หลังจากที่จิ้งจอกอัคคีนั้นได้มันเปลี่ยนร่างเป็สัตว์อสูรระดับหลอมรวมเป็เที่เรียบร้อยก็ได้ทำการเปิดการต่อสู้กับสิงโตอัคคีพิโรธในเวลาต่อมาจนทำให้ทั้งสองตัวนั้นได้รับาเ็สาหัสจนใครประมาทนั้นสามารถตัดสินความเป็และความตายได้เลย
แต่ทันใดนั้นหลงหยุนนก็ได้ออกมาแล้วเข้าทำการโจมตีใส่จิ้งจอกอัคคีกับสิงโตอัคคีพิโรธด้วยท่ากรงเล็บสังหารสิ้นทันใดนั้นคลื่นพลังของกรงเล็บสังหารสิ้นก็ได้ทำการโจมตีใส่สัตว์อสูรทั้ง 2 อย่างไม่ระวังตัวในจังหวะที่กำลังสนใจกันอยู่นี่คือเหมาะเหม็งที่สุดแล้ว
หลานหยูนั้นได้เห็นการโจมตีของหลงหยุนแล้วก็จำได้ว่านั้นมันคือวิชาที่หลงหยุนใช้จัดการต่อสู้กับนางตอนเดิมพันกันไม่น่าเชื่อว่าเขาจะกล้าเอามาโจมตีใส่สัตว์อสูรระดับหลอมรวม
“ เอาแหละนะ พวกเ้าสัตว์อสูรทั้ง 2จงตายไปซะเถอะ”
จิ้งจอกอัคคีกับสิงโตพิโรธเมื่อมันได้หันไปดูเห็นถึงพลังที่กำลังพุ่งมาหามัน และจ้องมองไปที่ผู้ใช้วิชาพวกมันก็ได้สังเกตเห็นมนุษย์คนหนึ่งที่ระดับอยู่เพียงก่อเกิดเพียงเท่านั้น แต่ก็ยังมากล้าแอบโจมใส่พวกมันตอนทีเพลอเช่นนี้
ซึ่งไม่ใช้ใครที่ไหนก็คือหลงหยุนพวกมันที่เป็ระดับหลอมรวม ทำให้พวกมันนั้นมีน้ำโหเป็อย่างมากพร้อมกับโทสะเหมือนกำลังลุกไหม้ภายในเวลานี้ราวกับมนุษย์ผู้นี้กำลังดูถูกพวกมันมีเหรอจะยอมถึงพลังพวกมันนั้นได้หายไปมากกว่าครึ่งจากการปะทะกันมานานแล้ว
แต่ก็ไม่ใช้สิ่งที่มนุษย์ตัวเล็กๆอย่างหลงหยุนนั้นจะสามารถมาทำอะไรพวกมันได้
เมื่อพวกมันได้เห็นเช่นนั้น ก็คิดที่จะเปลี่ยนไปกำจัดทางของหลงหยุนทิ้งซะและแล้วทางจิ้งจอกอัคคีได้ทำการเรียกเปลวเพลิงออกมาจากหางของมันแล้วโจมตีสวนใส่การโจมตีของหลงหยุนอย่างรวดเร็ด ลูกบอลเพลิงพุ่งทะยานส่งคลื่นความร้อนไปยังด้านหน้าศัตรู
เมื่อเปลวเพลิงของจิ้งจอกอัคคีมันนั้นได้ปะทะเข้ากับการโจมตีของหลงหยุนเปลวเพลิงนี้นั้นก็ได้แผดเผาการโจมตีของหลงหยุนได้อย่างง่ายดายเหมือนกับว่าการโจมตีของหลงหยุนนั้นแทบไม่มีผลเลยมากกว่า
โดยคลื่นพลังกรงเล็บนี้ได้ถูกทำลายลงแล้วยังไม่หมดเพียงเท่านั่นก็เพราะว่าลูกไฟทั้ง 2 ได้พุ่งไปที่หลงหยุน เพื่อที่จะจัดการตัวของให้กลายเป็ธุลีส่วนทางของเขาเมื่อได้เห็นเช่นนี้ก็มีสีหน้าไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อได้เห็นว่าลูกไฟทั้งสองนั้นกำลังเข้ามาโจมตีทางของเขาที่สามารถทำลายการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้แล้วตัวของเขานั้นจะเหลืออะไรล่ะ
“ แย่ล่ะสิ”
แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างทันควันเมื่อได้เห็นว่าลูกไฟทั้ง 2 กำลังพุ่งมาทางของตัวเขาขณะนี้เขาก็ได้ทำการใช้ความรวดเร็วของเขาแล้วได้เอียงตัวะโหลบไปแต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะมันไม่ทันแล้ว
ตู้ม !!
