ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 83 แย่งลูกศิษย์

 

ไป๋ซิวจิ่นหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป…

ไป๋จื่อพลันรู้สึกว่าเจ้านายของตนเหมือนจะไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม เขารีบก้าวตามไป กล่าวเสียงเบา “นายท่าน ไม่นานมานี้ บ่าวได้ยินมาว่าคุณหนูสามเสิ่นเกือบถูกน้องสาวคนที่สี่ของนางรังแก ดังนั้นตอนนี้ฮูหยินเสิ่นจึงตั้งใจจะหาหญิงรับใช้ที่ไว้ใจได้และจัดการงานเป็นไปไว้ในเรือนของคุณหนูสามเสิ่นขอรับ”

ฝีเท้าของไป๋ซิวจิ่นชะงักเล็กน้อย

แต่ก็เพียงชั่วพริบตา จากนั้นเขาก็ก้าวเดินจากไป

ไป๋จื่อถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าเผยรอยยิ้มจนใจ

นายท่านหนอนายท่าน บ่าวมอบโอกาสให้ท่านแล้ว ที่เหลือก็ต้องดูว่าท่านจะคว้าไว้หรือไม่

แล้วหลายวันนี้เสิ่นม่านซูกำลังทำอะไรอยู่น่ะหรือ

ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นม่านซูคอยฝึกร่างกาย โดยมีเสิ่นหลิงหลงผู้เป็นอาจารย์ทุ่มเทและรับผิดชอบอย่างเต็มที่

พอฟ้าสว่าง เสิ่นหลิงหลงก็มาหาเสิ่นม่านซูเพื่อวิ่งด้วยกัน 

การวิ่งเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะอุปกรณ์หลากหลายชนิดในลานฝึกยุทธ์ล้วนถูกนำมาใช้ทั้งหมด

เดิมทีเสิ่นหลิงหลงยังกังวลว่าเสิ่นม่านซูจะบ่นว่าลำบาก ทว่าเมื่อนางมาหาเสิ่นม่านซูในเช้าวันรุ่งขึ้น กลับได้รับแจ้งว่าอีกฝ่ายไปลานฝึกยุทธ์ตั้งแต่หนึ่งเค่อก่อนแล้ว

เสิ่นหลิงหลงชะงักไป ก่อนจะหมุนตัวออกวิ่งเต็มฝีเท้าไปทางลานฝึกยุทธ์ทันที

นางเป็นอาจารย์ จะให้ศิษย์แซงหน้าไม่ได้เด็ดขาด!

วันนี้แม่ทัพใหญ่เสิ่นที่หยุดพักอยู่จวนตั้งใจจะไปยืดเส้นยืดสายในลานฝึกยุทธ์ของจวนสักหน่อย นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ร้องทุกข์ต่อหน้าฮ่องเต้หย่งอัน ฮ่องเต้หย่งอันก็ดูเมตตาเขาเป็นพิเศษ ถึงขั้นพระราชทานของบำรุงให้บุตรสาวของเขาอีกด้วย

แม่ทัพใหญ่เสิ่นเพิ่งได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าเด็กที่ร้องไห้เป็น ย่อมได้กินขนม[1]จริงๆ ด้วย

เขาเดินเอื่อยๆ มาถึงลานฝึกยุทธ์ ก็เห็นเงาร่างคุ้นตาสายหนึ่งอยู่บนเสาดอกเหมย

ซู...ซูเอ๋อร์หรือ

เด็กสาวค่อนข้างผอมบาง ด้วยเพิ่งออกกำลังกายมาแก้มจึงแดงเรื่อเล็กน้อย ปอยผมหน้าม้าสองสามปอยแนบติดอยู่บนแก้ม

นางเกี่ยวผมทัดหูอย่างไม่ใส่ใจ บนหน้าผากเกลี้ยงเกลามีเหงื่อผุดพราย เมื่อแสงแดดส่องลงมาก็สะท้อนประกายเจิดจ้าอย่างยิ่ง

เสิ่นเจิ้นกวงขยี้ตา เรียกอย่างไม่แน่ใจนัก “ซูเอ๋อร์?”

