"นนท์แกจะทำอะไรวะ" กายที่วิ่งมาคว้าแขนเพื่อนเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะเดินถึงโต๊ะนั้นถามขึ้น
"ปล่อย! ...กูบอกให้ปล่อยไง"
ณนนท์บอกพร้อมกับสะบัดแขนจากกายให้หลุดจนอีกฝ่ายแทบเสียหลัก แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปห้ามอีกเพราะเมื่อกี้เห็นสีหน้าและท่าทางของณนนท์แล้ว เขาคิดว่าคงจะเกิดเื่อะไรขึ้นแน่เพราะรู้นิสัยใจคอเพื่อนสนิทคนนี้ดีถ้าได้ร้อนแล้วยากที่จะลง คงต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน
"เป็อะไรกันวะไอ้กาย" วิชาที่เดินกลับจากห้องน้ำถามขึ้น
"ไอ้นนท์น่ะสิไม่รู้มันโมโหอะไรเดินไปนู่นแล้ว หน้าตามันโคตรน่ากลัวจนกูไม่กล้าเข้าไปห้ามเลย" กายบอก
"ฉิบหายแล้ว" วิชาก็เป็เพื่อนสนิทที่อยู่กลุ่มเดียวกันมานานจึงรู้ว่านิสัยของณนนท์เป็ยังไงเวลาโมโหจัด
"หนูนิดว่าหนูนิดกลับก่อนดีกว่าค่ะ คงรอจ๋ากลับมาไม่ไหวมันดึกมากแล้ว"
หนูนิดบอกกับกล้าเสร็จก็ทำท่าจะเดินออกไปจากโต๊ะแต่กล้าก็คว้าแขนเอาไว้ได้ก่อน
"เดี๋ยวสิหนูนิดรอจ๊ะจ๋าก่อนสิกลับคนเดียวมันอันตรายนะ หรือให้เราไปส่งไหม" ชายหนุ่มพูดด้วยความเป็ห่วงโดยที่มือยังจับแขนหญิงสาวไม่ปล่อย
"เธอจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้นและปล่อยมือจากแขนเธอด้วย"
ณนนท์ที่เดินมาทันได้ยินประโยคที่ทั้งสองคุยกันพอดีจึงเอ่ยปากบอกเด็กหนุ่มนั่นด้วยคำพูดดีๆ พยายามไม่ะเิอารมณ์ที่มันคุกรุ่นในตอนนี้ออกมา
หนูนิดค่อยๆหันไปตามเสียงที่ได้ยินประชิดข้างหลังเธอ พอได้ยินเสียงนี้แล้วหลังเธอมันก็เย็นวาบไปทั่วแผ่นหลังเลยทีเดียว เสียงนี้ต่อให้ไม่ได้ยินมานานหลายปีแต่เธอก็ยังจำมันได้ดีไม่มีทางลืมแน่ 'พี่นนท์'
"!!?"