ลูกไฟทั้ง 2ได้เข้าไปปะทะเข้ากับพื้นดิน จนทำให้เกิดเสียงะเิดังสนั่นไปทั่วพื้นดิน ที่หลงหยุนได้อยู่ทำให้พื้นแถวนั้นมีควันฝุ่นมามากมายเต็มไปหมดตลบอบอวลพร้อมกับพื้นดินมีรอยไหม้เกรียมเกิดขึ้นจากฝีมือของจิ้งจอกอัคคีที่มันได้ทำการโจมตีเข้ามา
โดยที่ตัวหลงหยุนนั้นยังไม่สามารถจะหลบการโจมตีตะกี้ได้แม้แต่น้อยทางหลานหยูกำลังเห็นหลงหยุนได้โดนการโจมตีเข้าไปก็คิดว่าหลงหยุนนั้นไม่ตายต้องาเ็สาหัสแน่นอน เพราะถึงอย่างไรนั้น
ก็เป็การโจมตีเพื่อหวังเอาชีวิตของเขาอย่างแน่นอนแถมตอนนี้ระดับของเขายังต่ำเกินไปที่จะต้านรับการโจมตีในระดับนี้ได้
“ ถึงตอนนี้พวกมันทั้ง 2นั้นได้อ่อนแอมากก็จริง แต่ไม่ใช่ระดับก่อเกิดจะรับมือได้อยู่ดี แต่ก็ช่วยไม่ได้คงต้องลองดูหน่อยแล้วกันสถานการณ์จะเป็อย่างไรต่อไปดี ”
หลานหยูลองสังเกตการดูต่ออีกหน่อยถ้าตัวของนางนั้นได้เห็นถ้าสถานการณ์มันไม่อำนวยการสักเท่าไหร่ นางนั้นก็จะรีบทำการหนีออกไปจากที่นี่ในทันที
โดยไม่สนใจตัวของหลงหยุนเพราะว่าตัวของเขานั้นตัดสินใจหุนหันพันแล่นไปเอง โดยไม่ปรึกษาตัวของนางสักคำ
และแล้วทันใดนั้นผ่านไปชั่วครู่ฝุ่นที่เต็มไปทั่วนั้นก็ได้ค่อยเริ่มจางหายไปจนหมด ปรากฏมองเห็นร่างข้างในได้สัตว์อสูรทั้ง 2 นั้นก็ได้มองไปแต่ว่าสิ่งที่เห็นคือหลงหยุนนั้นไม่อยู่ที่เดิมแล้ว นั้นทำให้พวกมันรู้สึกใว่าจู่ๆ ตัวของมนุษย์ผู้นั้นหายไปไหนกันแน่
ส่วนหลานหยูได้เห็นว่าหลงหยุนไม่อยู่แล้วนางก็พยายามมองหาให้ทั่วพื้นที่แห่งนี้ก่อน เพื่อนเสาะหาตัวของเขาว่าหายไปไหนกันแน่
แต่ไม่แม้ว่านางจะมองหาอย่างไรก็ไม่อาจค้นพบตัวของเขานี้นั้นทำให้นางรู้สึกมึนงงว่าตัวของหลงหยุนที่หายวาบไป ระหว่างสัตว์อสูรทั้ง 2กำลังมองหาตัวของหลงหยุนอยู่นั้น จู่ๆก็ได้มีหมัดโจมตีพุ่งเข้ามาจากฟากฟ้าใส่สิงโตอัคคีพิโรธใส่ลำตัว ตู้ม !! หมัดนั้นเป็ผลจนทำให้ตัวของสิงโตอัคคีพอโรธหน้าจมลงไปกับพื้นดิน
ตู้ม !
ตู้ม !
