ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        ฉินเหลาอู่เดินเข้ามาเหลือบมองเว่ยฮั่นที่เดินออกไปปราดหนึ่ง แล้วลอบมองสีหน้าของฟู่ถิงเย่

        เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

        "ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าไปถือสาอะไรกับตาแก่นั่นเลยขอรับ"ฉินเหลาอู่ตั้งใจพูดขึ้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ "เขาเป็นพวกหัวแข็ง ดื้อรั้น ดูเหมือนจะร้ายกาจแต่ความจริงแล้วก็ทำอะไรมากไม่ได้หรอกขอรับ"

        ฟู่ถิงเย่ยังคงทำหน้าเครียดแล้วพูดว่า"ข้าแค่กังวลว่าเขาจะตั้งใจกลั่นแกล้งหวาชิงเสวี่ย"

        ฉินเหลาอู่อดรู้สึกบันเทิงใจไม่ได้จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านแม่ทัพ ท่านชอบสาวน้อยนางนั้นจริงหรือขอรับ?"

        สาวน้อยนางนั้น?

        คำเรียกนี้เหตุใดถึงฟังแล้วไม่เข้าหูเอาเสียเลย?

        ฟู่ถิงเย่มองไปยังฉินเหลาอู่ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม"นางเป็นภรรยาในอนาคตของข้า"

        "..." ฉินเหลาอู่หัวเราะแห้งๆอย่างกระอักกระอ่วน

        ท่านแม่ทัพ ดอกท้อของท่านผลิบานกะทันหันทำเอาคนอื่นตั้งตัวไม่ทันเลยขอรับ...

        ฉินเหลาอู่กล่าวว่า"หากคิดถึงพี่สะใภ้ ท่านไปรับนางมาอยู่ด้วยสักสองวันก็ได้แล้ว เหตุใดต้องส่งนางไปลำบากที่กรมสรรพาวุธด้วย..."

        พี่สะใภ้?

        คำนี้ค่อยฟังดูดีขึ้นหน่อย

        ฟู่ถิงเย่ปรายตามองเขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "เจ้าคิดว่าข้ารับนางเข้ามาเพราะคิดถึงนางหรือ?"

        ฉินเหลาอู่ชะงักไป"ไม่ใช่หรือขอรับ?"

        ฟู่ถิงเย่"..."

        ฉินเหลาอู่เบิกตากว้าง"ท่านแม่ทัพ...ท่านเอาจริงหรือขอรับ? ให้พี่สะใภ้...ไปทำอาวุธเนี่ยนะ?"

        ดูท่าแล้วไม่ว่าใครก็รู้สึกว่าการให้สตรีมาทำอาวุธเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย

        ฟู่ถิงเย่ไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ให้มากความเขารู้ว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ก่อนที่หวาชิงเสวี่ยจะทำการสำเร็จ คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่เชื่อนาง

        ฟู่ถิงเย่ถามตัวเองว่าความเชื่อใจที่เขามีต่อหวาชิงเสวี่ยนั้น เกิดจากความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อนาง หรือเป็นเพราะเขาสนใจในคันธนูที่นางพูดถึงจึงอยากลองเสี่ยงดู?

        บางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง...

        "ท่านแม่ทัพ?"ฉินเหลาอู่เห็นเขาเงียบไป จึงเรียกอีกครั้ง

        ฟู่ถิงเย่คร้านจะพูดต่อจึงเอ่ยปากไล่เขา "ไปตรวจนับกำลังพล พรุ่งนี้เช้านำช่างจากกรมสรรพาวุธไปสำรวจภูมิประเทศ"

        "ขอรับ..."ฉินเหลาอู่เกาหัวแกรกๆ แล้วเดินออกไป

        ...

        หวาชิงเสวี่ยกำลังก้มหน้าก้มตาขีดเขียนอยู่ที่โต๊ะกำลังศึกษาสูตรสบู่ทำมือ

        หากทำอาหารต่อไป โดยขาดเนยและผลิตภัณฑ์นมนางคิดว่าตนเองน่าจะทำสบู่ได้ดีกว่า แต่หลังจากศึกษาอย่างละเอียดแล้ว กลับพบว่ามันจะมีข้อจำกัดอยู่มาก...

