เมื่อตั้งสติได้ เหลียนฟางหรง ก็ยืนขึ้นแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเจ้แหวน เจ้แหวนได้แต่ภาวนาในใจเงียบๆ อย่านะ อย่าเข้ามานะ อย่ามากอดฉันนะ หนวดนั่นบาดหน้าสวยๆจนพังแน่ พร้อมทั้งหลบตา ถึงไม่หล่อแต่หุ่นแซ่บก็ยังดี นี่อะไร ผอมแห้ง นี่สินะ เขาถึงเรียก กิ่งทองใบหยก สภาพของลี่ไป่หลัน ก่อนที่เจ้แหวนมาอยู่ หากยืนข้างกัน คงเหมาะสมเหลือเกิน หากพากันไปยืนริมทาง คนผ่านไปมาคงกรีดร้องและวิ่งหนี ไม่กล้าผ่านมาอีกเลยแน่ๆ
"หลันเอ๋อ เ้ากลับมาแล้วหรือ ข้าดีใจที่เห็นเ้าแบบนี้อีกครั้ง ก่อนไปรบข้าคิดว่า คงไม่มีโอกาสเห็นเ้ากลับมาสดใสแบบนี้อีกเลย นับั้แ่เ้าติดสุรา" ยิ้มยังไงไม่เห็นอะไรเลย นอกจากหนวดที่ขยับไปมา อึ๋ยยย มองหนวดนั่นแล้วขนลุก คันไม้คันมือ อยากเอามันออกไป จินตนาการถึงตอนกินข้าว เศษอาหารคงจะติดเต็มไปหมด เจ้แหวนจะเป็ลม
"ท่านแม่จะเป็ลมหรือขอรับ ใบหน้าซีดเซียว เครื่องประทินโฉมยังเอาไม่อยู่"
"แม่เวียนหัวนิดหน่อยลูก สงสัยยืนกลางแดดมากไป ท่านพี่ข้าว่า พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ข้าเช่าเกวียนไว้รอแล้ว"
"ท่านพ่อไม่ต้องประคองท่านแม่หรอกขอรับ ท่านกลับมาเหนื่อยๆ ปล่อยให้เป็หน้าที่ข้าดูแลท่านแม่เอง"
"เ้าโตขึ้นมาเป็เด็กดีจริงๆลูกชายพ่อ"
ขณะที่ฟางหยางกำลังประคองนางอยู่ ลูกก็แอบมากระซิบเบาๆว่า
"ไม่เพียงแค่ท่านแม่ที่จะเป็ลมเท่านั้น ข้าก็เช่นกัน ข้าเข้าใจหัวอกท่านแม่เหลือเกิน อดทนอีกนิดขอรับ พอถึงบ้าน พวกเราก็รอดแล้ว!!"
ระหว่างทางบนเกวียนไม่มีใครพูดจาอะไร มีเพียงความเงียบ แต่พอทันทีที่เหลียนฟางหรง เห็นบ้านเท่านั้น เขาก็ตกตะลึงราวกับเห็นผี และอยู่ๆ เขาก็นอนลงกับพื้นและหลับตาลง ท่าทางเช่นนี้ช่างคุ้นตาเสียจริง คล้ายเคยเห็นที่ไหน
"ท่านพี่ ท่านทำอะไรหรือเ้าคะ!!"
"นี่ข้าฝันไปหรือ ช่างฝันดียิ่งนัก ฝันว่าเมียรัก กลับมางดงามยิ่งกว่าเดิม ลูกชายก็แสนน่ารัก และมีบ้านหลังใหญ่ มีคนใช้เฝ้าประตูอีก"
"....."