ทุกคนเมื่อได้เห็นว่าตัวของสิงโตอัคคีได้โดนชกจนน่าจมลงไปกับพื้นก็ได้รีบหันไปสนใจยังทิศทางนั้นแม้แต่ตัวของจิ้งจอกอัคคี มันนั้นได้รีบทำการหันมาอย่างไวเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใครเป็คนทำกันแน่
แต่เมื่อมันนั้นได้ทำการเห็นถึงคนที่ได้ทำร้ายตัวของสิงโตทันทีมันนั้นก็มีแววตาเปลี่ยนไปรู้สึกตะลึงมากขึ้นกว่าเดิมเพราะมันไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือคนที่ตัวของมันกำลังทำการมองหาอยู่ในขณะนี้หมัดนี้นั้นไม่ใช่ของใครที่ไหนก็คือของหลงหยุนที่ใช้โอกาสดีเข้าโจมตีใส่ด้วยหมัดพิโรธเฉิงฉีอย่างรุนแรง เป็ผลทำให้ตัวมันนั้นถึงกับหน้าจมลงไปกับพื้นจากการโจมตีที่สุดแสนจะรุนแรงของเขา
“ไงล่ะ”
หลังจากนั้นหลงหยุนก็ได้ทำการะโมาตั้งหลักเพื่อโจมตีต่อไปแต่แล้วจิ้งจอกอัคคีนั้นมันเหรอจะยอมอยู่เฉยๆ ได้พุ่งมาอยู่จากข้างหลังของหลงหยุนหวังมาทำร้าย
ััได้รีบหันไปดูได้เห็นว่าจิ้งจอกอัคคียกขามันขึ้นมาแล้วเตรียมจะตะปบโจมตีใส่หลงหยุนใส่
“ แย่แล้วไง”
ยังไม่ทันกล่าวอะไรจิ้งจอกอัคคีได้ทำการโจมตีใส่หลงหยุนด้วยขาอันทรงพลังเเข้ามาอย่างไวพละกำลังอันทรงพลังของมันได้ทำการพุ่งเข้ามาเหมือนกับจะฉีกกระชากตัวของเขาให้ตายอยู่ตรงนี้
“แย่แล้ว !!!”
หลานหยูอุทานขึ้นมาด้วยความใทันที่เห็นสถานการดูไม่ดีเมื่อได้เห็นว่าตัวของจิ้งจอกอัคคีมันได้ทำการเข้าโจมตีใส่หลงหยุนแบบนั้น
ตัวของนางก็ไม่คิดจะนิ่งอยู่เฉวอีกต่อไปได้ทำการพุ่งไปแล้วชักกระบี่ของนางออกมา พร้อมเร่งโคจรพลังถึงขีดสุด เพื่อจะใช้วิชาของนางในการช่วยตัวของหลงหยุนที่กำลังถูกเข้าโจมตีอยู่ในขณะนี้
“ วิชากระบี่ฟาดฟัน”
ทันใดนั้นก็ได้มีการโจมตีเป็กระบี่ที่เป็คลื่นฟันหลายครั้งโจมตีไปที่ใส่ขาของจิ้งจอกอัคคีฉับพลันและในตอนนี้คลื่นกระบี่ทั้งหลายได้เข้าจู่โจมใส่จิ้งจอกอัคคีที่มันกำลังาเ็สาหัสจากการสู้กับสิงโตอัคคีพิโรธน
มันก็ได้โดนการโจมตีเข้าไปเต็มๆแต่ก็สามารถทำให้จิ้งจอกอัคคีนั้นได้รับาเ็เพิ่มขึ้นมาได้หลงหยุนได้เห็นโอกาสที่จะโจมตีก็ไม่รอช้าพุ่งไปแล้วใช้กรงเล็บัทั้ง 2ข้างของเขาไปโจมตีไปที่ลำตัวจิ้งจอกอัคคี
จนทำให้ตรงลำตัวของมันนั้นได้รับาเ็จากการโจมตีของหลงหยุนด้วยกรงเล็บของัทั้ง 2 นี้พร้อมกับมันนั้นได้ทำการร้องออกมาด้วยความเ็ป แสนสาหัส มีเืไหลออกมานิดหน่อย ถึงจะไม่มากก็ตามทีแต่แค่นี้ก็เพียงพอทำให้ตัวของมันได้รับาเ็เพิ่มมากขึ้นแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
“ ขอบใจเ้ามากหลานหยู” หลงหยุนเอ่ยขึ้นใบหน้าดูเรียบเฉย
ตัวของเขาได้ะโไปยืนอยู่ตรงข้างๆของหลายหยูแล้วก็ได้หันไปกล่าวกับตัวของนางในทันที
“ นี้เ้ามาช่วยข้างั้นเหรอเนี่ย ”
“เ้าคิดว่าเห็นเป็อย่างอื่นอย่างไรเล่า”
