เย็นนั้น บรรยากาศในบ้านหลิงดูสดใสผิดหูผิดตา แม้ว่าพ่อกับแม่จะเพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังเลิกงานใน่ค่ำด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาของทั้งคู่กลับเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"กลับมาแล้วครับ/ค่ะ" เสียงพ่อกับแม่ดังขึ้นพร้อมกัน
"พ่อ แม่! กินข้าวกันครับ วันนี้ย่าทำหมูแดงอบน้ำผึ้งด้วยนะ!" หลิงซูอิ๋วรีบวิ่งไปรับกระเป๋า
เมื่อพ่อแม่รีบไปล้างมือมานั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร พ่อหลิงสูดหายใจลึกๆ แล้ว ค่อยๆ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าทำงาน วางลงกลางโต๊ะอย่างเบามือ ราวกับมันเป็ของล้ำค่าที่สุดในโลก
"ทุกคน... ดูนี่สิ" พ่อเปิดซองแล้วดึงกระดาษสองใบออกมา เล่มแรกคือ 'สมุดแดง' ตัวจริงที่มีชื่อของพ่อเป็เ้าของกรรมสิทธิ์โดยสมบูรณ์ ใบที่สองคือ 'หนังสือ สัญญาไถ่ถอนจำนอง' ที่มีตราประทับสีแดงจากธนาคารว่า "ชำระหนี้ครบถ้วน"
"พ่อครับแม่ครับ วันนี้ผมกับอาหนิงไปจัดการมาเรียบร้อยแล้ว..." พ่อพูดด้วย น้ำเสียงสั่นเครือ
"หนี้บ้านของเรา... หมดแล้วนะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ย่าจูจะยกมือปิดปาก น้ำตาแห่งความปิติไหลพรากออกมา
"หมดแล้วเหรอ... บ้านเป็ของเราจริงๆ แล้วใช่ไหม?" ย่าถามย้ำเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
"ใช่ค่ะแม่บ้านเป็ของเรา 100% แล้ว ไม่มีใครมาไล่ที่ หรือมายึดบ้านเราได้อีกแล้ว" แม่เสิ่นตอบพลางโอบกอดย่าแน่น
ปู่หลิงหยิบโฉนดขึ้นมาดู มือเหี่ยวย่นลูบไล้ตราประทับนั้นเบาๆ
"ดี... ดีจริงๆ ขอบใจนะลูก ขอบใจหลานๆ ด้วย ถ้าไม่มีพวกเราช่วยกัน วันนี้คงมาไม่ถึงเร็วขนาดนี้"
"ไชโย! บ้านเราเป็ไทแล้ว!" ซูอิ๋วชูมือร้องลั่น ซูเหยามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยกดทับบ่าของทุกคนหายไปจนหมดสิ้น
"หนูก็มีข่าวดีมาบอกเหมือนกันค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นกลางวง ทุกคนหันมามองเป็ตาเดียว "ข่าวดีอะไรลูก?" แม่ถาม
"วันนี้ที่โรงเรียนมีการสอบคัดเลือกตัวแทนไปแข่งภาษาอังกฤษระดับเขต...หนูสอบผ่านรอบแรกแล้วค่ะ ได้เป็ 1 ใน 3 ตัวแทนของห้องด้วย"
"จริงเหรอ!?" พ่อตาโต "เก่งมากเลยลูก! พ่อภูมิใจในตัวลูกจริงๆ"
"พี่ใหญ่สุดยอด! แบบนี้ต้องฉลองเบิ้ลเลยนะครับย่า!" ซูอิ๋วเสริม มองพี่สาวด้วย สายตาชื่นชม
"ได้สิ! วันอาทิตย์นี้เราไปฉลองกันให้เต็มที่เลย!" ย่าจูปาดน้ำตาแล้วหัวเราะร่า มื้อเย็นวันนั้นจึงเต็มไปด้วยรสชาติแห่งความสุข ข้าวทุกเม็ด กับข้าวทุกจาน อร่อยล้ำค่ากว่า มื้อไหนๆ เพราะปรุงรสด้วย 'อิสรภาพ' และ 'ความภูมิใจ
……………………………….
หลังทานข้าวและทำการบ้านเสร็จ ซูอิ๋วก็เริ่มยุกยิก "พี่ใหญ่... ฉลองปลดหนี้กันหน่อยไหม? ลงดันเจี้ยนกัน!" ซูเหยายิ้มขำ "เอาสิ วันนี้พี่อารมณ์ดี เดี๋ยวพี่ใช้ ID พี่เล่นเอง"
ซูเหยานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ ล็อกอินเข้าสู่ตัวละคร 'เฉี่ยนเฉียน'
นักฆ่าหนุ่มชุดดำผู้ลึกลับ ทันทีที่ตัวละครปรากฏขึ้นในเมือง...
ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัว (Whisper) เด้งรัวๆ จนหน้าจอแทบค้าง
['เสี่ยอ้วนอยากผอม']: เฮ้ยน้องชาย! หายไปไหนเนี่ย?
['าาคาราโอเกะ']: กลับมายัง?
['หล่อทะลุจักรวาล']: น้องเฉี่ยน! มาช่วยกันหน่อย วันนี้ตายนับรอบไม่ถ้วนแล้ว TT
['รวยแล้วว่างมาก']: รออยู่นะ...
ซูเหยาไล่อ่านข้อความแล้วยิ้มบางๆ เพื่อนกลุ่มนี้ดูเหมือนจะคิดถึงเธอจริงๆ เธอพิมพ์ตอบกลับไปในช่องแชทกลุ่มเพื่อนที่เคยแอทไว้
[เฉียนเฉียน’]: โทษทีครับ พอดี่นี้ยุ่งเื่เรียนน่ะ วันนี้ว่างแล้วมีใครอยู่ไหม
ไม่ถึง 10 วินาที คำเชิญเข้าปาร์ตี้ ก็เด้งขึ้นมาทันที!
[ผู้เล่น 'เสี่ยอ้วนอยากผอม' เชิญคุณเข้าสู่ปาร์ตี้]
ซูเหยากดรับ พอเข้าไปก็เห็นสมาชิกหน้าเดิมครบแก๊ง ทั้ง 5 คน
'เสี่ยอ้วนอยากผอม' (นักรบโล่/Tank) 'หล่อทะลุจักรวาล' (หมอ/Healer) 'รวยแล้วว่างมาก' (นักธนู/Archer) 'าาคาราโอเกะ' (นักเวทย์/Mage)
'มือปราบเย่โม่' (จอมกระบี่เวทย์/Magic Swordsman)
ที่มุมหนึ่งของกลุ่ม ตัวละครนักดาบชื่อ 'มือปราบเย่โม่' ยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา แต่อาวุธในมือที่ขยับเตรียมพร้อมบ่งบอกว่าเขารอเวลานี้อยู่
[Voice Chat ปารต์ี้] "โอ้โห! มาแล้วววว! เทพเฉี่ยนคัมแบ็ค!" เสียง 'าาคารา โอเกะ' ดังลั่น
"คิดถึงฝีมือเอ็งว่ะน้องชาย ไปๆ วันนี้ไปล่าบอสตัวใหม่กัน 'ราชันย์แมงป่องพิษ' ที่แมพทะเลทรายมรณะ!" เสี่ยอ้วนชวน
"ดีเลย! มีน้องเฉี่ยนมาช่วยทำดาเมจ ฉันจะได้ไม่ต้องยิงจนนิ้วล็อค" เสียง 'รวยแล้ว ว่างมาก' แซวมาตามสาย
[เฉี่ยนเฉียน]: ได้ครับ นำไปเลย
.........................
ณ ทะเลทรายมรณะ (Dead Desert)
สภาพแวดล้อมในเกมเปลี่ยนเป็ทะเลทรายเวิ้งว้าง พายุทรายพัดกระหน่ำจนวิสัยทัศน์ เลือนราง ตรงกลางลานทรายดูด 'ราชันย์แมงป่องพิษ' มอนสเตอรข์นาดั์ลำตัวสีม่วงคล้ำ กำลังชูก้ามั์และหางที่มีเข็มพิษอาบยาพิษร้ายแรงคำรามก้อง
"ระวังนะ ตัวนี้มันชอบมุดดิน แล้วโผล่มาแทงข้างหลัง แถมพิษแรงมาก ถ้าโดนจังๆ เืลดฮวบเลย หมอเตรียมฮีลรัวๆ นะ" าาคาราโอเกะเตือน
"รู้แล้วน่า! เตรียมยาแก้พิษไว้เพียบ!" หล่อทะลุจักรวาละโตอบ
โดยไม่ต้องรอสัญญาณ 'มือปราบเย่โม่' พุ่งตัวเข้าไปเปิดสกิลยั่วยุใส่บอสทันที ดาบใหญ่ในมือฟาดฟันเข้าใส่เปลือกแข็งของแมงป่องเสียงดังสนั่นเพื่อดึงความสนใจ
การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด! บอสแมงป่องพิษมีความเร็วสูงมาก มันฟาดก้ามใส่เย่โม่จนต้องยกดาบกันพัลวัน 'เสี่ยอ้วนอยากผอม' รีบวิ่งเอาโล่ั์เข้าไปกระแทกช่วยรับดาเมจ "เย่โม่! ข้าชนเอง เอ็งฟันมัน!"
