แจงที่ไม่ตรงใจ
“ยังไงคุณนาวินกับคุณภานุก็ไม่ควรมีความคิดเห็นที่ขัดแย้งหรือแตกแยกกันนะครับมีอะไรที่ต้องตัดสินใจก็ช่วยกันคิดช่วยกันแก้ปัญหา” ผู้มีหน้าที่ชี้แจงพยายามตักเตือนด้วยเหตุผลของคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเขาเชื่อว่าหากพ่อของสองหนุ่มพี่น้องยังอยู่ก็ต้องพูดแบบนี้เหมือนกัน
“ครับ... เอาเป็ว่าผมจะพยายามไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ กับเขาก็แล้วกัน” อีกครั้งที่นาวินเอ่ยประชดประชันถึงคนเป็พี่อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักและนั่นทำให้คนฟังถึงกับถอนหายใจออกมาหนักๆ
“โธ่ คุณนาวิน อย่าประชดกันสิครับ”
“ผมก็เป็แบบนี้แหละ คุณลุงก็ทราบดีอยู่แล้วนี่ครับ... อ่อแล้วเื่เพื่อนๆ ของผมล่ะ คุณลุงจัดการให้หรือยังครับ” นาวินเสมองไปทางอื่นเมื่อต้องถกเถียงกับผู้ใหญ่ที่เขาเคารพก่อนจะหันกลับมาถามถึงเื่ของเพื่อนรักที่เขาขอให้อีกฝ่ายช่วยจัดการให้
“เรียบร้อยแล้วครับ คุณคริสโตเฟอร์พร้อมเมื่อไรให้เข้ามารายงานตัวได้เลยส่วนคุณนิลณีย์ต้องรอจัดตารางเวรอีก 1 สัปดาห์แต่ยังไงก็ต้องให้คุณภานุเซ็นรับทราบก่อนครับ”
“เฮ้อ... ก็แล้วแต่คุณลุงจะจัดการเถอะ ผมขอแค่คริสโตเฟอร์คนเดียวเท่านั้นส่วนนีล่าผมไม่ซีเรียส” นาวินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างนึกเบื่อหน่ายที่ต้องเจอกับอะไรที่มันวุ่นวายหลายขั้นตอนจนดูซับซ้อนไปหมด
“ครับ... อ่อ แล้วนี่กุญแจรถครับ”
ทนายสมภพพูดพร้อมทั้งหยิบกุญแจรถยี่ห้อหรูแบรนด์นำเข้าร้อยเปอร์เซ็นต์ขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่ม
“หือ!? เอามาให้ผมทำไม” คนถามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ
“เป็คำสั่งของคุณภานุครับ”
“ผมก็มีรถใช้อยู่แล้วนี่” นาวินปฏิเสธกลายๆรู้สึกไม่พอใจคนเป็พี่ขึ้นมาตงิดๆ ที่อีกฝ่ายเริ่มวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของเขา
“คุณภานุคงเห็นว่ามันไม่ปลอดภัยน่ะครับคุณนาวินรับไว้เถอะจะใช้หรือไม่ใช้ค่อยว่ากันอีกที” ผู้าุโพยายามแบ่งรับแบ่งสู้อย่างใจเย็นด้วยรู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครบังคับส่วนคนสั่งก็ไม่ชอบให้ใครขัดใจอีกเหมือนกันผลกรรมเลยตกที่เขาคนเดียวเพราะเป็คนกลาง
“ฮึ เป็ห่วงผม หรือว่าเป็ห่วงภาพพจน์กันแน่...ไม่รู้จะวุ่นวายกับผมไปถึงไหน น่าเบื่อจริง” นาวินเหน็บแนมออกมาอย่างนึกหมั่นไส้คนเ้ากี้เ้าการก่อนจะคว้ากุญแจรถที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วเปิดลิ้นชักข้างๆตัวหย่อนมันลงไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก และเขาก็ไม่คิดจะใช้มันด้วย
ทางด้านคนที่มาทำงานสายเป็วันแรกในรอบหลายปีของการดำรงตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดนั้นร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีเข้มดูภูมิฐานยืนกระสับกระส่ายทำหน้าบึ้งตึงอยู่ในลิฟต์พร้อมกับสองนักศึกษาสาวที่วันนี้เป็การฝึกงานวันแรกของพวกเธอ
“พี่นุ โกรธพวกเราหรือเปล่าคะ” สายป่านถามออกมาเบาๆอย่างนึกหวาดหวั่น
“พี่ไม่ได้โกรธน้องป่านหรอกครับ...คนที่ทำให้พี่มาสายไม่ใช่น้องป่านสักหน่อย” คนตอบเหลือบตาไปมองสาวสวยหน้าตาน่ารักอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอมากกว่า และนั่นทำให้คนถูกว่าร้อนตัวขึ้นมาทันที
“นี่คุณ! พูดอย่างนี้คุณจะหมายถึงฉันใช่ไหม” แก้วตาเชิดหน้าใส่พี่ชายของเพื่อนรักอย่างไม่เกรงกลัวเธอกับเขามักจะมีปากเสียงกันอยู่บ่อยๆ จนถือเป็เื่ปกติไปแล้ว
“ก็แล้วมันจริงหรือเปล่าล่ะฉันไม่เคยมาสายเลยสักครั้งั้แ่เข้ามาบริหารงานที่นี่ แล้วดูสิ...วันนี้ปาเข้าไปจะสิบโมงแล้ว” ภานุย้อนกลับอย่างนึกฉุนพลางยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาไปด้วย...ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็เพื่อนรักของสายป่านละก็เขาคงไม่ไปรับที่หอพักแล้วพามาด้วยกันหรอก ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ทั้งปากจัด วุ่นวายเื่มาก แถมเมื่อเช้ายังลืมให้อาหารแมวจนต้องวกรถกลับไปอีก
“ฉันก็ขอโทษแล้วไง... อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะลืมด้วย” คนตัวเล็กกว่าแหงนหน้าเถียงกับชายหนุ่มอย่างไม่ลดละและดูเหมือนว่าคนตัวโตกว่าก็ไม่ยอมลงให้เช่นกัน
“กับอีแค่แมวตัวเดียว อดข้าวสักวันคงไม่ตายหรอกมั้ง” ภานุพูดลอยๆอย่างไม่ใส่ใจ
“ใครจะใจดำเหมือนคุณกันล่ะ” แก้วตาเบ้ปากให้กับคำพูดที่ฟังดูน่าเกลียดและแล้งน้ำใจของเขาแม้ว่าแมวตัวนี้จะไม่ใช่ของเธอแต่เธอก็รับปากกับคนข้างห้องเอาไว้แล้วว่าจะดูแลให้อย่างดีในระหว่างที่เขาไปทำธุระที่ต่างจังหวัดสองสามวันและวันนี้ก็เป็วันแรกเธอจึงยังไม่ชิน
“เธอกล้าว่าฉันเหรอยัยแก้วแตก” เสียงเข้มกระชากถามจริงจังแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กอย่างเอาเื่
“ใช่! ก็มันจริงนี่ และฉันชื่อแก้วตาย่ะ ไม่ใช่แก้วแตก”
สิ้นคำพูดนั้นของแก้วตาส่งผลให้ผู้บริหารหนุ่มเืร้อนถึงกับหน้ามืดคว้าต้นแขนเรียวของเธอมาบีบไว้แน่นหมายจะเขย่าให้หายแค้นใจที่บังอาจมาว่าเขาใจดำ
“หน็อย... ยัยเด็กนี่...”
