Thinking of 8
“ก็ไม่เชิง แค่เสียดายเหล้าอะ น่าจะใช้น้ำแข็งที่มันละลาย”
“โอ๊ย! นึกว่าอะไร” ฟางกับฝุ่นหัวเราะ ส่วนอรุณยังนั่งนิ่ง อ้าว หนุ่มไร่ตรงข้ามยังไม่กลับหรอกเหรอเนี่ย
“กี่โมงแล้วคะ” นั่งไปอีกสักพักใหญ่ ๆ ก็อดที่จะถามคนข้าง ๆ ไม่ได้ ั้แ่คุณยูมาฝุ่นดื่มหนักมาก เหมือนรอเวลามีคนมาดูแลฉัน
“หนึ่งทุ่มสิบสามครับ ง่วงหรือยัง”
“อื้อ ง่วง”
“ไปพักกันครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ฟางไปนอนกัน ง่วง”
“เดี๋ยวตามไปนะ” ฟางบอก ฉันพยักหน้าแล้วขยับลุกยืน คุณยูเข้ามาประคองก่อนจะพาเดินเข้าไปยังตัวบ้าน อ้อ พ่อกับแม่อรุณมาแล้วล่ะ ั้แ่เย็น ๆ เลยพวกท่านแวะทักทายและกลับเข้ามาพักที่บ้าน
“อ้าวหนูฝัน หิวไหมลูกเดี๋ยวทำกับข้าวไว้ให้ด้วยนะ” แม่ผิงเอ่ยถาม เมื่อฉันเดินเข้ามาในบ้าน
“หนูอิ่มมาก ๆ เลยค่ะแม่ ขอบคุณนะคะ”
“แล้วนั่น...คะ คุณยูเมะ? สะ สวัสดีค่ะ” แม่ผิงละล่ำละลักทั้งยังยกมือไหว้คุณยู
“สวัสดีครับ”
“แม่! พ่อว่าจะออกไปซื้อเหล้ามาไว้ให้ลูกแม่ไปด้วยไหม...คุณยูเมะ! สวัสดีครับ เชิญ เชิญนั่งก่อนครับ” พ่ออินที่เพิ่งเดินออกมารีบเชิญคุณยูเมะนั่งที่โซฟา พวกเขารู้จักกันจริง ๆ สินะเนี่ย แต่ว่าเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันง่วงจนถ่างตาไม่อยู่แล้ว
“ผมขอพาคู่หมั้นไปพักก่อนนะครับ เดี๋ยวลงมานั่งคุยด้วย”
“ได้ครับ ๆ ”
“เดี๋ยวดิฉันพาไปค่ะคุณยูเมะ”
“รบกวนด้วยนะครับ” ฉันรู้สึกตัวราง ๆ ว่าถูกโอบประคองให้เดินขึ้นบันไดทั้งยังถูกบังคับให้เข้าไปอาบน้ำกว่าจะได้นอนก็แทบหมดแรง
“นอนได้แล้วครับ” ฝ่ามือร้อนลูบที่ผมเบา ๆ พร้อมกับเสียงนุ่มกระซิบข้างหู
“เวียนหัว”
“ดื่มเยอะเองนะ นอนพักได้แล้วครับ”
“จับมือด้วย จับแน่น ๆ ” ฉันบอกอย่างเอาแต่ใจ เวลาเมาแล้วยังไม่กลับเองฉันจะให้ฝุ่นจับมือฉันไว้แน่น ๆ รอกระทั่งหลับฝุ่นก็จะปล่อยมือแล้วกลับไปนอนห้องตัวเอง
“ครับ ฝันนอนนะครับ พี่จะอยู่ข้าง ๆ หนูนะ”
“อือ”
