EP 2: จุดร่วมคลื่น (The Focus Point)
บ้านไม้เก่า—หมู่บ้านห้วยคำแหง
ความเงียบยังคงปกคลุมหนาแน่น มีเพียงการเคลื่อนไหวของทีมสืบสวนที่วุ่นวายอยู่
เมฆามองขึ้นไปบนเพดานไม้เก่าที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม เขาเขียนลงบนกระดานไวท์บอร์ด: "เราต้องตรวจสอบช่องว่างเหนือฝ้าเพดาน! คลื่น 0.1 Hz ถูกบีบอัดอยู่ตรงนั้น!"
จิตรากำลังตั้งค่า เครื่องวัดแรงโน้มถ่วงความแม่นยำสูง (High-Precision Gravitometer) ซึ่งเป็อุปกรณ์ที่ใช้วัดความหนาแน่นและมวลที่ผิดปกติ
จิตราเขียน: "หัวหน้าคะ! เครื่องวัดแรงโน้มถ่วงกำลังตรวจพบ 'มวลที่ไม่เสถียร' เหนือเพดาน! เหมือนมีวัตถุขนาดใหญ่อยู่... แต่มันไม่ควรมีอะไรเลยนอกจากหลังคา!"
วรุฒยกกล้องขึ้นเล็งไปที่เพดาน เขายังคงใส่หูฟังชนิดพิเศษที่เชื่อมต่อกับเมฆาอยู่ และกำลังมีสีหน้าหวาดผวาอย่างหนัก
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
วรุฒ (เสียงสั่นเครือ): "พี่เมฆา... ผม... ผมได้ยินเสียง หอบหายใจ... มันใกล้มาก! และมันมีเสียง ร้องเพลงกล่อมเด็ก เบา ๆ ด้วย... ทำนองมันเศร้ามากเลยครับ!"
เมฆา: "วรุฒ! จงใช้ตรรกะ! นั่นไม่ใช่เสียงผี! นั่นคือ คลื่นเสียงที่ถูกกักเก็บ ไว้ กำลังถูกปล่อยออกมาในรูปแบบของ คลื่นความถี่ร่วม (Harmonic Waves) ที่สมองนายแปลความหมายได้! อย่ากลัว!"
วรุฒ (เสียงร้องไห้เบา ๆ): "พี่บอกว่ามันไม่ใช่ผี... แต่ทำไมผีถึงอยากให้ผมหยุดกลัวล่ะครับ!?"
เมฆาถอดหูฟังออกอย่างหงุดหงิด แล้วเขียนบนกระดาน: "หยุดจินตนาการ! จิตรา! แรงโน้มถ่วงเป็อย่างไร?"
จิตราเขียน: "แรงโน้มถ่วงแสดงการ 'ยุบตัว' ลงมาที่จุดเดียวบนเพดาน! ถ้ามีใครอยู่ข้างบนจริง เขาต้องมีมวลหนาแน่นผิดปกติจนทำให้โครงสร้างเพดานนี้รับน้ำหนักไม่ไหว!"
เมฆาเดินไปที่ตู้ไม้เก่าที่ตั้งอยู่ติดผนัง เมฆาเขียน: "หาทางขึ้นไป! เราต้องเห็นด้วยตาว่า 'วัตถุที่มีมวลผิดปกติ' นี้คืออะไร!"
เมฆาปีนขึ้นไปบนตู้ไม้ แล้วใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในช่องว่างแคบ ๆ ระหว่างคานหลังคา
สิ่งที่เห็นทำให้เมฆาถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ
ไม่ใช่โครงกระดูก หรือผีที่ลอยได้... แต่เป็ กองเสื้อผ้าและของใช้เก่า ๆ จำนวนมหาศาล ถูกวางทับซ้อนกันอยู่บนคานไม้! มันหนักจนคานไม้โค้งงออย่างน่ากลัว
และตรงกลางของกองเสื้อผ้านั้น มี สิ่งมีชีวิต ซ่อนอยู่...
จิตราส่องกล้องตามขึ้นไป และเขียนบนกระดานด้วยความประหลาดใจ: "นั่น... คือ... ผู้หญิงคนหนึ่ง! เธอซ่อนตัวอยู่ใต้กองเสื้อผ้า!"
วรุฒ พยายามเบียดตัวปีนขึ้นตู้มาดูด้วยความอยากรู้ระคนกลัว เขามองเห็น ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง นั่งคุดคู้อยู่ในความมืด คล้ายกำลังสั่นเทา และเธอใช้มือปิดปากตัวเองไว้แน่น!
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
วรุฒ (เสียงกระซิบอย่างตื่นเต้น): "พี่เมฆา! ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็คน 'ดูดเสียง' แน่ ๆ! ดูสิ! เธอปิดปากตัวเองไว้!"
เมฆา: "ไม่ถูกต้อง! เธอคือ แหล่งกำเนิดคลื่น แต่ไม่ได้จงใจ 'ดูดเสียง'! เธอใช้ มวลสาร (เสื้อผ้า) ในการสร้าง ห้องสุญญากาศแบบชั่วคราว เพื่อกักเก็บเสียงของตัวเองและเสียงภายนอกทั้งหมดไว้! นี่คือกลไกป้องกันตัวทางจิตวิทยาขั้นรุนแรง!"
เมฆาใช้ไฟฉายส่องหน้าผู้หญิงคนนั้นอย่างช้า ๆ
เมฆาพยายามสื่อสารกับผู้หญิงคนนั้นโดยการเขียนบนกระดาน: "เราคือหน่วยงานรัฐ! เรามาช่วยคุณ! คุณคือแหล่งกำเนิดคลื่น! ปล่อยมือออกจากปากคุณ!"