"นายเป็ใคร อย่ามายุ่งจะดีกว่านะคนเขาจะคุยกัน หนูนิดให้เราไปส่งเธอนะ"
กล้าหันไปพูดกับไอ้หนุ่มปริศนาที่เข้ามายุ่งกับเื่ของตน ก่อนที่จะหันมาบอกหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งโดยที่เธอเอาแต่จ้องหน้าชายแปลกหน้าไม่วางตา
"กูบอกให้มึงปล่อยไง พูดภาษาคนไม่รู้เื่รึไงว่ะ "
"ก็กูบอกว่าอย่ายุ่งไงมึงจะสะเออะมายุ่งเื่ของกูทำไม" กล้าเองก็ไม่ยอมเช่นกันแม้จะกลัวสายตาของชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่บ้างแต่ต่อหน้าสาวต้องแข็งแกร่งเอาไว้
"ไอ้นี่!! " ณนนท์ที่ความอดทนเริ่มหมดลงแล้วตั้งท่าจะพุ่งตัวเข้าใส่กล้าด้วยความโมโห
"อย่านะคะคุณนนท์ หนูนิดขอล่ะนะคะอย่ามีเื่กันเลยค่ะ กล้าปล่อยเราเหอะเรากลับเองได้"
"แต่.." กล้าเองที่เริ่มไม่แน่ใจกับท่าทีของหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ แล้วอีกอย่างหนูนิดยังเหมือนจะรู้จักหมอนี่เสียด้วย
"เกิดอะไรขึ้นคะ อุ้ย! คุณนนท์"
จ๊ะจ๋าที่เห็นว่าที่โต๊ะคล้ายจะมีเื่อะไรจึงรีบมาดูหนูนิดด้วยความเป็ห่วงแต่ไม่คิดว่าจะเจอณนนท์ที่นี่แถมยังหน้าตาไม่ค่อยดีด้วย
"เกิดอะไรขึ้นคะคุณนนท์ กล้า หนูนิด" จ๊ะจ๋าถามทุกคนด้วยความมึนงง แต่ที่เห็นๆอยู่คือท่าทีพร้อมบวกของณนนท์
"ฉันจะพาหนูนิดกลับบ้านเอง"
ชายหนุ่มตอบจ๊ะจ๋าโดยที่ไม่หันมามองหน้าเธอแม้แต่น้อยเพราะสายตาเข้าจ้องจะพุ่งเข้าใส่กล้าอยู่ตลอดหากอีกฝ่ายพูดอะไร
"อ๋อ..ได้ค่ะๆ ปล่อยสิกล้า "
จ๊ะจ๋าเข้าไปกระชากแขนกล้าให้หลุดจากหนูนิด แล้วเพื่อนของเธอก็โดนสามีหนุ่มของเธอลากออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรต่อนอกจากใบหน้าเ็าน่ากลัวนั้น
"อะไรวะทำตัวอย่างกับเป็พ่อของหนูนิด ไอ้บ้าคนนั้นใครกันว่ะจ๋า "กล้าพูดขึ้นอย่างหัวเสีย
"หุบปากนายเลย คนนั้นน่ะยิ่งกว่าพ่อของหนูนิดอีก"
คำพูดของจ๊ะจ๋ายิ่งสร้างความมึนงงให้กับกล้าเป็อย่างมาก แต่จ๊ะจ๋าก็ไม่ได้สนใจอธิบายให้ชายหนุ่มฟังเพราะไม่รู้จะบอกเขาว่ายังไง จะบอกว่าคนนั้นน่ะสามีเพื่อนก็ไม่ได้อีกเธอจึงทำได้เพียงเดินหนีกล้าไปเพราะอีกฝ่ายถามไม่เลิก
"โอ๊ย! หนูนิดเจ็บนะคะ"
ณนนท์ลากหนูนิดมาที่รถและดันตัวเธอเข้าไปข้างในอย่างไร้ความปรานี แค่แรงบีบที่ข้อมือก็ทำให้เธอเจ็บมากพอแล้ว
"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้อีกรึเธอลืมไปแล้วว่าเวลาโมโหฉันเป็ยังไง"
ชายหนุ่มพูดข่มขู่เธอพร้อมกับจับมือเล็กนั้นเอาไว้แน่นจนหนูนิดเองก็กลัวเขาจะทำอะไรเธอขึ้นมาจริงๆ แต่ก่อนเขาอารมณ์ร้อนมากๆ เวลาโมโหมาแม้แต่คุณย่าก็เข้าหน้าเขาไม่ติด คงมีแค่เธอที่คอยเป็หน่วยกล้าตายเข้าหาเขาให้เขาด่าอาละวาดระบายอารมณ์จนพอใจและจะค่อยๆเย็นลงได้เอง
