บทที่ 11
อุกกาบาตในตะกรันเหล็ก
การสกัดตะกรันเหล็กเป็สิ่งที่ต้องทำทั่วไปในโรงงานเหล็ก คล้าย ๆ กับรีไซเคิลเหล็กที่มีอยู่ในตะกรันก่อนการแปรรูปและนำมาใช้งาน
เมื่อเวลา 10.00 น. ประตูของโรงบำบัดตะกรันเหล็กเปิดออก พร้อมกับมีรถสองคันขับเข้ามา ซึ่งหนึ่งในนั้นมาจากบริษัท เคอรี่ และอีกคันเป็รถที่หลี่ิขับเข้ามาคนเดียว
ยานพาหนะจากข้างนอกใด ๆ ที่เข้ามาในโรงงานจำเป็ต้องมีบัตรผ่าน เนื่องจากการค้าระหว่างโรงงานเหล็ก ฮงหลง และบริษัท เคอรี่ นั้นจำเป็ต้องใช้บัตรผ่านหลายใบ หลังจากการสื่อสารระหว่างฮั่วก๋าย และผู้รับผิดชอบโรงงานแล้ว บริษัทได้แจ้งเกี่ยวกับการตรวจสอบตะกรันเหล็ก การตรวจสอบนี้นำโดย บริษัท เคอรี่ โดยให้หลี่ิเป็คนติดตามผล
เมื่อคืนหลี่ิได้คุยกับฮั่วก๋ายแล้วดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเื่นี้
หลังจากรถเข้าสู่พื้นที่โรงงานแล้วรถ เขาจอดรถที่หน้าอาคารสำนักงานของพื้นที่โรงงานจากนั้นเ้าหน้าที่ของบริษัท เคอรี่ จะติดต่อกับผู้รับผิดชอบโรงงาน เพราะฮั่วก๋ายโทรมาล่วงหน้าแล้วแจงทุกอย่างด้วยความราบรื่น
ผู้รับผิดชอบโรงงานขับรถไปกับพนักงานของบริษัท เคอรี่ และหลี่ิเองก็นั่งรถมากับเขาด้วย นอกจากนี้สิ่งที่พวกเขากำลังทำยังเป็เื่ประจำของ เคอรี่ อยู่แล้ว ก่อนการเซ็นสัญญาซื้อทุกครั้ง
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปนอกเสียจากผู้ตรวจและติดตามผลคือหลี่ิ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งรถก็หยุดบนถนนที่ปกคลุมไปด้วยดองตะกรันเหล็ก เมื่อทุกคนลงจากรถแล้ว ผู้คุมโรงงานก็ชี้ไปที่เศษเหล็กจำนวนมากตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า "นี่คือตะกรันเหล็กที่สะสมไว้ ถ้าโรงงานเหล็กไม่สามารถจัดการได้ทันก็จะเก็บไว้ที่แห่งนี้เท่านั้น ถ้าจะตรวจสอบคุณภาพก็เชิญดูได้เลยครับ "
ตัวแทนจากบริษัท เคอรี่ พยักหน้าเล็กน้อยและมองไปที่หลี่ิและกล่าวว่า "ผู้จัดการทั่วไปบอกว่าคุณได้รับอนุญาตแล้วนะครับ คุณลองขึ้นไปดูสิ"