การที่นางนั้นมาช่วยเพราะว่าถ้าไม่ช่วยหลงหยุนอาจจะเป็เื่ยากที่จะทำภารกิจ แต่นางนั้นก็ได้สู้กับสัตว์อสูรระดับหลอมรวมเหมือนกันถึงยอมมาช่วยแต่ที่นางนั้นสนใจจริงๆก็คือ แก่นอสูรระดับหลอมรวมของสัตว์อสูรตัวนี้มากกว่า
นางเชื่อว่าจะต้องทำให้ตัวนางกลายเป็ระดับลมปราณได้ง่ายขึ้นมากแน่นอนจะต้องไม่ปล่อยโอกาสครั้งนี้สูญเปล่าไม่ได้ เลยได้ตัดสินใจออกมาช่วยหลงหยุนสู้ในครั้งนี้เพื่อหวังแก่นอสูร
“นี้พวกเราจะจัดการอย่างไรดีกับอสูรทั้ง 2 ตัวดี”
ถึงหลงหยุนนั้นจะได้หลานหยูช่วยไว้แต่เขากลับรู้ตัวดี ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถชนะสัตว์อสูรทั้ง 2ตัวนั้นได้ง่ายอย่างแน่นอน แต่ระหว่างที่ทั้ง 2คนกำลังจะวางแผนกันอยู่ก็ได้มีเสียงฝีเท้าได้วิ่งมาในทางพวกเขาและนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือ ตัวของสิงโตอัคคีพิโรธได้มาโผล่ตรงหน้าของทั้ง 2แล้ว
หลังจากที่ตัวของมันได้ทำการฟื้นขึ้นมาจากการโดนโจมตีโดยฝีมือของหลงหยุนมันก็ไม่รอช้าได้ทำการใช้เปลวเพลิงที่พ่นจากปากของมันโจมตีใส่ตัวทั้ง 2 คนในทันทีอย่างรวดเร็วทางทั้ง 2 คนที่กำลังเห็นก็ะโออกพร้อมเพรียง
“ หลบไป !! ”
หลงหยุนรีบพลักหลานหยูหลบการจู่โจมก่อนที่จะได้ทำการโคจรพลังในร่างกายของเขาแล้วรีบพุ่งไปข้างหน้า ฝั่งหลานหยูเองได้เห็นความโง่ของหลงหยุนนั้นกำลังพุงไปก็รีบกล่าวเตือน
“นี้เ้าจะทำอะไรนะไปโดนการโจมตีนี้มีหวังเ้าได้ตายแน่นอน ”
แต่หลงหยุนนั้นก็ไม่ได้สนใจคำเตือนของหลานหยูเลยสักนิดทันใดนั้นก็ได้ปรากฏว่ามีหลงหยุน ด้วยกัน 3 คน ที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะทุกอย่างทำให้สิงโตอัคคีที่กำลังโจมตีเข้ามาถึงกับงง งวยขึ้นมาในทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่มันไม่สนใจก็ได้ทำการโจมตีไปยังฝั่งซ้ายที่เป็ร่างแรกด้วยความเร็วสูงสุดและทรงพลัง ตัวของหลงหยุนคนนั้นก็ได้โดนโจมตีเข้าไปเต็มจนทำให้ร่างของเขากลับหายไปแต่มันปรากฏว่าการโจมตีสิงโตอัคคีพิโรธนั้นได้ทะลุหายไป หลานหยูที่ได้เห็นวิชานี้ก็เริ่มคุ้นตาบ้างแล้ว
“ อย่าบอกนะว่า วิชาร่างแยกมายาเ้านั้นไปฝึกมาตอนไหนกัน พึ่งเข้านิกายมาเพียงไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือไง ”
ใช่แล้ววิชาที่หลงหยุนใช้ก็คือหนึ่งในวิชาที่เขานั้นได้รับมาที่หอคอยวิชายุทธแต่ไม่นึกว่าจะฝึกได้ไวขนาดนี้ก่อนมาที่นี้นั้นตัวของหลงหยุนก็ได้ทำการฝึกวิชาร่างแยกมายาเพื่อไว้เจออันตรายเพื่อเอาไว้หลบหนีได้ทุกเมื่อไว้แล้ว ส่วนตัวหลงหยุนร่างจริงก็ได้ทำการะโขึ้นไปที่หน้าของสิงโตอัคคีพิโรธจะใช้สายตาในการจ้องมองมันก่อนเขานั้นจะได้ทำการเตรียมตัวโจมตีใส่ตัวของมันอีกครา
“ กรงเล็งัปฐี !!”