บ้าจริง! หนักหัวไปหมด แค่ลืมตาขึ้นก็ปวดหัวแทบะเิ ข้าง ๆ เป็ฟางที่นอนคว่ำอยู่ ฉันรั้งผ้าห่มคลุมร่างของเพื่อนก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องน้ำไป พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กลับไปหาโทรศัพท์ตัวเองที่ไม่รู้ว่าวางทิ้งไว้ตรงไหน หวังอย่างเดียวเลย หวังแค่ตัวเองไม่โยนลงถังน้ำ
“ตื่นเช้าจังลูก ปวดหัวไหม แม่ทำซุปไว้ให้” แม่ผิงเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นฉันเดินลงบันไดมา ข้าง ๆ แม่ผิงเป็พ่ออิน ถัดไปเป็หนุ่มไร่ตรงข้าม คุณยูเมะก็นั่งอยู่ด้วย เขามองฉันนิ่ง ๆ พอเดินเข้าไปใกล้ก็เกิดความลังเลใจว่าควรจะเดินไปนั่งตรงไหน ข้าง ๆ แม่ผิง นั่งที่โซฟาเดี่ยว หรือเดินไปนั่งข้าง ๆ คุณยู ตอนนี้สับสนไปหมด
“มาหาพี่ครับ” คุณยูเอ่ยเรียกเสียงเข้ม ฉันจึงตัดสินใจเดินไปนั่งข้างเขาเงียบ ๆ คนตัวโตหยิบหมอนมาวางบนตักให้ทั้งเลื่อนแก้วกาแฟดำของเขามาวางตรงหน้าฉัน
“แม่คะรุณลงมาหรือยังคะ”
“ยังนะลูก น่าจะสาย ๆ นู่นแหละ” แม่ผิงตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
“หนูจะทานมื้อเช้าเลยไหม”
“ยังดีกว่าค่ะแม่ มันแน่น ๆ ท้องยังไงไม่รู้” ฉันยิ้มเขินให้แม่ผิง ท่านหัวเราะก่อนจะเดินออกไปน้ำขิงมาให้ฉัน
“คุณยูทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนนะครับ” พ่ออินเอ่ยชวน
“มื้อเช้าคงยังดีกว่าครับ แต่ถ้ายังไงขอรบกวนมื้อเที่ยงนะครับ”
“ด้วยความยินดีครับ” พ่ออินยิ้มกว้าง คุณยูหันมามองก่อนจะยื่นมือมาจับมือฉันไว้แล้วออกแรงรั้งให้เดินไปพร้อมกับเขา ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกจากปากเขาเลยสักประโยค
“ไปไหนคะ”
“ไปที่พักครับ โทรศัพท์เราอยู่นั่น”
“อ้อ คุณเก็บได้เหรอคะ”
“ครับ”
“แล้วฝุ่นดื่มถึงกี่โมงคุณรู้ไหมคะ?” คุณยูประคองให้ขึ้นไปนั่งบนรถ โดยมีคุณเลขาเปิดประตูไว้รอก่อนอยู่แล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
“ครับ เมื่อคืนฝุ่นกับเพื่อนกลับเข้ามาหลังจากเราหลับไปไม่นาน”
“อ้อ คุณดื่มเยอะไหมเมื่อวาน” ฉันชวนคุย ก็มันเงียบอะ มันกดดันชวนคุยน่าจะดีกว่าเงียบใส่กันนะฉันว่า
“น้อยกว่าเรา ปวดหัวไหม ไปถึงก็นอนพักก่อน บ่ายจะพากลับเข้าไร่”
“อ้าว ไม่ใช่ไปเอาแล้วกลับเหรอ”
“ไม่ครับ ให้การ์ดพักหน่อย เดี๋ยวจะสั่งอะไรไว้ให้ทาน...”
