USAGICHAN 14/12/2023 --------------------------- ✩
สามสัปดาห์ต่อมา
ภายในห้องนอนกว้าง ผ้าม่านหนาถูกเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง แต่ไม่โดนร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่อีกฝั่ง เพราะเขาคำนวณแล้วว่าถ้าเปิดผ้าม่านตรงส่วนนั้น ตอนเช้าแสงแดดจะไม่แยงตาเขาให้รำคาญใจแน่นอน
หลังจากที่รู้จักคุณชายตระกูลหวัง ชีวิตประจำวันของเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือกลายเป็หลังเท้า ตอนแรกเป็แค่เพื่อนออกกำลัง ต่อมาพลันตัวเองมาเป็พ่อครัวประจำตัวเขา พอยอมเข้าหน่อยตอนนี้มาบังคับแม้กระทั่งเื่ห้องเขาโดนแสงแดดน้อยแล้ว!
เขาเลยต้องยอมเปิดผ้าม่านหนาในห้องที่ปกติแทบจะไม่เปิดเลย นอกจากแม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาด คนบ้าอำนาจยังขยันขึ้นมาชั้นสองแวะมาห้องเขาบ่อยๆ เพื่อดูว่าเขาทำตามที่สั่งรึเปล่าอีก เห็นเขาเป็เด็กรึไง
ลินด์ขยับตัวบิดี้เีไปมาบนเตียงนุ่ม ก่อนอ้าปากหาว วันนี้เป็วันหยุดของเขาเพราะริวคินบอกว่าให้พักบ้างร่างกายบ้าง ร่างกายจะได้หยุดพักซ่อมแซมตัวเอง
แต่ถึงจะเป็วันหยุดที่ควรจะนอนต่อยาวๆ แต่เพราะความเคยชิน วันนี้เขาก็ตื่นตามเวลาปกติที่ได้ออกไปเดินกำลังกายในตอนเช้า
เหมือนเคยได้ยินว่า ถ้าเราทำอะไรติดต่อกันเป็เวลา 21 วันร่างกายจะจดจำได้และปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตตาม ซึ่งเขาก็ไม่คิดว่ามันจะเป็เื่จริง
เสียงท้องร้องดังขึ้น ทำให้เขาขยับตัวลุกจากเตียงนอน เดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปทานอาหารเช้าข้างล่าง
เวลาผ่านไปไม่นาน ลินด์เดินออกมาจากห้องน้ำในมือถือผ้าขนหนูขยับมือไปมาเพื่อเช็ดผมที่เริ่มยาวระคอบอบบาง ก่อนจะเดินไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดู
บนหน้าจอมือถือมีข้อความไลน์เด้งแจ้งเตือน
'ลินด์น้อย อย่าลืมทานข้าวเช้านะครับ' แค่อ่านข้อความ ทำไมเขาเหมือนได้ยินเสียงคนพูดออกมาได้นะ
หลังจากวันนั้นที่สัญญากันว่า ถ้าเขาแข็งแรงขึ้นมากกว่าตอนนั้น ริวคินจะพาเขาไปเล่นกับแมวที่เลี้ยง ถึงเขาจะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องทำตามคำสั่งของผู้ชายคนนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
พวกเขาติดต่อพูดคุยกันทางโทรศัพท์บ้าง แต่การแลก LINE กันก็ง่ายต่อการส่งข้อความหากันในตอนที่ไม่สะดวกโทรคุยมากกว่า
ลินด์กำลังจะพิมพ์ตอบกับไปเป็ข้อความสั้นๆ ก่อนชะงัก
'ไม่สิ ส่งเป็สติ๊กเกอร์ไปดีกว่า'
คิดแล้วก็กดส่งสติ๊กเกอร์รูปแมวน้อยชูป้ายคำว่าโอเคกลับไป ก่อนปิดล็อคหน้าจอ ถือโทรศัพท์เดินลงไปข้างล่างเพื่อหาอะไรกิน
