เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ผืนแผ่นดินของประเทศจีนในเวลานี้ราวกับลานก่อสร้างขนาดยักษ์ ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือน ถนน สะพาน หรืออุโมงค์ ล้วนอยู่ในระหว่างการก่อสร้างอย่างคึกคัก ระบบสาธารณูปโภคขยายตัวอย่างรวดเร็ว

        รถติดเพราะการก่อสร้างถนนจึงเป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไป บางแห่งต้องปิดซ่อมแซมนานนับครึ่งค่อนวัน ผู้คนติดอยู่บนท้องถนนจนเริ่มชินชา

        คังอิงยังคงหลับใหล สือเจียงหย่วนหันไปมองใบหน้างดงามในยามหลับของเธอ ขนตางอนยาวดุจพัดน้อยทอดเงาปกปิดความลับในใจ ผิวพรรณขาวผ่องที่อาจแตกสลายเมื่อถูกกระแทก สือเจียงหย่วนรู้สึกใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

        เขาตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกพลางครุ่นคิด "แปลกจริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาคลายปมในใจไปแล้วเหรอ? ทำไมหัวใจถึงได้เต้นผิดปกติแบบนี้?"

        สือเจียงหย่วนเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องหัวใจของเขาอย่างจริงจัง ดูท่าว่าเขาคงเข้าใจผิดไปแล้ว นี่ไม่ใช่โรคหัวใจที่เกิดจากการถูกลูกน้องของอาสี่ฟันจนทำให้เขารู้สึกหดหู่แน่ๆ อย่างนั้นสาเหตุที่แท้จริงคืออะไร?

        สือเจียงหย่วนทึ้งผมตัวเอง จนรู้สึกว่าหัวแทบจะล้านอยู่แล้วก็ยังคิดไม่ออก

        ในที่สุดก็ถึงคิวรถฝั่งที่เขาอยู่สามารถเคลื่อนผ่านไปได้ สือเจียงหย่วนจึงค่อยๆ ขับตามท้ายรถคันหน้าอย่างช้าๆ

        ถนนทั้งเส้นราวกับลานก่อสร้าง ด้านข้างถนนที่กำลังเทคอนกรีตนั้นเต็มไปด้วยไม้ เหล็ก และปูนซีเมนต์ คนงานต่างพากันเข็นรถแบกตะกร้าเดินผ่านไปมา

        สือเจียงหย่วนรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาทันที เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำที่คังอิงวางไว้ที่เบาะข้างคนขับ แล้วหมุนฝาเกลียดออกด้วยมือข้างเดียวก่อนจะยกขึ้นจิบ กลิ่นและรสชาติอันคุ้นเคยทำให้เขารู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในอดีต

        สือเจียงหย่วนรู้สึกว่าทุกอย่างผ่อนคลายมาก หัวใจที่เต้นแรงของเขาสงบลง

        เขาลูบหน้าอกเบาๆ แล้วขับตามท้ายขบวนรถอย่างช้าๆ จนผ่านสี่แยกไปได้

        เส้นทางต่อจากนี้ราบรื่น พวกเขาใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมงก็มาถึงเมืองฉวี่เจียงแล้ว

        ตอนมาถึงตัวเมือง คังอิงหลับสนิท ศีรษะของเธอโยกไปมาตามการเคลื่อนไหวของรถ แต่เธอก็ยังไม่ตื่น

        สือเจียงหย่วนไม่รู้ว่าคังอิงจะไปไหน เขาจึงจำใจปลุกเธอขึ้นมา แม้ว่าใจใจรู้สึกราวกับตนเองกำลังรบกวนความฝันอันแสนสุขของเธอ

        “คังอิง ตื่นได้แล้ว พวกเรามาถึงตัวเมืองแล้ว” สือเจียงหย่วนไม่กล้าเอื้อมมือไปเขย่าตัวเธอ จึงทำได้เพียงเคาะแผ่นเหล็กหลังคารถเบาๆ

        ไม่นานคังอิงก็ลืมตาขึ้น คนแรกที่เธอเห็นก็คือสือเจียงหย่วน สติของเธอยังคงมึนงงอยู่ พอเห็นชายหนุ่มเธอจึงรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า

        ถึงแม้ความรู้สึกเช่นนี้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ในใจเขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในเสี้ยววินาที คังอิงทำราวกับว่าจำเขาไม่ได้ ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งมันรูสึกอัดอัดอยู่เล็กน้อย

        ทันใดนั้นสือเจียงหย่วนก็พบว่าอาการหัวใจเต้นผิดปกติของเขา ดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นตอนอยู่ใกล้ๆ คังอิงเท่านั้น พอเขาอยู่ห่างจากเธอก็หายเป็นปกติ หรือว่าระหว่างเขากับคังอิงมีคลื่นแม่เหล็กที่ไม่ตรงกัน?