'รวยแล้วว่างมาก' และ 'าาคาราโอเกะ' ยืนอยู่วงนอก ระดมยิงธนูและร่ายเวทใส่อย่างต่อเนื่อง ส่วน 'หล่อทะลุจักรวาล' วิ่งวุ่นคอยปาขวดยาและร่ายเวทรักษาใส่เพื่อนที่โดนลูกหลง
"มันมุดดินแล้ว! ระวัง!" เสี่ยอ้วนะโลั่น
พื้นทรายสั่นะเื บอสหายตัวไปจากสายตา ทุกคนยืนหันหลังชนกันด้วยความระแวง ทันใดนั้นทรายใต้เท้าของหมอ (หล่อทะลุจักรวาล) ก็ยุบตัวลง!
[เฉี่ยนเฉียน]: หมอ! ถอยซ้าย 2 ก้าว!
ซูเหยาพิมพ์สั่งการอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบังคับตัวละครพุ่งตัวด้วยสกิล 'ก้าว ย่างเงา' ไปยังจุดที่ทรายยุบ ฉึบ! มีดสั้นคู่ใจปักลงไปในพื้นทรายอย่าง แม่นยำ พร้อมกับการงัดสกิล 'ตัดเส้นเอ็น'
กีซ๊ซซซ! บอสแมงป่องที่กำลังจะพุ่งขึ้นมาเสียบหมอ ถูกขัดจังหวะและกระเด็นขึ้นมาจากทรายในสภาพติดสถานะ มึนงง
"เกือบไปแล้วตู!" หล่อทะลุจักรวาลร้องเสียงหลง "ขอบใจมากน้องเฉี่ยน!"
"สวยพี่สวย!" ซูอิ๋วที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ร้องเชียร์
[เฉี่ยนเฉียน]: รุมเลย ตีหาง
'มือปราบเย่โม่' ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้ามาประสานงานราวกับรู้ใจ ใช้สกิลอัลติเมท
'ดาบผ่าปฐี' ฟันเข้าที่โคนหางบอสเต็มแรง เปรี้ยง! ดาเมจตัวเลขสีแดงเด้งขึ้นมหาศาล
ซูเหยาอาศัยจังหวะที่บอสกำลังสนใจ ‘เย่โม่’ วนไปด้านหลังแล้วะโขึ้นไปบนหลัง บอสใช้มีดสั้นแทงรัวๆ เข้าที่จุดอ่อนบริเวณข้อต่อเปลือกแข็ง
การเคลื่อนไหวของเธอพริ้วไหวราวนักเต้นรำ ทุกครั้งที่บอสสะบัดหางแทง เธอจะเอียงตัวหลบได้แบบเฉียดฉิว (Perfect Dodge) ชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด
"โห... ดูสเต็ปนั่นสิ พริ้วชะมัด!" เสี่ยอ้วนที่ยืนกางโล่อยู่อ้าปากค้าง
"คอมโบกับเย่โม่ได้โคตรเนียน ยังกะนัดกันมา" รวยแล้วว่างมากเสริมพลางยิงธนู สนับสนุน
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างเข้มข้น เย่โม่รับหน้าที่ตัวชนและทำดาเมจหลัก เขาอ่าน จังหวะการโจมตีของซูเหยาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
เมื่อเห็นซูเหยาเปิดช่อง เขาจะรีบซ้ำ เมื่อเห็นซูเหยาถอย เขาจะรีบเข้าขวาง ส่วนเฉี่ยนเฉียนก็คอยขัดจังหวะสกิลอันตรายของบอสและโจมตีจุดตาย
ทั้งสองคนสลับ ตำแหน่งรุกรับกันอย่างลื่นไหล จนบอสแทบไม่มีโอกาสได้ปล่อยพิษ
ในที่สุด... เย่โม่เสียบดาบครั้งสุดท้ายเข้าที่กลางหัวบอส พร้อมกับเฉี่ยนเฉียนที่ปาดมีดเข้าที่คอหอย
ตู้ม! ราชันย์แมงป่องพิษสลายกลายเป็แสง พร้อมกองไอเท็มที่ดรอปกระจายเต็มพื้น
[SYSTEM: ยินดีด้วย! ปาร์ตี้ สังหารราชันย์แมงป่องพิษสำเร็จ]
"สุดยอดดดด! ผ่านแล้วเว้ย!" เสียงเฮดังลั่นใน Voice Chat
“น้องเฉียน นายมันเทพชัดๆ ถ้าไม่มีนายมาช่วยขัดจังหวะตอนมุดดิน พวกพี่ลงไปลุยกับรากมะม่วงแล้ว” เสียอ้วนชมไม่ขาดปาก