สายป่านที่กำลังมึนงงและใกับอารมณ์ฉุนเฉียวของภานุซึ่งเธอไม่ค่อยเห็นบ่อยนักก่อนจะรีบเอ่ยปากห้ามคนทั้งคู่เอาไว้ได้ทันก่อนที่จะกลายเป็เื่วิวาทใหญ่โตไปมากกว่านี้และเป็จังหวะเดียวกันกับที่ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี
“เอ่อ พี่นุคะพอเถอะค่ะ ป่านขอนะคะ ยัยแก้วก็หยุดเถียงพี่นุได้แล้ว...ทะเลาะกันเป็เด็กๆ เลย... ไปกันเถอะค่ะ”
สายป่านรีบดึงมือเพื่อนสาวให้ออกไปจากลิฟต์พร้อมกันกับเธอเพื่อจะได้ไม่ต้องทะเลาะกับชายหนุ่มอีก
“ครับน้องป่าน” ภานุรับคำเสียงอ่อนลงทันทีเมื่อพูดกับหญิงสาวที่เขารัก
“ชิ!” แก้วตาไม่วายแลบลิ้นยียวนส่งท้ายให้ชายหนุ่มขณะกำลังก้าวเท้าตามเพื่อนรักออกไปจากลิฟต์
“ฮึ้ย... ฝากไว้ก่อนเถอะยัยแก้วแตก” ภานุกัดฟันข่มเสียงต่ำคาดโทษหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะรีบสาวเท้านำคนทั้งคู่ไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
เมื่อทั้งสามคนเดินมาถึงที่หน้าห้องทำงานของชายหนุ่มก็พบยุพาเลขาคนสวยยืนรออยู่ก่อนแล้วร่างสูงของภานุจึงตรงดิ่งเข้าไปหาทันทีด้วยความรวดเร็วเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงมีธุระสำคัญจะรายงานเขาแน่นอน
“สวัสดีค่ะท่านประธาน... คุณนาวินมาถึงแล้วค่ะ” ยุพาทักทายและรายงานเ้านายทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามาใกล้พลางเหลือบมองสองสาวในชุดนักศึกษาที่เดินมาพร้อมกับชายหนุ่มด้วยแววตาเป็มิตร
“ครับ งั้นเชิญที่ห้องผมเลย... อ่อ แล้วนี่น้องสาวของผมเธอจะมาฝึกงานที่นี่เดี๋ยวเราค่อยเข้าไปคุยรายละเอียดกันข้างใน” ภานุบอกเรียบๆแล้วคว้ามือของสายป่านให้ก้าวเข้ามายืนกับเขาขณะที่แนะนำตัว
“สวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ” สายป่านและแก้วตายกมือไหว้เลขาคนสวยของชายหนุ่มอย่างนอบน้อม
“สวัสดีค่ะ” ยุพายิ้มรับอย่างเอ็นดูพร้อมทั้งนึกชื่นชมสาวน้อยทั้งสองไปด้วย อีกคนก็สวยอ่อนหวาน อีกคนก็น่ารักจิ้มลิ้มคราวนี้ออฟฟิศของเราคงมีสีสันขึ้นเป็กองเชียว
เมื่อสาวๆ ทักทายกันเรียบร้อยแล้วภานุก็เปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมกับสองสาวที่เดินตามเข้าไปด้วยส่วนยุพาก็รีบไปทำหน้าที่ตามคำสั่งของท่านประธานทันที
“น้องป่านนั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ขอคุยธุระของนายวินก่อนแล้วเราค่อยมาคุยเื่ฝึกงานกัน” ชายหนุ่มเ้าของห้องบอกด้วยรอยยิ้มขณะพาหญิงสาวเข้ามาหยุดที่โซฟารับแขกตรงกลางห้อง
“ค่ะพี่นุ ขอบคุณค่ะ” สายป่านยิ้มหวานแล้วหย่อนตัวลงนั่งตามคำสั่งของเขาแต่หญิงสาวอีกคนกลับเดินไปเดินมาสำรวจนั่นนี่ไปทั่วไม่อยู่สุกจนเ้าของห้องรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาจำต้องเอ่ยปากย้ำ
“นี่ยัยจุ้นจ้าน ฉันบอกให้มานั่งตรงนี้ เธอจะเดินเพ่นพ่านไปไหน”
“อ้าว ก็คุณบอกยัยป่านคนเดียวนี่ ไม่ได้บอกฉันสักหน่อย” คนถูกต่อว่าหันมายอกย้อนอย่างไม่จริงจังนักแต่ก็ดูกวนประสาทจนน่าหยิก
สายป่านเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลุกขึ้นไปดึงเพื่อนสาวมานั่งพร้อมทั้งเอ่ยปากห้ามปรามเบาๆ
“ยัยแก้ว... พอแล้ว เดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีกหรอก”
“ชิ! ขอเดินดูหน่อยก็ไม่ได้ขี้งกชะมัดเลยพี่ชายเธอเนี่ย” แก้วตาพึมพำออกมาด้วยอาการหงุดหงิดเล็กๆ แล้วมองชายหนุ่มคู่อริตาขวาง
ภานุทำเพียงส่ายหน้าน้อยๆแล้วพยายามไม่สนใจในสิ่งที่หญิงสาวกำลังป่วนประสาทเขาร่างสูงรีบหันหลังแล้วสาวเท้าเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองเงียบๆเพื่อสงบสติอารมณ์ เพราะไม่อยากต่อความยาวให้อารมณ์เสียมากไปกว่านี้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้งก่อนจะถูกเปิดเข้ามาด้วยเลขาคนสวยที่เดินนำทนายสมภพและนาวินเข้ามาในห้องก่อนที่ดวงตาคมจะสบเข้ากับใบหน้าหวานของหญิงสาวในดวงใจอย่างจังและเธอก็กำลังมองมาที่เขาอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียวก่อนที่นาวินจะเป็ฝ่ายหลบเลี่ยงแล้วหันไปส่งยิ้มให้กับหญิงสาวอีกคนแทน
“ป่าน... ใครน่ะ หล๊อ หล่อ ตะกี้เค้ายิ้มให้แก้วด้วยหละ” แก้วตาสะกิดถามเพื่อนรักด้วยอาการตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“พี่... เอ่อ คุณนาวินน่ะ เป็น้องแท้ๆ ของพี่นุ” สายป่านกระซิบเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนพร้อมทั้งนึกต่อว่าตัวเองไปด้วย ‘เฮ้อ... เธอยังไม่ชินเรียกเขาว่าคุณสักที’
“อ่อ คนที่ป่านบอกว่าเคยเล่นด้วยกันสมัยเด็กๆ น่ะเหรอแล้วทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่รู้จักป่านเลยล่ะ” แก้วตาย้อนถามแล้วทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ
“แหม่ ก็มันนานเป็สิบปีแล้วนี่ เขาก็คงลืมบ้างแหละอีกอย่างตอนนั้นพวกเราก็ยังเด็กๆ กันอยู่เลย” สายป่านก้มหน้าตอบเสียงแ่เบาปนเศร้าเล็กน้อยเมื่อต้องพูดถึงชายหนุ่มในดวงใจที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาให้เขามากมายเมื่อวันก่อน
ระหว่างที่สองสาวกำลังกระซิบกระซาบพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆก็ต้องสะดุ้งใด้วยเสียงตะคอกที่ดังลั่นของผู้เป็ประธานใหญ่
“ทำไมแกแต่งตัวแบบนี้หะนายวิน... ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้มีประชุมสำคัญ”
ภานุลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกวาดตามองคนเป็น้องั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า...ทั้งไม่สุภาพ ไม่เรียบร้อย ไม่เหมาะสม และไม่สบอารมณ์เป็ที่สุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์กับแจ็คเก็ตหนัง... เขาอยากจะบ้าตาย
“ผมคิดว่ามันไม่จำเป็” นาวินตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของพี่ชายเหมือนไม่ได้ทุกข์ร้อนใดๆ
การกระทำของนาวินทำให้ภานุหันมองสบตากับทนายสมภพเป็เชิงตำหนิกลายๆซึ่งผู้าุโก็ส่งยิ้มฝืดฝืนมาให้ ส่วนเลขาสาวที่ยืนอยู่ด้วยก็ทำหน้าเจื่อนๆอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะต่างก็รู้ดีว่าชายหนุ่มประธานใหญ่แห่งสกายเมธีแอร์ไลน์นั้นเ้าระเบียบขนาดไหน
“ยุพา คุณเตรียมจัดหาชุดที่เหมาะสมให้เขาด้วย ขอด่วนที่สุดนะให้ทันประชุมบ่ายนี้” ภานุออกคำสั่งเสียงเข้มเมื่อได้ยินเลขาสาวรับคำแล้ว ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตามเดิมด้วยอาการหงุดหงิดน้อยๆ
“พี่นุ!”