“ไม่ต้องค่ะ ไม่หิวทานไม่ลงหรอก”
“งั้นไปถึงก็นอนพัก” นอนพักของเขาคือ เราสองคนปิดประตูห้อง ปิดไฟแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงนอนนุ่ม ๆ เปิดแอร์เย็นจัดแล้วหลับไป เหมือนหลับไปได้สักพักคนที่กอดฉันอยู่ก็ขยับตัวถอยห่าง
“พี่ไปอาบน้ำเดี๋ยวมา”
“อื้อ”
ฉันรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เห็นเพียงแผ่นอกของคนที่คนที่กอดฉันอยู่ จะขยับก็ไม่กล้ากลัวเขาจะตื่น ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนอนดึกไหมหรือว่าเขาตื่นเช้าขนาดไหนถึงได้ดูง่วงแบบนี้ แต่ว่า ฉันน่ะ พออยู่ใกล้เขาลึก ๆ หัวใจก็เต้นแรงตึกตักจนเจ็บไปหมด สักพักมันก็เหมือนจะชินที่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ
“ตื่นแล้วเหรอ?” คนที่เหมือนจะรู้สึกตัวตื่นเอ่ยถามเสียงแ่
“ตื่นแล้ว”
“ง่วงอยู่เลย” เขาบอกเสียงงึมงำก่อนจะเอื้อมแขนไปหยิบโทรศัพท์มาส่งให้
“เล่นรอไปก่อนนะครับ พี่ขอนอนพักก่อนนะ” ว่าจบก็กระชับแขนที่กอดฉันแน่นขึ้น ฉันตะแคงตัวหันหลังให้อีกฝ่ายก่อนจะเอาโทรศัพท์เขามาโหลดเกมเล่นรอเขาตื่น รู้สึกดีจังที่ถูกเขากอดอยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็เพราะอากาศเย็น ๆ หรือเป็เพราะอ้อมกอดอุ่น ๆ ถึงทำให้ฉันหลับไปอีกครา นอนทั้งวันจริง ๆ วันนี้น่ะ
“อื้อ!” ฉันครางในคออย่างหงุดหงิด เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ชู่ นอนต่อครับดื้อ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบอกเบา ๆ ฉันตะแคงพลิกกลับเข้าไปหาร่างสูงก่อนจะนิ่งไป แต่ไม่ได้หลับ มันเขิน!! ที่พอมีสติก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายทั้งยังอยู่ด้วยกันบนเตียงอีกต่างหาก ตอนนี้เ้าของอ้อมกอดใช้แขนรองที่คอให้ฉันหนุนต่างหมอนส่วนอีกข้างก็ยกพาดเอวฉันไป ฉันที่เพิ่งตะแคงหันกลับเข้าหาร่างสูงตอนนี้เลยทำให้อีกฝ่ายกอดฉันได้ถนัดยิ่งขึ้น
“อือ ว่าไง”
(คุณฝุ่นโทรตามครับ บอกว่าให้พานายหญิงกลับไปที่ไร่)
“เดี๋ยวออกไป นายหญิงพวกนายยังไม่ตื่น”
(ครับบอส)
“ไม่ใช่นายหญิงอะไรนั่นสักหน่อย” ฉันบอกคนที่กอดอยู่เสียงอ่อย
“ตื่นนานแล้วเหรอ?” ถามไม่พอเขากดริมฝีปากลงบนหน้าผากฉันด้วยความนุ่มนวลก่อนจะรั้งให้เข้าไปชิดกับเขามากยิ่งขึ้น กอดแน่นกว่านี้ก็สิงร่างแล้วเถอะตาลุง!!
“เมื่อกี้ แล้วก็ปล่อยได้แล้วค่ะ”
“ขอพี่ไปอาบน้ำอีกรอบก่อนนะ ร้อนอะ แล้วค่อยกลับไร่พร้อมกัน ฝุ่นโทรตามแล้ว” ฉันพยักหน้าหงึกหงัก คุณยูขยับออกห่างแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำ ไม่สิ ฉันสับสนฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงกันแต่ทำไมถึงได้ปล่อยตัวแบบนี้ล่ะ คิดได้แบบนั้นก็รีบลงจากเตียงไปนั่งที่เก้าอี้มุมห้อง ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ช่วยอะไรก็ตามแต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่เสี่ยงอย่างเตียงนอนล่ะนะ
ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงคนตัวโตก็พาออกจากที่พักเขา เรากลับมาถึงไร่ของอรุณคุณยูก็เข้าไปคุยอะไรไม่รู้ในบ้านกับพ่ออินแม่ผิง ส่วนเราวัยสะรุ่นน่ะเหรอ เราเตรียมเครื่องดื่มและจะเล่นน้ำกันอีกแล้ว ไม่เจียมสังขารกันบ้างเลยแต่ละคน เพื่อนก็ถามก็แซวนั่นแหละว่าหายไปไหนมา ส่วนฝุ่นก็หรี่ตามองดุ ๆ กลับไปคงถูกซักฟอกจากฝุ่นแน่ ๆ เลย วันนี้หนุ่มไร่ตรงข้ามก็เล่นน้ำและดื่มเหมือนเมื่อวาน ผิดแปลกไปก็ตรงที่เพื่อนฉันไม่มองไปทางนั้นเลยนี่สิ
“เมื่อคืนก็ยังอึ้งไม่หายเลย” ฟางทำหน้าตกพร้อมกับท่าทางโอเวอร์
“อะไร เมื่อคืนทำไม” ฉันถาม มือก็ยื่นไปตักกับแกล้มมาใส่จานตัวเอง ก็มันไกลอะี้เีเอื้อมมือไปบ่อย ๆ
“ก็ที่แกด่าผู้หญิงคนนั้นไง อีกอย่างตอนที่การ์ดแฟนแกพุ่งเข้ามานะ โอ้โห น่ากลัวมาก”
“ไม่ใช่แฟนสักหน่อย...”