        สือเจียงหย่วนนึกถึงแนวคิดซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นซัดลมปราณทลายอากาศ ตีวัวข้ามภูเขา [1] คนจำนวนมากยังชอบฝึกชี่กง เพราะหวังว่าจะได้รับคลื่นพลังจักรวาล...

        ไร้สาระ นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร? สือเจียงหย่วนหัวเราะเยาะตัวเองในใจที่คิดมาก

        คังอิงหลับสนิทมาตลอดทาง ตอนนี้เธอจึงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก คังอิงตัวจริงไม่เคยมาที่เมืองฉวี่เจียง ตลอดชีวิตของเธอเอาแต่วนเวียนอยู่แถวๆ อำเภอหลี่ว์เท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับเมืองนี้เลย

        สือเจียงหย่วนที่เห็นสีหน้างุนงงของคังอิงอดที่จะถามอย่างขบขันไม่ได้ "หรือว่าคุณก็ไม่รู้จักที่นี่เหมือนกัน?"

        "ไม่รู้จักค่ะ" คังอิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

        สือเจียงหย่วนบอก "ผมเองก็ไม่ค่อยจะรู้จักที่นี่เท่าไหร่ ถึงจะเคยมาที่นี่สองสามครั้ง แต่ผมก็รู้จักแค่ถนนหลักๆ ส่วนพวกตรอกซอกซอยผมไม่รู้จักเลย"

        "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่แบบนั้นคงไม่มีทางตั้งอยู่ในตรอกซอกซอยแน่ๆ วางใจเถอะ ฉันมีอาวุธลับ"

        คังอิงบอกพลางหยิบหนังสือเล่มหนาออกมาจากกระเป๋าผ้าของเธอ สือเจียงหย่วนรู้สึกแปลกใจจึงเอ่ยถาม "หนังสืออะไรน่ะ?"

        "ไม่ใช่หนังสือหรอกค่ะ มันคือสมุดหน้าเหลืองต่างหาก" คังอิงบอกอย่างภาคภูมิใจ

        เงินสิบห้าหยวนที่เธอเสียไปไม่ได้เสียไปเปล่าๆ สมุดหน้าเหลืองเล่มนี้เป็นสมุดรายชื่อโทรศัพท์ของทั้งมณฑล เธอเปิดไปยังหน้าของเมืองฉวี่เจียง แล้วเปิดไปยังหน้าที่เธอพับเอาไว้

        สือเจียงหย่วนพบว่าคังอิงได้ทำการบ้านมาก่อน หน้าที่เธอพับไว้น่าจะเป็นที่อยู่ของบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าแห่งหนึ่ง

        "พวกเราไปที่บริษัทไห่โซงตี้ก่อนก็แล้วกัน ที่อยู่ของพวกเขาคือเลขที่ 121 ถนนเจียงหวย คุณรู้จักถนนเจียงหวยไหม?" คังอิงเงยหน้าขึ้นจากสมุดรายชื่อโทรศัพท์ถามสือเจียงหย่วน

        "รู้จักสิ" สือเจียงหย่วนแอบชื่นชมในใจว่าคังอิงเป็นคนหัวไว คิดไม่ถึงว่าเธอจะใช้สมุดรายชื่อโทรศัพท์หาที่อยู่ แม้ว่าในนั้นจะระบุที่อยู่ไว้ด้วย แต่คนส่วนใหญ่ต่างก็ใช้มันหาเบอร์โทรศัพท์เท่านั้น

        ในสายตาของคังอิง สมุดรายชื่อโทรศัพท์ก็เหมือนกับดัชนีแผนที่ หากต้องการหาที่อยู่ของร้านค้าหรือที่อยู่บ้านของใครสักคน สมุดรายชื่อโทรศัพท์นั้นใช้สะดวกกว่าแผนที่ เพราะไม่เพียงแต่จะระบุข้อมูลการติดต่อเท่านั้น แม้แต่ที่อยู่ก็ยังเขียนไว้อย่างละเอียด

        สือเจียงหย่วนรับคำแล้วขับรถไปยังถนนเจียงหวยทันที ที่นี่อยู่ห่างจากถนนเจียงหวยเพียงแค่สิบห้านาทีหากขับรถยนต์ รถยนต์ของพวกเขาจึงไปจอดอยู่หน้าเลขที่ 121 ถนนเจียงหวยอย่างรวดเร็ว

        ทันทีที่ลงจากรถ พอเห็นร้านค้าขนาดใหญ่ที่เขียนป้ายว่า ‘สำนักงานบริษัท ไห่โซงตี้ สาขาเมืองฉวี่เจียง’ คังอิงก็บอกอย่างดีใจว่า "ที่นี่ไง"

        สือเจียงหย่วนบอกกับคังอิงว่า "คุณเข้าไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวผมโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง เดี๋ยวจะรีบตามเข้าไป"

        สือเจียงหย่วนนึกขึ้นมาได้ว่า ไม่รู้จ้าวซื่อหงได้คุยกับลุงรองของเขาหรือยัง?