"ถึงว่า ความฝันแน่ๆ เป็ไปไม่ได้ที่หลันเอ๋อจะสงบวาจา ไม่ด่าทอ สาปแช่งข้า แถมยังมายืนรอรับอีก ทุกสิ่งล้วนลวงตา ไม่จริงลูกชายข้าไม่ได้น่ารักขนาดนี้ เขาออกจะหน้าตาจืดชืด ร่างผอมแห้ง ดั่งตะเกียบเดินได้ "
แต่อยู่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อฟางหยางเดินไปหยิบถังน้ำมาเทใส่บิดาตัวเอง
"รีบตื่นรีบเข้าบ้านขอรับท่านพ่อ จะได้รู้นี่ไม่ใช่ความฝัน แล้วใครกัน หน้าตาจืดชืด ร่างกายผอมแห้งดั่งตะเกียบเดินได้ ที่นี่มีแต่เทพบุตรสุดหล่อ นามว่า เหลียนฟางหยาง คุณชายน้อยของบ้านนี้เท่านั้นขอรับ"
พลาดแล้วสามีเอ้ย ไปแตะเื่หน้าตาหล่อเหลาของเ้าตัวแสบ ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่รู้อะไรซะแล้ว ทุกวันนี้ตื่นมา คำทักทายแรกของฟางหยางคือ 'ข้าหล่อที่สุดใช่ไหม' หากตอบถูกใจก็ไม่มีอะไร หากตอบไม่ถูกใจ ได้โดนแกล้งทั้งวัน ขนาดกับแม่อย่างเจ้แหวนยังไม่รอด
ยิ่งพอเข้าบ้านเห็นคนอื่นๆมายืนรอรับ ฟางหรงยิ่งตกตะลึง พอตั้งสติได้ก็ทำท่าทางเงียบขรึมไม่เอ่ยอะไรเกินจำเป็ วางมาดผู้ชายเงียบขรึม แต่พลาดไปแล้วย่ะ ใครกันที่ตอนแรกลงไปนอนที่พื้นหลับตาพริ้ม จนโดนลูกชายเอาน้ำราดใส่
"ทุกคนแยกย้ายก่อน ค่อยมาคุยกันใหม่ หยางเอ๋อก็ไปอาบน้ำที่ห้อง แล้วหาอะไรรองท้องก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่พาท่านพ่อของเ้าไปอาบน้ำก่อน ไปท่านพี่ข้าจะดูแลท่านเอง"
ทนไม่ไหวแล้วกับสภาพของสามีตรงหน้า จัดการลากเข้าห้องน้ำ ถอดเกาะถอดชุดจนล่อนจ้อน แล้วจับกดให้นั่งในอ่างอาบน้ำที่เตรียมรอไว้ก่อนออกไปรอรับ ถามว่าเจ้แหวนไม่หวาบหวิวเลยเหรอที่จับผู้ชายแก้ผ้า แถมอยู่สองต่อสอง ตอบได้เลย สภาพนี้เห็นแล้ว หื่นไม่ลง คิดซะว่า อาบน้ำให้ลูกอีกคน
"เอ่อ..หลันเอ๋อข้าอาบเองได้ เ้าออกไปก่อนเถอะ" ฟางหรงกล่าวติดขัด ใบหน้า ใบหูแดงก่ำ
"ท่านนั่งเงียบๆเถอะ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง นี่ผมหรือไม้กวาดแข็งอะไรขนาดนี้ นอนลงไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะสระผมให้ มอง มองอะไรไม่รีบทำตามที่บอกอีก อย่าให้ข้าต้องจับกดลงไปเอง เร็ว"
กว่าจะสระผม นวดผม ขัดตัว โกนหนวด ก็เล่นซะเจ้แหวนหมดพลังงานได้แต่โบกมือไล่อีกฝ่ายให้อีกฝ่ายออกไปแต่งตัว แล้วหาอะไรกิน ส่วนตัวเองอาบน้ำ แล้วเปิดแอร์นอนพัก เย็นๆค่อยออกไปทำอาหารเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของสามี หลังจากนอนเต็มอิ่มก็ได้เวลาตื่นมาเตรียมงานเลี้ยง แต่พอหันมองที่เตียงก็พบว่า บนเตียงมีร่างของหยางเอ๋อนอนตรงกลางถัดไปเป็ฟางหรง มองแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาทันที นี่สินะ ครอบครัวที่เจ้แหวน ฝันถึง ได้แต่ยิ่มมองภาพตรงหน้าก่อนจะออกไปเตรียมงานเลี้ยง เป็งานเลี้ยงเล็กๆ จัดขึ้นที่ห้องโถงใหญ่ อาหารไม่พ้นสุกี้หม้อไฟ เติมได้ไม่อั้น หมู หมึก กุ้ง ผักสด และมีบะหมี่หยกลวกราดด้วยกระเทียมเจียว ของหวานก็เป็บัวลอยไข่หวานใส่มันใส่เผือก พร้อมปิดประตูรั้วแ่า ไม่ต้อนรับแขก เลี้ยงมันสามวันสามคืนไปเลย ขุนสามีที่ผอมแห้งให้ล่ำๆสักหน่อย เมื่อสองพ่อลูกเดินเข้ามา เจ้แหวนก็เดินไปคล้องสร้อยมาลัยดอกไม้ให้สามีและลูกชาย คนอื่นๆก็ทำตาม จนตอนนี้สองหนุ่มมีแต่ดอกไม้เต็มตัว สร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคน เมื่อฟางหยางเปลี่ยนตัวเองจากสุดหล่อ กลายเป็เทพบุตรดอกไม้ ช่างเป็วันที่มีความสุขจริงๆ พอดึกมาก ถึงเวลาแยกกันไปนอน พรุ่งนี้ค่อยมาฉลองใหม่ ฟางหยางก็กั้นประตูไม่ให้บิดาเข้า พร้อมทั้งถามหาของฝาก หากไม่มีให้นอนหน้าห้อง
"ท่านพ่อจากไปตั้งนานไหนของฝากขอรับ หากไม่มีก็ไม่ให้เข้า"
"หยางเอ๋อลูกรัก พ่อไปรบกลับมา ไม่ได้ไปท่องเที่ยวนะลูก"
"แต่ยามเดินทางกลับมา ย่อมมีเวลามองหาของฝาก หากท่านพ่อคิดถึงข้าจริงๆ เมื่อมองเห็นสิ่งของน่ากิน ต้องนึกถึงข้าจนหยิบติดมือมาอย่างแน่นอน"
"พ่อไม่ได้ซื้อของกินกลับมาเลยสักอย่าง"
"ห้องรับรองยินดีต้อนรับท่านพ่อเสมอขอรับ"
"หยางเอ๋อ เ้าจะใจร้ายกับพ่อไม่ได้นะลูก"
"ลมปากของบุรุษมักไว้ใจไม่ได้ พูดว่าคิดถึง แต่เชื่อถือไม่ได้ หากคิดถึงจริง ยามเดินทางไกลย่อมต้องมีของฝากแทนใจกลับมาให้คนที่รัก ไปนอนกันเถิดขอรับท่านแม่ อย่าสนใจคนที่ไม่คิดถึงพวกเราจริงไว้ตรงนี้แหละ" อยากจะหัวเราะดังๆกับสองพ่อลูกนี่จริงๆ ขอดูหน่อยเถอะ ฟางหรงจะรับมือลูกชายยังไง
"เดี๋ยวก่อนหยางเอ๋อ ถึงพ่อไม่มีของกินมาฝาก แต่พ่อมีสิ่งนี้" ฟางหรงหยิบพัดที่ด้ามทำจากหยก และตัวพัดมีลวดลายสวยงาม ชูขึ้นมา
"แล้วอย่างไรขอรับ"
"เมื่อเห็นพัดนี่ พ่อคิดถึงลูกทันที จะมีอะไรเหมาะสมกับคุณชายน้อย ไปมากกว่าพัดหยกอันนี้ ยิ่งถือมันยิ่งเสริมความสง่า หล่อเหลายิ่งนัก" เท่านั้นแหละดวงตาของฟางหยางเป็ประกายทันที ด้วยความดีใจจึงโผใส่บิดา จนล้มลงไปนอนกับพื้น โถ เ้าหมูน้อยเอ้ย ไม่ได้ดูสภาพบิดาเ้าเลย ไปรบมา ผอมแห้งแบบนั้นจะรับตัวเ้าไหวได้ไง ฮ่าฮ่าฮ่า
"ยัง..ยัง..ยังอีก..ยังจะยืนหัวเราะอยู่นั่นแหละ ยังไม่รีบมาช่วยข้ากับท่านพ่ออีก ส่วนท่านพ่อก็อ่อนแอเหลือเกิน ข้าตัวนิดเดียวยังอุ้มไม่ไหว เสียทีที่เป็บุรุษ!!"