หลี่ิไม่ตอบเขาหันไปและตรงไปที่กองตะกรันเหล็กทันที เมื่อตะกรันถูกระบายออกจะมีอุณหภูมิสูงซึ่งจำเป็ต้องระบายความร้อนด้วยน้ำ ตะกรันขนาดใหญ่จะถูกเปลี่ยนเป็ชิ้น ๆ ที่มีขนาดแตกต่างกันหลังจากการระบายความร้อนด้วยน้ำแล้ว
แน่นอนว่าอาจมีบล็อกเหล็กขนาดใหญ่อยู่ในนั้น หลี่ิปีนขอบตะกรันขึ้นไป้าและมองไปที่มัน ราวกับมันเป็เทือกเขาสีดำ บล็อกตะกรันที่มีขนาดแตกต่างกันสามารถเห็นได้ทุกหนทุกแห่ง ในตะกรันที่ยังไม่ผ่านการบำบัดใด ๆ มีธาตุเหล็กสูงมาก
ภาพในจิตของหลี่ิฉายแววออกมา ซึ่งนั้นเป็ภาพที่จับการเฝ้าติดตามของอุกกาบาตที่ตกลงมาได้
ตำแหน่งจากการตรวจสอบและคาดคะเนนั้น หลี่ิพบผ่านตำแหน่งและมุมนั้นหลี่ิคิดว่าน่าจะใช่ มันอยู่ในระดับความลึกของตะกรันเหล็กระดับหนึ่ง หลี่ิก็กำหนดพื้นที่อย่างคร่าว ๆ แล้วจากนั้นจึงค้นหาอย่างระมัดระวัง
หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เห็นหลุมขนาดใหญ่ลึกเกือบสองเมตร หลุมนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าหลี่ิ เมื่อมองไปที่หลุมนั้นหลี่ิก็มองกลับไปที่วิดีโอดังกล่าว ปรากฏขึ้นจากมุมมองเดียวกับที่เขามองอยู่เขาจึงทำการเล่นซ้ำในสมองของตัวเองไปมา
“ มันควรจะอยู่ที่นี่ใช่แล้ว” หลี่ิมองไปที่หลุมลึกตรงหน้าและกระซิบอย่างเงียบ ๆ
หลี่ิเหยียบตะกรันเหล็กด้วยเท้าของเขา หลี่ิก็มาถึงก้นของหลุมได้ทันที ดวงตาของเขาก็มองไปที่ตะกรันเหล็กด้านล่าง จากพื้นผิวของหลุมหากเป็หลุมอุกกาบาตลึกลงไปในนั้น อุกกาบาตจะต้องอยู่ในระดับความลึกนี้อย่างแน่นอน
หลี่ิคิดเช่นนั้นเขาก็เริ่มคุ้ยกองตะกรันเหล็กไปให้ถึงด้านล่าง และสังเกตเศษเหล็กนู่นี่นั้นมากมาย เขาต้องค่อย ๆ คุ้ยอย่างระมัดระวัง จะได้ไม่ลึกเกินไปกว่าที่คาดคะเนเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นใน่เวลาั้แ่อุกกาบาตตกจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปคืนกว่า ๆ แล้ว ที่ผ่านมาหลี่ิได้รับชมข้อมูลวิดีโอของการตรวจสอบนี้เพียงคนเดียว ดังนั้นจึงไม่มีใครมาที่บริเวณนี้อย่างแน่นอน
ดังนั้นหลี่ิมั่นใจได้ว่าอุกกาบาตต้องอยู่ที่นี่!