        หลายวันที่ผ่านมาเขาวุ่นวายกับเรื่องต่างๆ จนลืมถามเรื่องที่เคยฝากจ้าวซื่อหงเอาไว้

        คังอิงขยันขันแข็งขนาดนี้ ในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจ เขากลับไม่ได้ทำอะไรเลย สือเจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจเล็กน้อย เขาจึงอยากจะรีบโทรหาจ้าวซื่อหงเพื่อถามไถ่เรื่องนี้

        คังอิงรับคำแล้วเดินเข้าไปในร้านทันที ส่วนสือเจียงหย่วนก็มองหาร้านค้าใกล้ๆ ที่สามารถโทรศัพท์ได้

        พอได้ยินว่าสือเจียงหย่วนจะโทรทางไกล เจ้าของร้านก็ขอเงินมัดจำจากเขายี่สิบหยวน สือเจียงหย่วนจ่ายเงินมัดจำ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาจ้าวซื่อหงทันที

        ช่วงเวลานี้จ้าวซื่อหงน่าจะอยู่ที่ทำงาน ดังนั้นเขาจึงโทรไปยังห้องทำงานของจ้าวซื่อหง

        มีคนรับสายในห้องทำงานของจ้าวซื่อหง แต่ไม่ใช่จ้าวซื่อหง แต่หลังจากที่บอกว่าจะติดต่อจ้าวซื่อหง อีกฝ่ายก็โอนสายให้

        "พี่สือ ไปอยู่ที่ไหนมาครับ ทำไมถึงไม่โทรหาผมนานขนาดนี้? เรื่องที่พี่เคยบอกผมเอาไว้ ผมบอกลุงรองให้แล้วนะครับ

        โธ่ พี่ก็น่าจะซื้อเพจเจอร์สักเครื่องนะครับ เวลาติดต่อก็จะได้สะดวกขึ้น ทำเอาผมร้อนใจแทบแย่!”

        จ้าวซื่อหงเป็นเพื่อนสนิทกับเขาจริงๆ เรื่องที่เขาไหว้วานเอาไว้ อีกฝ่ายก็ทำให้อย่างจริงจัง

        ปกติแล้วจ้าวซื่อหงเป็นคนที่ไม่ค่อยใส่ใจอะไร อีกทั้งยังเป็นลูกคนรวยที่ลอยชายไปวันๆ แต่หากเป็นเรื่องของเพื่อนๆ เขาไม่เคยบกพร่องเลยสักครั้ง

        สือเจียงหย่วนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็ติดต่อนายแล้วนี่ไง? แล้วลุงรองของนายว่าไงบ้าง?”

        “ไม่มีปัญหาครับ พี่อยากจะได้สิทธิ์การเป็นตัวแทนจำหน่ายกี่เจ้าครับ? ลุงของผมบอกว่าอย่าโลภมากเกินไป ระวังจะทำไม่ไหว นี่เป็นคำพูดของลุงผมเลยนะครับ ผมแค่นำมาบอกต่อเฉยๆ ลุงของผมได้คุยกับทางไห่โซงตี้ ฉางหง และว่านเป่าหลงเรียบร้อยแล้ว พี่แค่ไปหาคนรับผิดชอบของสำนักงานสาขาในเมืองฉวี่เจียง ลุงผมกำชับหัวหน้าของพวกเขาเอาไว้แล้ว ผมจะบอกชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของผู้รับผิดชอบสำนักงานประสานงานในมณฑลเจียงหนานให้พี่นะครับ พี่จดเอาไว้ให้ดี หากคนในเมืองฉวี่เจียงไม่ให้ความร่วมมือ พี่ก็โทรหาพวกเขาโดยตรง พวกเขาจะจัดการทุกอย่างให้เอง”

        เชิงอรรถ

        [1] วิชากังฟูในตำนานของจีน เชื่อว่าสามารถทำอันตรายคู่ต่อสู้หรือศัตรูให้ล้มลงได้ด้วยการโจมตีด้วยพลังหมัดและพลังจากฝ่ามือในระยะไกล วิชากังฟูเหล่านี้พบมากในบันทึกต่างๆ แต่ไม่พบว่านำมาใช้ได้จริง ส่วนใหญ่จะอยู่ในนวนิยาย หรือละครโทรทัศน์แนวยุทธภพและกำลังภายใน