“ท่านพ่อ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ วันนี้หยุดพักหรือเจ้าคะ”

“อืม”

เสิ่นเจิ้นกวงพยักหน้า เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลายวันนี้ได้ยินภรรยาพูดว่าบุตรสาวกับเสิ่นหลิงหลงอยู่ที่ลานฝึกยุทธ์บ่อยๆ

เดิมทีคิดว่าบุตรสาวเพียงสนใจชั่วครู่ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก วันนี้เมื่อเห็นท่าทางยืนบนเสาของบุตรสาวที่ได้มาตรฐาน รวมถึงทุกกระบวนท่าแต่ละท่วงท่าที่จริงจังเป็นพิเศษ ใจก็พลันไหววูบ

เสิ่นเจิ้นกวงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ซูเอ๋อร์ เจ้าตั้งใจจะเรียนวรยุทธ์จริงหรือ”

“เจ้าค่ะ ลูกอยากฝึกร่างกาย ตอนนี้ร่างกายของลูกอ่อนแอเกินไปเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นพ่อจะสอนเจ้าเอง” เสิ่นเจิ้นกวงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

เสิ่นหลิงหลงมาถึงพอดี ครั้นนางได้ยินใบหน้างามก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นหลิงหลงรีบก้าวเดินไปข้างกายเสิ่นม่านซู จากนั้นกล่าวกับเสิ่นเจิ้นกวงอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านลุงใหญ่ ท่านจะแย่งลูกศิษย์ข้าไม่ได้นะเจ้าคะ!”

เสิ่นเจิ้นกวงชะงัก “อะไรนะ”

“ตอนนี้น้องสามเป็นลูกศิษย์ของข้าแล้วเจ้าค่ะ!”

เสิ่นเจิ้นกวง “…”

เสิ่นม่านซูยืนอยู่ด้านข้างมองทั้งสองคนจ้องตาโตใส่ตาเล็กกัน ก็ทั้งขบขันทั้งจนใจ

สุดท้ายยังเป็นเสิ่นม่านซูที่ออกหน้า บอกว่านางจะเรียนกับเสิ่นหลิงหลงก่อน รอวันหน้าหากมีพรสวรรค์ในด้านนี้จริงๆ ค่อยเรียนกับเสิ่นเจิ้นกวงอีกที

เช่นนั้นจึงค่อยปลอบทั้งสองคนได้

หลังออกกำลังเสร็จ เสิ่นม่านซูก็กลับเรือนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงไปยังเรือนของบิดามารดาเพื่อกินมื้อเช้าร่วมกัน

ตอนกินข้าว เสิ่นเจิ้นกวงกล่าวว่า “ค้นหาทั่วเมืองหลวงแล้วก็ยังไม่พบฉินเอ๋อร์ ข้าจึงส่งคนไปบ้านเกิดของนางแล้ว ดูว่านางกลับไปหรือไม่ จริงสิ อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องออกเดินทางไกลแล้ว”

หลินซื่อจึงเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

“อุทกภัยทางใต้ ที่นั่นมีผู้ประสบภัยจำนวนมาก เกรงว่าจะก่อให้เกิดการจลาจล ดังนั้นฝ่าบาทจึงให้ข้านำคนร่วมเดินทางไปด้วย”

เสิ่นม่านซูที่กำลังกินโจ๊กชะงักไปเล็กน้อย

ในนิยายต้นฉบับบิดานางไม่ต้องไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางใต้นะ!