นาวินฮึดฮัดขึ้นมาอย่างนึกขัดใจที่คนเป็พี่จะเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเขาอีกแล้ว
“แกไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก อ่อ เื่รถนั่นด้วย ฉันให้ด้วยความเต็มใจ”ภานุพูดหน้าตาเฉยแกมประชดประชันเล็กน้อยทำให้คนฟังยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก
“แต่ผมไม่้า” นาวินกดเสียงต่ำพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอยู่ทุกขณะ
ภานุไม่ได้สนใจกับอาการต่อต้านและคำปฏิเสธใดๆ ของนาวินเลยสักนิดเพราะเขาเชื่อว่าได้ทำในสิ่งที่สมควรแล้ว ชายหนุ่มจึงหันมาสนใจกับเอกสารมากมายบนโต๊ะแทนพร้อมทั้งร่วมหารือและทำความเข้าใจในเื่ต่างๆ กับคนเป็น้องโดยมีทนายสมภพคอยเป็คนกลางช่วยประสานงานให้ส่วนยุพาจะคอยจดบันทึกคำสั่งและข้อตกลงของทุกคนเอาไว้เพื่อพิมพ์สรุปให้อีกทีในภายหลัง
เมื่อตกลงในเื่งานกันเรียบร้อยแล้วภานุก็เรียกสองสาวเข้ามาที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อมอบหมายจัดสรรหน้าที่ในการฝึกงานให้
“ผมจะให้น้องป่านเป็ผู้ช่วยคุณยุพาคอยดูแลเื่เอกสารต่างๆ ให้ผม”คนมีหน้าที่เป็ประธานใหญ่ออกคำสั่งเสียงเข้มและนั่นทำให้นาวินชำเลืองมองหญิงสาวที่ภานุเอ่ยถึงโดยอัตโนมัติซึ่งสายป่านเองก็มองเขาอยู่เช่นกันก่อนที่ต่างคนจะเสมองไปทางอื่นเหมือนมีเื่คาใจที่ทั้งสองไม่อยากให้ใครรู้
“ค่ะท่านประธาน” ยุพาขานรับด้วยรอยยิ้มยินดีเพราะเธอก็นึกชื่นชมในตัวเด็กสาวคนนี้อยู่แล้วด้วยแม้จะเสียดายสาวน้อยน่ารักอีกคนก็ตาม
“ขอบคุณค่ะพี่นุ” สายป่านหันมาส่งยิ้มหวานพร้อมทั้งยกมือไหว้ขอบคุณชายหนุ่มที่ต่อไปนี้เขาจะเป็เ้านายของเธอส่วนในใจลึกๆก็อยากจะเอ่ยปากขอให้เขารับเพื่อนรักของเธอเข้ามาช่วยงานตรงนี้ด้วยอีกคน
“ส่วนเธอ... แก้วตา เดี๋ยวรอถามกับฝ่ายบุคคลอีกทีก็แล้วกันว่าจะให้อยู่ตรงไหน”ภานุเอ่ยขึ้นมาแล้วปรายตามองหญิงสาวที่พูดถึงอย่างไม่ใส่ใจแม้สายป่านจะมีท่าทีบ่งบอกเป็ทางอ้อมว่าอยากให้เพื่อนรักอยู่ใกล้ๆ ก็ตามแต่ดูเหมือนคนที่รู้ใจและอยากช่วยสองสาวให้สมหวังจะเป็ชายหนุ่มอีกคนแทน
“ให้เธอมาเป็ผู้ช่วยผมก็แล้วกัน” จู่ๆ นาวินก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยและเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเอ่ยปากออกไปเช่นนั้น ทั้งๆที่ไม่จำเป็
คำบอกกล่าวของนาวินทำให้ทุกคนต่างหันไปมองเป็ตาเดียวโดยเฉพาะแก้วตาที่มีสีหน้ายิ้มแย้มชอบอกชอบใจจนออกนอกหน้า เพราะเขาเปรียบเสมือนเ้าชายที่เธอปลื้มั้แ่แรกเห็น
“แกจะเอาอย่างนั้นเหรอ” ภานุเลิกคิ้วถามกลับไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักพลางหรี่ตามองสาวน้อยที่เขารู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆที่เธอทำเหมือนดีใจจนเกินเหตุขนาดนั้น
“ลุงว่าก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ช่วยคุณยุพาดูแลงานทั้งของคุณภานุและคุณนาวินด้วยเลยเพราะกว่าจะได้เลขาคนใหม่มาช่วยคุณนาวินก็ต้องรออีกเป็เดือน” ทนายสมภพออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมา
“ก็ได้ครับ งั้นตกลงตามนี้ก็แล้วกัน” ภานุกล่าวสรุปง่ายๆเหมือนไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุก็ไม่รู้‘ชิ! ยัยเด็กแสบ เห็นผู้ชายไม่ได้ต้องะโเข้าใส่ทีนี้คงสมใจเธอแล้วสิ’ ชายหนุ่มนึกต่อว่าหญิงสาวที่นาวินขอให้ไปช่วยงานด้วยอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“งั้นเดี๋ยวเที่ยงนี้เราไปทานข้าวด้วยกันนะ... ทุกคนนี่แหละ...คุณด้วยนะยุพา” เ้าของห้องเอ่ยส่งท้ายเมื่อสรุปงานและหน้าที่ของทุกคนเรียบร้อยแล้วพลางกวาดตามองทุกคนที่พยักหน้ารับเป็คำตอบตกลงและเข้าใจตรงกัน ยกเว้นนาวิน
“ผมขอตัวนะ... นัดเพื่อนไว้แล้ว” เสียงเข้มพูดขึ้นขณะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“ตามใจ แต่แกต้องกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทันเข้าประชุมก็แล้วกัน” คนเป็พี่เอ่ยกำชับอย่างนึกหวั่นเพราะไม่มั่นใจในตัวน้องชายคนนี้เลยสักนิดว่าอีกฝ่ายออกไปแล้วจะกลับเข้ามาอีกหรือเปล่า
“รู้แล้วน่า” นาวินทำท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าไปที่ประตูโดยไม่ได้หันมามองคนในห้องอีกเลยเขาจึงไม่ได้เห็นแววตาตัดพ้อของสายป่านที่มองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างเศร้าใจ ‘อีกครั้งแล้วสินะ ที่พี่วินหันหลังให้เราอย่างไม่ไยดี’ หญิงสาวบอกกับตัวเองในใจด้วยความรู้สึกร้าวรานเกินบรรยาย
นาวินออกมาจากห้องทำงานใหญ่ของภานุก็รีบตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ทันทีหัวใจดวงแกร่งนั้นเต้นโครมครามไม่เป็จังหวะจนรู้สึกไม่เป็ตัวของตัวเองเขาไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเธอเลยจริงๆ สายป่าน ‘ทำไมฉันถึงหนีเธอไม่พ้นนะ’ร่างสูงพึมพำเบาๆก่อนจะก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ที่ลงมาส่งเขาถึงใต้อาคารแล้ว
ชายหนุ่มตรงไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองแล้วขับออกไปอย่างไร้จุดหมายจริงๆ แล้วเขาไม่ได้มีนัดกับใครไว้หรอกที่ปฏิเสธไปแบบนั้นเพราะเขาไม่รู้จะวางตัวอย่างไรตอนที่อยู่ต่อหน้าหญิงสาวในดวงใจมากกว่าเมื่อคืนคริสโตเฟอร์ที่เพิ่งบินมาถึงเมืองไทยก็เข้าไปพักที่คอนโดของเขาแต่ตอนนี้ฝ่ายนั้นคงยังไม่ตื่นแน่นอน ส่วนนิลณีย์คู่ควงของเขาที่ขอย้ายงานตามมาด้วยนั้นเขาก็ยังไม่อยากเจอเธอตอนนี้
นาวินขับรถต่อไปเรื่อยๆก่อนจะตัดสินใจเข้าไปที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวงแล้วเขาก็ใช้่เวลาที่เหลือก่อนเข้าประชุมอยู่ที่นี่เป็การฆ่าเวลา
การประชุมสำคัญในตอนบ่ายผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทุกคนต่างให้การยอมรับและเห็นพ้องไปในทิศทางเดียวกัน
ทำให้นาวินก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งรองประธานของสายการบินสกายเมธีแอร์ไลน์อย่างที่ควรจะเป็โดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น เพราะนั่นเป็สิทธิ์โดยชอบธรรมที่เขาควรจะได้รับ
นาวินอยู่ในชุดสูทเนื้อดีสีเทาเข้มที่เลขาสาวจัดหามาให้ร่างสูงใหญ่สมส่วนนั้นช่างดูเหมาะเจาะสง่างามและคู่ควรกับตำแหน่งของเขาจริงๆเมื่อการแนะนำตัวอย่างเป็ทางการเสร็จสิ้นลง ชายหนุ่มก็ก้าวออกมาจากห้องประชุมแล้วตรงดิ่งกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันทีโดยไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นเพราะแค่นี้ก็ถือว่าฝืนใจเขาที่สุดแล้ว... เขาร่ำเรียนฝึกฝนมาให้เป็นักบินไม่ใช่เป็ผู้บริหารที่ต้องมานั่งอ่านเอกสารเป็ตั้งๆแล้ววางแผนอะไรที่ซับซ้อนวุ่นวายแบบนั้น เขาไม่ถนัดเลยจริงๆ
“คุณนาวินคะ คุณนาวิน... อ้าว ไปซะแล้ว เฮ้อ...”