เสียงะโวิชาของเขาสนั่นไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ก่อนที่พลังของกรงเล็บัปฐีนั้นก็ได้โจทตีไปที่ใบหน้าของสิงโตอัคคีพิโรธอย่างกดดันรุนแรงทำให้ตัวมันนั้นที่าเ็อยู่แล้วก็ได้รับความเสียหายมากกว่าเดิมอีกจากสถานการณ์ในตอนนี้
และทำให้มันนั้นถึงกลับทรุด แต่มันก็ไม่ยอมแพ้ได้ทำการใช้อุ้งเท้าของมันโจมตีคืนใส่หลงหยุนอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อยการโจมตีที่ได้พุ่งมาด้วยพลังมหาศาลกำลังมีเป้าหมายเดียวคือทำร้ายสังหารมนุษย์
ส่วนหลงหยุนที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้น ไม่สามารถที่จะขยับไปไหนในการกำหนดการโจมตีครั้งนี้ได้มีแต่ที่ตัวของเขานั้นได้รับการโจมตีไปเต็มๆทำให้ตัวของเขานั้นถึงกลับกระเด็นไปลอยออกไปไกล
โดนต้นไม้ทำให้พื้นที่โดยรอบนั้นถึงกลับได้รับความเสียหายไป จนกลายเป็รอย หลงหยุนนั้นได้กลิ้งไปหลายตลบจากการโจมตีครั้งนี้ มันสามารถบดขยี้คนในระดับก่อเกิดได้สบายอยากมาก
แต่หลงหยุนนั้นกลับมีาแมากมายพร้อมกับเืไหลออกมาตามตัวมากมายมหาศาลจนทำให้ตัวของเขาในตอนนี้นั้นาเ็จนแทบจะลุกไม่ขึ้นแต่ก็ใช้พลังแรงใจของเขาในการที่จะไม่ทำให้ตัวของเขาทรุดล้มลง
ไม่อย่างนั้นได้ล่ะก็ตัวของเขาต้องมาตายอยู่ในที่แห่งนี้อย่างแน่นอนถึงอย่างไรก็นี้คือการโจมตีของสัตว์อสูรระดับหลอมรวม ไม่ใช่สิ่งที่ระดับก่อเกิดระดับ7 นั้นจะมารับมือได้
ถ้าเป็คนในระดับก่อเกิดธรรมดามีหวังคนระดับก่อเกิดนั้นได้ตายไปแล้วแน่นอนแต่ไม่ใช่กับหลงหยุนที่มีกายาเกล็ดัร่างกายแข็งแกร่งเหนือคนทั่วไปมาก
เลยทำให้รอดมาได้เพราะว่ามีร่างกายแข็งแกร่งมากกายาเทพัที่ตัวของเขานั้นได้ทำการฝึกฝนเป็แทบเป็แทบตายนี่เขาเป็ผลดีที่ทำให้ตัวของเขานั้นสามารถรับการโจมตีของสัตว์อสูรระดับหลอมรวมได้เช่นนี้ก็คงเป็เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งมหาศาลของเขา
“หน่อยแน่”
หลงหยุนที่ตอนนี้นั้นพยายามลุกขึ้นมาในสภาพสบัดสบอมแทบจะลุกไม่ขึ้นเพราะอาการาเ็ที่ได้รับมา ส่วนทางหลานหยูได้เห็นแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกถึงสถานการณ์นั้นเริ่มไม่ดีแล้ว