หลังจากที่ก้าวเดินลงบันไดมาจากชั้นบน เขาได้ยินเสียงพูดคุยเสียงดังของแม่กับพี่ชายคนโตในห้องรับแขก ลินด์จึงเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องรับแขกทันที
พอเขาเดินเข้าไปถึง เขาก็เจอพี่ลูก้านั่งคุยโม้เสียงดังกับแม่ที่นั่งจิบชาฟังอยู่อย่างเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มตรงมุมปาก
"วันนี้พี่ไม่ไปทำงานเหรอ?" เขาถามอย่างแปลกใจ วันนี้ไม่ใช่วันหยุดเสียหน่อย
เขาเอ่ยทักถามพี่ชายก่อนเดินมานั่งตรงโซฟายาวกับแม่
"อ้าว ลินด์?!" พี่ชายทำหน้าใเหมือยเห็นผี
"น้องชาย ทำไมนายถึงตื่นได้ล่ะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยนะ เวลานี้นายต้องนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงนิ!" ลูก้ายกมือขยี้ตา
"เพราะลูกไม่ได้มาเยี่ยมที่บ้านหลายอาทิตย์นะสิ ลูกเลยไม่รู้สินะ ว่าน้องชายคนเล็กของลูกเนี้ย กลายเป็คนตื่นเช้า กินข้าวตรงเวลาทุกมื้อ เดินออกกำลังกายทุกวันและนอนเป็เวลา" คุณนายเบลิด้าร่ายยาวให้ลูกชายคนโตฟัง น้ำเสียงดูภูมิอกภูมิใจยังไงแปลกๆ
"อะไรนะ เป็ไปไม่ได้ ฟ้ากำลังจะถล่มลงมาหรือเปล่า!" ต้องใขนาดนั้นเชียว
พี่ชายทำหน้าตาเหมือนโลกแตก แผ่นดินจะถล่ม ฟ้าจะทลาย โอเวอร์จริงๆ
น้องเล็กของบ้านทำหน้าเมื่อย เขาไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายเขาใขนาดนั้น เพราะกิจวัตรประจำวันก่อนหน้านี้หลายปีมันไม่ใช่แบบนี้
"อย่าบอกนะว่า เพราะผู้ชายตระกูลหวังคนนั้น" พี่ชายถามเหมือนนึกขึ้นได้
น้องทำปากยื่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงออดอ้อนบ่นฟ้องพี่ชาย
"ใช่สิ ผู้ชายคนนั้นบังคับขู่เข็ญให้ผมทำตามที่เขาสั่ง ให้ตื่นเช้ามาออกกำลังกายทุกวันแถมให้กินอาหารที่มีประโยชน์ กินผักผลไม้ อาหารเสริม ทุกวันเลย"
แทนที่พี่ชายจะเห็นใจเข้าข้างเขา แต่กับทำตาโตแล้วพูดด้วยน้ำเสียงใ
"ผู้ชายคนนั้นเอานายอยู่หมัดเลยนะเนี้ย"
"พี่ต้องเข้าข้างผมสิ!"
"ก็ปกตินายไม่เคยฟังใครนี้ ขนาดแม่บังคับนายยังฟังบ้าง ไม่ฟังบ้างเลย ใช่ไหมครับคุณแม่" ลูก้าหันไปถามแม่เพื่อหาพวก
คุณนายเบลิด้าที่นั่งฟังลูกชายทั้งสองคน เถียงโต้ตอบกันไปมา ขยับยิ้มแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับลูกชายคนโต
"ใช่แล้วล่ะ แม่ต้องซื้อของดีๆ ไปขอบคุณคุณชายหวังถึงบ้านแล้วละมั้ง"
"ทำไมแม่ต้องไปขอบคุณเขาด้วยล่ะ แม่ก็ให้เขาเช่าที่แล้วนี้ เป็การแลกเปลี่ยนแล้วไง" เขาแย้ง
"แหม เื่เช่าที่น่ะ มันคือธุรกิจ เขาจ่ายเงินไม่ได้มาเช่าเราฟรีๆ แต่การที่เขามาดูแลลูกน่ะ เขามาดูแลด้วยใจเลยนะ" แม่พูดเสียงยิ้ม
"ด้วยใจอะไรกัน ไม่ใช่ว่าแม่บังคับให้เขามาดูแลผมเหรอ" อย่ามาเนียนนะ ตอนที่แม่บังคับผู้ชายคนนั้น เขาก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเหอะ
"อันนั้นก็จริง แต่แม่ก็ไม่คิดว่ามันจะได้ผลขนาดนี้ เพราะปกติลูกดื้อไม่ค่อยเชื่อฟังใคร" แม่เขาทำหน้าอ่อนใจ
ลินด์ไม่เถียงเพราะแม่รู้นิสัยเขาดี ถึงแม่จะพยายามบังคับเขาแต่ถ้าเขาไม่คิดจะทำจริงๆ เขาก็จะหาวิธีที่จะไม่ทำจนได้
แต่สิ่งที่แม่และพี่ชายเขาไม่รู้ก็คือข้อตกลงระหว่างเขากับผู้ชายคนนั้น เื่ไปเล่นกับแมวที่บ้านของเขานั้นแหละ แต่ก็ไม่กล้าบอกน่ะสิ มันน่าอายเกินไปที่จะบอก เขาเลยเงียบปากไว้ดีกว่า
พอเห็นเขาเงียบไม่เถียง แม่ก็ยิ้มมองมาที่เขาอย่างมีเลศนัย จนเขาเริ่มร้อนตัวแปลกๆ แม่เขาต้องคิดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว
"แม่ครับ แม่ยิ้มอะไรเนี้ย แม่คิดอะไรอยู่" ลินด์ถามพลางเขย่าแขนแม่เบา
"แม่ไม่ได้คิดอะไร ก็แค่ดีแล้วที่พวกลูกสนิทกันดี"
"พวกเราไม่ได้สนิทกัน เขาแค่มาออกกำลังกายเป็เพื่อนผมเฉยๆ หรอก"
"อย่างนั้นเหรอ" แม่ยังคงยิ้มหวาน
"แล้ววันนี้คุณชายหวังไม่มารับไปเดินออกกำลังเหรอ?" พี่ชายถาม
"วันนี้วันหยุดพักน่ะ ปกติมารับทุกเช้า 7:00 น หรือไม่ก็ 7:30 น ถ้าออกเวลาอื่นเขาจะโทรมาบอกก่อน หรือไม่ก็บอกไว้ั้แ่เมื่อคืนวาน"
"ว้าว ติดต่อกันด้วย" เขาคันมือ อยากจะตีพี่ชายเขาจริงๆ
"ถ้าไม่ติดต่อกันแล้วจะรู้เวลาตอนไปออกกำลังได้ยังไงล่ะ"
"โหๆ แล้วยังไงอีก เขาดูแลนายยังไงอีก" ตีจริงๆ ดีไหมเนี้ย
"พี่จะอยากรู้ไปทำไม"
"ก็พี่ไปสัมมนาต่างเมืองหลายวันแถมกลับมาก็ต้องจบโปรเจคอีกยุ่งมาก จนแทบไม่ได้ติดต่อนายเลย แถมไม่ได้กลับมาบ้านหลักเลยด้วย พี่ตกข่าวไปตั้งเยอะ พี่ก็ต้องอยากรู้สิ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง" พี่ชายทำหน้าตาออดอ้อนได้น่าตีสุดๆ
เหอะ ลินด์ทำเสียงให้พอใจในลำคอ
"เขาก็แค่มาทำอาหารให้กิน" ตอบแบบขอไปที
"ทำอาหารเป็ด้วยสุดยอดไปเลย!"
"พี่ไม่ต้องชมเขาก็ได้มั้ง"
"ทำไมล่ะ นายไม่คิดว่าคุณชายหวังคนนั้นสุดยอดเหรอ?"
อยากเถียงก็เถียงไม่ออก หลังจากรู้จักกันมาหลายอาทิตย์ เขาไม่อยากยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนั้นมีดีรอบด้านจริงๆ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาคมคาย รูปร่างกำยำสูงโปร่ง แต่งตัวดูดีมีสไตล์ รู้จักการเข้าหาผู้ใหญ่ มีมารยาทกับคนรอบข้างเสมอ ทำอาหารก็อร่อย นิสัยพ่อบ้านพ่อเรือนสุดๆ และอย่างสุดท้ายฐานะทางบ้านก็ยังดีอีก แค่ข้อสุดท้ายนี้คนก็วิ่งเข้าหาจนนับไม่ไหวแล้ว
"เราเลิกคุยกันได้แล้ว ผมหิวข้าวแล้ว" ลินด์รีบเปลี่ยนเื่ ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ผู้ชายคนนั้น วันนี้วันหยุดเขานะ ไม่อยากเจอหน้าริวคินแม้แต่ในความคิดหรอก
เขารีบตัดบทก่อนจะคะยั้นคะยอให้แม่และพี่ชายไปกินข้าวเช้าด้วยกัน
USAGICHAN 14/12/2023 --------------------------- ✩
43K