        ในยามนี้ นางทำได้เพียงสบู่สำหรับซักล้างพื้นฐานเท่านั้นหากต้องการทำสบู่ชั้นสูงขึ้นอีก ตัวอย่างเช่นที่มีคุณสมบัติในการบำรุงผิวพรรณ ก็ยังนับว่าขาดวัตถุดิบอยู่

        สาเหตุหลักก็คือ นางไม่มีน้ำหอมทั้งยังไม่มีน้ำมัน

        ต้องการสกัดน้ำหอมเอง?นางก็ต้องมีเครื่องกลั่น

        ต้องการเครื่องกลั่น?นางก็ต้องมีแก้ว ไม่ก็ท่อ...

        นี่มันไม่ต่างอะไรกับการบังคับให้นางต้องพัฒนาเทคโนโลยีไปทีละขั้นทีละตอนเลยนี่นา...

        น้ำมันก็เป็นอีกปัญหาใหญ่

        หากเป็นสบู่ทำมือ มักจะใช้น้ำมันมะกอกน้ำมันมะพร้าว น้ำมันปาล์ม น้ำมันหญ้าเยวี่ยเจี้ยน [1] ...ดีเหลือเกิน นางไม่มีสักอย่าง

        น้ำมันที่คนทั่วไปใช้ในชีวิตประจำวันส่วนใหญ่เป็นน้ำมันไช่จื่อ [2] และน้ำมันงา นอกจากนั้นก็เป็นน้ำมันหมู

        ดูเหมือนว่าสิ่งเดียวที่นางลองทำได้คงจะเป็นสบู่น้ำมันงากับสบู่น้ำมันหมู

        ที่จริงแล้วสบู่สองชนิดนี้ก็ไม่เลวมีคุณสมบัติในการให้ความชุ่มชื้นที่ดีเยี่ยม เสียดายก็เพียงแต่...มันดูธรรมดาไปหน่อย

        เฮ้อ ค่อยๆ เป็นค่อยๆไปแล้วกัน

        หวาชิงเสวี่ยกำลังขีดๆเขียนๆ บนกระดาษ วางแผนจะสั่งทำแม่พิมพ์ชุดหนึ่งสำหรับสบู่น้ำมันงาและสบู่น้ำมันหมูโดยเฉพาะเพื่อเพิ่มมูลค่า

        สลักเครื่องหมายการค้าลงไปก็แล้วกัน!

        หวาชิงเสวี่ยวาดเกล็ดหิมะรูปหกเหลี่ยมลงบนกระดาษ

        ไม่เพียงแค่สื่อถึงชื่อของนางเท่านั้นแต่ยังดูน่ารักอีกด้วย

        นางกำลังมองเครื่องหมายการค้าที่ตนออกแบบด้วยความพอใจก็มีเสียงตะโกนมาจากด้านนอก "แม่นางหวา! อยู่บ้านหรือไม่ขอรับ?"

        คงไม่ได้มาถามหาสบู่อีกแล้วหรอกนะ?

        หวาชิงเสวี่ยรีบเปิดประตูออกไปกลับพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย...เป็นสารถีผู้นั้นที่มักจะมาพร้อมกับจ้าวเซิง

        เมื่อมองไปทางด้านหลังพบว่ามีรถม้าจอดอยู่ที่หน้าประตูเรือนจริงๆ ม่านหน้าต่างข้างรถม้าถูกเลิกขึ้น ด้านในเป็นจ้าวเซิงที่กำลังกอดเตาพกพร้อมกับส่งยิ้มมาให้นาง

        "พ่อบ้านจ้าว"หวาชิงเสวี่ยเดินเข้าไปหา กล่าวด้วยรอยยิ้ม "ดูเหมือนว่าท่านพ่อบ้านจ้าวจะอารมณ์ดีมากเลยนะเจ้าคะ"

        "มาหาแม่นางหวาแน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดี" จ้าวเซิงยิ้มแย้มหน้าบาน แล้วเปิดม่านรถม้ากว้างขึ้นกว่าเดิม"เชิญแม่นางหวาขึ้นรถเถิด บ้านที่ท่านต้องการเช่าหาได้แล้วขอรับ"