“แต่เป็คู่หมั้นครับ” เสียงหนึ่งเอ่ยแก้สิ่งที่ฉันเพิ่งบอกเพื่อนไป
“ขอนั่งด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ ๆ นั่งเลย ให้หนุ่ม ๆ นั่งอีกโต๊ะเลยนะคะ” อรุณจัดแจงพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก็ยิ้มแซวฉันนั่นแหละฉันรู้
“ขอบคุณครับ”
“พี่ให้คนไปซื้อเหล้ามาเพิ่มเหรอ”
“ใช่ ให้เลขาไปซื้อมาเพิ่มน่ะ” คุณยูตอบฝุ่น
“แต่เมื่อคืนขอบใจนะ” จู่ ๆ อรุณก็เอ่ยบอกพร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มมาชนด้วย
“ไม่เป็ไรแก แต่สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดมันไม่มีมารยาทเกินไป เหมือนไม่มีคนสอน...พูดแล้วขึ้นเลยเนี่ย!”
“ใจเย็น ๆ นั่งก่อนครับ” คุณยูรั้งเอวฉันไว้พร้อมทั้งยังหัวเราะอย่างขบขันนั่นด้วย เมื่อเห็นฉันทำท่าจะลุกเดินไปอีกฝั่งของถนน
“เบา ๆ ห้าวเหลือเกิน” ฝุ่นขำไหล่สั่น
“ก็มันโมโหอะ” ฉันตอบอย่างหงุดหงิด ยิ่งเห็นหนุ่มไร่ตรงข้ามเดินเข้ามาอีก อาการหวงเพื่อนก็เริ่มทันที!
“นั่งก่อน” คุณยูรั้งให้ชิดกับเขา ฉันออกอาการฮึดฮัดไม่พอใจเท่าไหร่แต่ก็ยอมอยู่นิ่ง ๆ เมื่อหนุ่มไร่ตรงข้ามเข้าหาอรุณ คุณยูชวนทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าคงจะเบี่ยงเบนความสนใจฉันนั่นแหละ ฝุ่นเองก็ตักนั่นตักนี่มาให้ไม่หยุดเช่นเดียวกัน
“ฝุ่นพอก่อนเยอะเกินไปแล้ว” ฉันเอ่ยห้ามฝุ่น
“ก็กลัวหิวเมื่อคืนก็ทานนิดเดียวเอง”
“ก็มันเมานี่นา” ฉันตอบกลับเสียงอุบอิบ
“ก็นั่นแหละ วันนี้ทานเยอะ ๆ พรุ่งนี้กลับกันตอนบ่าย ๆ นะ” ฝุ่นบอก ฉันพยักหน้ารับ ฉันไม่ได้ฟังเท่าไหร่ว่าอรุณคุยอะไรกับหนุ่มไร่ตรงข้าม เรานั่งดื่มกันไปได้สักพักก็เริ่มหาอะไรมาเล่นกัน แต่เหมือนเล่นเพื่อมอมตัวเองเสียมากกว่านะ เรานั่งดื่มแล้วร้องเพลงกันอยู่นานจนถึงค่ำคุณยูเดินมาส่งที่ห้องก่อนที่เขาจะขอตัวกลับที่พักของเขาพร้อมกับคนติดตาม พรุ่งนี้ก็จะกลับกันแล้วเร็วมาก ๆ เลย ฉันยังรู้สึกสนุกและอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก
“ฝัน ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมอะ” ฟางที่นั่งเช็ดผมอยู่ปลายเตียงเอ่ยถามฉันที่เพิ่งเปิดประตูห้องน้ำออกมา
“อื้อ ถามอะไรล่ะ”
“กับพี่ยูนี่ รู้สึกยังไงเหรอ”