"ใช่ๆ วันนี้ได้ของดีเพียบเลย แบ่งกันๆ" หล่อทะลุจักรวาลรีบวิ่งไปเก็บของ
ซูเหยาพิมพ์ตอบ:
[เฉี่ยนเฉียน]: ทีมเวิร์กดีครับ พี่เย่โม่แทงค์เก่ง ผมเลยเล่นง่าย
กู้หยางที่นั่งอยู่หน้าจอคอมฯ ในห้องหรู ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาพิมพ์ข้อความ
สั้นๆ ลงในช่องปาร์ตี้
[มือปราบเย่โม่]: ฝีมือไม่ตกเลยนะ... ไว้มาเล่นด้วยกันอีก
[เฉี่ยนเฉียน]: แน่นอนครับ…
หลังจากแบ่งของรางวัลเสร็จ ซึ่งรอบนี้ได้วัตถุดิบทำยาพิษหายากมาขายได้อีก หลายร้อยหยวน ซูเหยาก็ขอตัวแยกย้าย
"ไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน"
"โอเค ฝันดีน้องชาย! ไว้เจอกัน!" เพื่อนๆ ทั้ง 4 คนบอกลา ซูเหยากดออกจากเกม ปิดคอมพิวเตอร์ด้วยความรู้สึกสนุกสนานและผ่อนคลาย
"วันนี้ถือเป็การวอร์มมือที่ดี..." เธอบิดี้เีเล็กน้อย
"พรุ่งนี้ตั้งใจเรียน... แล้ววันเสาร์ เรามีนัดสำคัญกับคุณปู่หลี!"
…………………………
2 วันถัดมา เป็วันทดสอบภาษาอังกฤษรอบสุดท้ายเพื่อคัดเลือกตัวแทนโรงเรียน..... บรรยากาศในห้องประชุมเล็กของหมวดภาษาต่างประเทศเต็มไปด้วยความกดดัน
นักเรียน 15 คนที่ผ่านรอบแรกต่างนั่งประจำที่ เตรียมพร้อมสำหรับการทดสอบที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม
อาจารย์เฉินยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมด้วยอาจารย์ชาวต่างชาติอีก 2 ท่านที่จะมาเป็กรรมการร่วม
"วันนี้เราจะทดสอบ 3 ทักษะหลัก: การฟัง , การเขียน ในหัวข้อที่กำหนด และสุดท้ายคือ การพูดสุนทรพจน์ แบบฉับพลัน... ครูจะคัดเลือกตัวแทนเพียง 5 คน เท่านั้นที่จะได้ไปแข่งระดับเขต"
การทดสอบเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ในรอบการฟังและการเขียน หลินเสวี่ยพยายามอย่างสุดความสามารถ เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม เธอเขียนตอบได้ค่อนข้างดี แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองตามหลังคนอื่นอยู่ก้าวหนึ่ง
ตัดภาพมาที่ หลิงซูเหยา และ หลี่หราน ทั้งคู่ทำข้อสอบด้วยความสงบนิ่งและรวดเร็ว โดยเฉพาะซูเหยา การเขียน ‘เอสเส’ ของเธอนั้นใช้ศัพท์ระดับสูงและการเรียบเรียงประโยคที่สละสลวยราวกับนักเขียนมืออาชีพ ส่วนหลี่หรานก็โชว์ ทักษะการฟังที่แม่นยำ เก็บทุกรายละเอียดไม่มีตกหล่น
มาถึงรอบไฮไลท์ การพูดสุนทรพจน์ หัวข้อที่สุ่มได้คือ ‘ผลกระทบของปัญญาประดิษฐ์ต่ออาชีพในอนาคต’
ตัวเต็งจากห้องคิง (ห้อง 1) อย่าง จ้าวเฟย, หลิวอี้ และ หวังฟาง ต่างขึ้นพูดด้วยความ มั่นใจ เนื้อหาแน่นปึ้ก สำเนียงดีสมราคาเด็กเก่ง แม้จะมีติดขัดบ้างเล็กน้อยตอนนึกศัพท์ยากๆ แต่โดยรวมถือว่ายอดเยี่ยม
ถึงคิวของ หลินเสวี่ย เธอขึ้นเวทีด้วยอาการสั่นเทา พยายามพูดตามสคริปต์ที่ท่องจำรูปแบบมา แต่เมื่อเจอคำถามแทรกจากอาจารย์ฝรั่ง เธอก็เริ่มลนลาน ตอบตะกุกตะกัก และ เสียสมาธิจนจบไม่สวยนัก