หลังจากขุดลึกลงไปเรื่อย ๆ หินกลม ๆ สีแดงคล้ำก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
พื้นผิวของหินส่วนใหญ่เป็สีดำมีรอยแดงเข้มขนาดใหญ่กว่าไข่เล็กน้อยเล็ก มันเล็กกว่ากำปั้นและผิวขรุขระ
หลี่ิเอื้อมมือออกไปคว้าหินก้อนนั้น เขาโค้งตัวลง หลี่ิสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ มันดูไม่ใหญ่โตอะไรมากมายนัก แต่มันหนักมาก ด้วยความแข็งแกร่งของหลี่ิทุกอย่างที่อยู่น้ำหนักน้อยกว่า 100 กิโลกรัมสามารถหยิบขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย แต่อุกกาบาตที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
ทันทีที่ใบหน้าของบูดเบี้ยวไป หลี่ิรวมกำลังทั้งหมดไว้ที่แขนของเขา แล้วเขาก็ออกแรงอีกครั้ง จากนั้นเขาก็หยิบอุกกาบาตไว้ในมือได้สำเร็จ อย่างไรก็ตามหลี่ิใช้พลังแห่งชีวิตจากอารยธรรมลำดับที่สามเป็ตัวช่วย ถ้าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาคงไม่สามารถหยิบอุกกาบาตออกมาได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน
หลี่ิเดาได้โดยทั่วไปเลยว่ามีวัตถุจากนอกโลกอันนี้ที่มีความหนาแน่นสูงมากมากกว่าที่จะหาได้ในระบบสุริยะด้วยซ้ำ ก้อนหินขนาดเท่าไข่นี้อาจหนักหลายตัน ชิ้นส่วนที่หลี่ิเพิ่งได้มานั้นไม่ได้มีความหนาแน่นมากนัก แต่น้ำหนักของมันนั้นเกินขีดจำกัดมวลของวัตถุไปมาก
หลี่ิถืออุกกาบาตไว้ในมือของเขา จากนั้นก็ปีนขึ้นจากกองตะกรันเหล็กและเดินไปที่จอดรถทันที
ผู้รับผิดชอบของบริษัท เคอรี่ ยังคงสนทนากับผู้รับผิดชอบโรงงาน และมีร่างหนึ่งยืนอยู่เหนือกองตะกรันเหนือหัวของเขาไป นั้นคือหลี่ิ
หลี่ิรักษาท่าทีเอาไว้ และเดินลงไปที่ขอบเนินตะกรัน
“ผมว่าคงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะครับ มันเป็เพียงมาตรฐานการตรวจสอบตามปกติของบริษัท เรา หลังจากนั้นกระบวนการค้าขายของพวกเรายังคงต้องดำเนินต่อไป ในฐานะผู้จัดการระดับสูงและอายุน้อยเขาจึงดำเนินการทุกอย่างค่อนข้างเข้มงวด จะเห็นได้ว่าผู้ตรวจสอบของพวกเราเองก็ล้วนเป็มืออาชีพที่จ้างมาจากภายนอกเช่นกัน.” ผู้รับผิดชอบบริษัท เคอรี่ กล่าวด้วยรอยยิ้ม
เ้าหน้าที่ดูแลโรงงานตอบด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "ไม่เป็ไร ไม่เป็ไร จะเข้มงวดขนาดไหนก็ไม่มีปัญหา เป็ประโยชน์กับทางเราด้วยที่มีคนมาช่วยจัดการกับกองตะกรันเหล็กพวกนี้ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้วคุณสามารถไปที่สำนักงานใหญ่เพื่อเซ็นสัญญาได้เลย"
"ผมจะโทรหาผู้จัดการเพื่อรายงานสถานการณ์ก่อนนะครับ ไม่น่ามีปัญหาอะไรแล้ว"
“งั้นก็ไปกันเถอะ”
ผู้ที่รับผิดชอบของทั้งสองฝ่ายขึ้นรถไปคนละคน หลี่ิเป็คนสุดท้ายที่ขึ้นรถ อย่างไรก็ตามทันทีที่หลี่ิขึ้นรถไปแล้ว รถทั้งคันก็สั่นราวกับว่ามีของที่หนักมาก ๆ กำลังกดทับรถอยู่
ผู้เจรจาจากบริษัทจึงหันกลับมามองรถที่หลี่ินั่งด้วยสายตาที่ดูแปลก ๆ ไป หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มให้เล็กน้อย เขาสตาร์ทรถและออกไปจากทางเข้า แม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลก ๆ ก็ตาม แต่เขาก็ไม่สนใจ
กลับไปที่อาคารสำนักงานของโรงงานผู้รับผิดชอบพื้นที่โรงงานกล่าวก่อนลงจากรถว่า“ ผมไม่ได้ไปในสำนักงานใหญ่ด้วยนะ ผมยังมีงานต้องจัดการอยู่... ”