 

บทที่ 84 ไปอวี๋โจว

 

หลินซื่อกล่าวอย่างกังวล “เช่นนั้นจะมีอันตรายหรือไม่เจ้าคะ เรื่องนี้ไม่เหมือนกับการทำศึก อย่างไรคนเหล่านั้นก็ล้วนเป็นผู้ประสบภัยที่เร่ร่อนไร้ที่พึ่ง แต่พวกเขาก็น่าสงสารมากเช่นกัน”

“ใช่ ถึงเวลานั้นก็แค่ข่มขวัญก็พ่อ เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาเป็นภัยต่อเหล่าองค์ชาย”

เสิ่นม่านซูคีบกับข้าวให้มารดาพลางเอ่ยถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก “ท่านพ่อ เช่นนั้นที่ท่านไปก็เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยขององค์ชายเหล่านั้นหรือเจ้าคะ มีองค์ชายคนใดไปบ้างหรือ”

เรื่องนี้นับว่าไม่ใช่ความลับอะไร อย่างไรเสียคนในท้องพระโรงก็รู้กันหมดแล้ว

เสิ่นเจิ้นกวงจึงกล่าว “เดิมทีฝ่าบาทให้เพียงจิ้งอ๋องกับยงอ๋องไป ภายหลังไม่รู้เพราะเหตุใดถึงบอกว่าให้ฉีอ๋องกับองค์ชายเจ็ดไปด้วย”

มือของเสิ่นม่านซูชะงักไปเล็กน้อย

องค์ชายเจ็ดก็ยังได้ไปอย่างนั้นหรือ!

แต่ทางด้านหลินซื่อกลับกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นถึงเวลานั้นท่านก็จะได้พบจิ่งเอ๋อร์แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“อืม รอเรื่องจบก็ให้เขากลับเมืองหลวงพร้อมข้า ควรเตรียมเรื่องแต่งงานของเขาได้แล้ว”

เสิ่นเจิ้นกวงมีบุตรชายทั้งหมดสามคน 

บุตรชายคนโตเสิ่นจิ่งฝึกฝนอยู่ในค่ายทหารทางใต้ ตอนนี้ก็อยู่ในพื้นที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยแห่งนั้น 

บุตรชายคนรองเสิ่นอี้ไปอวี๋โจว ซึ่งก็คือบ้านเดิมของหลินซื่อ เพราะฮูหยินผู้เฒ่าหลินล้มป่วย เสิ่นอี้จึงไปเยี่ยมยายของตน

เดิมทีหลินซื่อเองก็จะไปเช่นกัน แต่เวลานั้นบุตรสาวเสิ่นม่านซูก่อเรื่องเอะอะวุ่นวาย ดึงดันจะแต่งให้องค์ชายเจ็ดให้ได้ จึงทำให้ล่าช้าและไม่ได้ไป นับเวลาดูแล้ว เสิ่นอี้ก็คงใกล้กลับมาแล้วเช่นกัน

ส่วนบุตรชายคนเล็กเสิ่นเฉิน ช่วงต้นปีวิ่งไปชายแดน บอกว่าจะไปฝึกฝนประสบการณ์ ตอนนี้ยังคงคลุกคลีอยู่กับเสิ่นเจิ้นจงอารองของเขา แต่ก็บอกไว้ว่าจะกลับมาประมาณวันที่สิบห้าเช่นกัน

ขณะที่แม่ทัพใหญ่เสิ่นกับหลินซื่อกำลังพูดถึงเรื่องบุตรชายของตน มีเพียงเสิ่นม่านซูที่ค่อนข้างใจลอย

ในนิยายต้นฉบับ ผู้ที่ไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยมีเพียงจิ้งอ๋องกับองค์ชายเจ็ดพระเอกของเรื่องเท่านั้น ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นว่าจะมีองค์ชายไปทั้งหมดสี่พระองค์!