กว่าจะได้เข้านอนก็ใช้เวลาพักใหญ่ พ่อลูกเถียงกันไปมา ไม่มีใครยอมใคร เถียงจนฟางหยางเหนื่อย พอหัวถึงหมอนก็หลับทันที ทิ้งพ่อกับแม่ ให้มองจ้องกันไปมา รู้สึกไม่ชินกับการนอนกับผู้ชายที่ไม่ใช่ลูกจริงๆ
"หลันเอ๋อ ขอบใจเ้ามาก ที่ดูแลสั่งสอนหยางเอ๋อเป็อย่างดี ลำบากเ้าแล้ว" สะดุดเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายเอ่ยออกมา
"ไม่หรอก ข้าไม่ได้สอนอะไรเขามากเท่าไหร่ หยางเอ๋อเป็เด็กฉลาด เขาเรียนรู้ได้รวดเร็ว แม้แต่บ้านหลังนี้เขาก็ปรับตัวได้อย่างไว"
"ข้าอยากถามเ้าั้แ่เห็นบ้าน ของเหล่านี้แปลกตายิ่งนัก ทั้งทรงบ้าน และของใช้ ล้วนแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน เ้าได้มาจากที่ใดหรือ" คำถามนี้สบายมาก เจ้แถจนลื่นไหล
"เมื่อครั้งข้าออกไปทำการค้ากับครอบครัว ข้าหลงทางแล้วไปพบกับพ่อค้าจร เขาเดินทางมาจากแดนไกล ของๆเขาล้วนแต่แปลกตา ข้าจึงแอบท่านพ่อท่านแม่ซื้อไว้ พวกมันแปลกตาดี ข้าถูกใจยิ่งนัก จึงซื้อซ่อนไว้ บางชิ้นข้าก็ออกแบบแต่งเติมเข้าไปเพิ่ม เพื่อการใช้งานที่ดีขึ้น"
"โอ้ เ้าช่างโชคดียิ่งนัก ตอนแรกที่กำลังหลับ อยู่ๆก็เกิดแสงสว่างทั่วห้อง แล้วก็มืดมิด แล้วก็สว่าง ข้าที่สติยังไม่เข้าที่ ถึงกับกรีดร้อง หงายท้องใเกือบหมดสติไปทีเดียว จนเ้าตัวแสบหัวเราะน้ำตาไหลที่แกล้งข้าได้ อับอายเหลือเกิน"
"ท่านจงรีบชินกับบ้านให้ไว เพราะที่นี่ คือบ้านของเรา ข้าสร้างมันขึ้นมาเผื่อครอบครัวของเรา"
"ข้าไม่ชินจริงๆกับท่าทีของเ้า ั้แ่แต่งงานกันมา ไม่มีสักครั้งที่เราจะพูดจากันดีๆ เพียงข้ามองหน้า เ้าก็ถามข้าแล้ว เกิดมาไม่เคยเห็นสตรีหรือไร มองแล้วไม่พูด อึดอัดดังนั้นไม่ต้องมองไม่ต้องพูด แต่พอข้าอ้าปากจะพูด เ้าก็สวนมาทันที ี้เีฟังแล้ว ให้พูดตั้งนานไม่พูด ตอนนี้ี้เีฟังดังนั้นไม่ต้องพูด แล้วก็เดินหายไป"
"....."
"แต่พอวันหนึ่งก็เดินมาหาข้า จ้องหน้าแล้วเอ่ยว่า เ้าอยากมีลูก ตอนนั้นข้าดีใจคิดว่า เ้าเปิดใจให้ข้า ที่ไหนได้ จับข้ามัด เอาผ้าปิดตา พอเสร็จกิจก็แก้มัดแล้วไม่สนใจข้าอีกเลย" เหอๆ ลี่ไป่หลันช่างโเี้ยิ่งนัก เจ้แหวนอยากเอามือทาบอกแล้วร้องคุณพระ ก็เคยสงสัยอยู่มีลูกยังไง ในความทรงจำไม่เคยมีเื่ของสามีอยู่เลย ที่แท้ขืนใจเสร็จก็ไม่สนใจไยดีอีกเลย โถ น่าสงสารเหลือเกินพ่อคุณเอ๊ย
"แถมครั้งเดียวก็ได้เ้าก้อนแป้งเลย ข้าจึงหมดความหมายสำหรับเ้า แต่เ้าเชื่อหรือไม่ ทันทีที่เห็นเ้าตอนมารับ ข้าก็จำได้ทันที ข้าไม่เคยลืมภรรยาตัวเองและวันนี้ข้าก็มีความสุขมาก ขอบใจเ้ามาก"
แล้วฟางหรงก็ล้มตัวลงนอนกอดลูกชาย ทิ้งนางไว้แบบไม่ทันได้พูดอะไรเลย เหมือนบรรยากาศกำลังซึ้ง ฉากรอบข้างกำลังสีชมพู อยู่ๆผู้ชายก็ล้มตัวนอนทิ้งนางไว้ให้นั่งอย่างเหวอๆ
__________________________________
#ต้องขออภัยผู้อ่านทุกท่านที่ทางไรท์นั้นเข้ามาต่อช้า .. ทางไรท์ติดงานเขียนนิยายไห้ลูกค้าท่านอื่นอยู่แต่สัญญาว่าจะมาลงไห้จบ ขอบคุณค่ะ #่เวลาขายของ สนใจติดต่อเขียนนิยายติดต่อได้ที่ https://fastwork.co/user/liwanna07/story-writing-31497033?badges=&position=1 #ขอบคุณค่ะ
5K
