ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ภายในกระท่อมมอซอแห่งหนึ่ง “ฟางเจียวซิน” มีสีหน้ากังวล ขณะเช็ดตัวให้ลูกน้อยที่กำลังร้องไห้โยเยเพราะพิษไข้ จะไปหาหมอก็ยากลำบาก เพราะฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย ซ้ำยังไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว
ยิ่งดึก ลูกน้อยก็ยิ่งร้องไห้ ร้องจนเสียงแหบแห้ง ฟางเจียวซินอุ้มลูกมากอดแนบอก สงสารลูกสาวตัวน้อยจับใจ วันนี้เป็วันครบรอบหนึ่งขวบแท้ ๆ แต่ทำไมลูกต้องมาเจ็บป่วยเช่นนี้ ทำไมลูกต้องมาลำบากแบบนี้ด้วยนะ น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไหลรินมาเป็สาย
ด้วยพิษไข้ที่ขึ้นสูง ทำให้ลูกน้อยเริ่มชักเกร็ง ผู้เป็แม่ตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก พลันได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ นางจึงรีบเปิดประตูออกไป หวังว่าจะมีใครบางคนมาช่วย
นางเพ่งสายตาฝ่าสายฝนที่เริ่มซา เมฆหนาลอยเคลื่อนผ่าน แสงจันทร์จากคืนวันเพ็ญสาดส่อง ทำให้มองเห็นสตรีชุดสีแดงสดกำลังตรงเข้ามา นางเองก็ไม่มั่นใจ...ผู้นั้น เดินหรือลอยมากันแน่...
“ลูกเ้าเป็อะไร” สตรีชุดแดงถาม แม้ไม่ขยับปาก
“ลูก...ลูกข้าไม่สบายหนักมาก ได้โปรดช่วยลูกข้าด้วยเถิด...” แม่ของเด็กคุกเข่าอ้อนวอน ก้มศีรษะลงแทบติดพื้น
สตรีชุดแดงเข้าไปใกล้เด็กน้อย ใช้นิ้วชี้แตะหน้าผากเบา ๆ
ดั่งปาฏิหาริย์ เด็กน้อยกลับมาอยู่ในอาการสงบ นอนหลับสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ข้าจะช่วยลูกเ้า แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” สตรีชุดแดงแสยะยิ้มช้า ๆ
ฟางเจียวซินรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง ...นี่เราเปิดประตูรับใครเข้ามากันแน่...
“อะ..อะไร”
รอยยิ้มชวนขนลุกปรากฏบนใบหน้าสวยสด ดวงตาเฉี่ยวคมกริบ จ้องมองเข้าไปในดวงตาแม่ของเด็กน้อย
“เมื่อเด็กคนนี้อายุครบ 20 ปี เ้าต้องให้นางมาเป็บริวารของข้า”
ฟางเจียวซินลุกขึ้นเผชิญหน้า...คิดว่าเป็นางฟ้ามาโปรด แท้ที่จริงก็เป็นางปีศาจ!!
“ไม่!! ไม่มีทาง ข้าไม่ยกลูกให้เ้าหรอก”
“หึ!!! ก็ได้” สตรีชุดแดงยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ ใช้มือแตะที่หน้าผากเด็กน้อยอีกครั้ง
ฟางเจียวซินใตาโต เมื่อเห็นลูกตัวเองตัวแดงก่ำด้วยพิษไข้ และเริ่มเกร็งกระตุกอีกครั้ง
“อย่า!!! อย่าทำอะไรลูกข้าเลย ได้โปรด...” นางคุกเข่าลงตรงหน้า ร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจ
“ข้าไม่ได้ทำอะไรลูกเ้าสักหน่อย ก่อนที่ข้าจะมาถึง ลูกเ้าก็ป่วยแบบนี้อยู่แล้วนี่...ข้าจะบอกอะไรให้นะ... ตามดวงชะตาแล้ว...ลูกเ้าจะมีชีวิตอยู่ไม่พ้นคืนนี้หรอก” สตรีชุดแดงยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“มะ...ไม่จริง..”
“หึ!!...ดูลมหายใจของเด็กน้อยสิ แ่เบาลงเรื่อย ๆ แล้ว...ไม่เชื่อก็ตามใจ เช่นนั้น ข้าไปล่ะ” สตรีชุดแดงปรายตามอง ยิ้มมุมปาก เดินตรงไปยังประตู
ฟางเจียวซิน ยืนกำหมัดแน่น...จะทนเห็นลูกตายไปต่อหน้าเช่นนี้หรือ...กว่าจะครบ 20 ปี ข้าจะพาลูกหนีไปให้พ้นจากนางปีศาจ...ยังไงเสีย คืนนี้ก็ต้องให้ลูกมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!!
“หยุดก่อน!! ข้ายอมรับข้อตกลง!!”
สตรีชุดแดงหันกลับมาช้า ๆ ผมยาวปลิวสยาย ยิ้มเยาะอย่างผู้ถือไพ่ในมือเหนือกว่า ปลายนิ้วัักึ่งกลางหน้าอกเด็กน้อย ร่ายมนต์คาถาลึกลับ ปรากฏรอยปานแดงขนาดนิ้วหัวแม่มือกลางหว่างอก ไม่นานนักเด็กน้อยหยุดร้องโยเยแล้วนอนหลับสนิท
“ข้าจะกลับมาทุกคืนวันเพ็ญ” นางปีศาจพูดทิ้งท้าย ส่งยิ้มชวนขนลุก ก่อนที่จะเดินหายลับไปกับความมืด
ฟางเจียวซินเข่าอ่อน ทรุดนั่งลงที่พื้น ...นี่ข้าคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่!!
วันรุ่งขึ้น ฟางเจียวซินพาลูกน้อยออกเดินทางมุ่งหน้าไปอีกเมืองหนึ่ง หวังจะให้นางปีศาจตามตัวไม่พบ ด้วยความที่เดินเท้ามาไกล อาหารก็ยังไม่ตกถึงท้อง นางรู้สึกวิงเวียนอ่อนแรง จึงขอเข้าไปนั่งในร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง....แต่ว่า...
“แต่งตัวแบบนี้ มีเงินหรือเปล่า!! ไม่มีก็ไม่ต้องเข้ามา!!” เถ้าแก่ะโไล่นางออกจากร้าน
“ได้โปรดเถิด...ข้าเดินทางมาไกล ยังไม่ได้กินอะไรเลย ข้าขอซาลาเปาสักลูก เอามาให้ลูกสาวของข้ากินได้หรือไม่” ฟางเจียวซินนั่งคุกเข่าอ้อนวอน
“ไม่ได้!! ไม่ได้!!! ออกไปเลย!!!”
774