        "เร็วขนาดนี้เลยหรือ?"หวาชิงเสวี่ยตกใจเล็กน้อย

        "เรื่องของแม่นางหวาจะกล้าชักช้าได้อย่างไร แน่นอนว่าต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย"

        หวาชิงเสวี่ยคิดในใจ‘มีคนช่วยเหลือมันรู้สึกต่างกันจริงๆ ด้วย หาบ้านถึงได้เร็วขนาดนี้’

        นางหันหลังกลับไปเอาเงินในห้องแล้วขึ้นรถม้าไปกับจ้าวเซิง

        รถม้าวิ่งไปตามถนน หวาชิงเสวี่ยเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อยมองทิวทัศน์ข้างทางไปด้วย เหตุใดยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้นตากันนะ?

        "ท่านพ่อบ้านจ้าวสภาพแวดล้อมของบ้านเป็นอย่างไร เงียบสงบหรือไม่?"

        "เงียบสงบ เงียบสงบแน่นอนขอรับ"

        "ในบ้านมีเครื่องใช้หรือไม่?"

        "มีขอรับ มีครบทุกอย่าง"

        "...แล้วราคาจะแพงหรือไม่?"

        "ถูกแน่นอนขอรับถูกที่สุดเท่าที่จะถูกได้แล้ว"

        "..."

        ในที่สุดรถของพวกเขาก็จอดอยู่หน้ากำแพงอิฐสีดำหวาชิงเสวี่ยมองไปที่ประตูใหญ่สีแดงแล้วเกิดความสงสัย จึงหันไปมองจ้าวเซิง "ท่านพ่อบ้านจ้าวบ้านหลังนี้จะ...ใหญ่ไปหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?"

        บ้านหลังใหญ่เช่นนี้ต้องราคาแพงแน่ๆใช่หรือไม่?

        จ้าวเซิงยิ้มแล้วผลักเปิดประตู"แม่นางหวา ที่จริงแล้วข้างในไม่ได้ใหญ่อย่างที่คิด หากไม่เชื่อก็เชิญเข้าไปดูขอรับ"

        หวาชิงเสวี่ยเดินตามเขาเข้าไป—

        พอเข้าไปก็เจอหินประดับบดบังสายตาเมื่อเดินอ้อมเข้าไปอีก ก็เห็นลานเรือนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านหน้าเป็นห้องโถงรับรองหลักฝั่งซ้ายขวาเป็นเรือนเคียงฝั่งตะวันออกและตะวันตก ดังที่จ้าวเซิงกล่าวไว้ ข้างในไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก

        ...แต่ก็ไม่ได้เล็กเช่นกัน

        หวาชิงเสวี่ยกำถุงเงินแน่นเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย "พ่อบ้านจ้าว บ้านหลังนี้เดือนละเท่าไรเจ้าคะ?"

        จ้าวเซิงยิ้ม"เท่ากับที่อยู่เดิมของท่าน เดือนละสองร้อยอีแปะ"

        หวาชิงเสวี่ยตกใจสุดขีด!"ถูกขนาดนี้เลยหรือ?!"

        นางเช่าบ้านอยู่ร่วมกับป้าเหอตอนนี้เดือนละสองร้อยอีแปะ เหตุใดบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ถึงได้ราคาแค่สองร้อยอีแปะเช่นกัน?!

        "ใช่ขอรับ ข้าเห็นว่ามันถูกดีจึงรีบพาท่านมาดู"

        หวาชิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะลังเล"ถูกขนาดนี้ จะมีปัญหาหรือไม่..."

        นางเดินดูทุกห้องพักอย่างละเอียด

        ของต่างๆ ดูเก่าไปบ้างแต่เห็นได้ชัดว่าทำความสะอาดแล้ว สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย มองไม่ออกว่ามีปัญหาอะไรรวมถึงพื้นในลานก็เรียบร้อยและสะอาด ไม่มีแม้แต่เศษหญ้ารกตา

        จ้าวเซิงกล่าวว่า"ในละแวกนี้เป็นบ้านของเศรษฐี คนที่มาอยู่ที่นี่ไม่ขาดแคลนเงินทอง ใครจะมายุ่งยากเช่าบ้านอยู่กันขอรับ?ซื้อบ้านไปเลยจะดีกว่า คนที่ลำบากหน่อย ก็จะไม่มาหาบ้านเช่าแถวนี้ ที่นี่อยู่ไกลจากตลาดถ้าอยากจะซื้ออะไรก็ไม่สะดวก"

        ก็จริงนะ...