ผู้หญิงคนนั้นเห็นข้อความ แต่เธอกลับ ร้องไห้หนักขึ้นโดยไม่มีเสียง และส่ายหน้าอย่างรุนแรง เธอไม่ยอมปล่อยมือออกจากปากเลย
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
เสียงของผู้หญิงคนนั้นเริ่มดังขึ้นในหัวของวรุฒ (เสียงของผู้หญิงที่ถูกคลื่นกักเก็บ): "อย่าให้ฉันพูด! ฉันไม่อยากพูด! ทุกคำที่ฉันพูดมันคือ 'ความผิด' ที่ทำลายลูกสาวของฉัน! เงียบไว้! เงียบไว้ดีกว่า..."
วรุฒ (เสียงหวาดกลัว): "พี่เมฆา... เธอไม่ได้อยากให้คนอื่นเงียบ... เธอแค่อยากให้ตัวเองเงียบ!"
เมฆา (เสียงนิ่ง): "นั่นเป็สมมติฐานทางจิตวิทยาที่น่าสนใจ! จิตรา! คลื่นที่ 0.1 Hz เริ่มอ่อนลงแล้ว! เราต้องเร่งความเร็ว! ถ้าเธอถูกรบกวนมากเกินไป คลื่นอาจถูกปล่อยออกมาทั้งหมดอย่างรุนแรง!"
เมฆาเปลี่ยนคำเขียนบนกระดาน: "ความเงียบของคุณ... กำลังทำลายหมู่บ้าน! มันคือการทำลายตัวเอง! ความจริงเท่านั้นที่สามารถหยุดคลื่นนี้ได้!"
ผู้หญิงคนนั้นคลายมือออกจากปากเพียงเล็กน้อย แล้วชี้ไปที่ รูปถ่ายเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ที่ติดอยู่กับคานหลังคา
จิตราปีนขึ้นไปและหยิบรูปนั้นลงมาอย่างระมัดระวัง รูปนั้นเป็รูปผู้หญิงคนเดียว... กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
เมฆา, จิตรา, และวรุฒลงมาจากตู้ไม้ แล้ววางรูปถ่ายนั้นลงบนโต๊ะ
จิตราเขียน: "รูปผู้หญิงคนนี้คือใครคะ? ดูเหมือนไม่ใช่คนเดียวกับผู้หญิงข้างบน!"
เมฆาตอบ: "ดูจากความรู้สึกผิดของเธอแล้ว... รูปนี้ต้องเป็ 'ลูกสาว' ที่เธออ้างถึง!"
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นจาก เครื่องบันทึกคลื่นความถี่สูง ของจิตราที่วางอยู่บนโต๊ะ!
กราฟคลื่น 0.1 Hz พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
เสียงผู้หญิง (เสียงกรีดร้องในหัว): "อย่ามอง! อย่าให้ใครเห็นความจริง! ทุกคนต้องลืมมันไป! ฉันจะไม่ยอมให้ใคร 'ได้ยิน' มันอีก!"
เพดานไม้ เริ่มสั่นอย่างรุนแรง กองเสื้อผ้าตกลงมา! และผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งตัวลงมาที่พื้นด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง เธอวิ่งไปที่ประตู... เพื่อหนีจากสถานที่กักเก็บเสียงของเธอเอง!
วรุฒกรีดร้องออกมาทางหูฟัง: "พี่เมฆา! คลื่นมันรุนแรงมาก! ผมได้ยินเสียง แก้วแตก กับเสียง ทะเลาะกัน อย่างชัดเจนในหัวผมแล้วครับ! นี่มันภาพหลอนแล้ว!"
เมฆา (เสียงดุดัน): "วรุฒ! ปิดหูฟัง! จิตรา! เราต้องหยุดเธอ! ถ้าเธอหนีออกไปนอกหมู่บ้าน คลื่นความเงียบ จะขยายตัวออกไปอีก!"
เมฆาใช้หลักการทางฟิสิกส์ทั้งหมดในการควบคุมสถานการณ์ เขาใช้ เครื่องวัดสนามควอนตัม ยิงคลื่นพลังงานขนาดเล็กไปยังประตูทางออก... เพื่อสร้างสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดเล็กปิดกั้นไม่ให้เธอหนีไป
เมฆามองไปที่รูปถ่ายลูกสาวที่วางอยู่บนโต๊ะ และเขียนข้อความสุดท้ายบนกระดานก่อนที่คลื่นจะรุนแรงเกินไป:
"ความจริงคือ... คุณไม่เคยทำลายลูกสาวของคุณ! แต่คุณทำลายตัวเองด้วยความเงียบ! เราต้องหยุดมัน!"
ขณะที่คลื่นพลังงานจากความรู้สึกผิดกำลังปะทุขึ้นจนเพดานเริ่มร้าว... เสียงหัวเราะที่ไร้เสียงของวรุฒก็ดังออกมาในที่สุด
วรุฒ (เขียนบนกระดาน): "พี่เมฆา! ผม... ผมเพิ่งรู้ว่า 'คนที่มีปัญหาทางจิต' เนี่ย น่ากลัวกว่า 'ผี' เป็ล้านเท่าเลยครับ!"
Next: EP 3
EP 3: ััที่ไร้เสียง (The Silent Touch)
เมฆาต้องหาทาง "พูดคุย" กับผู้หญิงที่เป็แหล่งกำเนิดคลื่น โดยใช้หลักการทางประสาทวิทยาและตรรกะ เพื่อให้เธอเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกกดทับ ขณะที่จิตราพบเบาะแสสำคัญจากรูปถ่ายที่ชี้ไปที่ อดีตอันรุนแรง ที่ซ่อนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้!
*โปรดติดตามต่อไป*
2K