"หนูนิดแค่จะกลับบ้านค่ะ "
"หึ! กับฉันทำตัวสะดีดสะดิ้ง ทีไอ้หน้าอ่อนนั่นกับยอมให้มันจับมือถือแขนอยู่เป็นานสองนาน คุณแม่กับคุณย่าอนุญาตให้เธอออกมาแรดมาร่านแบบนี้ได้ยังไงห๊ะ! หรือเธอแอบออกมาเที่ยวตอนกลางคืนแบบนี้ประจำหนูนิด"
ณนนท์จ้องใบหน้าสวยหวานที่อาบไปด้วยยาพิษอย่างเอาเื่
"หยุดพูดแบบนั้นนะคะ หนูนิดไม่ได้ทำอย่างที่คุณนนท์พูดเลยสักนิด อีกอย่างหนูนิดขออนุญาตคุณย่าน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะไม่ต้องห่วง"
"ท่านคงจะไม่รู้ว่าที่ที่เธอมาคือสถานที่อโคจรแบบนี้ล่ะสิ ถึงเป็แบบนั้นตัวเธอก็ควรจะสำนึกนะว่าเธอน่ะมีสามีแล้วไม่ควรออกมาเที่ยวทำตัวเป็สาวโสดแบบนี้ให้ฉันเสื่อมเสียชื่อเสียง"
"เราก็แค่แต่งงานกันในนาม อีกอย่างคุณนนท์บอกว่ากลับมาจะหย่ากัับหนูนิดไม่ใช่เหรอคะ "
หนูนิดเถียงด้วยปากที่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ด้วยเธอไม่เคยต้องเถียงกับใครมาก่อน
"ปากเธอแข็งแรงขึ้นเยอะนิ สงสัยเธอคงลืมรสชาติจูบฉันไปแล้ว"
ชายหนุ่มว่าพร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้คนตัวเล็กที่ไม่มีทางหลบไปไหนได้เพราะติดเบาะรถแล้ว
"อื้อ..อย่านะคะคุณนนท์" หญิงสาวพยายามเบี่ยงหน้าหลบ
"ฉันจะยังไม่หย่าเพื่อให้เธอไปร่านกับผู้ชายอื่นหรอกนะ เธอเป็คนลิดรอนอิสรภาพของฉันไป มาตอนนี้จะอยากหย่ามันไม่ง่ายหรอกนะสาวน้อย"
เขากระซิบชิดหูเธอว่าจบชายหนุ่มก็ปล่อยเธอแล้วผละออกราวกับเธอคือของร้อนแล้วเดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับ ตลอดเส้นทางไม่แม้จะมีคำพูดอะไรเอื้อนเอ่ยออกมาจากคนทั้งสองต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
กลิ่นหอมของเธอยังคงเหมือนเดิม กลิ่นแป้งเด็กหอมสบายใจ ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็แบบนี้ไม่ดีแน่เขาต้องพยายามอยู่ให้ห่างจากเธอสิ เขาจะไม่ยอมทำตามเกมที่คุณย่าวางไว้เด็ดขาด แม้ร่างกายจะคอยแต่จะทรยศจิตใจตลอดเวลาที่ได้ใกล้ชิดเธอก็ตาม
เขายังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่สิ เขาดูหล่อกว่าเดิมมากคิ้วเข้มเรียงตัวสวยขนตางอนปกคลุมดวงตาแข็งกร้าวนั้น จมูกโด่งรับกับใบหน้าคมเข้ม หนวดเคราจางๆเหมือนเพิ่งโกน ริมฝีปากได้รูปนั้นแดงอมชมพูอย่างคนสุขภาพดี ทุกส่วนในตัวเขามันทำให้หัวใจของเธอกลับมาเต้นแรงอีกครั้งจนแทบหลุดออกมา
มันทำให้เธอรู้โดยทันทีว่าตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา หัวใจของเธอยังคงรักและภักดีต่อเขาอยู่ตลอดเธอไม่ชอบที่ตัวเองเป็แบบนี้เลย ยิ่งอยากเลิกรักยิ่งรักมากขึ้นกว่าเดิมอีกตอนนี้
1K