และแล้วก็ถึงตาของ หลิงซูเหยา เธอเดินขึ้นไปยืนหน้าโพเดียมด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย สบตา กรรมการทุกคน "Ladies and gentlemen..." ทันทีที่เธอเริ่มพูด สำเนียง ‘บริติส-อิงลิช’ ที่หรูหราและทรงพลังก็สะกดคนทั้งห้องให้เงียบกริบ เธอไม่ได้แค่ "ท่องจำ" แต่เธอ "เล่าเื่" ด้วยมุมมองที่เฉียบคม ลึกซึ้ง และทันสมัย ‘เพราะเธอมาจากยุคที่มี AI ใช้งานจริงแล้ว’ การตอบคำถามของเธอก็ฉะฉาน ไหวพริบดีเยี่ยมจนอาจารย์ฝรั่งถึงกับยกนิ้วให้
ปิดท้ายด้วย หลี่หราน เขาขึ้นพูดด้วยสไตล์ 'อเมริกัน-อิงลิช' ที่ผ่อนคลายแต่หนักแน่น เนื้อหาของเขาเน้นไปที่ปรัชญาและความเป็มนุษย์ ซึ่งแตกต่างและน่าสนใจไม่แพ้กัน
.………………………………………….
หลังการทดสอบเสร็จสิ้น
อาจารย์เฉินเดินออกมาประกาศผลด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "การคัดเลือกวันนี้หนักใจกรรมการมาก เพราะทุกคนเก่งกันจริงๆ แต่เราต้องเลือกคนที่ดีที่สุด... และ 5 คนที่จะได้เป็ตัวแทน โรงเรียนไปแข่งระดับเขต ได้แก่..."
"1. จ้าวเฟย (ม.ปลายปี 2/1" "2. หลิวอี้ (ม.ปลายปี 2/1" "3. หวังฟาง (ม.ปลายปี 2/1)"
เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ เพื่อนๆ ห้องคิงต่างยิ้มแก้มปริ
"4. หลีหราน (ม.ปลายปี 2/6)" หลีหรานพยักหน้ารับนิ่งๆ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดเบาๆ ของสาวๆ ใน ห้อง
"และคนสุดท้าย... ด้วยคะแนนที่เป็เอกฉันท์จากกรรมการทั้ง 3 ท่าน..." อาจารย์เฉินเว้น จังหวะนิดนึง
"หลิงซูเหยา (ม.ปลายปี 2/6)!"
‘เย้!!!’ ซูเหยาอดะโกับหลิงอิ้วในใจไม่ได้
ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง... หลินเสวี่ยยืนนิ่งงัน หน้าซีดเผือด น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นออกมา "ไม่ จริง... ฉัน... ฉันไม่ติดเหรอ?"
"หลินเสวี่ย..." หลิวลี่ลี่ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดินเข้ามาโอบไหล่ปลอบใจ "ไม่เป็ไรนะ เธอทำเต็มที่แล้ว... ยัยซูเหยามันคงฟลุ๊คแหละ หรือไม่ก็ไปเรียนพิเศษที่ไหนมาแน่ๆ"
หลินเสวี่ยร้องไห้ออกมาด้วยความผิดหวัง
ซูเหยาหันไปมองเล็กน้อย แต่ไม่ได้ใส่ใจ เธอหันกลับมายิ้มให้กับหลี่หรานที่ยืนอยู่ข้างๆ "ยินดีด้วยนะหลี่หราน"
"เธอก็เหมือนกัน... เก่งมาก" หลี่หรานตอบกลับสั้นๆ แต่แววตามี ความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
การได้รับเลือกครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เกียรติยศ แต่มันคือ "ใบเบิกทาง" สู่โอกาสใหม่ๆ และเงินรางวัลก้อนโตที่จะมาช่วยครอบครัวในอนาคต!
………………………………………………………..
พี่เย่โม่ ก็มา…..
2K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