        หวาชิงเสวี่ยครุ่นคิดบ้านหลังนี้ค่อนข้างไกลจากตลาดจริงๆ เพราะแบบนี้ถึงได้เงียบสงบ นางไม่กลัวว่ามันจะไกลกลัวก็แต่จะเสียงดังเกินไป

        ต่อไปถ้าจะออกไปขายของแค่เดินไกลอีกหน่อยก็เท่านั้นเอง

        บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ราคาเช่าถึงได้ถูก?

        หวาชิงเสวี่ยมองจ้าวเซิงด้วยสายตาเคลือบแคลงเล็กน้อยนางรู้สึกว่าการสงสัยคนอื่นเช่นนี้เป็นการเสียมารยาท...เขาอุตส่าห์ลำบากช่วยหาบ้านให้นางนางต่างหากที่ควรจะขอบคุณเขา

        "ขอบคุณพ่อบ้านจ้าวมากเจ้าค่ะเช่นนั้น...ข้าจะตกลงเช่าบ้านหลังนี้เลยก็แล้วกัน เราจะไปลงนามในสัญญาเช่ากันเมื่อใดเจ้าคะ?"

        จ้าวเซิงหยิบหนังสือสัญญาออกมาจากอก"ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ ท่านประทับตราลายนิ้วมือ เดี๋ยวข้ากลับไปแล้วจะให้คนเอาไปขึ้นทะเบียนที่ศาลาว่าการไม่ต้องลำบากท่านไปมาหลายครั้งขอรับ"

        หวาชิงเสวี่ยสัมผัสได้ถึงข้อดีของการมีคนคอยช่วยเหลืออีกครั้ง...

        นางประทับตราลายนิ้วมือจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าหกเดือนให้จ้าวเซิง แล้วรับกุญแจบ้านหลังใหม่มา เกิดความรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

        ในที่สุดนางก็มีบ้านในเมืองผานสุ่ยแห่งนี้แล้วถึงแม้จะเป็นบ้านเช่าก็ตาม

        หวาชิงเสวี่ยเดินตามจ้าวเซิงออกไปกำลังนึกในใจว่าจะย้ายบ้านวันไหนดี พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็ถึงกับเผลอเหม่อไปชั่วขณะ

        คุ้นตามากจริงๆ นะ...

        ทันใดนั้นนางก็นึกอะไรขึ้นได้!

        "อ๊ะ! ..."หวาชิงเสวี่ยมองกำแพงเรือนฝั่งตรงข้ามด้วยความตกใจ "ที่นี่...เป็นหลังเรือนของจวนแม่ทัพ?!"

        "ใช่ขอรับ ไม่ไกลจากประตูทางเหนือของจวนแม่ทัพ"จ้าวเซิงตอบ

        "..." หวาชิงเสวี่ยพูดไม่ออกจ้องมองจ้าวเซิงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

        เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่...เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่...ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆใช่หรือไม่?!

        ท่านคงไม่ได้ตั้งใจจัดการให้ข้ามาอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?!

        จ้าวเซิงเหมือนกับไม่เห็นสีหน้าของนางยิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า "ต่อไปนี้แม่นางหวาก็เป็นเพื่อนบ้านกับท่านแม่ทัพแล้ว! เป็นเพื่อนบ้านกันต่อไปนี้ก็ต้องไปมาหาสู่กันบ่อยๆ นะขอรับ!"

        หากหวาชิงเสวี่ยยังไม่รู้ตัวว่าถูกพ่อบ้านผู้นี้หลอกก็คงจะโง่จริงๆ

        นางเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์ของจ้าวเซิงอีกต่อไป...

        ...