“อือ มันบอกไม่ถูกอะฟาง แต่มันอุ่นใจที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เขา ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน” ฉันเล่าความรู้สึกให้เพื่อนฟัง ฟางนั่งฟังอย่างใจเย็นแม้สิ่งที่ฉันพูดมันจะวกไปวนมาก็ตามที
“โล่งเลยอะ ได้พูดแบบนี้” ฉันที่ทิ้งตัวนอนบนเตียงพลางเอ่ยบอกฟางอย่างขอบคุณ อีกฝ่ายหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะเดินเอาผ้าเช็ดตัวไปตาก
“ถึงได้ถามไง ถ้าไม่ถามก็ไม่เล่า แล้วก็จะคิดมากคนเดียว”
“อื้อ ขอบใจนะ”
“ถ้ามีอะไรให้บอก ทั้งเราทั้งอรุณพร้อมรับฟัง”
“จ้าแม่ แต่ตอนนี้ขอเวลานอกเล่นเกมก่อนนะ” ฉันยิ้มให้เพื่อนกวน ๆ ฟางพยักหน้าขำ ๆ ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งตัวนอนข้าง ๆ โดยที่ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเข้าสู่โลกส่วนตัวกันไป แต่ฉันยังไม่ทันจะได้เล่นเกมอะไรโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้ามา เพราะกลัวจะรบกวนเพื่อนจึงเดินออกไปรับสายที่ระเบียงแทนการคุยในห้องนอน
“ค่ะ”
(อาบน้ำหรือยัง?) คุณยูเอ่ยถามอย่างเป็ธรรมชาติ ราวกับว่านี่เป็เื่ปกติที่เขาถามฉัน
“อาบแล้วค่ะ มีอะไรหรือเปล่า”
(พรุ่งนี้กลับกับพี่นะ)
“คะ? ไม่ค่ะพรุ่งนี้จะกลับกับเพื่อน”
(แล้วพี่ล่ะ) อีกฝ่ายทวนถามเสียงงอแง
“ก็กลับพร้อมกับคนของคุณไงคะ”
(แต่พี่ตั้งใจจะพาไปหาแม่นะ)
“ไม่เอาหรอก ยังไม่พร้อมจะไปเจอใครหรอก”
(เฮ้อ ก็ได้ครับยังไม่ไปหาแม่ก็ได้ แต่พรุ่งนี้กลับกับพี่ ส่วนฝุ่นให้ไปส่งเพื่อนเรา)
“ไม่...”
(พี่จะคุยกับฝุ่นเอง รีบนอนได้แล้วครับพี่เช็กงานก็จะนอนแล้วเหมือนกัน ฝันดี)
“เดี๋ยวสิ! คุณ โอ๊ย ให้ตายสิไม่เคยเลยที่จะฟังน่ะ เอาแต่ใจที่สุดเลย!!”
===============
หากใครที่ติดตามแฟนเพจเค้าไว้ จะรู้ว่าเค้าประกาศงดอัพจนถึงวันนี้ เนื่องจากภาระและหน้าที่งานที่ได้รับมา ทำให้ไม่มีเวลาว่างเลย ซึ่งต้องขออภัยสำหรับนักอ่านที่รอแต่เค้าไม่ได้เข้ามาแจ้งในเว็บ เพราะความรีบจึงแจ้งแค่ในแฟนเพจ หากทำนักอ่านท่านใดเสียความรู้สึก เราขอโทษด้วยนะคะ
เค้าพยายามมาบ่อยที่สุด วันเว้นวัน แต่หากวันไหนหรือ่ไหนที่ไม่ว่างและร่างกายไม่ไหวก็จะแจ้งงดอัพในแฟนเพจ ยังไงก็ฝากติดตามแฟนเพจเพื่อติดตามการอัพนิยายด้วยนะคะ
295
![[ข้าเนี่ยแหละราชาของเกมส์นี้]AC Online เอซีออนไลน์ ss1+ss2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