"ไม่เป็ไรนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ผมเข้าไปเองได้ครับ" ผู้รับผิดชอบของบริษัท เคอรี่ เปิดประตูและลงจากรถไป
ทันทีที่เขาลงจากรถคนที่รับผิดชอบจากบริษัท เคอรี่ ก็หันกลับมามองที่หลี่ิและพูดว่า "คุณกำลังจะกลับไปที่เมือง T เลยใช่ไหม"
"ผมก็ว่าอย่างงั้นแหละครับ" หลี่ิจอดรถไว้ที่นี่แล้ว เขาเดินกลับไปที่รถของตน เขาจอดเอาไว้ที่ริมถนน
ผู้ดูแลโรงงานไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาเพียงแค่มองไปที่หลี่ิ หลี่ิเปิดประตูของเขาและวางอุกกาบาตลงบนที่นั่งของผู้โดยสาร จากนั้นเขาก็จับพวงมาลัยตรงที่นั่งคนขับ
ทันทีที่อุกกาบาตประหลาดนี้ถูกวางลงไปมันก็เหมือนกับมีคนสามหรือสี่คนนั่งอยู่ในรถ หลี่ิมองไปที่อุกกาบาตประหลาดนั้นและสตาร์ทรถเพื่อออกจากสำนักงานใหญ่ของโรงงานทันที
หลี่ิขับไปตลอดเส้นทางโดยไม่มีการหยุดชั่วคราว เขาตรงไปยังชุมชนที่เขาอาศัยอยู่ หลังจากมาถึงประตูชุมชนรถของเขายังก็ไม่หยุดนิ่ง จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น
เมื่อหลี่ิขับรถต่อไปอีกนิดเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาหลังจากที่หยุดรถไปแล้ว เมื่อเขาเห็นปลายสายหลี่ิก็เก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อและไม่รับสาย
หลี่ิหยิบอุกกาบาตบนที่นั่งข้างคนขับ และเดินไปที่ชุมชน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาดังขึ้นอีกครั้ง หลี่ิหมดความอดทนและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง หลี่ิยังคงไม่สนใจรับสาย
ผู้เรียกคือเิเหลียนยี่ ตอนนี้หลี่ิไม่้ารับโทรศัพท์ของผู้หญิงคนนี้
หลังจากดังขึ้นสองครั้งอีกฝ่ายก็ไม่โทรมาอีก หลี่ิขึ้นลิฟต์ไปที่ประตูห้องของเขาและเปิดประตูเข้าไปในบ้าน หลี่ิวางโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาแล้ววางอุกกาบาตลงบนโต๊ะกาแฟ
เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาเสียง "แซ็ก" ก็ดังออกมา หลี่ิรีบหยิบอุกกาบาตขึ้นมาและเห็นรอยแตกหลายจุดบนโต๊ะน้ำชากระจก
ทันใดนั้นหลี่ิก็เข้าใจว่าน้ำหนักของอุกกาบาตความหนาแน่นสูงนั้นน่าทึ่งและพื้นผิวกระจกของโต๊ะน้ำชาจะทนได้อีกไม่นาน จากนั้นหลี่ิก็วางอุกกาบาตลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง
อุกกาบาตนี้เป็อุกกาบาตจากอวกาศที่ดูสวยงามเกินไปมาก ไม่เพียง แต่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น แต่ยังให้ความรู้สึกที่เป็ปริศนาแก่ผู้ที่พบเห็นและได้ััอีกด้วย เมื่อหลี่ิกังกำลังจะนอนลงไปกับพื้น เพื่อสังเกตอย่างใกล้ชิดทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขามองไปที่หน้าต่างของห้องนั่งเล่นและเดินตรงไปที่นั่น
เขาปิดหน้าต่างปิดม่านแล้วเปิดไฟในห้องนั่งเล่นลง ในขณะนี้โทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง หลี่ิหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและปิดเครื่องโดยไม่มองมัน
ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง หลี่ินั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าอุกกาบาต แววตาของเขาล่องลอยออกไป บางครั้งเขาก็ขมวดคิ้วและพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะทำอย่างไรต่อไปดีนะ"
213K
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