        แต่ไม่ว่าอย่างไร จ้าวเซิงก็ช่วยนางไว้มาก

        สำหรับการเป็นเพื่อนบ้านกับท่านแม่ทัพแม้ว่าหวาชิงเสวี่ยจะรู้สึกอึดอัดขัดเขินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนัก

        เมื่อนางบอกเรื่องการย้ายบ้านกับป้าเหอท่านป้าก็ค่อนข้างอาลัยอาวรณ์นาง แต่ป้าเหอก็เข้าใจเพราะว่าช่วงนี้มีข่าวลือของหวาชิงเสวี่ยกับเหออู่ทำให้นางไม่สะดวกใจจะอยู่ต่อ

        วันรุ่งขึ้นเป็นวันมงคลพอดีป้าเหอกับป้าเฉามาช่วยนางย้ายบ้านด้วย

        เดิมทีก็ไม่มีของอะไรมากมายสัมภาระที่ใหญ่ที่สุดก็คงจะเป็นอ่างอาบน้ำที่ซื้อมาทีหลัง นอกจากนั้นก็มีเครื่องนอนและของใช้จิปาถะต่างๆอย่างหม้อไหกระทะจานชาม ที่ถูกยกขึ้นไปกองอยู่บนรถเข็น

        เมื่อมาถึงหน้าบ้านลุงหนิวก็ช่วยจุดประทัด บอกว่าบ้านที่ว่างมานานจะดึงดูดวิญญาณร้าย เพราะอย่างนั้นจึงต้องจุดประทัดไล่วิญญาณร้ายออกไปก่อน

        ลุงหนิวพูดอย่างจริงจังเสียจนหวาชิงเสวี่ยกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ แต่ว่าเมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามทำตามประเพณี นางจึงซื้อแผ่นอักษรมงคลและภาพเทพพิทักษ์ประตูมาติดให้เรียบร้อย จากนั้นก็ใช้กิ่งสนและกิ่งไผ่จุ่มน้ำเกลือประพรมไปทั่วทุกที่

        หลังจากส่งแขกกลับไปแล้วนางก็ยืนอยู่คนเดียวในลาน ถือไม้กวาดอยู่ในมือ พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า เกิดความรู้สึกสงบสุขผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

        ...

        ณ ค่ายชิงโจว

        ฟู่ถิงเย่นั่งอ่านรายงานลับอยู่ในกระโจมแม่ทัพเหลียงเหวินเฉิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล

        "จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?"ฟู่ถิงเย่เงยหน้ามองเขา

        ช่วงนี้เขาให้เหลียงเหวินเฉิงเป็นผู้ไปรวบรวมวัสดุและช่างฝีมือ

        เหลียงเหวินเฉิงก้มหน้าลงด้วยท่าทางหวาดหวั่น"เรียบ...เรียบร้อยแล้วขอรับ..."

        ฟู่ถิงเย่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ"บุรุษอกสามศอก เหตุใดถึงพูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ เช่นนั้น!"

        เหลียงเหวินเฉิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้"เรียบร้อยแล้วขอรับ! แต่...แต่ว่า..."

        ฟู่ถิงเย่รำคาญคนที่พูดจาติดๆขัดๆ เป็นที่สุด จึงถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "แต่ว่าอย่างไร?พูดให้ชัดเจน!"

        "แต่ว่า...ที่กรมสรรพาวุธเกิดเรื่องแล้วขอรับ!"เหลียงเหวินเฉิงกังวลใจจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว "จะทำอย่างไรดีท่านแม่ทัพ! รองหัวหน้าเว่ยพาพวกช่างฝีมือไปล้อมกระโจมของแม่นางหวาไว้ขอรับ!"

        —————————————————————————

        [1]น้ำมันหญ้าเยวี่ยเจี้ยน（月见草油）หรือน้ำมันอีฟนิ่งพริมโรสสมุนไพรที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพและผิวพรรณ ช่วยบรรเทาอาการปวดประจำเดือน ลดการอักเสบและบำรุงผิวให้เรียบเนียน

        [2]น้ำมันไช่จื่อ（菜籽油）หรือน้ำมันคาโนลามีสรรพคุณช่วยฟื้นบำรุงผิวและเส้นผม