แม้ตอนนี้ฮ่องเต้หย่งอันจะยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท ไม่มีใครรู้ว่าพระองค์โปรดปรานโอรสคนใดกันแน่ แต่นั่นอย่างไรก็เป็นองค์ชายตั้งสี่พระองค์เชียวนะ

ฮ่องเต้หย่งอันย่อมต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของโอรส จึงตั้งใจส่งแม่ทัพใหญ่เสิ่นเจิ้นกวงให้นำทหารติดตามไปด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพี่ชายใหญ่เสิ่นจิ่งก็อยู่ทางนั้นเช่นกัน

เสิ่นม่านซูกำผ้าเช็ดหน้าแน่นเล็กน้อย นางจำรายละเอียดหนึ่งในนิยายได้ นั่นก็คือครั้งนี้ตอนเสิ่นจิ่งกลับมาจากทางใต้ เขาพาสตรีที่ชื่อเฝิงหวั่นเอ๋อร์กลับมาด้วย

ไม่รู้ว่าสตรีนางนั้นใช้วิธีอะไรถึงได้ทำให้เสิ่นจิ่งดึงดันจะยกเลิกสัญญาหมั้นหมายที่ตกลงไว้ตั้งแต่สามปีก่อนให้ได้

คู่หมั้นหมายของเขาคือโจวหลัน บุตรสาวสายตรงคนโตของเสนาบดีโจว

โจวหลันแอบชื่นชมเสิ่นจิ่งมานานแล้ว และตั้งใจเตรียมตัวเป็นภรรยาของเขาด้วยความเต็มใจ ทว่าจู่ๆ การหมั้นหมายก็ถูกยกเลิก นางหัวใจแหลกสลาย ไม่อยากแต่งงานกับผู้ใดอีก จึงออกบวชทันที

เพราะเรื่องนี้ ตระกูลโจวกับตระกูลเสิ่นจึงผูกความแค้นกัน

และในสายตาของเสิ่นม่านซู เฝิงหวั่นเอ๋อร์ผู้นั้นเป็นสตรีประเภทตีสองหน้าอย่างแท้จริง อยู่ต่อหน้าเสิ่นจิ่งก็อ่อนแอจนแทบไม่ไหว แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับเปลี่ยนเป็นอีกอย่างหนึ่ง อีกทั้งยังคอยยุแยงปลุกปั่นผู้คนภายในจวนแม่ทัพอยู่ตลอด

ภายหลังเฝิงหวั่นเอ๋อร์ผู้นั้นก็ได้แต่งกับเสิ่นจิ่งจริงๆ กลายเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าของร่างเดิม หลังจากนั้นยังคอยยุยงเจ้าของร่างเดิมอยู่ตลอดว่าต้องแต่งให้องค์ชายเจ็ดให้ได้

เสิ่นม่านซูหรี่ตาลงเล็กน้อย จะให้สตรีสองหน้าเช่นนั้นเข้ามาในจวนไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสิ่นม่านซูก็เอ่ยถาม “ท่านพ่อ พวกท่านไปทางใต้ ผ่านอวี๋โจวด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ใช่”

“ท่านพ่อ ลูกอยากไปเยี่ยมท่านยายเจ้าค่ะ ความจริงลูกก็ควรไปกับพี่ชายรอง เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่รู้ความ”

ส่วนว่าไม่รู้ความแล้วทำอะไรไปก็ไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดแล้ว

เสิ่นเจิ้นกวงกับหลินซื่อสบตากัน

หลินซื่อรู้สึกปลื้มใจอย่างยิ่งที่บุตรสาวนับวันยิ่งรู้ความขึ้น นางจึงกล่าวว่า “เจ้ารู้ความเช่นนี้ก็ดีมากแล้ว หากเจ้าคิดถึงท่านยายของเจ้า รอครั้งหน้าค่อยไปก็ไม่เป็นไร”

 

[1] เด็กที่ร้องไห้เป็น ย่อมได้กินขนม หมายถึง คนที่รู้จักเรียกร้อง รู้จักโวยวาย หรือแสดงความต้องการออกมา มักได้ประโยชน์ก่อนคนที่เงียบเฉย