ยุพาที่วิ่งตามนาวินออกมาจากห้องประชุมร้องเรียกชายหนุ่มเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน เพราะเธอต้องรีบไปประชุมข้างนอกกับท่านประธานส่วนนาวินที่ลุกออกไปจากห้องโดยไม่ได้หยิบเอกสารสำคัญที่เป็ของตัวเองออกไปด้วยเธอจึงต้องรีบเอามาให้เผื่อว่าเขาจะใช้อ่านทำความเข้าใจใน่เวลาที่เหลือก่อนกลับบ้าน
โชคดีที่สายป่านเดินผ่านมาพอดี ยุพาจึงรีบยัดซองเอกสารใส่มือเล็กๆของหญิงสาวแล้วฝากให้เธอนำไปให้กับนาวินที่ห้องทำงานของเขาแทนโดยไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบรับหรือปฏิเสธ
สายป่านเดินมาหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องที่มีป้ายติดว่ารองประธานด้วยอาการประหม่าเล็กน้อยใบหน้าหวานก้มมองเอกสารในมือแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างคนคิดหนัก
ก่อนจะตัดสินใจเคาะเบาๆสองสามครั้งเป็การขออนุญาตเ้าของห้องแล้วเปิดเข้าไปเงียบๆ...ใจหนึ่งก็อยากพูดคุยกับเขาส่วนอีกใจก็ยังหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจเหมือนวันนั้นอีก
นาวินที่กำลังเอนกายไปกับเก้าอี้ตัวใหญ่หันขวับไปมองที่ประตูห้องทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดเข้ามาก่อนที่หัวใจดวงแกร่งจะกระตุกวาบพร้อมกับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ‘สายป่าน’ ชายหนุ่มพึมพำเบาๆเป็การยืนยันกับตัวเอง และเมื่อตั้งสติได้เขาจึงรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปสนใจกับแล็ปท็อปข้างๆตัวเหมือนกำลังตั้งใจกับสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นมากกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“เธอไม่ได้มีหน้าที่ที่จะต้องเข้ามาในห้องนี้นี่” เสียงเข้มถามขึ้นมาเรียบๆโดยไม่ได้หันไปมองหญิงสาวเลยสักนิด
“เอ่อ... พี่ยุพาให้นำเอกสารมาให้ค่ะ” สายป่านตอบเสียงสั่นน้อยๆพร้อมทั้งวางซองเอกสารในมือลงบนโต๊ะให้ชายหนุ่ม...เธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรเหมือนกันเมื่อเจอกับท่าทีเฉยเมยของเขา
“แล้วเพื่อนเธอไปไหนล่ะ เขามีหน้าที่ในส่วนของฉันไม่ใช่เหรอ” นาวินเอ่ยถามพลางเหลือบตามองหญิงสาวเล็กน้อย
“แก้วไปช่วยคุณลุงทนายเก็บเอกสารที่ห้องประชุมค่ะ” เสียงหวานยังคงสั่นๆเพราะยังไม่ชินกับท่าทีที่ไม่คุ้นเคยของชายหนุ่มตรงหน้า...นี่เขาจะทำเหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักกันจริงๆ น่ะเหรอ
“อืม ขอบใจ... แล้วมีอะไรอีกไหม ฉันมีงานต้องทำ” เ้าของห้องพยายามข่มใจพูดเสียงเข้มเป็เชิงไล่กลายๆ
เมื่อเจอชายหนุ่มเอ่ยปากไล่ทางอ้อม หญิงสาวก็ไม่คิดจะอยู่รบกวนเขาอีกเธอจึงหันหลังแล้วเดินไปที่ประตูเงียบๆทั้งที่อีกใจอยากจะถามถึงสิ่งที่ยังค้างคาในคำพูดของเขาเมื่อวันนั้นแต่เหมือนโชคจะเข้าข้างเธอเมื่อจู่ๆ เสียงเข้มก็พูดขึ้นมาลอยๆ
“ฝากบอกนมอิ่มด้วย เย็นนี้ฉันจะไปกินข้าวที่บ้าน”
เมื่อพูดไปแล้วก็อยากจะตีปากตัวเองนักทำไมไม่ปล่อยให้เธอเดินออกไปดีๆ โดยไม่ต้องหันกลับมาอีกแบบนี้นะ
“ค่ะ ยายต้องดีใจมากแน่ๆ เลยค่ะ เพราะท่านบ่นถึงคุณนาวินทุกวัน” สายป่านยิ้มหวานแล้วพูดกับเขาด้วยความดีใจจนลืมตัวและนาวินก็เผลอมองรอยยิ้มนั้นด้วยหัวใจที่พองโตเช่นกันก่อนจะรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบซ่อนความรู้สึกจริงๆที่มี แล้วเอ่ยถามหญิงสาวด้วยเสียงเข้มที่มั่นคงดังเดิม
“มีอะไรกับฉันอีกหรือเปล่า”
“เอ่อ... ป่าน ป่านมีเื่จะถามคุณนาวินน่ะค่ะ” หญิงสาวเอ่ยปากอย่างตัดสินใจสองมือเล็กๆ ยกขึ้นมาบีบจับกันไว้แน่นเหมือนให้กำลังใจกับตัวเอง
“ว่ามาสิ” นาวินขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วทำท่าสนใจกับสิ่งที่หญิงสาวจะพูดกับเขา
“เอ่อ คือ ป่าน ป่านอยากถามว่าทำไมวันนั้นคุณนาวินถึงบอกว่าป่านเป็ผู้หญิงที่คุณไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย...เพราะอะไร?... ช่วยบอกเหตุผลให้ป่านเข้าใจได้ไหมคะ” สายป่านพูดถึงสิ่งที่ค้างคาใจออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแม้ว่าหลังจากนี้เขาจะโกรธเธออีกร้อยเท่าพันเท่าก็ตามเธอขอแค่ได้รู้สาเหตุของเื่นี้ก็พอ
คำถามของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้นาวินถึงกับนิ่งงันไปนานภายในใจนั้นกลับรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกของมีคมทิ่มแทงอย่างไร้ความปรานีเมื่อคิดว่าหญิงสาวกำลังเล่นตลกอะไรกับเขา ทั้งๆที่เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองเป็คู่หมั้นคู่หมายของพี่ชายเขาเธอยังมีหน้ามาถามเขาอีกเหรอว่าเพราะอะไร หรือเธอตั้งใจจะปั่นหัวเขาเล่นหรือไม่ก็ตั้งใจจะหลอกล่อหว่านเสน่ห์ทั้งพี่ทั้งน้องให้ลุ่มหลงแย่งชิงความรักจากเธอคนเดียว...เธอมันผู้หญิงใจร้าย หลายใจ ผู้หญิงเห็นแก่ตัว
“ฮึ ตอนนี้ฉันคงต้องเป็ฝ่ายถามเธอมากกว่ามั้งว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ สายป่าน” นาวินถามเสียงเย้ยหยันพร้อมทั้งลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นจนแทบลุกเป็ไฟ
“อะไรอีกคะป่านไม่เข้าใจ... คุณนาวินหมายความว่ายังไงคะ” สายป่านมองหน้าชายหนุ่มอย่างมึนงงแล้วยิ่งได้ยินประโยคต่อไปของเขายิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีก
“ฉันชักสับสนแล้วสิว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำเป็ไม่รู้หรือว่าตั้งใจจะหว่านเสน่ห์ให้ท่าฉันกันแน่”
“ไม่ค่ะ ป่านไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธทันควันอย่างไม่ต้องคิดนานพลางขยับเท้าถอยหลังออกไปเรื่อยๆ เมื่อเขาเริ่มเข้ามาใกล้เธอจนน่าใจหาย
“แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เธอตั้งหน้าตั้งตาตามตื๊อฉันไม่ยอมปล่อยแบบนี้น่ะ”นาวินกดเสียงต่ำแล้วสาวเท้าไล่ต้อนหญิงสาวจนร่างบางยืนชิดติดกับประตูห้อง
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คุณกำลังเข้าใจป่านผิด” คนตัวเล็กพยายามปฏิเสธในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจดวงตากลมโตนั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะไหล
“ไม่ใช่แล้วมันยังไง!ไอ้การที่เธอพยายามเข้ามาถามถึงเื่ที่ต่างก็รู้กันอยู่เต็มอกเธอคิดว่าฉันเป็ไอ้โง่หรือไง” คนตัวใหญ่ตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมทั้งคว้าหมับที่ข้อมือเล็กของหญิงสาวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงและนั่นทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับอกแกร่งและตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“โอ๊ย! พี่วิน ป่านเจ็บ” เ้าของข้อมือเล็กโอดครวญพร้อมทั้งพยายามดีดดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม
“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่! เพราะฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็น้องไม่ว่าจะเป็วันนี้หรือที่ผ่านมา จำเอาไว้สายป่าน” นาวินตะคอกเสียงต่ำพร้อมทั้งล็อกตัวหญิงสาวเอาไว้ในวงแขนอย่างแ่า
“ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!” สายป่านพยายามสะบัดข้อมือของตัวเองที่ถูกชายหนุ่มบีบกำเอาไว้จนแดงช้ำและเจ็บระบมไปหมดแต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้เขาได้
“ฮึ ไหนๆ ก็มาให้ท่าจนถึงที่แบบนี้แล้ว ฉันจะใจดีลองชิมดูหน่อยก็แล้วกัน”สิ้นคำพูดดูถูกเย้ยหยันนั้นเ้าของร่างสูงใหญ่ก็ก้มลงหมายจะลิ้มลองริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวที่กำลังสั่นระริกอยู่ตรงหน้าเพราะความหวาดกลัว
“ไม่! อย่านะ อื้อ...” คนตัวเล็กร้องห้ามแล้วสะบัดหน้าหนีแต่มีหรือที่นาวินจะยอมในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเขาจะไม่ยอมใจอ่อนให้กับเธอเด็ดขาดมือแกร่งยกขึ้นบีบคางของหญิงสาวให้หันมาหาเขาจนเธอรู้สึกเจ็บเผลอตัวอ้าปากเพื่อจะร้อง
จังหวะนั้นนาวินก็ก้มลงบดขยี้ริมฝีปากแข็งแรงของตัวเองปิดทับเรียวปากบางอ่อนนุ่มของเธอเอาไว้ทันทีอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งกอดรัดร่างบางเข้าหาตัวจนแนบสนิทแทบจะกลืนเป็เนื้อเดียวกันนาวินใช้ประสบการณ์ที่เหนือกว่าสอดแทรกลิ้นอุ่นๆเข้าไปในโพรงปากของเธอเพื่อควานหาความหวานอย่างถือสิทธิ์กี่ครั้งกี่หนที่เขาเฝ้าคิดถึงและโหยหาอยากลิ้มลองความหอมหวานจากริมฝีปากอวบอิ่มของเธอวันนี้เขาจะได้สมใจสักที