ในตอนนี้และยังไม่ใช่แค่นั้นตอนนี้ก็ต้องรีบรับมือกับจิ้งจอกอัคคีเลยทำให้สถานการณ์เสียเปรียบสุดๆ ถึงนางจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจเอาชนะได้แน่นอนเพราะถึงอย่างไรในระดับของนางที่อยู่เพียงแค่กำเนิดลมปราณขั้นที่ 7จะมีปัญญาไปสู้กับจิ้งจอกอัคคีที่พึ่งทะลวงมาในระดับหลอมรวมได้เช่นไรกันเล่า
“ต้องรีบจัดการเ้าพวกนี้ให้เร็วที่สุด”
หลังจากที่ตัดสินใจได้หลานหยูนั้นก็ได้ตั้งท่าวิชาของนางทันทีเพื่อจะโจมตีไปที่จิ้งจอกอัคคี นางนั้นได้ตั้งสมาธิถึงขีดสุดแล้วเพื่อคิดจะใช้วิชาของนางในการเข้าโจมตี โดยรอบๆตัวของนางนั้นก็ได้มีกระบี่นับร้อยออกมาเป็พลังปราณรอบๆตัวของนางก่อนที่พวกมันนั้นจะได้ทำการลอยขึ้นไปบนท้องนภาแล้วได้ทำการมากันเป็หนึ่งเดียว จนกลายเป็กระบี่ขนาดใหญ่ แล้วได้ใช้สายตาจับจ้องไปทีศัตรูที่อยู่ตรงหน้า
“ เอานี้ไปซะกระบี่หลอมรวมเป็หนึ่ง”
สิ้นเสียงคำกล่าวของหลานหยูกระบี่ที่หลอมรวมกันเป็กระบี่เดียวได้ทำการพุ่งเข้าใส่จิ้งจอกอัคคีในทันทีจิ้งจอกอัคคีนั้นมันได้เห็นการโจมตีของหลานหยูพุ่งมาไม่คิดจะหลบด้วยซ้ำไป ใช้หางของตัวเองที่รวบรวมพลังไว้จุดเดียวเข้าปะทะกับวิชาหลานหยูโดยที่ตัวของมันนั้นไม่ได้หวั่นเกรงกับการโจมตีที่เกรี้ยวกราดของหลานอหยูแม้แต่น้อย
เพราะถึงอย่างไรมันนั้นไม่ยอมเชื่อเด็ดคาดว่าหลานหยูจะสามารถทำอะไรกับบนร่างกายของมันนั้นได้
“หือคิดจริงๆเหรอแค่หางของเ้าจะสามารถหยุดการโจมตีนี้ได้ยอมแพ้ข้าไปซะ ” หลานหยูวาจาเย้ยหยัน ใบหน้าของหน้าขึงขังตึงเอาจริงเอาจังมาก นางเชื่อมั่นว่าวิชานางต้องทำร้ายมันได้อย่างไม่ต้องสงสัย
แต่จิ้งจอกอัคคีนั้นมันได้คำรามใส่ด้วยความเกรี้ยวโกรธหลานหยูนันคิดจะพยายามฆ่ามันให้ได้ มันนั้นเกือบตายเพราะสิงโตอัคคีพิโรธมาแล้วแต่จะไม่มีวันยอมให้มนุษย์ที่เพียงอยู่ในระดับกำเนิดลมปราณมาฆ่ามันได้หรอก
ถ้าตัวของมันได้ถูกฆ่าทิ้งเช่นนี้ก็เท่ากับตัวของมันนั้นยังมีความอ่อนแออยู่ถ้าตายด้วยคนที่มีระดับอ่อนแอกว่ามันเช่นนี้แล้วล่ะก็ ตัวของมันนั้นขอตายแบบไม่มีเกียรติเลยก็ยังดีกว่าอย่างเช่นฆ่าตัวตายสิ้นชีพด้วยตัวเองเช่นนี้
มันก็ได้ทำการเพิ่มแรงเข้าไปอีกทันใดนั้นกระบี่ของหลานหยูนั้นก็ได้หักในที่สุด ทำให้เกิดเสียงดังเพ่งๆเสียงแตกหักของวิชากระบี่หลอมรวมนั้นได้แตกกระจาย ทำให้หลานหยูนั้นทำสีหน้าบอกไม่ถูกที่วิชาของนางถูกทำลายลงแล้วใน่ขณะที่นางนั้นกำลังมีสีหน้าแววตาตกตะลึงอยู่