ชายหนุ่มส่งปลายลิ้นกวาดชิมความหวานจนทั่วโพรงปากนุ่มก่อนจะเกี่ยวกวัดไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กๆที่พยายามหลีกหนีการดูดดึงของเขาอย่างน่าโมโหแต่เพราะความไม่เคยทำให้หญิงสาวตกหลุมพรางที่เขาหลอกล่อพาไปอย่างง่ายดายนาวินลุ่มหลงความหอมหวานจากรสจูบที่ไม่เคยพานพบจากหญิงใดมาก่อนเขาเฝ้าวนเวียนดูดกลืนอย่างไม่รู้จักอิ่มเอมสายป่านรู้สึกเหมือนห้องทั้งห้องหมุนคว้างไปหมดจนเธอยืนแทบไม่ติดพื้นนิ้วเรียวที่ตอนแรกทั้งหยิกทั้งดึงอกแกร่งของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็บีบกำเอาไว้แน่นเพื่อใช้เป็ที่ยึดเกาะ
นาวินจูบหญิงสาวอยู่นานจนรู้สึกว่าร่างบางเริ่มดิ้นขลุกขลักเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจชายหนุ่มจึงเงยหน้าแล้วปล่อยริมฝีปากบางให้เป็อิสระอย่างแสนเสียดายก่อนจะแทนที่ความรู้สึกนั้นด้วยคำพูดที่ร้ายกาจ
“ดูเหมือนพี่นุจะไม่ได้สอนวิธีจูบให้เธอเลยนะ”
สายป่านพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้คืนกลับมาจากนั้นก็สะบัดตัวด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีให้หลุดจากวงแขนของชายหนุ่มที่เธอเคยรักและเทิดทูนเขาอย่างสุดหัวใจวันนี้เขาทำร้ายเธออย่างเืเย็น...
เพี๊ยะ!
หญิงสาวฟาดฝ่ามือบางลงไปที่แก้มสากของชายหนุ่มเต็มแรงจนใบหน้าหล่อเหล่าของเขาหันไปตามแรงตบพร้อมกับต่อว่าด่าทอเขาทั้งน้ำตา
“หยาบคาย! คนเลว!”
นาวินสะบัดหน้ากลับมาแล้วมองหญิงสาวด้วยแววตาวาวโรจน์อย่างคนโกรธจัดก่อนจะพ่นวาจาที่หยามเหยียดออกไปเพราะความคับแค้นใจที่เธอกล้าตบหน้าเขา
“ฮึ ทำเป็ไม่เคย อย่าเผลอติดใจรสจูบของฉันจนลืมของเก่าล่ะ”
สิ้นคำพูดนั้นฝ่ามือบางของหญิงสาวก็ฟาดซ้ำลงมาที่เก่าอีกครั้งด้วยแรงที่ไม่น้อยไปกว่าเดิมเลยสักนิด
เพี๊ยะ!
“ฉันเกลียดคุณ! ได้ยินไหม ฉันเกลียดคุณ คุณนาวิน!”
สายป่านะโใส่ชายหนุ่มอย่างคนขาดสติก่อนจะหันไปเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปทันทีอย่างรวดเร็วทิ้งให้ชายหนุ่มยืนคว้างเอามือกุมใบหน้าตัวเองอย่างตกตะลึงอยู่กลางห้องความเ็ปจากแรงตบยังน้อยกว่าคำพูดสุดท้ายของเธอที่ยังดังก้องอยู่ในหัวของเขาจนบาดลึกไปถึงหัวใจดวงแกร่งที่แทบจะหยุดเต้นอย่างเฉียบพลันเมื่อได้ยินเธอบอกว่าเกลียดเขา...มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ ‘ในเมื่อรักไม่ได้สู้ให้เกลียดกันไปเลยยังดีเสียกว่า’นาวินพึมพำคำพูดของตัวเองเมื่อครั้งอดีตออกมาเบาๆ เป็การเตือนสติและเพื่อตอกย้ำว่าเขาได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้วแม้รสจูบอันแสนหวานของเธอจะทำให้หัวใจของเขาซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็หรือรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยก็ตาม
สายป่านร้องไห้ฟูมฟายออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลายมือบางทั้งเช็ดทั้งถูริมฝีปากของตัวเองเพื่อลบรอยจูบที่ป่าเถื่อนจาบจ้วงของเขา
ั้แ่เธอเติบโตมาจนเป็สาวสะพรั่งไม่เคยมีใครล่วงเกินเธออย่างที่เขากระทำมาก่อนแม้แต่ภานุผู้ชายคนเดียวที่ใกล้ชิดเธอมาตลอดก็ไม่เคยแตะต้องหรือฉวยโอกาสกับเธออย่างที่เขาพูดถึงเลยสักครั้ง...เขาปั้นเื่เป็ตุเป็ตะแบบนั้นขึ้นมาได้อย่างไร... ‘นี่น่ะเหรอผู้ชายที่เธอหลงรักนี่น่ะเหรอผู้ชายที่เคยเป็สุภาพบุรุษคอยช่วยเหลือดูแลเธอเมื่อตอนเด็กๆปีศาจตนใดกันทำให้เขาเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้’
หญิงสาววิ่งไปตามทางเดินเพื่อจะหลบเข้าห้องน้ำแต่ยังไม่ทันจะไปถึงเสียงเรียกที่คุ้นหูก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ยัยป่านไปไหนมา แก้วตามหาแทบแย่แน่ะ” แก้วตาที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์ร้องถามเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าก่อนจะอุทานเสียงหลงด้วยความใเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อย่างหนัก
“เห้ย... ป่านร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรเธอ” แก้วตาวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหาพร้อมทั้งละล่ำละลักถามด้วยความเป็ห่วง
“ไม่มีอะไรแก้ว... ป่าน เอ่อ ป่านอยากกลับบ้าน เรากลับบ้านกันเถอะนะ”
สายป่านรีบปาดเช็ดน้ำตาที่เจิ่งนองอาบสองแก้มนวลอย่างลวกๆเพราะไม่อยากให้เพื่อนรักต้องไม่สบายใจไปด้วยระหว่างที่สองสาวกำลังปลุกปลอบกันอยู่นั้นเสียงเข้มของชายหนุ่มที่เป็ประธานใหญ่ก็ร้องทักขึ้นมาแต่ไกล
“เกิดอะไรขึ้น!?” ภานุกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวด้วยความใเมื่อเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ตอนนี้เขาควรจะอยู่ในห้องประชุมก็จริงแต่เพราะลืมเอกสารสำคัญไว้ที่ห้องเขาจึงต้องกลับขึ้นมาเอาด้วยตัวเอง
“พี่นุ...” สายป่านครางเรียกชายหนุ่มที่เธอไม่คิดว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ด้วยเสียงอันแ่เบา
“น้องป่านร้องไห้ทำไมครับ ใครทำอะไรบอกพี่มา เดี๋ยวพี่จะไปจัดการมันให้”
คนมีอำนาจตรงเข้าประคองร่างบางของหญิงสาวเอาไว้ด้วยใจที่ร้อนรุ่มดั่งมีเปลวไฟสุมอยู่ในอก...ใครกันที่กล้าทำร้ายคนรักของเขา
สายป่านก้มหน้านิ่งทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนพูดอะไรไม่ออกทำให้ภานุหันไปจ้องหน้าแก้วตาเป็การคาดคั้นแทนซึ่งเธอก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยอาการมึนงงเช่นกันแต่เหมือนอะไรดลใจให้เขาคิดถึงชายหนุ่มอีกคนที่น่าสงสัย
“นายวิน... นายวินใช่ไหมน้องป่าน บอกพี่มาสินายวินเป็คนรังแกน้องป่านใช่ไหม”
ภานุคาดคั้นหญิงสาวด้วยเสียงจริงจังพร้อมทั้งชี้มือไปที่ห้องของนาวินเพื่อยืนยันคำพูดสายป่านเงยหน้าสบตากับเขาทันทีอย่างมีพิรุธเหมือนคนที่ทำผิดแล้วถูกจับได้และนั่นทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าคนที่ทำให้เธอร้องไห้จะต้องเป็นาวินน้องชายของเขาอย่างแน่นอน
ร่างสูงรีบผละออกมาจากหญิงสาวแล้วทำท่าจะไปที่ห้องของชายหนุ่มตัวต้นเหตุทันที
“เดี๋ยวค่ะพี่นุ... พี่นุ” มือบางของสายป่านพยายามฉุดดึงลำแขนแกร่งของเขาเอาไว้เธอไม่อยากให้เื่ราวมันบานปลายใหญ่โตไปมากกว่านี้
“กลับบ้านไปก่อนน้องป่าน เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน” ภานุบอกเสียงเรียบแล้วหันมาจับมือของหญิงสาวออกจากแขนของเขาเบาๆ
“ไม่ค่ะพี่นุ” สายป่านส่ายหน้าน้อยๆและมองเขาอย่างอ้อนวอน ทำให้ภานุยิ่งโมโหคนต้นเหตุมากขึ้นไปอีก
“ถูกมันรังแกจนร้องไห้ออกมาขนาดนี้ยังจะปกป้องมันอีกเหรอ”
“ไม่ใช่นะคะ ป่านแค่ไม่อยากให้พี่สองคนทะเลาะกัน ป่านไม่เป็อะไรจริงๆ ค่ะ”
“แก้วตาพาสายป่านกลับบ้านเดี๋ยวนี้” ภานุพยายามรวบรวมสติให้ใจเย็นที่สุดแล้วหันไปออกคำสั่งกับหญิงสาวอีกคนแทน
“เอ๊ะคุณ” แก้วตาทำท่าฮึดฮัดที่จู่ๆชายหนุ่มก็มาสั่งเธออย่างไร้เหตุผลแม้จะยังไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนักก็ตาม
“หรือเธออยากจะลองดีกับฉันยัยจุ้นจ้าน” คราวนี้ภานุหันมาตะคอกเสียงเขียวทำให้คนถูกสั่งค้อนขวับแล้วหันไปคว้าข้อมือบางของเพื่อนรักอย่างรวดเร็ว
“ไปกันเถอะป่าน... เขาอยากจะมีเื่ก็ปล่อยเขาไป” แก้วตาพูดลอยๆอย่างนึกหมั่นไส้คนวางอำนาจ ก่อนจะหันมาแลบลิ้นท้าทายชายหนุ่มให้ได้หงุดหงิดเล่น
“ชิ! ไม่ได้กลัวหรอกนะ ฉันแค่เป็ห่วงยัยป่านย่ะ” ว่าจบสองสาวก็ฉุดดึงพากันออกไปจากตรงนี้
“หน็อย... หลายครั้งแล้วนะยัยเด็กแสบนี่ ฝากไว้ก่อนเถอะ” ภานุกัดฟันฮึดฮัดออกมาด้วยความไม่พอใจถ้าไม่ติดว่าเป็ผู้หญิงนะเขาคงซัดลงไปกองกับพื้นแล้ว ช่างกวนประสาทเขาดีนัก...แต่ตอนนี้เขามีเื่ที่สำคัญกว่านั้นต้องทำ
วันนี้เขาต้องสะสางกับคนเป็น้องให้กระจ่างชัดเจนทุกเื่เพราะเขาจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกเป็อันขาด...
......................
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย ...และ... ookbee
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
ขอบคุณค่ะ
^_^
3K
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)