จิ้งจอกอัคคีก็ได้ใช้ความเร็วของมันพุ่งมาอยู่ตรงหน้าของหลานหยูใช้ฝ่าเท้าของมันตบไปที่หลานหยูโดยที่ตัวของนางนั้นกำลังมีสีหน้าแววตาใอย่างเห็นได้ชัดโดยที่ตัวของนางไม่ได้ทันระวังตัวเลยแม้แต่น้อย
การโจมตีในครั้งนี้นั้นทำให้หลานหยูนั้นกระเด็นไปแล้วเสื้อผ้านั้นฉีกขาดออกมาพร้อมกับมีโลหิตไหลที่มือขวา กระเด็นกระแทกกระพื้นอย่างแรงทำให้หลานหยูที่เป็ขั้น 7 ก็พอทนจิ้งจอกอัคคีได้อยู่นิดหน่อย
แต่ถึงอย่างไรระดับกำเนิดลมปราณไม่ใช้สิ่งที่จะเทียบระดับหลอมรวมของอสูรได้ด้วยซ้ำ เพราะพลังนั้นต่างกันหลาย 10 เท่านั้นเอง
“ หน่อยแน่จะทำอย่างไรดีเนี้ย แม้แต่กระบี่หลอมรวมยังไม่สามารถจัดการกับเ้านี้ได้เลยระดับมันแตกต่างกันมากเกินไปในสายตาพวกมันพวกเราคงไม่ต่างจากของเล่นชิ้นดีๆสินะ” สบด่าทอไม่พอใจ
หลานหยูนั้นก็ได้มองกลับไปที่หลงหยุนที่ตอนนี้ได้ลุกขึ้นมาพร้อมกลับจ้องไปที่สิงโตอัคคีหลงหยุนก็ได้คุ้นคิดถึงวิธีที่จะชนะสัตว์อสูรตัวนี้ให้ได้เพราะตัวของเขานั้นได้รับาเ็เช่นนี้ ไม่สมควรที่จะได้รับาเ็อีกต่อไปไม่อย่างนั้นแล้วล่ะก็ในครั้งต่อไปตัวของเขาคงไม่สามารถจะลุกขึ้นสู้ได้อีก
“ ต้องมีทางจัดการกับมันซิน่าต้องหาทางอะไรสักอย่างแต่จะทำไงล่ะมีแต่ต้องโจมตีด้วยวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดโดยที่มันนั้นไม่ตอบโต้ ”
หลงหยุนนั้นได้ทำการคิดอยู่นาน ในตอนนี้จนก็เริ่มมีความคิดขึ้นมาได้แล้วภายในหัวสมองของเขา
“ คงมีแต่ต้องลองเสี่ยงซินะเนี่ย ”
จากนั้นหลงหยุนะโไปทางของหลานหยูทันทีทางของหลานหยูนั้นได้เห็นหลงหยุนมาหาตัวเองคงไม่คิดจะให้นางนั้นช่วยหรอกใช้ไหมเพราะตอนนี้นางเจอกับจิ้งจอกอัคคีก็แทบจะไม่ไหวแล้วถ้าให้ไปช่วยกับสิงโตอัคคีพิโรธแล้วล่ะก็ ตัวของนางนั้นต่อให้เก่งขนาดไหนก็ไม่มีสิทธิ์รอด
“ นี้เ้ามีอะไร ??คงไม่คิดจะให้ข้าเข้าไปช่วยหรอกนะ”หลานหยูถาม
แต่ทางหลงหยุนนั้นไม่มีเวลาอธิบายแล้วเพราะในตอนนี้ตัวของเขานั้นได้รีบเป็อย่างมากก่อนจะได้ทำการเอ่ยปากกล่าวประโยคสั้นๆให้กับตัวของนางได้รับรู้ในทันที
“ ข้ามีวิธีเอาชนะแล้ว”
1K
![VILLAIN GIRL กำราบรัก ยัยทอมบอย [ Tiger & Nene ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1668687838_13571190.webp)